Forwarded from درنگها (محمدمهدی اردبیلی) (Mohammad Mehdi Ardebili)
#بازنشر
بخند حیوان!
محمدمهدی اردبیلی
خنده شاید اولین حالت در چهرهمان باشد که به آن تشویق میشویم. کودکان خوشخنده از همان ابتدا بر کودکان گریان برتری مییابند. تمام سعی اطرافیان این است که کودکان را بخندانند. خنده، حالت بدنیای است که ظاهراً نشان از نوعی شادی یا رضایت روانی دارد. میتوان رسیدن به این سطح از رضایت و شادی را یکی از اهداف، یا دستکم شعارهای فرهنگِ غالب دانست. اگر انسان از کودکی طبق توصیهها عمل کند (به حرف مامان و باباها یا معلمها گوش کند، به تبلیغات رسانهها اعتماد کند و ...)، در مسیری قرار خواهد گرفت که نهایتِ آن شادی و رضایت است و اگر چنین نکند، فلاکت در انتظارش خواهد بود.
اما آیا واقعا چنین است؟ آیا رفته رفته واهی بودن این وعدهها بر ما آشکار نمیشود؟ وقتی انسان، بهناگاه به پوچ بودنشان پی میبرد و درمییابد که این وضعیت نه تنها وضعیتی رضایتبخش نیست، بلکه روز به روز بر فلاکت آن افزوده میشود، آنگاه چه باید بکند؟ البته تمدن راههای زیادی پیشِ پایتان میگذارد که هر کدام آسیبشناسی جداگانهای میطلبد.
اما یکی از رایج ترین این راهها که یادداشت حاضر بدان اختصاص دارد، توسل به خنده است. انسان میداند که وضعیتش شادیآفرین نیست ولی میخواهد به هر طرفهالحیلی شاد باشد. در چنین وضعیتی این انسان افسرده و ملول به ابزارهای اتصال کوتاه شادیآور متوسل میشود. رواج این ابزارها نشاندهندۀ انحطاط یک جامعه است: فروش بالای سینمای لودگی، افزایش جُکسازیها و غیره.
اما شادی را نمیتوان به کسی دستور داد، همانگونه که عشق را نمیتوان. شادی بناست محصول یک وضعیت رضایتبخش باشد. اما اگر کمی دقت کنید، درمییابید که اتفاقا برعکس، شما چون شاد نیستید به تماشای فلان فیلم کمدی میروید. در واقع، شادی به شما «دستور» داده میشود. در همه جا از سینمای لودگیِ پرفروش تا بیلبوردهای تبلیغاتی میتوان دستورِ «بخند» را مشاهده کرد: نوعی دستورِ خنده یا شادیِ فرمایشی. اما نکتۀ بسیار حائز اهمیت این است که از قضا، برخلاف آنچه به نظر میرسد، این شادی نیست که به خنده میانجامد، بلکه این خنده ماست که امیدواریم به شادی منجر شود. مانند صداهای خنده افزودهشده روی برنامههای طنزِ بیمزه جهت تحریک همزادپنداریِ مخاطب و خنداندنش. انسانِ ناشادِ خندان، چون میخندد، خود را شاد میپندارد و احساس سعادت میکند. نمونۀ رسواترِ این خندۀ دستوری، برنامۀ خندوانه است. مجری به حاضران صراحتاً دستور خنده میدهد. او به صریحترین شکل از همه میخواهد بلند بلند بخندند، بعد همه با هم دست بزنند و با صدای بلند بگویند: «ما چقدر خوشحالیم» «ما چقدر باحالیم» «هه هه هه ها ها ها».
