Forwarded from امیر تاکی
انفعال و سرگشتگی.pdf
4.1 MB
🔰شماره پنجم ویژه نامه پرسش روزنامه اصفهان زیبا
✅با موضوع: "انفعال و سرگشتگی"
پرونده ای برای تحلیل و بررسی علل و عوامل بروز انفعال و بی تفاوتی در جامعه
🔷با نوشتارها و گفتارهایی از:
مقصود فراستخواه، سعید مدنی، حسین دباغ، ناصر مهدوی، حبیب الله پیمان، سیدعلی میرموسوی، سید هادی معتمدی، سید آیت الله میرزایی، مرتضی سالمی، شیرزاد بابایی، شهریار دبیرزاده، مهدی کاظمی زمهریر ، نفیسه آزاد، علی فریدیحیایی، عماد بهاور، امیر تاکی
✅با موضوع: "انفعال و سرگشتگی"
پرونده ای برای تحلیل و بررسی علل و عوامل بروز انفعال و بی تفاوتی در جامعه
🔷با نوشتارها و گفتارهایی از:
مقصود فراستخواه، سعید مدنی، حسین دباغ، ناصر مهدوی، حبیب الله پیمان، سیدعلی میرموسوی، سید هادی معتمدی، سید آیت الله میرزایی، مرتضی سالمی، شیرزاد بابایی، شهریار دبیرزاده، مهدی کاظمی زمهریر ، نفیسه آزاد، علی فریدیحیایی، عماد بهاور، امیر تاکی
چرا از همهی رؤسای جمهور ایران بد میگویند؟!
محمد زینالی اُناری
از اتفاقهای عجیب و نه در خور شأن ملت ایران این است که هر شخصی در ایران رئیس جمهور میشود، بعد از یک دوره همه بدش را میگویند. با هزاران زحمت و شکل دادن یک جنبش نسبت به انتخاب فردی برای ریاست جمهوری اقدام میکنند و سپس پشت او را خالی میکنند. همایون کاتوزیان میگوید: جامعهی مردم ایران جامعهای کوتاه مدت است، یک دوره سعدی را میستایند و دورهی دیگر فردوسی را! صبح یکی را قهرمان میکردند، عصر ویرانش میکردند. این اگرچه یک موضوع سیاسی مینماید، اما در واقع موضوعی اجتماعی است؛ این که مردم ایران خودشان میتراشند، میپرستند و میشکنند!
رفیق روزهای خوشی هستند و در روزهای باخت تیمها، حامی نیستند و برعکس اتفاق افتاده که حتی تیم حریف را هم تشویق کنند. ممکن است برخی این را به حساب بیوفایی مردم ایران بگذارند و بگویند مردم ایران تدبیر خود کرده را نمیدانند و روی میکنند به دشنام و نفرین. برخی میگویند مردم ایران خوش استقبال بدبدرقه هستند و هر کسی را به زیبایی و تحسین بر صندلیهای جایگاههای والامرتبه مینشانند و پس از مدتی اسباب سقوطش را فراهم میکنند.
مدتی در شهری مرزی کار میکردم و یکی از مسئولین را همه نفرین میکردند و مهمتر از همه آنکه او را ابوالاشرار و اصل قاچاقچی منطقه مینامیدند. وقتی با وی مصاحبه میکردم متوجه شدم که به خاطر مبارزه با قاچاقهای کوچک مرزی چقدر از سوی بومیان محلی اذیت و آزار شده است. پس از دورهی نابسامانیهای جنگ، رئیس جمهور وقت سازمان میراث فرهنگی (ایرانگردی جهانگردی) را برای بهرهبرداری از اماکن متعلق به گردشگری احیا کرد، اشخاصی که تا دیروز به فکر ربودن آهنهای ساختمانهای نیمهکارهی گردشگری بودند، در کافهها شایع کردند که هتلها از آن پسران او است ومردم هم همین جملات را تکرار میکردند، بعدها مشخص شد دروغ است!
در زمان محمود احمدینژاد یکسری اقدامات اساسی در راستای شکل گرفتن دولت الکترونیک و بستر دیتای داخلی با عنوان اینترانت صورت میگرفت؛ طرح شبنم برای ثبت واردات موبایل و برای معاملات املاک سامانهی اینترنتی طراحی شد. اما مدتها بعد وقتی که او را با جک ساختن و هزاران شایعهی دیگر راهی برچسبهای مختلف کردند، همهی این طرحهای شبنم و سامانههای مختلف که میتوانست هزاران معاملهی گمنام را مشمول مالیات کند، برای ابد برچیده شدند. اینک، همین بستر توسط وزیر جوان به راه افتاده و این بار از دریچهی سازمانهای بیمهای و حذف دفترچههای بیمه آغاز میکند که در دورههای پیش به خاطر نبودن حساب و کتاب به فلاکت افتاده بود. در حال حاضر متولیان روز نیز به خاطر همین توسعهی دیتا کم مانده است که دچار دردسر اساسی شوند. (سامانهها پروندههای دستی پنهان در شعب را حذف و امکان شفافیت بر اقدامات و معاملات خرد را فراهم میکنند!)
یکی از اتفاقات اساسی که خود شاهدش بودم، تصاحب زمینهای اطراف شهرها توسط شرکتهای تعاونی ادارات (درسال82) برای سودجویی از گسترش بیرویهی شهرها بود. وقتی مجلس و دولتی که در اواخر عمرشان بودند مانع این شکل زمینخواری گسترده از سوی تعاونیهای سراسر کشور شدند، به بدترین شکل بدرقه شدند و در دورهی بعد از 84 همین زمینها به عنوان مسکن مهر و در قالب عدالت و مهرورزی توسط همین تعاونیها سلفیده شدند و بعدا آمارها نیز نشان داد که این خانهها نه نصیب محرومین که در دست مؤجرها دپو شدهاند.
یک قاعدهی طلایی برای مطالعات فساد وجود دارد: مدیران، دولتها و هر شخص مرکزی مانند رئیس جمهور و وزیر که با فساد مبارزه میکند(یا برادر یا پسرش)، طی یک عملیات رسانهای بزرگ از سوی مجرمان خُرد در کافهها و امروزه در گروپهای مجازی به عنوان شاهدزد به مردم معرفی میشود. هیچ اتفاق بزرگی برای محاکمهی او نمیافتد، اما مردم نمیتوانند در روابط روزمره کسی را در خصوص جرائمی مانند درج نکردن قرارداد اجاره در سامانه و ... مذمت کنند. مقاومت مردم به خاطر فریبی که از اخبار جعلی میخورند شکسته و سامانهها تا مدتها فلج میشوند. این مربوط به جرائم خرد است؛ در مورد جرائم کلان، ماجرای تعاونیها در یک قرن یکبار هم چنین حادثهای اگر به نام مستأجران به کام موجران اتفاق بیفتد، به حد کافی اسفناک است.
به همین خاطر در روزهای پایانی هر دولتی فحش خورش ملس میشود و ممکن است مردم هم به این جریان بپیوندند.
@thing
محمد زینالی اُناری
از اتفاقهای عجیب و نه در خور شأن ملت ایران این است که هر شخصی در ایران رئیس جمهور میشود، بعد از یک دوره همه بدش را میگویند. با هزاران زحمت و شکل دادن یک جنبش نسبت به انتخاب فردی برای ریاست جمهوری اقدام میکنند و سپس پشت او را خالی میکنند. همایون کاتوزیان میگوید: جامعهی مردم ایران جامعهای کوتاه مدت است، یک دوره سعدی را میستایند و دورهی دیگر فردوسی را! صبح یکی را قهرمان میکردند، عصر ویرانش میکردند. این اگرچه یک موضوع سیاسی مینماید، اما در واقع موضوعی اجتماعی است؛ این که مردم ایران خودشان میتراشند، میپرستند و میشکنند!
رفیق روزهای خوشی هستند و در روزهای باخت تیمها، حامی نیستند و برعکس اتفاق افتاده که حتی تیم حریف را هم تشویق کنند. ممکن است برخی این را به حساب بیوفایی مردم ایران بگذارند و بگویند مردم ایران تدبیر خود کرده را نمیدانند و روی میکنند به دشنام و نفرین. برخی میگویند مردم ایران خوش استقبال بدبدرقه هستند و هر کسی را به زیبایی و تحسین بر صندلیهای جایگاههای والامرتبه مینشانند و پس از مدتی اسباب سقوطش را فراهم میکنند.