برای نخستین بار که برنامۀ خندوانه را تماشا کردم، این شیوۀ سرکوبگرانه و استبدادیِ تولید خندههای مصنوعی را آشنا یافتم. این تصاویر اغراقشده از افرادی که با صدای بلند میخندند و شادی میکنند و همۀ ما میدانیم که شادیشان کاملا نمایشی است را قبلاً کجا دیدهاید؟ اخبار را به خاطر بیاورید. بله! در کرۀ شمالی. شباهت شگفتی بین برنامۀ خندوانه و جشنهای کرۀ شمالی وجود دارد. در آنجا اما همه چیز برهنه است. آنجا خودِ حاکم مستقیماً و صراحتاً سخن میگوید. او میخندد و همگان باید بخندند وچنان بخندند که از فرط شوق به گریه بیفتند. اما آیا این شباهت تصادفی است؟ آیا خود این شباهت را اگر اندکی عمیقتر واکاوی کنیم به پیوندی وثیق دست پیدا نمیکنیم که تمام سیارهمان را درنوردیده است؟ آیا این نمونههای مضحک اغراقشده لغزشهای فرهنگِ منحطی نیستند که ناخواسته در حال روکردن دست خویش است؟ آیا همۀ ما مفلوکانی نیستیم که به خندیدن فرمانمان میدهند؟ آیا این فلاکت از همان کودکی، از همان نخستین مواجههمان با جهان خارج، از همان به زور بیرون کشیدنمان، کبود شدنمان، درد کشیدنمان آغاز نشده است، زمانی که برای نخستین بار چشم به جهان گشودیم و از وحشت و درد عربده میزدیم و تمام اطرافیانمان میخندیدند و شاد بودند؟ آیا متمدن شدن چیزی جز همین فراموشیِ درد، و تقلید از خندههای دیگرانی نیست که خود آنها نیز دردشان را پشت خندههایشان پنهان کردهاند؟
بخند حیوان!
محمدمهدی اردبیلی
خنده شاید اولین حالت در چهرهمان باشد که به آن تشویق میشویم. کودکان خوشخنده از همان ابتدا بر کودکان گریان برتری مییابند. تمام سعی اطرافیان این است که کودکان را بخندانند. خنده، حالت بدنیای است که ظاهراً نشان از نوعی شادی یا رضایت روانی دارد. میتوان رسیدن به این سطح از رضایت و شادی را یکی از اهداف، یا دستکم شعارهای فرهنگِ غالب دانست. اگر انسان از کودکی طبق توصیهها عمل کند (به حرف مامان و باباها یا معلمها گوش کند، به تبلیغات رسانهها اعتماد کند و ...)، در مسیری قرار خواهد گرفت که نهایتِ آن شادی و رضایت است و اگر چنین نکند، فلاکت در انتظارش خواهد بود.
اما آیا واقعا چنین است؟ آیا رفته رفته واهی بودن این وعدهها بر ما آشکار نمیشود؟ وقتی انسان، بهناگاه به پوچ بودنشان پی میبرد و درمییابد که این وضعیت نه تنها وضعیتی رضایتبخش نیست، بلکه روز به روز بر فلاکت آن افزوده میشود، آنگاه چه باید بکند؟ البته تمدن راههای زیادی پیشِ پایتان میگذارد که هر کدام آسیبشناسی جداگانهای میطلبد.
اما یکی از رایج ترین این راهها که یادداشت حاضر بدان اختصاص دارد، توسل به خنده است. انسان میداند که وضعیتش شادیآفرین نیست ولی میخواهد به هر طرفهالحیلی شاد باشد. در چنین وضعیتی این انسان افسرده و ملول به ابزارهای اتصال کوتاه شادیآور متوسل میشود. رواج این ابزارها نشاندهندۀ انحطاط یک جامعه است: فروش بالای سینمای لودگی، افزایش جُکسازیها و غیره.
اما شادی را نمیتوان به کسی دستور داد، همانگونه که عشق را نمیتوان. شادی بناست محصول یک وضعیت رضایتبخش باشد. اما اگر کمی دقت کنید، درمییابید که اتفاقا برعکس، شما چون شاد نیستید به تماشای فلان فیلم کمدی میروید. در واقع، شادی به شما «دستور» داده میشود. در همه جا از سینمای لودگیِ پرفروش تا بیلبوردهای تبلیغاتی میتوان دستورِ «بخند» را مشاهده کرد: نوعی دستورِ خنده یا شادیِ فرمایشی. اما نکتۀ بسیار حائز اهمیت این است که از قضا، برخلاف آنچه به نظر میرسد، این شادی نیست که به خنده میانجامد، بلکه این خنده ماست که امیدواریم به شادی منجر شود. مانند صداهای خنده افزودهشده روی برنامههای طنزِ بیمزه جهت تحریک همزادپنداریِ مخاطب و خنداندنش. انسانِ ناشادِ خندان، چون میخندد، خود را شاد میپندارد و احساس سعادت میکند. نمونۀ رسواترِ این خندۀ دستوری، برنامۀ خندوانه است. مجری به حاضران صراحتاً دستور خنده میدهد. او به صریحترین شکل از همه میخواهد بلند بلند بخندند، بعد همه با هم دست بزنند و با صدای بلند بگویند: «ما چقدر خوشحالیم» «ما چقدر باحالیم» «هه هه هه ها ها ها».
برای نخستین بار که برنامۀ خندوانه را تماشا کردم، این شیوۀ سرکوبگرانه و استبدادیِ تولید خندههای مصنوعی را آشنا یافتم. این تصاویر اغراقشده از افرادی که با صدای بلند میخندند و شادی میکنند و همۀ ما میدانیم که شادیشان کاملا نمایشی است را قبلاً کجا دیدهاید؟ اخبار را به خاطر بیاورید. بله! در کرۀ شمالی. شباهت شگفتی بین برنامۀ خندوانه و جشنهای کرۀ شمالی وجود دارد. در آنجا اما همه چیز برهنه است. آنجا خودِ حاکم مستقیماً و صراحتاً سخن میگوید. او میخندد و همگان باید بخندند وچنان بخندند که از فرط شوق به گریه بیفتند. اما آیا این شباهت تصادفی است؟ آیا خود این شباهت را اگر اندکی عمیقتر واکاوی کنیم به پیوندی وثیق دست پیدا نمیکنیم که تمام سیارهمان را درنوردیده است؟ آیا این نمونههای مضحک اغراقشده لغزشهای فرهنگِ منحطی نیستند که ناخواسته در حال روکردن دست خویش است؟ آیا همۀ ما مفلوکانی نیستیم که به خندیدن فرمانمان میدهند؟ آیا این فلاکت از همان کودکی، از همان نخستین مواجههمان با جهان خارج، از همان به زور بیرون کشیدنمان، کبود شدنمان، درد کشیدنمان آغاز نشده است، زمانی که برای نخستین بار چشم به جهان گشودیم و از وحشت و درد عربده میزدیم و تمام اطرافیانمان میخندیدند و شاد بودند؟ آیا متمدن شدن چیزی جز همین فراموشیِ درد، و تقلید از خندههای دیگرانی نیست که خود آنها نیز دردشان را پشت خندههایشان پنهان کردهاند؟
کرونای ما؛ کرونای چین
🖋️محمد زینالی اناری
دو ماه پیش، می شُد نشست و تماشا کرد که در میان اوج اندوه های ناشی از مغزهای متلاشی شده ی نوجوانان، له شدن هم وطنان در زیر غلیان تشییع و سفر بی بازگشت پیکرهای سوخته، چه اتفاق مهیبی در چین آغازیدن می گیرد. برای کسانی که قصد تحلیل و بررسی حوادثی این چنین دارند، انبوه حوادث موجب شوک شده و اجازه ی مشاهده و تحلیل را می گرفت. در همین شوک و اغما بود که زمزمه ای می گفت حادثه ای که چین را به یک «خط تولید» پیشگیری از آسیب تبدیل کرده، اگر به ایران بیاید، چه خطّی شکل می گیرد؟
در پاییز امسال، یک اپیدمی محلی از آنفلوآنزا به ایران آمد و پزشکان و تیم های پرستاری ایران با وجود تلاش بسیار، درگذشت بیماران بسیاری مواجه بودند و تقریبا هشتاد و یک نفر را از ادامه ی حیات باز داشت. اما چیزی که در این جا ضرورت نیافت، برنامه های مواجهه با اپیدمی بود. تمام سیستم اجتماعی ما، در صورتی که به این اخبار متوجه شود، به این بسنده می کرد که هر فردی شخصاً این بیماری را بشناسد و کنترلش بکند؛ یک نوع پیشگیری کاملاً فردگرایانه در برابر حمله ی بیماری ای که به صورت نفر به نفر در جامعه گسترش می یابد.
اما چین یک کشور صنعتی است و گذشته از سابقه ی سوسیالیستی آن، «فرد» در ملیت صنعتی «نیروی کار صنعتی» است نه «معترض سهم نفت»! اینک، ما تفاوت یک کشور صنعتی و سنتی در برابر اپیدمیولوژی را به خوبی می بینیم. اگرچه فرض شیوع گسترده ی کرونا و ضرورت پیشگیری عمومی آن اهمیت مبارزه با آن را بسا بیشتر گوشزد می کند، اما این موضوع که ما در برابر بیماری ای که در میانه های پاییز به راحتی هشتاد و یک نفر را از ادامه ی حیات باز داشت، شفاف سازی اساسی ای نکرده و با همان فرمان به سوی اپیدمی تازه ای که از چین می آمد پیش رفتیم در حالی که همزمان با جنب و جوش چینی ها، توان آگاهی بخشی احتمال های ورود کرونا به جامعه را نداشتیم.