مدتی در شهری مرزی کار میکردم و یکی از مسئولین را همه نفرین میکردند و مهمتر از همه آنکه او را ابوالاشرار و اصل قاچاقچی منطقه مینامیدند. وقتی با وی مصاحبه میکردم متوجه شدم که به خاطر مبارزه با قاچاقهای کوچک مرزی چقدر از سوی بومیان محلی اذیت و آزار شده است. پس از دورهی نابسامانیهای جنگ، رئیس جمهور وقت سازمان میراث فرهنگی (ایرانگردی جهانگردی) را برای بهرهبرداری از اماکن متعلق به گردشگری احیا کرد، اشخاصی که تا دیروز به فکر ربودن آهنهای ساختمانهای نیمهکارهی گردشگری بودند، در کافهها شایع کردند که هتلها از آن پسران او است ومردم هم همین جملات را تکرار میکردند، بعدها مشخص شد دروغ است!
در زمان محمود احمدینژاد یکسری اقدامات اساسی در راستای شکل گرفتن دولت الکترونیک و بستر دیتای داخلی با عنوان اینترانت صورت میگرفت؛ طرح شبنم برای ثبت واردات موبایل و برای معاملات املاک سامانهی اینترنتی طراحی شد. اما مدتها بعد وقتی که او را با جک ساختن و هزاران شایعهی دیگر راهی برچسبهای مختلف کردند، همهی این طرحهای شبنم و سامانههای مختلف که میتوانست هزاران معاملهی گمنام را مشمول مالیات کند، برای ابد برچیده شدند. اینک، همین بستر توسط وزیر جوان به راه افتاده و این بار از دریچهی سازمانهای بیمهای و حذف دفترچههای بیمه آغاز میکند که در دورههای پیش به خاطر نبودن حساب و کتاب به فلاکت افتاده بود. در حال حاضر متولیان روز نیز به خاطر همین توسعهی دیتا کم مانده است که دچار دردسر اساسی شوند. (سامانهها پروندههای دستی پنهان در شعب را حذف و امکان شفافیت بر اقدامات و معاملات خرد را فراهم میکنند!)
یکی از اتفاقات اساسی که خود شاهدش بودم، تصاحب زمینهای اطراف شهرها توسط شرکتهای تعاونی ادارات (درسال82) برای سودجویی از گسترش بیرویهی شهرها بود. وقتی مجلس و دولتی که در اواخر عمرشان بودند مانع این شکل زمینخواری گسترده از سوی تعاونیهای سراسر کشور شدند، به بدترین شکل بدرقه شدند و در دورهی بعد از 84 همین زمینها به عنوان مسکن مهر و در قالب عدالت و مهرورزی توسط همین تعاونیها سلفیده شدند و بعدا آمارها نیز نشان داد که این خانهها نه نصیب محرومین که در دست مؤجرها دپو شدهاند.
یک قاعدهی طلایی برای مطالعات فساد وجود دارد: مدیران، دولتها و هر شخص مرکزی مانند رئیس جمهور و وزیر که با فساد مبارزه میکند(یا برادر یا پسرش)، طی یک عملیات رسانهای بزرگ از سوی مجرمان خُرد در کافهها و امروزه در گروپهای مجازی به عنوان شاهدزد به مردم معرفی میشود. هیچ اتفاق بزرگی برای محاکمهی او نمیافتد، اما مردم نمیتوانند در روابط روزمره کسی را در خصوص جرائمی مانند درج نکردن قرارداد اجاره در سامانه و ... مذمت کنند. مقاومت مردم به خاطر فریبی که از اخبار جعلی میخورند شکسته و سامانهها تا مدتها فلج میشوند. این مربوط به جرائم خرد است؛ در مورد جرائم کلان، ماجرای تعاونیها در یک قرن یکبار هم چنین حادثهای اگر به نام مستأجران به کام موجران اتفاق بیفتد، به حد کافی اسفناک است.
به همین خاطر در روزهای پایانی هر دولتی فحش خورش ملس میشود و ممکن است مردم هم به این جریان بپیوندند.
@thing
خوانش مفهوم عدالت و ساخت های آن: «عدالت جنسیتی»
دکتر لیلی حاجی آقایی
محمد زینالی اناری
دفتر انجمن جامعه شناسی قزوین
دفتر انجمن جامعه شناسی کشورهای اسلامی
آدرس اینستاگرام:
@sociology_qazvin
@mohamadzeinaliunari
----------
@thing
دکتر لیلی حاجی آقایی
محمد زینالی اناری
دفتر انجمن جامعه شناسی قزوین
دفتر انجمن جامعه شناسی کشورهای اسلامی
آدرس اینستاگرام:
@sociology_qazvin
@mohamadzeinaliunari
----------
@thing
Forwarded from سیدجواد میری مینق
۲ اسفند روز "زبان مادری" را گرامی می داریم.
شاید روزی داستان این کتاب را به عنوان بخشی از تاریخ شفاهی "علوم اجتماعی" در ایران برای شما نوشتم. این کتاب ماحصل یک سمینار ملی بود که در نوع خود اولین سمینار در ایران و در تاریخ علوم اجتماعی ایرانی محسوب می گردد اما ...
حتماً فرصت کردید این کتاب را بخوانید. هنوز نقدی در بابزاین اثر ندیده ام و این خود نشان دهنده این است که سطح علوم اجتماعی در ایران کما کان ۵۰ سال با معدل جهانی خود فاصله معنادار دارد.
سیدجوادمیری
@seyedjavadmiri
شاید روزی داستان این کتاب را به عنوان بخشی از تاریخ شفاهی "علوم اجتماعی" در ایران برای شما نوشتم. این کتاب ماحصل یک سمینار ملی بود که در نوع خود اولین سمینار در ایران و در تاریخ علوم اجتماعی ایرانی محسوب می گردد اما ...
حتماً فرصت کردید این کتاب را بخوانید. هنوز نقدی در بابزاین اثر ندیده ام و این خود نشان دهنده این است که سطح علوم اجتماعی در ایران کما کان ۵۰ سال با معدل جهانی خود فاصله معنادار دارد.
سیدجوادمیری
@seyedjavadmiri
حکمت محلی و گردشگری انسان محور
گفتگوی محمد زینالی اناری با گروه آواگرد
مشاهده در صفحه اینستاگرام
@avagard
https://www.instagram.com/tv/CLkBy6XFkEC/?igshid=jg19iryfrb7r
@thing
گفتگوی محمد زینالی اناری با گروه آواگرد
مشاهده در صفحه اینستاگرام
@avagard
https://www.instagram.com/tv/CLkBy6XFkEC/?igshid=jg19iryfrb7r
@thing
Forwarded from مجله میدان فرهنگ
COVID 19.pdf
31.4 MB
🔸 انجمن ایرانی مطالعات فرهنگی و ارتباطات منتشر کرد
🔹شماره 14 مجله رسانه فرهنگ
🔹مدیر مسئول: دکتر هادی خانیکی
🔹سردبیر: یوسف پاکدامن
🔹ویژهنامه کرونا و حیات فرهنگی
.
🔹شماره 14 مجله رسانه فرهنگ
🔹مدیر مسئول: دکتر هادی خانیکی
🔹سردبیر: یوسف پاکدامن
🔹ویژهنامه کرونا و حیات فرهنگی
.
Forwarded from اتچ بات
📚 جمعه های کتاب(۷۹)
مولف و معرف: محمد زینالی اناری
#درخودگرهخوردگی
#محمد_زینالی_اناری
#اندیشهی_احسان
همهی ما تجربهی رویارویی با پدیدههای خاص و عجیبی را داریم که در زندگی ما عادی شده است. امضا، میز، اداره، زندگی شخصی و حتی خیابان و میدان اتفاقاتی هستند که بدون این که ما بخواهیم و مشارکت کنیم، افتادهاند. ما وارد دنیای عجیب پیرامون شده و با این اشیاء زندگی می کنیم. آنها را میپذیریم و با آنها راه عمرمان را سپری میکنیم. به برخی از آنها مانند میادین خاصی که در زندگی ما خاطره نشان هستند، دلبستگی پیدا میکنیم و به برخی بدون هیچ انگارهای خو میکنیم. تا جایی که این پدیده ها به زیربناهای تجربههای ما در زندگی مان تبدیل شده و نظام احساسی و معرفتی ما را در بستر خود شکل میدهند.
خیلی راحت، زندگی روزمره مانند مناسکی ما را در بر گرفته و اشیاء پیرامون را برای ما معنادار میکند، آن گونه که امورات بگذرد و ما در این مناسک هرروزه مشارکت کنیم و زندگی را برای رسیدن به هدفهای شخصیمان بگذرانیم. این اشیاء در زندگی ما پر شدهاند و بدیهی شدهاند تا جایی که مانند ابزارهای کاربردی و زبانی از آنها استفاده کرده و به اتفاقی که در خود آنها نهفته است توجهی نمیکنیم. به صورتی که ما مسخ و جادوی اشیاء پیرامون شده و در سرعت بیمهابای زندگی هیچ پرسشی از آنها نمیکنیم.