تفاوت نگاه صنعتی و سنتی در مواجهه با پدیده های بحرانی، فقط در ارزش بخشی به فرد نیست. در اینجا بررسی و ارزیابی پدیده هم به صورت سنتی صورت گرفت. اول ارتباط دادن آن با اوهام و اساطیر، دخالت دیگران و توهم توطئه تا دست آویز شدن به لیموزنجبیل، روغن بنفشه و حتی تشر زدن به دلسوزانی که جامعه را از بحران و «شرّ» هشدار می دادند. تجربه ی ما از «کرونا» نشان داد که نگاه سنتی موقعی از حادثه آگاه می شود که از آن زخم بخورد و تا عمق استخوانش بسوزد. فعالیت موقعی شکل گرفت که رئیس دفتر آیت الله شبیری درگذشت و هادی خسروشاهی، مترجم آثار سیدقطب از همراهی کلبه ی شروق جا ماند. نگاه سنتی، قوه ی تحلیلیِ قیاس خود با دیگری، آینده اندیشی و استفاده از ابزارهای متناسب با بحران را نداشته، توانایی راه اندازی «خط تولید» خدمات پیشگیری را هم ندارد.
در یک سیستم صنعتی و مدرن، برای بسیاری از لوازم مورد نیاز چه از طریق خرید و چه از طریق تولید داخلی برنامه ریزی شده است. اما ما برای معامله با دیگران خود را زندانی کرده، در داخل هم توان تولید برنامه ی پیشگیری و ساخت سریع بیمارستان و ... را نداریم، چه برسد به پذیرش به موقع خطر و شفاف سازی ریسک و قرنطینه برای جامعه. تفکر سنتی، به جای راهبرد و برنامه، بقای خود را مدیون ترس از بحران و گریز از شرّ در لحظات مواجهه ی عینی است. لذا زندگی در آن یک یک امر ذهنی و حاصل دور اندیشی نبوده و پدیده ای عینی و اتفاقی است. لذا درگیری با بحران، به مواجهه ی عینی بیماران و پزشکان با بیماری آن هم در ICU، و حتی شکل گرفتن ایماژهای طبقاتی و جرائم اقتصادی می انجامد.
در وقت اضافه، دولت و کارکنان حوزه ی بهداشتی و پزشکی مدام سعی می کند بحران را مدیریت و جامعه را کنترل کند و اینک با بحران اپیدمی مواجه نیست، بلکه با بحران نادیده گرفتن بحران در وقت ضرور و سیل خروشان آسیب ها و ناکامی ها مواجه است. چرا که خرد مواجهه با پدیده ها در ایران، خرد تأخری و عینیت گرا است، به اصطلاح روشن تر تا درد را در استخوان و مرگ را در پیش رو نبیند، فهم روشنی از آن ها پیدا نکرده و دست به دامن تجویز لیموزنجبیل و خشونت نمادین هم می شود. مواجهه با شرّ، محصول تفکر جمعی یک پیکره ی اجتماعی است و نه صرفا بخش های تخصصی درگیر موضوع که هزینه ی ناکامی «خردورزی به موقع» را با بدن خود و حتی مرگ پرسنل زحمت کش خود و جواب کردن بیماران از زندگی و نظاره ی تراژدی دست شستن هموطنانش از جان شیرین می پردازد.
@thing
🖋️محمد زینالی اناری
دو ماه پیش، می شُد نشست و تماشا کرد که در میان اوج اندوه های ناشی از مغزهای متلاشی شده ی نوجوانان، له شدن هم وطنان در زیر غلیان تشییع و سفر بی بازگشت پیکرهای سوخته، چه اتفاق مهیبی در چین آغازیدن می گیرد. برای کسانی که قصد تحلیل و بررسی حوادثی این چنین دارند، انبوه حوادث موجب شوک شده و اجازه ی مشاهده و تحلیل را می گرفت. در همین شوک و اغما بود که زمزمه ای می گفت حادثه ای که چین را به یک «خط تولید» پیشگیری از آسیب تبدیل کرده، اگر به ایران بیاید، چه خطّی شکل می گیرد؟
در پاییز امسال، یک اپیدمی محلی از آنفلوآنزا به ایران آمد و پزشکان و تیم های پرستاری ایران با وجود تلاش بسیار، درگذشت بیماران بسیاری مواجه بودند و تقریبا هشتاد و یک نفر را از ادامه ی حیات باز داشت. اما چیزی که در این جا ضرورت نیافت، برنامه های مواجهه با اپیدمی بود. تمام سیستم اجتماعی ما، در صورتی که به این اخبار متوجه شود، به این بسنده می کرد که هر فردی شخصاً این بیماری را بشناسد و کنترلش بکند؛ یک نوع پیشگیری کاملاً فردگرایانه در برابر حمله ی بیماری ای که به صورت نفر به نفر در جامعه گسترش می یابد.