دانش سنتی بسیاری از این اشیاء را ساخته و یا بسیاری از اشیاء جدید را آن گونه که لقب داده استفاده کردهاست. لذا برخی از اشیاء جدید هم در جامعهی ما آن گونه که باید معنای خود را به وضوح نرساندهاند. یا مسائلی مانند خانهداری و طلاق که پیشتر مناسب دانش سنتی معنا میشدند، امروزه به خاطر دگرگونیهای ساخت خویشاوندی و زندگی زناشویی، معنای تازهای دارند که ما هنوز با معنای پیشینی دربارهی آنها میاندیشیم. این ماجرا در مورد سیاست، قدرت، سازمان و یادگیری هم قابل ردگیری است و ما باید هر روز انقلابی در درون نظام معرفتیمان به راه انداخته و به هر چیزی هر قدر که توان داریم به دید متفاوتی بنگریم.
کار پژوهشگر اجتماعی این است که از اشیاء عادی جریانهای زندگی پرسش کند و حتی به محکمه قضاوت مینوی بکشد. این که دربارهی اشیاء مادی و مینوی، صوری و محتوایی چگونه میاندیشیم و چه رازی در دل روزگار ما که سرشار از اشیاء نو و کهنه بوده نهفته است که ما در مسخ و اغوای آنها مناسکی شده و روزگار را سپری میکنیم. اشیاء چه معنایی دارند؟ این سخنی است که با توجه به آن میتوانیم در مورد زندگیمان بازاندیشی کنیم و بتوانیم آنچه را زندگی میکنیم بیندیشیم، نه آنچه را اندیشیدهایم یا به اصطلاح هایدگر به صورت پیشدستی در آن در غلطیدهایم پیش برویم.
«درخودگرهخوردگی» تلاشی است دربارهی بسیاری از این اشیاء؛ چیزهایی که ما در گرداب زندگی فرصت تأمل دربارهی آنها نداشتهایم یا تأملات ما این چنین آئینهای شده و ثبت نشده است. این کتاب که به قلم محمد زینالی اُناری دانشجوی جامعه شناسی نوشته و توسط نشر اندیشهی احسان پیگیری، ویراستاری و منتشر گردیده است، دربارهی اشیاء مادی و معنوی است که به بیان نگارنده معنای تجربی آنها با معنای پیشادستیشان در جامعهی ایرانی همخوانی ندارند. نویسنده اینها را در مناسکهای جاری بر زندگی روزمره مورد توجه قرار داده و در یادداشتهای کوتاهی در مورد آنها تأمل کرده است. «درخودگرهخوردگی» حاصل این تأمل و توضیح این است که تک تک این اتفاقات چگونه ما را به یک گره بزرگ در فرهنگ روزمره دچار کرده است.
#دفتر_شهر_قزوین
#انجمن_جامعه_شناسی_ایران
#فرهنگ_ایرانی #زندگی_روزمره #جامعهی_ایرانی #مطالعات_فرهنگی #جامعه_شناسی #روانشناسی #پدیدارشناسی #انسان_شناسی #انسانشناسی
https://instagram.com/sociology_qazvin?igshid=1accn2s18nz3c
http://t.me/ISA_QCO
مولف و معرف: محمد زینالی اناری
#درخودگرهخوردگی
#محمد_زینالی_اناری
#اندیشهی_احسان
همهی ما تجربهی رویارویی با پدیدههای خاص و عجیبی را داریم که در زندگی ما عادی شده است. امضا، میز، اداره، زندگی شخصی و حتی خیابان و میدان اتفاقاتی هستند که بدون این که ما بخواهیم و مشارکت کنیم، افتادهاند. ما وارد دنیای عجیب پیرامون شده و با این اشیاء زندگی می کنیم. آنها را میپذیریم و با آنها راه عمرمان را سپری میکنیم. به برخی از آنها مانند میادین خاصی که در زندگی ما خاطره نشان هستند، دلبستگی پیدا میکنیم و به برخی بدون هیچ انگارهای خو میکنیم. تا جایی که این پدیده ها به زیربناهای تجربههای ما در زندگی مان تبدیل شده و نظام احساسی و معرفتی ما را در بستر خود شکل میدهند.
خیلی راحت، زندگی روزمره مانند مناسکی ما را در بر گرفته و اشیاء پیرامون را برای ما معنادار میکند، آن گونه که امورات بگذرد و ما در این مناسک هرروزه مشارکت کنیم و زندگی را برای رسیدن به هدفهای شخصیمان بگذرانیم. این اشیاء در زندگی ما پر شدهاند و بدیهی شدهاند تا جایی که مانند ابزارهای کاربردی و زبانی از آنها استفاده کرده و به اتفاقی که در خود آنها نهفته است توجهی نمیکنیم. به صورتی که ما مسخ و جادوی اشیاء پیرامون شده و در سرعت بیمهابای زندگی هیچ پرسشی از آنها نمیکنیم.
دانش سنتی بسیاری از این اشیاء را ساخته و یا بسیاری از اشیاء جدید را آن گونه که لقب داده استفاده کردهاست. لذا برخی از اشیاء جدید هم در جامعهی ما آن گونه که باید معنای خود را به وضوح نرساندهاند. یا مسائلی مانند خانهداری و طلاق که پیشتر مناسب دانش سنتی معنا میشدند، امروزه به خاطر دگرگونیهای ساخت خویشاوندی و زندگی زناشویی، معنای تازهای دارند که ما هنوز با معنای پیشینی دربارهی آنها میاندیشیم. این ماجرا در مورد سیاست، قدرت، سازمان و یادگیری هم قابل ردگیری است و ما باید هر روز انقلابی در درون نظام معرفتیمان به راه انداخته و به هر چیزی هر قدر که توان داریم به دید متفاوتی بنگریم.
کار پژوهشگر اجتماعی این است که از اشیاء عادی جریانهای زندگی پرسش کند و حتی به محکمه قضاوت مینوی بکشد. این که دربارهی اشیاء مادی و مینوی، صوری و محتوایی چگونه میاندیشیم و چه رازی در دل روزگار ما که سرشار از اشیاء نو و کهنه بوده نهفته است که ما در مسخ و اغوای آنها مناسکی شده و روزگار را سپری میکنیم. اشیاء چه معنایی دارند؟ این سخنی است که با توجه به آن میتوانیم در مورد زندگیمان بازاندیشی کنیم و بتوانیم آنچه را زندگی میکنیم بیندیشیم، نه آنچه را اندیشیدهایم یا به اصطلاح هایدگر به صورت پیشدستی در آن در غلطیدهایم پیش برویم.
«درخودگرهخوردگی» تلاشی است دربارهی بسیاری از این اشیاء؛ چیزهایی که ما در گرداب زندگی فرصت تأمل دربارهی آنها نداشتهایم یا تأملات ما این چنین آئینهای شده و ثبت نشده است. این کتاب که به قلم محمد زینالی اُناری دانشجوی جامعه شناسی نوشته و توسط نشر اندیشهی احسان پیگیری، ویراستاری و منتشر گردیده است، دربارهی اشیاء مادی و معنوی است که به بیان نگارنده معنای تجربی آنها با معنای پیشادستیشان در جامعهی ایرانی همخوانی ندارند. نویسنده اینها را در مناسکهای جاری بر زندگی روزمره مورد توجه قرار داده و در یادداشتهای کوتاهی در مورد آنها تأمل کرده است. «درخودگرهخوردگی» حاصل این تأمل و توضیح این است که تک تک این اتفاقات چگونه ما را به یک گره بزرگ در فرهنگ روزمره دچار کرده است.
#دفتر_شهر_قزوین
#انجمن_جامعه_شناسی_ایران
#فرهنگ_ایرانی #زندگی_روزمره #جامعهی_ایرانی #مطالعات_فرهنگی #جامعه_شناسی #روانشناسی #پدیدارشناسی #انسان_شناسی #انسانشناسی
https://instagram.com/sociology_qazvin?igshid=1accn2s18nz3c
http://t.me/ISA_QCO
Telegram
attach 📎
Forwarded from کار (یاسرعرب)
«محمد بسیجه» (معروف به بیجه)
روایت قتل و تجاوز به بیش از ۱۸ کودک؛ بازخوانی پروندهای که خردِ حکمرانی ما را مورد سؤال قرار میدهد.
✍️یاسر عرب
۰/ اشاره:
✅خبرهایی از جنس قتل، تجاوز، آدم ربایی، کودک آزاری، و .. آنقدر در فضای جامعه ی ما پمپاژ شده است که به نقل و نباتِ بیات و بی ارزش بر سر سفره اخبار می ماند! در این میان شما حق دارید بپرسید «حالا چه دلیلی دارد که یکی از هولناک ترین این پرونده ها را در سالگرد آن برای اولین بار مورد بازخوانی قرار دهیم؟»
✅فیه ما فیه! (در آن است آنچه در آن است!) پاسخ این سوال در همین یادداشت نهفته است. متنی که با تشریح جزء به جزء حادثه می پرسد «ساختار حکمرانی ما در ابعاد اجتماعی، فرهنگی، انتظامی، امنیتی، توسعه و مبلمانِ شهری و... چه ویژگیهایی دارد که باعث میشود جوانی ۲۲ ساله با ۵ کلاس سواد و محروم از کمترین امکاناتِ ارتکاب جرم (مثل وسیلهی نقلیه) بتواند ۱۸ ماه بهطور مداوم و بهراحتی مرتکب آدم ربایی، تجاوز و قتل بیش از ۱۸ کودک شود؟
✅پانزدهسال پیش در همین روزها جوانی به نام محمد بسیجه به جرم قتل ۱۸ کودک و ۳ بزرگسال و تجاوز جنسی به آنها اعدام شد. برادران رضا مشتاقی (پژوهشگر) و میکائیل دیانی (کارگردان) به یاری خانم سعیده آقاجانی (تهیهکننده) فیلمی مستند به نام «بیجه» ساختهاند که هماکنون در سایت هاشور قابل دسترس است. این فیلم روایتی است از زندگی محمد بسیجه، قاتل زنجیرهای کودکان پاکدشت در سالهای ۱۳۸۱-۱۳۸۳. تلاش این عزیزان فتح بابی است تا این پروندهی هولناک را برای ورود به ایرانِ ۱۴۰۰ مورد بازخوانی قرار دهیم. چرا که «گفتمان محمد بسیجه» هنوز زنده، آزار جنسی کودکان همچنان بهراه، حاشیهنشینی برقرار، فقر فرهنگی رو به افزایش و سازوکارهای تولید این آسیبها همچنان فعال است. در این میان روند رسیدگی به این پرونده نیز کلیدهایی طلایی برای باز کردن در بروکراسی اداری، فهم نظام انتظامی (یا چرخه امنیتی) و سایر بازوهای حکمرانی ما دارد. در ادامهی این یادداشت، به ادلهی دعوی خود پرداخته و سعی میکنم در بازخوانی این پرونده نکاتی را مطرح نمایم که عمدتاً خارج از اطلاعات داخل فیلم است!
@yaser_arab57
ادامه ی یادداشت:
https://telegra.ph/%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF-%D8%A8%D8%B3%DB%8C%D8%AC%D9%87-%D9%85%D8%B9%D8%B1%D9%88%D9%81-%D8%A8%D9%87-%D8%A8%DB%8C%D8%AC%D9%87-02-28
روایت قتل و تجاوز به بیش از ۱۸ کودک؛ بازخوانی پروندهای که خردِ حکمرانی ما را مورد سؤال قرار میدهد.
✍️یاسر عرب
۰/ اشاره:
✅خبرهایی از جنس قتل، تجاوز، آدم ربایی، کودک آزاری، و .. آنقدر در فضای جامعه ی ما پمپاژ شده است که به نقل و نباتِ بیات و بی ارزش بر سر سفره اخبار می ماند! در این میان شما حق دارید بپرسید «حالا چه دلیلی دارد که یکی از هولناک ترین این پرونده ها را در سالگرد آن برای اولین بار مورد بازخوانی قرار دهیم؟»
✅فیه ما فیه! (در آن است آنچه در آن است!) پاسخ این سوال در همین یادداشت نهفته است. متنی که با تشریح جزء به جزء حادثه می پرسد «ساختار حکمرانی ما در ابعاد اجتماعی، فرهنگی، انتظامی، امنیتی، توسعه و مبلمانِ شهری و... چه ویژگیهایی دارد که باعث میشود جوانی ۲۲ ساله با ۵ کلاس سواد و محروم از کمترین امکاناتِ ارتکاب جرم (مثل وسیلهی نقلیه) بتواند ۱۸ ماه بهطور مداوم و بهراحتی مرتکب آدم ربایی، تجاوز و قتل بیش از ۱۸ کودک شود؟
✅پانزدهسال پیش در همین روزها جوانی به نام محمد بسیجه به جرم قتل ۱۸ کودک و ۳ بزرگسال و تجاوز جنسی به آنها اعدام شد. برادران رضا مشتاقی (پژوهشگر) و میکائیل دیانی (کارگردان) به یاری خانم سعیده آقاجانی (تهیهکننده) فیلمی مستند به نام «بیجه» ساختهاند که هماکنون در سایت هاشور قابل دسترس است. این فیلم روایتی است از زندگی محمد بسیجه، قاتل زنجیرهای کودکان پاکدشت در سالهای ۱۳۸۱-۱۳۸۳. تلاش این عزیزان فتح بابی است تا این پروندهی هولناک را برای ورود به ایرانِ ۱۴۰۰ مورد بازخوانی قرار دهیم. چرا که «گفتمان محمد بسیجه» هنوز زنده، آزار جنسی کودکان همچنان بهراه، حاشیهنشینی برقرار، فقر فرهنگی رو به افزایش و سازوکارهای تولید این آسیبها همچنان فعال است. در این میان روند رسیدگی به این پرونده نیز کلیدهایی طلایی برای باز کردن در بروکراسی اداری، فهم نظام انتظامی (یا چرخه امنیتی) و سایر بازوهای حکمرانی ما دارد. در ادامهی این یادداشت، به ادلهی دعوی خود پرداخته و سعی میکنم در بازخوانی این پرونده نکاتی را مطرح نمایم که عمدتاً خارج از اطلاعات داخل فیلم است!
@yaser_arab57
ادامه ی یادداشت:
https://telegra.ph/%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF-%D8%A8%D8%B3%DB%8C%D8%AC%D9%87-%D9%85%D8%B9%D8%B1%D9%88%D9%81-%D8%A8%D9%87-%D8%A8%DB%8C%D8%AC%D9%87-02-28
Telegraph
«محمد بسیجه» (معروف به بیجه)
روایت قتل و تجاوز به بیش از ۱۸ کودک؛ بازخوانی پروندهای که خردِ حکمرانی ما را مورد سؤال قرار میدهد. ۰/ اشاره: خبرهایی از جنس قتل، تجاوز، آدم ربایی، کودک آزاری، و .. آنقدر در فضای جامعه ی ما پمپاژ شده است که به نقل و نباتِ بیات و بی ارزش بر سر سفره اخبار…
Forwarded from آینده (عباس عبدی)
⭕️خشونت علیه زنان در جوامعی بیشتر است که نابرابری جایگاه و در نتیجه اقتدار مرد بیشتر است. رئیس پژوهشکده خانواده باشی و متوجه این موضوع ساده نشوی خیلی کار سختی است.
Forwarded from بینام
4_5782628741951785085.pdf
1.9 MB
اا🗒جدیترین لیست زمستان ۹۹ کتابهای انتشارات اندیشه احسان با بیش از ۱۰۰ عنوان کتاب جدید
⭕️منتشر شده و دردست انتشار⭕️
🖋با همکاری اساتید مطرح در حوزه علوم انسانی و اجتماعی:
باقر پرهام، محسن ثلاثی، ناصر فکوهی، پرویز اجلالی، مرتضی کتبی، ابوالحسن تنهایی، خلیل میرزایی ، علی صاحبی، منیژه مقصودی و ...
#اندیشه_احسان
#علوم_انسانی
#علوم_اجتماعی
#جامعه_شناسی
📞۰۲۱۶۶۴۶۶۰۰۱-۲
@zoodbookbot
www.andishehehsan.com
@sociologybookstore
⭕️منتشر شده و دردست انتشار⭕️
🖋با همکاری اساتید مطرح در حوزه علوم انسانی و اجتماعی:
باقر پرهام، محسن ثلاثی، ناصر فکوهی، پرویز اجلالی، مرتضی کتبی، ابوالحسن تنهایی، خلیل میرزایی ، علی صاحبی، منیژه مقصودی و ...