اما چین یک کشور صنعتی است و گذشته از سابقه ی سوسیالیستی آن، «فرد» در ملیت صنعتی «نیروی کار صنعتی» است نه «معترض سهم نفت»! اینک، ما تفاوت یک کشور صنعتی و سنتی در برابر اپیدمیولوژی را به خوبی می بینیم. اگرچه فرض شیوع گسترده ی کرونا و ضرورت پیشگیری عمومی آن اهمیت مبارزه با آن را بسا بیشتر گوشزد می کند، اما این موضوع که ما در برابر بیماری ای که در میانه های پاییز به راحتی هشتاد و یک نفر را از ادامه ی حیات باز داشت، شفاف سازی اساسی ای نکرده و با همان فرمان به سوی اپیدمی تازه ای که از چین می آمد پیش رفتیم در حالی که همزمان با جنب و جوش چینی ها، توان آگاهی بخشی احتمال های ورود کرونا به جامعه را نداشتیم.
تفاوت نگاه صنعتی و سنتی در مواجهه با پدیده های بحرانی، فقط در ارزش بخشی به فرد نیست. در اینجا بررسی و ارزیابی پدیده هم به صورت سنتی صورت گرفت. اول ارتباط دادن آن با اوهام و اساطیر، دخالت دیگران و توهم توطئه تا دست آویز شدن به لیموزنجبیل، روغن بنفشه و حتی تشر زدن به دلسوزانی که جامعه را از بحران و «شرّ» هشدار می دادند. تجربه ی ما از «کرونا» نشان داد که نگاه سنتی موقعی از حادثه آگاه می شود که از آن زخم بخورد و تا عمق استخوانش بسوزد. فعالیت موقعی شکل گرفت که رئیس دفتر آیت الله شبیری درگذشت و هادی خسروشاهی، مترجم آثار سیدقطب از همراهی کلبه ی شروق جا ماند. نگاه سنتی، قوه ی تحلیلیِ قیاس خود با دیگری، آینده اندیشی و استفاده از ابزارهای متناسب با بحران را نداشته، توانایی راه اندازی «خط تولید» خدمات پیشگیری را هم ندارد.
در یک سیستم صنعتی و مدرن، برای بسیاری از لوازم مورد نیاز چه از طریق خرید و چه از طریق تولید داخلی برنامه ریزی شده است. اما ما برای معامله با دیگران خود را زندانی کرده، در داخل هم توان تولید برنامه ی پیشگیری و ساخت سریع بیمارستان و ... را نداریم، چه برسد به پذیرش به موقع خطر و شفاف سازی ریسک و قرنطینه برای جامعه. تفکر سنتی، به جای راهبرد و برنامه، بقای خود را مدیون ترس از بحران و گریز از شرّ در لحظات مواجهه ی عینی است. لذا زندگی در آن یک یک امر ذهنی و حاصل دور اندیشی نبوده و پدیده ای عینی و اتفاقی است. لذا درگیری با بحران، به مواجهه ی عینی بیماران و پزشکان با بیماری آن هم در ICU، و حتی شکل گرفتن ایماژهای طبقاتی و جرائم اقتصادی می انجامد.
در وقت اضافه، دولت و کارکنان حوزه ی بهداشتی و پزشکی مدام سعی می کند بحران را مدیریت و جامعه را کنترل کند و اینک با بحران اپیدمی مواجه نیست، بلکه با بحران نادیده گرفتن بحران در وقت ضرور و سیل خروشان آسیب ها و ناکامی ها مواجه است. چرا که خرد مواجهه با پدیده ها در ایران، خرد تأخری و عینیت گرا است، به اصطلاح روشن تر تا درد را در استخوان و مرگ را در پیش رو نبیند، فهم روشنی از آن ها پیدا نکرده و دست به دامن تجویز لیموزنجبیل و خشونت نمادین هم می شود. مواجهه با شرّ، محصول تفکر جمعی یک پیکره ی اجتماعی است و نه صرفا بخش های تخصصی درگیر موضوع که هزینه ی ناکامی «خردورزی به موقع» را با بدن خود و حتی مرگ پرسنل زحمت کش خود و جواب کردن بیماران از زندگی و نظاره ی تراژدی دست شستن هموطنانش از جان شیرین می پردازد.
@thing
Forwarded from ️ شبکه جامعه شناسی
🔸کرونا و جامعه مخاطرهآمیز
🖋محمد هدایتی
📍اولریش بک، جامعه شناسانِ آلمانی با معرفی مفهوم #جامعه_مخاطرهآمیز (risk society) گام مهمی برای فهم جوامع معاصر برداشته است. بِک ویژگی برجسته جوامع مدرن را حضورِ همیشگیِ مخاطره می داند و به توضیح تفاوت های مخاطره در دوران مدرن با پیشامدرن می پردازد. بِک آگاه است که تاریخ بشری تاریخی بوده است سرشار از مخاطرات، از چیزهایی که گاه تمدن های بشری و حتی نفس حیات او را نشانه رفته اند. پس مخاطره چیزی جدید نیست. با این حال آنچه او از جامعه مخاطره آمیز در نظر دارد، همین جامعه ای که ما در آن زندگی می کنیم، از اساس با صرف وجود خطر متفاوت است.
📍بک بین مخاطرات سنتی و مدرن تمایز قائل می شود. از نظر او مخاطرات در جامعه سنتی غالبا از جنس بلایای طبیعی بودند: سیل، طاعون و مواردی از این دست. چیزهایی که طبیعت بر ما تحمیل می کرد. تبیینی هم که از این مخاطرات ارائه می شد متافیزیکی بود. چنین پنداشته می شد که این مخاطرات ناشی از خشم خدایان هستند، یا عصیان آسمان ها؛ که گاه ناشی از گنه کاری انسان قلمداد می شد و رنجی که باید در پاسخ به گنهکاری تحمل کند، گاهی هم تببینی برای این اتفاقات نداشت و دلالت از تقدیر بد داشتند. این ها مخاطراتی بودند کشنده و انسان خود را در برابر آن ها ناچیز و بی سلاح احساس می کرد. از این رو این مخاطرات غیرقابل پیش بینی و کنترل بودند. یک ویژگی دیگر این مخاطرات این بود که خصلت محلی داشتند. یعنی به خاطر ویژگی های جامعه سنتی خیلی امکان انتشار نداشتند. بیماری هایی مثل طاعون مسری بودند، اما کمیِ ارتباطاتِ بین جوامع باعث می شد خصلت محلی یا منطقه ای خود را کماکان حفظ کنند. اما ویژگی مهم تر اینکه عموم این مخاطرات، به لحاظ منطقی و عقلانی، نتیجه کنش مستقیم یا غیرمستقیم انسان نبودند. چیزهایی بودند که بر آدمی تحمیل می شد. اما مخاطرات در دوران مدرن، به ویژه دوران متاخر از جنس دیگری هستند.
📍در دوره مدرنیته اولیه، به واسطه باوری که به علم و توان های آن وجود داشت، گمان می رفت می توان این مخاطرات را پیش بینی و کنترل کرد. علم گرایی چنان در باور انسان مدرن رسوخ کرده بود که فکر می کرد می تواند دربرابر بسیاری از این مخاطرات مصون بماند. در این دوره غالب بیماری های همه گیر کنترل شدند، پیشرفت های پزشکی امراض زمانی کشنده را به چیزهایی ساده بدل کرد که می توان با مراقبت هایی از شر آن ها نجات یافت. طبیعت تا حد زیادی مسخر آدمی شد. هرچند کماکان تا پیش بینی و کنترل دقیق پدیده هایی مثل زلزله فاصله بسیار است. بهرحال دوران مدرنیته اولیه دوران خوش بینی نسبت به مواجهه با مخاطرات است. در این دوران مخاطرات کماکان بیرونی قلمداد می شوند نه ناشی از کنش های انسانی.