#اندیشه_احسان
#علوم_انسانی
#علوم_اجتماعی
#جامعه_شناسی
📞۰۲۱۶۶۴۶۶۰۰۱-۲
@zoodbookbot
www.andishehehsan.com
@sociologybookstore
Forwarded from جامعهشناسی افقنگر ـ دکتر احمد بخارایی
❇️ نشست «فساد دانشگاهی» در دو نوبت
| میهمانان نوبت ۱:
#داود_حسینی_هاشمزاده: وضعیت #فساد دانشگاهی در ایران
(پژوهشگر حوزهی مطالعاتی فساد و مدرس دانشگاه)
سید #جواد_میری: فساد دانشگاهی و مفهوم #مدیریت_کوتولهها
(عضو هیأت علمی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی)
#معصومه_قاراخانی: مدل مفهومی برای مطالعهی ناراستیهای #آموزش در ایران
(عضو هیأت علمی دانشگاه علامه طباطبایی)
| میهمانان نوبت ۲:
#عباس_کاظمی: قبیلهگرایی و #فساد_دانشگاهی در ایران
(عضو هیأت علمی پژوهشکدهی مطالعات فرهنگی و اجتماعی)
سید #آیتاله_میرزایی: دوسویگی ساختاری ناراستیهای آکادمیک در ایران
(عضو هیأت علمی پژوهشگاه علوم انسانی ومطالعات فرهنگی)
#حسن_محدثی: فساد دانشگاهی در #علوم_اجتماعی ایران
(عضو هیأت علمی دانشگاه آزاد)
| مدیر نشست: دکتر #احمد_بخارایی
عضو هیأت علمی دانشگاه پیام نور
| برگزارکننده:
انجمن جامعهشناسی ایران (گروه مسائل و آسیبهای اجتماعی)
🗓 تاریخ برگزاری: یکشنبه ۱۷ و دوشنبه ۱۸ اسفند ۱۳۹۹
🕕 زمان: ساعت ۱۸ تا ۲۰
🖥📱 پخش زنده: live.sahar.media
| Instagram | YouTube | SoundCloud | Site |
| میهمانان نوبت ۱:
#داود_حسینی_هاشمزاده: وضعیت #فساد دانشگاهی در ایران
(پژوهشگر حوزهی مطالعاتی فساد و مدرس دانشگاه)
سید #جواد_میری: فساد دانشگاهی و مفهوم #مدیریت_کوتولهها
(عضو هیأت علمی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی)
#معصومه_قاراخانی: مدل مفهومی برای مطالعهی ناراستیهای #آموزش در ایران
(عضو هیأت علمی دانشگاه علامه طباطبایی)
| میهمانان نوبت ۲:
#عباس_کاظمی: قبیلهگرایی و #فساد_دانشگاهی در ایران
(عضو هیأت علمی پژوهشکدهی مطالعات فرهنگی و اجتماعی)
سید #آیتاله_میرزایی: دوسویگی ساختاری ناراستیهای آکادمیک در ایران
(عضو هیأت علمی پژوهشگاه علوم انسانی ومطالعات فرهنگی)
#حسن_محدثی: فساد دانشگاهی در #علوم_اجتماعی ایران
(عضو هیأت علمی دانشگاه آزاد)
| مدیر نشست: دکتر #احمد_بخارایی
عضو هیأت علمی دانشگاه پیام نور
| برگزارکننده:
انجمن جامعهشناسی ایران (گروه مسائل و آسیبهای اجتماعی)
🗓 تاریخ برگزاری: یکشنبه ۱۷ و دوشنبه ۱۸ اسفند ۱۳۹۹
🕕 زمان: ساعت ۱۸ تا ۲۰
🖥📱 پخش زنده: live.sahar.media
| Instagram | YouTube | SoundCloud | Site |
Forwarded from یادداشت
چرا نفرت پراکنی؟
محمد زینالی اُناری
در سال 98 و نه مثلا سال 58 جناب آقای فاضل احدی آقاحسن بیگلو مقاله ای بر اساس رساله ی دکترای خود در یکی از مجلات غیرحرفه ای و در غیاب داوران نکته سنج منتشر است که در حین مطالعه ی آن پاره جمله ای توجه مرا جلب کرده و ضرورت پرسش از ایشان برایم پیش آمد. ایشان در جایی نکته ای نوشته اند که چندان معقول و خردمندانه به نظر نمی رسد و به همین دلیل نیازمند ارزیابی پرسشگرانه است. نخست برای روشن شدن این که جمله در کجا و به چه صورتی درج گردیده است به آن اشاره می شود:
« بیشتر اقدامات انجام گرفته در خصوص فقر اجتماعی خصوصاً در مناطق کم برخوردار فقر اجتماعی شهر اردبیل جنبه رادیکالی داشته و به این مناطق بدون در نظر گرفتن ریشههای تاریخی و فرهنگی قوی ساکنان این مناطق، که بیشتر مهاجرین عشایر شاهسون مغان می باشند و روزگاری خود مانعی برای تهاجم دشمنان به کشور بودند، می نگرند و درصدد ریشه کنی فقر اجتماعی با دیدگاه بنیادی و رادیکالی دارند و متأسفانه در برخی مواقع افکار محافظهکارانه نیز مشاهده میشود و ساکنان این مناطق را پست و فرو مایه و تنبل و مستعد جرم میپندارند.»
در جملهی آخر این پاراگراف فاعلی به آن صورت وجود نداشته و اشاره به نگاهی شده است که به عشایر مهاجر به اردبیل می شود، اما فاعل این جمله در جای خاصی قرار ندارد. جمله به صورت مجهول یا چنان که در زبان انگلیسی نوشته می شود، به صورت منفعل استفاده شده و در نهایت از « پست و فرو مایه و تنبل و مستعد جرم » دانسته شدن عشایر شاهسون سخن به میان آمده است. یعنی آنها پست و فرو مایه و تنبل و مستعد جرم شناخته میشوند اما مشخص نیست که آن کسی که آنها را به این صفت می بیند کیست!
پناه بر خدا! یک نویسنده ی دانشگاهی و «دکتر» مشخص نیست جمله به این سنگینی که نه تضاد منافع ساکنان پیشین اردبیل - که بین تمام کسانی که پیش از عشایر ساکن در حاشیه شهر در آن ساکن شده اند - با این ساکنان را برساند، پا را فراتر گذاشته و آن ها را پست و فرومایه بر می شمرد. آن هم احیاناً توسط کسانی که یا از دیرباز و نسل اندر نسل در اردبیل متولد شده اند یا از مهاجران دهه های پیشین هستند که در اردبیل متمول شده و در مکاسب رسمی و معتبر مشغول اند.
شاید بتوان در اردبیل در میان ساکنان و مهاجران قدیمی تر و مهاجران جدید تر تضاد یا تفاوت طبقاتی ای (حتی شدید) مشاهده کرد. اما منظور نویسنده ی محترم در «پست و فرومایه شمرده شدن» توسط دیگرانی که چندان هم مشخص نیستند، چه کسی است؟ نویسنده با تحلیل های آماری توانسته است پراکندگی فقر را در اردبیل نشان دهد، اما هیچ دلیلی برای استخراج این جمله از میان صحبت های مردمی ندارد. این جمله از بیخ و بن متکی بر ذهنیت خاص نویسنده است که نمیتوان آن را تعمیم داد. مهاجران مغان شاید در نیم قرن پیش به خاطر قلت حضرشان در اردبیل اذیت میشدند، اما اینک بخش زیادی از ساکنان اردبیل از همین عشایر شاهسون و اهل مغان هستند.
نویسنده حجتی برای پست و فرومایه دانستن شاهسون از سوی مردم امروز اردبیل ندارد و این جملات اگر توسط ایشان اصلاح نشده و از سوی ایشان از مردم منطقه عذر خواهی نشود، ممکن است با ترویج این قبیل سخنان موجب نفرت پراکنی در میان مردم استان اردبیل شده و برای امنیت آینده ی کشور و این منطقه بذر ناپاکی بکارد. آن فصلنامه ی غیرحرفه ای هم در این گناه شریک است!
---
نام مقاله: تحلیل فضایی فقر اجتماعی در شهر اردبیل؛ محل انتشار: فصلنامه مطالعات راهبردی بسیج، سال بیست و دوم، شماره 85 ، زمستان 1398.
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری
در سال 98 و نه مثلا سال 58 جناب آقای فاضل احدی آقاحسن بیگلو مقاله ای بر اساس رساله ی دکترای خود در یکی از مجلات غیرحرفه ای و در غیاب داوران نکته سنج منتشر است که در حین مطالعه ی آن پاره جمله ای توجه مرا جلب کرده و ضرورت پرسش از ایشان برایم پیش آمد. ایشان در جایی نکته ای نوشته اند که چندان معقول و خردمندانه به نظر نمی رسد و به همین دلیل نیازمند ارزیابی پرسشگرانه است. نخست برای روشن شدن این که جمله در کجا و به چه صورتی درج گردیده است به آن اشاره می شود:
« بیشتر اقدامات انجام گرفته در خصوص فقر اجتماعی خصوصاً در مناطق کم برخوردار فقر اجتماعی شهر اردبیل جنبه رادیکالی داشته و به این مناطق بدون در نظر گرفتن ریشههای تاریخی و فرهنگی قوی ساکنان این مناطق، که بیشتر مهاجرین عشایر شاهسون مغان می باشند و روزگاری خود مانعی برای تهاجم دشمنان به کشور بودند، می نگرند و درصدد ریشه کنی فقر اجتماعی با دیدگاه بنیادی و رادیکالی دارند و متأسفانه در برخی مواقع افکار محافظهکارانه نیز مشاهده میشود و ساکنان این مناطق را پست و فرو مایه و تنبل و مستعد جرم میپندارند.»
در جملهی آخر این پاراگراف فاعلی به آن صورت وجود نداشته و اشاره به نگاهی شده است که به عشایر مهاجر به اردبیل می شود، اما فاعل این جمله در جای خاصی قرار ندارد. جمله به صورت مجهول یا چنان که در زبان انگلیسی نوشته می شود، به صورت منفعل استفاده شده و در نهایت از « پست و فرو مایه و تنبل و مستعد جرم » دانسته شدن عشایر شاهسون سخن به میان آمده است. یعنی آنها پست و فرو مایه و تنبل و مستعد جرم شناخته میشوند اما مشخص نیست که آن کسی که آنها را به این صفت می بیند کیست!
پناه بر خدا! یک نویسنده ی دانشگاهی و «دکتر» مشخص نیست جمله به این سنگینی که نه تضاد منافع ساکنان پیشین اردبیل - که بین تمام کسانی که پیش از عشایر ساکن در حاشیه شهر در آن ساکن شده اند - با این ساکنان را برساند، پا را فراتر گذاشته و آن ها را پست و فرومایه بر می شمرد. آن هم احیاناً توسط کسانی که یا از دیرباز و نسل اندر نسل در اردبیل متولد شده اند یا از مهاجران دهه های پیشین هستند که در اردبیل متمول شده و در مکاسب رسمی و معتبر مشغول اند.
شاید بتوان در اردبیل در میان ساکنان و مهاجران قدیمی تر و مهاجران جدید تر تضاد یا تفاوت طبقاتی ای (حتی شدید) مشاهده کرد. اما منظور نویسنده ی محترم در «پست و فرومایه شمرده شدن» توسط دیگرانی که چندان هم مشخص نیستند، چه کسی است؟ نویسنده با تحلیل های آماری توانسته است پراکندگی فقر را در اردبیل نشان دهد، اما هیچ دلیلی برای استخراج این جمله از میان صحبت های مردمی ندارد. این جمله از بیخ و بن متکی بر ذهنیت خاص نویسنده است که نمیتوان آن را تعمیم داد. مهاجران مغان شاید در نیم قرن پیش به خاطر قلت حضرشان در اردبیل اذیت میشدند، اما اینک بخش زیادی از ساکنان اردبیل از همین عشایر شاهسون و اهل مغان هستند.
نویسنده حجتی برای پست و فرومایه دانستن شاهسون از سوی مردم امروز اردبیل ندارد و این جملات اگر توسط ایشان اصلاح نشده و از سوی ایشان از مردم منطقه عذر خواهی نشود، ممکن است با ترویج این قبیل سخنان موجب نفرت پراکنی در میان مردم استان اردبیل شده و برای امنیت آینده ی کشور و این منطقه بذر ناپاکی بکارد. آن فصلنامه ی غیرحرفه ای هم در این گناه شریک است!
---
نام مقاله: تحلیل فضایی فقر اجتماعی در شهر اردبیل؛ محل انتشار: فصلنامه مطالعات راهبردی بسیج، سال بیست و دوم، شماره 85 ، زمستان 1398.
@ardabilnote
نکته: جامعه شناسی تجربه pinned «چرا نفرت پراکنی؟ محمد زینالی اُناری در سال 98 و نه مثلا سال 58 جناب آقای فاضل احدی آقاحسن بیگلو مقاله ای بر اساس رساله ی دکترای خود در یکی از مجلات غیرحرفه ای و در غیاب داوران نکته سنج منتشر است که در حین مطالعه ی آن پاره جمله ای توجه مرا جلب کرده و ضرورت…»
Forwarded from Maryam.rashidfarokhi
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
«امیــــــــد»
بشارت صبحی تازه در زندگی من
.
قطعه ی «امید» اثری ست در دستگاه همایون که در اواسط پائیز امسال متولد شد و پس از گذر روزهای بسیار متفاوت برای من ، تکامل یافته و با یاری دوستان همراه در نیمه ی اسفندماه ضبط گردید.
#مریم_رشیدفرخی
#سنتور
#موسیقی_ایرانی
#موسیقی
https://t.me/maryamrashidfarokhi
بشارت صبحی تازه در زندگی من
.
قطعه ی «امید» اثری ست در دستگاه همایون که در اواسط پائیز امسال متولد شد و پس از گذر روزهای بسیار متفاوت برای من ، تکامل یافته و با یاری دوستان همراه در نیمه ی اسفندماه ضبط گردید.
#مریم_رشیدفرخی
#سنتور
#موسیقی_ایرانی
#موسیقی
https://t.me/maryamrashidfarokhi
Forwarded from جامعه شناسی حوزه عمومی
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🔺رویاهای بهارانه برای گفت و گو، شادی و دوستی
#محمد_امین_قانعی_راد (جامعه شناس)
#جامعه_شناسی_حوزه_عمومی
@MAminGhaneirad
#محمد_امین_قانعی_راد (جامعه شناس)
#جامعه_شناسی_حوزه_عمومی
@MAminGhaneirad
نکته: جامعه شناسی تجربه pinned « 📚 جمعه های کتاب(۷۹) مولف و معرف: محمد زینالی اناری #درخودگرهخوردگی #محمد_زینالی_اناری #اندیشهی_احسان همهی ما تجربهی رویارویی با پدیدههای خاص و عجیبی را داریم که در زندگی ما عادی شده است. امضا، میز، اداره، زندگی شخصی و حتی خیابان و میدان اتفاقاتی…»
Forwarded from یادداشت
فَشِنِ شورا
محمد زینالی اُناری
یک جک یا کنایه در مورد فوتبال هست که به ادبیات طنزپردازان می توان نوشت: ظریفی گفته که به جای این که بیست و دو نفر را در میدان دنبال یک توپ بدوانید، چند توپ به میدان بیندازید تا بندگان خدا این قدر به پر و پای هم نپیچند. وضع امروزی ثبت نام برای عضویت در شورای شهر هم همین ماجرا را پیش ما گذاشته است و آدم آرزو می کند که کاش مدرسه یا فستیوالی باز می شد و این همه آدم که شمارش از ۱۰۰ در اردبیل بالا رفته است، می رفتند و آن جا در مراسم شرکت می کردند و سه سال آزگار با هم گل می گفتند و گل می شنفتند.
دلایل این که اقبال نسبت به ثبت نام در شورا خیلی پرفروغتر از وضع معمول است، چه می تواند باشد؟ هیچ پاسخی قانع کننده تر از این وجود ندارد که مردم اردبیل هنوز تکلیف شان با شورا روشن نیست و نتوانسته اند مفهوم و معنای این موضوع را بفهمند. آیا شورا برای عضویت همه کس و همه ی گروه های موجود است؟ ایا شورا برای نشان دادن رشادت یا ژست های خودنمایانه است؟ آیا شورا برای احساس حضور و وجود افراد است؟ برای همین باید به قصه ی کوتاه دیگری اشاره کنم.
کمی اگر تخفیف بدهید، موضوع این است که حدود یک و نیم سال پیش و نه ماه مانده به انتخابات مجلس شورای اسلامی یکی از آشنایان را دیدم که بعد از احوال پرسی کوتاهی گفت: می خواهم بیایم ( ایستیه م گئله م) گفتم خوب تو الان پیش من هستی و در حال راه رفتن با هم حرف می زنیم. گفت نه می خواهم بیایم و باشم. گفتم خوب دیگر سعی کن کارت را از تهران به اردبیل بگیری. بعد با نگاهی عاقل اندر سفیه که تو مقصود مرا یا حرف آدمیزاد را نمی فهمی به من گفت: می خواهم بیایم و ورود کنم به مجلس. بعد من یاد این حرف های آدم بزرگ ها افتادم و به ایشان گفتم عقلت را از دست داده ای؟ او هم شروع کرد به گفتن دلایلش.
حال که این همه آدم دلیل برای آمدن دارند، باید به سراغ دلیل های آن ها برویم و ببینیم هر فردی چه دلایلی برای حضور خود ذکر می کند؟ آیا همه درد شهر و شهرنشینی و شهروندی و ساماندهی به اردبیل را دارند؟ اگر چنین است، چرا شیوه حضور خودشان را ساماندهی نمی کنند؟ آیا صد و اندی از مردم شهر که برای عضویت و رقابت آماده می شوند در این خصوص با هم تعامل داشته اند که به وجود همدیگر اعتماد کرده و گوی سبقت یا افتخار خدمت را به او تقدیم کنند؟
یا این که میزان اعتماد مردم به هم پایین است و خود می خواهند به عهد شهروندی و نمایندگی مردم وفا کنند. اما در جامعه ای که نمایندگان یا کاندیداها این قدر به هم اعتماد پایینی دارند، چرا انتظار دارند مردم به آن ها اعتماد کنند. در واقع می توان نتیجه گرفت موضوع، به نمایندگی حقوق مردم مربوط نیست و قصه چیز دیگری است. این حضورها و آمدن ها، دلیل مسئولیت پذیری اجتماعی ندارد و بیشتر چنین می نماید که دلایل فردگرایانه و شخصی می باشند.
خوب وقتی دلایل اعضایی که خود را لایق نمایندگی مردم می دانند این قدر شخصی است، وضع بدتر می شود. به این می ماند که روزی از کاندیدایی پرسیدم نظرت درباره سروش، ملکیان و روشنفکران و نواندیشی دینی چیست؟ طرفداران کاندیدایی که قرار است برود مجلس و در خصوص حقوق، مقتضیات زندگی، اعتبارات و قوانین فرهنگی و .. تصمیم گیری کند معترض شدند که چرا تفتیش عقاید می کنی؟!! در حالی که تفتیش عقاید چیز دیگری است و نماینده برای نمایندگی مردم باید از اعتقادات سیاسی و فرهنگی خود آن ها را روشن و مطمئن کند. تحت تأثیر این رفتارها است که نمایندگی و حتی شورایی شدن به امری شخصی تبدیل می شود.
حال این امور شخصی طبیعی است که به جای این که به دم زدن به سخنرانی های صریح و عقلایی به شعارهای سطحی و تصویرهای زیبا تکیه کنند و فریب و اغوا جای تفاهم و تصریح را بگیرد. افراد زیادی با همین ابزار خودرا به عنوان یار و یاور مردم معرفی کنند و با تکیه با گروه های خودی و دوستان یا هم قبیله ای های زیادشان وارد انتخابات شوند. جدال سیاسی و فرهنگی شهر به آوردگاه قبیله ای و ژست هایی شبیه مراسم عروسی تبدیل شود و به تدریج به جایی برسیم که شورا دیگر به محلی برای میهمانی یا سالن مد و فشن تبدیل شود.
این جا بحران "اخلاق"، اعتماد و تعریف مسئله ای به نام شورا و نمایندگی برای مردم وجود دارد و نشان می دهد که در سالهای گذشته، متولیان فرهنگی و اخلاقی جامعه به جای تطهیر و سلامت بخشی به اخلاق، کار دیگری کردند تا به تدریج ما با وضع رقت بار خودنمایی و قبیله گرایی روبر و شویم. این انتخابات هم تمام خواهد شد و شاید باز هم صدای دعوای همسر عضو شورا یا رواج پیدا کردن آسفالت های بی کیفیت و عناصر تخریب کننده دیگر در شهر باشیم. اما باید به خود بیاییم و فکری برای سامان دادن به امور جمعه کنیم. از چند سیاستمدار و فیلسوف اخلاق دعوت کنیم ما را برای فرهنگ تصمیم گیری و فرهنگ زندگی جمعی و انتخاب نماینده اماده کنند.
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری
یک جک یا کنایه در مورد فوتبال هست که به ادبیات طنزپردازان می توان نوشت: ظریفی گفته که به جای این که بیست و دو نفر را در میدان دنبال یک توپ بدوانید، چند توپ به میدان بیندازید تا بندگان خدا این قدر به پر و پای هم نپیچند. وضع امروزی ثبت نام برای عضویت در شورای شهر هم همین ماجرا را پیش ما گذاشته است و آدم آرزو می کند که کاش مدرسه یا فستیوالی باز می شد و این همه آدم که شمارش از ۱۰۰ در اردبیل بالا رفته است، می رفتند و آن جا در مراسم شرکت می کردند و سه سال آزگار با هم گل می گفتند و گل می شنفتند.
دلایل این که اقبال نسبت به ثبت نام در شورا خیلی پرفروغتر از وضع معمول است، چه می تواند باشد؟ هیچ پاسخی قانع کننده تر از این وجود ندارد که مردم اردبیل هنوز تکلیف شان با شورا روشن نیست و نتوانسته اند مفهوم و معنای این موضوع را بفهمند. آیا شورا برای عضویت همه کس و همه ی گروه های موجود است؟ ایا شورا برای نشان دادن رشادت یا ژست های خودنمایانه است؟ آیا شورا برای احساس حضور و وجود افراد است؟ برای همین باید به قصه ی کوتاه دیگری اشاره کنم.
کمی اگر تخفیف بدهید، موضوع این است که حدود یک و نیم سال پیش و نه ماه مانده به انتخابات مجلس شورای اسلامی یکی از آشنایان را دیدم که بعد از احوال پرسی کوتاهی گفت: می خواهم بیایم ( ایستیه م گئله م) گفتم خوب تو الان پیش من هستی و در حال راه رفتن با هم حرف می زنیم. گفت نه می خواهم بیایم و باشم. گفتم خوب دیگر سعی کن کارت را از تهران به اردبیل بگیری. بعد با نگاهی عاقل اندر سفیه که تو مقصود مرا یا حرف آدمیزاد را نمی فهمی به من گفت: می خواهم بیایم و ورود کنم به مجلس. بعد من یاد این حرف های آدم بزرگ ها افتادم و به ایشان گفتم عقلت را از دست داده ای؟ او هم شروع کرد به گفتن دلایلش.
حال که این همه آدم دلیل برای آمدن دارند، باید به سراغ دلیل های آن ها برویم و ببینیم هر فردی چه دلایلی برای حضور خود ذکر می کند؟ آیا همه درد شهر و شهرنشینی و شهروندی و ساماندهی به اردبیل را دارند؟ اگر چنین است، چرا شیوه حضور خودشان را ساماندهی نمی کنند؟ آیا صد و اندی از مردم شهر که برای عضویت و رقابت آماده می شوند در این خصوص با هم تعامل داشته اند که به وجود همدیگر اعتماد کرده و گوی سبقت یا افتخار خدمت را به او تقدیم کنند؟
یا این که میزان اعتماد مردم به هم پایین است و خود می خواهند به عهد شهروندی و نمایندگی مردم وفا کنند. اما در جامعه ای که نمایندگان یا کاندیداها این قدر به هم اعتماد پایینی دارند، چرا انتظار دارند مردم به آن ها اعتماد کنند. در واقع می توان نتیجه گرفت موضوع، به نمایندگی حقوق مردم مربوط نیست و قصه چیز دیگری است. این حضورها و آمدن ها، دلیل مسئولیت پذیری اجتماعی ندارد و بیشتر چنین می نماید که دلایل فردگرایانه و شخصی می باشند.
خوب وقتی دلایل اعضایی که خود را لایق نمایندگی مردم می دانند این قدر شخصی است، وضع بدتر می شود. به این می ماند که روزی از کاندیدایی پرسیدم نظرت درباره سروش، ملکیان و روشنفکران و نواندیشی دینی چیست؟ طرفداران کاندیدایی که قرار است برود مجلس و در خصوص حقوق، مقتضیات زندگی، اعتبارات و قوانین فرهنگی و .. تصمیم گیری کند معترض شدند که چرا تفتیش عقاید می کنی؟!! در حالی که تفتیش عقاید چیز دیگری است و نماینده برای نمایندگی مردم باید از اعتقادات سیاسی و فرهنگی خود آن ها را روشن و مطمئن کند. تحت تأثیر این رفتارها است که نمایندگی و حتی شورایی شدن به امری شخصی تبدیل می شود.
حال این امور شخصی طبیعی است که به جای این که به دم زدن به سخنرانی های صریح و عقلایی به شعارهای سطحی و تصویرهای زیبا تکیه کنند و فریب و اغوا جای تفاهم و تصریح را بگیرد. افراد زیادی با همین ابزار خودرا به عنوان یار و یاور مردم معرفی کنند و با تکیه با گروه های خودی و دوستان یا هم قبیله ای های زیادشان وارد انتخابات شوند. جدال سیاسی و فرهنگی شهر به آوردگاه قبیله ای و ژست هایی شبیه مراسم عروسی تبدیل شود و به تدریج به جایی برسیم که شورا دیگر به محلی برای میهمانی یا سالن مد و فشن تبدیل شود.
این جا بحران "اخلاق"، اعتماد و تعریف مسئله ای به نام شورا و نمایندگی برای مردم وجود دارد و نشان می دهد که در سالهای گذشته، متولیان فرهنگی و اخلاقی جامعه به جای تطهیر و سلامت بخشی به اخلاق، کار دیگری کردند تا به تدریج ما با وضع رقت بار خودنمایی و قبیله گرایی روبر و شویم. این انتخابات هم تمام خواهد شد و شاید باز هم صدای دعوای همسر عضو شورا یا رواج پیدا کردن آسفالت های بی کیفیت و عناصر تخریب کننده دیگر در شهر باشیم. اما باید به خود بیاییم و فکری برای سامان دادن به امور جمعه کنیم. از چند سیاستمدار و فیلسوف اخلاق دعوت کنیم ما را برای فرهنگ تصمیم گیری و فرهنگ زندگی جمعی و انتخاب نماینده اماده کنند.
@ardabilnote
Forwarded from جامعه شناسی سیاسی (Hossein Bashiri Guivi)
مدیریت فرسایشی
حسین بشیری گیوی
#جامعه_شناس
✅یکی از مشخصات اصلی مدیریت در ایران مدیریت فرسایشی است. اگر از مدیریت جنگ در دهه 60 تا مدیریت مثلا پروژه راه آهن اردبیل-میانه نگاه کنیم به وضوح یک شاخص خود را نشان می دهد آن هم مدیریت فرسایشی است.
✅مهمترین شاخصی که باعث شده مدیریت فرسایشی به حیات خود ادامه دهد بی تفاوتی اجتماعی است.
✅مهمترین شاخصی که باعث شده اجتماع ایران به بی تفاوتی اجتماعی برسد راهکار حاکمیت مثلا در دی ماه 98 می باشد شهروندان به سه برابر شدن قیمت بنزین واکنش نشان دادن در حالیکه در کمترین زمان به خشونت کشیده شد و شهروندان هزینه سنگینی پرداخت کردند.
✅فضای ایجاد شده دلیل اصلی بی تفاوتی اجتماعی شهروندان می باشد و این راهبرد خطرناک عواقب ناگواری دارد که مدیران فرسایشی منتظر آن باشند.
✅درباره مدیریت کوید 19 شهروندان بدانند که راهبرد دولت همان مدیریت فرسایشی است همچنانکه در مقدمه اشاره کردم پروژه راه آهن اردبیل - میانه که از سال 1320 در حال ساخت است و به صورت عملیاتی از سال 1383 به طول 173 کیلومتر شروع شده و هنوز هم وعده های مدیران را به دنبال دارد، مدیریت کوید 19 هم بر همان اساس به جلو می رود.
✅مدیریت فرسایشی در کوید 19 که در حال مدیریت موج چهارم است همچنان به توصیه درمانی می پردازد مدیریت بدون اعمال متغیرهای مستقل یعنی بدون واکسیناسیون ملی همچنان تحمیل هزینه های مرگ بر مردم ایران است.
@azadikhojastehazadi
حسین بشیری گیوی
#جامعه_شناس
✅یکی از مشخصات اصلی مدیریت در ایران مدیریت فرسایشی است. اگر از مدیریت جنگ در دهه 60 تا مدیریت مثلا پروژه راه آهن اردبیل-میانه نگاه کنیم به وضوح یک شاخص خود را نشان می دهد آن هم مدیریت فرسایشی است.
✅مهمترین شاخصی که باعث شده مدیریت فرسایشی به حیات خود ادامه دهد بی تفاوتی اجتماعی است.
✅مهمترین شاخصی که باعث شده اجتماع ایران به بی تفاوتی اجتماعی برسد راهکار حاکمیت مثلا در دی ماه 98 می باشد شهروندان به سه برابر شدن قیمت بنزین واکنش نشان دادن در حالیکه در کمترین زمان به خشونت کشیده شد و شهروندان هزینه سنگینی پرداخت کردند.
✅فضای ایجاد شده دلیل اصلی بی تفاوتی اجتماعی شهروندان می باشد و این راهبرد خطرناک عواقب ناگواری دارد که مدیران فرسایشی منتظر آن باشند.
✅درباره مدیریت کوید 19 شهروندان بدانند که راهبرد دولت همان مدیریت فرسایشی است همچنانکه در مقدمه اشاره کردم پروژه راه آهن اردبیل - میانه که از سال 1320 در حال ساخت است و به صورت عملیاتی از سال 1383 به طول 173 کیلومتر شروع شده و هنوز هم وعده های مدیران را به دنبال دارد، مدیریت کوید 19 هم بر همان اساس به جلو می رود.
✅مدیریت فرسایشی در کوید 19 که در حال مدیریت موج چهارم است همچنان به توصیه درمانی می پردازد مدیریت بدون اعمال متغیرهای مستقل یعنی بدون واکسیناسیون ملی همچنان تحمیل هزینه های مرگ بر مردم ایران است.
@azadikhojastehazadi
Forwarded from خانه کتاب علوم انسانی و اجتماعی (mirhoseini_utbook)
مطالعات اجتماعی مرگ
نویسنده: هاجر قربانی
انتشارات انسان شناسی، چاپ اول 1400
539 صفحه، وزیری، گالینگور
قیمت: 130.000تومان
#مطالعات_فرهنگی
آنگونه که دانش ما تا به امروز یاری میکند . انسان تنها موجود «مرگباور» است. در طول تاریخ تمدن هشت هزار ساله انسانی و از زمانی که انسان توانست اندیشههایش را با زبان مکتوب به ثبت برساند، مرگ، حضوری پررنگ دارد و توانسته است بخش مهمی از ثبت دادهها، مادیتها، و عناصر فرهنگی غیر مادی بشر را به خود اختصاص بدهد. پیش از این نیز، مرگ از خلال اشکال و هنرها میراثی گرانبها برای انسان به جای گذاشته است. اما، این پدیده در دوران مدرن و به واسطه انقلابهای سیاسی، اقتصادی و فنآوری مجموعهای از پرسمانهای نو را در فکر و حیات انسان جای داده و موجب تغییر نگرش انسان به این پدیده شده است. مجموعه حاضر با زحمات خانم هاجر قربانی پژوهشگر حوزه مطالعات مرگ، با رویکردی کاملا بینارشتهای فراهم شده است.
02161117952
09384439577
🔹سفارش در تلگرام👇
@mirhoseini_utbook
🔸سفارش در پیج اینستاگرام دایرکت👇
@khane_ketab_utbook
🔖ارسال کتاب به سراسرکشور
📚 خانه کتاب علوم اجتماعی دانشگاهتهران👇
@utbook
نویسنده: هاجر قربانی
انتشارات انسان شناسی، چاپ اول 1400
539 صفحه، وزیری، گالینگور
قیمت: 130.000تومان
#مطالعات_فرهنگی
آنگونه که دانش ما تا به امروز یاری میکند . انسان تنها موجود «مرگباور» است. در طول تاریخ تمدن هشت هزار ساله انسانی و از زمانی که انسان توانست اندیشههایش را با زبان مکتوب به ثبت برساند، مرگ، حضوری پررنگ دارد و توانسته است بخش مهمی از ثبت دادهها، مادیتها، و عناصر فرهنگی غیر مادی بشر را به خود اختصاص بدهد. پیش از این نیز، مرگ از خلال اشکال و هنرها میراثی گرانبها برای انسان به جای گذاشته است. اما، این پدیده در دوران مدرن و به واسطه انقلابهای سیاسی، اقتصادی و فنآوری مجموعهای از پرسمانهای نو را در فکر و حیات انسان جای داده و موجب تغییر نگرش انسان به این پدیده شده است. مجموعه حاضر با زحمات خانم هاجر قربانی پژوهشگر حوزه مطالعات مرگ، با رویکردی کاملا بینارشتهای فراهم شده است.
02161117952
09384439577
🔹سفارش در تلگرام👇
@mirhoseini_utbook
🔸سفارش در پیج اینستاگرام دایرکت👇
@khane_ketab_utbook
🔖ارسال کتاب به سراسرکشور
📚 خانه کتاب علوم اجتماعی دانشگاهتهران👇
@utbook