📍بک اما از مدرنیته متاخر نیز می گوید، اینکه در این دوره مخاطرات ماهیتا تغییر یافته اند. این مخاطرات جدید نه ناشی از طغیان طبیعت و خشم خدایان، که ناشی از کنش ها وفعالیت های خود آدمی است. فعالیت هایی که بخش زیادی از آن ها اتفاقا به واسطه «پیشرفت» علم امکان پذیر شده اند. یکی از مثال های بِک، نیروگاه چرنوبیل است. انفجار در نیروگاه هسته ای چرنوبیل در لهستان و تکثیر آن مخاطره ای در ابعاد جهانی ایجاد کرد. عمل آدمی به مدد پیشرفت علمی چنان خطری را ایجاد کرد که چندین نسل را به مخاطره انداخت. به قول خود بِک برخی قربانیان این حادثه هنوز متولد نشده اند، چرا که این تشعشات بر روی باروری ها و ژن ها هم تاثیر گذار بودند. حد ومرزهای زمانی و فضایی این مخاطرات جدید نیز به مراتب بیشتر از مخاطرات سنتی است. یا برای مثال بیماری جنون گاوی که در طرفه العینی قربانیانی در تقریبا تمام جهان یافت.
📍ویروس کرونا، چیزی است از این جنس. حالا جهانی درگیر کرونا شده است. این مخاطرات ، از جمله کرونا، به شدت هم با سیاست های زیستی و دولتی گره خورده اند. حیات آدم ها، خوب یا بد گره خورده است به این سیاست ها، اینکه دولت ها چه تفسیری از واقعیت دارند، یا اساساً اولویت شان چیست، نسبت بین ملاحظات امنیتی- اقتصادی، با ملاحظات انسانی چیست؟ کدام یک اولویت دارند.
📍جامعهی مخاطرات آمیز جامعه ای است که در آن همیشه «هراس» از مخاطره، و هراس از انتشار ان وجود دارد. زیستن در چنین جامعهای سخت است و نیازمند همراهی شهروندان است با حکومت، البته حکومتهایی که کارا و راستگو باشند.
💡 #رسانه شمایید. اگر میپسندید، برای دوستانتان بفرستید.
🌐 شبکه جامعهشناسی علامه
@Atu_Sociology
🖋محمد هدایتی
📍اولریش بک، جامعه شناسانِ آلمانی با معرفی مفهوم #جامعه_مخاطرهآمیز (risk society) گام مهمی برای فهم جوامع معاصر برداشته است. بِک ویژگی برجسته جوامع مدرن را حضورِ همیشگیِ مخاطره می داند و به توضیح تفاوت های مخاطره در دوران مدرن با پیشامدرن می پردازد. بِک آگاه است که تاریخ بشری تاریخی بوده است سرشار از مخاطرات، از چیزهایی که گاه تمدن های بشری و حتی نفس حیات او را نشانه رفته اند. پس مخاطره چیزی جدید نیست. با این حال آنچه او از جامعه مخاطره آمیز در نظر دارد، همین جامعه ای که ما در آن زندگی می کنیم، از اساس با صرف وجود خطر متفاوت است.
📍بک بین مخاطرات سنتی و مدرن تمایز قائل می شود. از نظر او مخاطرات در جامعه سنتی غالبا از جنس بلایای طبیعی بودند: سیل، طاعون و مواردی از این دست. چیزهایی که طبیعت بر ما تحمیل می کرد. تبیینی هم که از این مخاطرات ارائه می شد متافیزیکی بود. چنین پنداشته می شد که این مخاطرات ناشی از خشم خدایان هستند، یا عصیان آسمان ها؛ که گاه ناشی از گنه کاری انسان قلمداد می شد و رنجی که باید در پاسخ به گنهکاری تحمل کند، گاهی هم تببینی برای این اتفاقات نداشت و دلالت از تقدیر بد داشتند. این ها مخاطراتی بودند کشنده و انسان خود را در برابر آن ها ناچیز و بی سلاح احساس می کرد. از این رو این مخاطرات غیرقابل پیش بینی و کنترل بودند. یک ویژگی دیگر این مخاطرات این بود که خصلت محلی داشتند. یعنی به خاطر ویژگی های جامعه سنتی خیلی امکان انتشار نداشتند. بیماری هایی مثل طاعون مسری بودند، اما کمیِ ارتباطاتِ بین جوامع باعث می شد خصلت محلی یا منطقه ای خود را کماکان حفظ کنند. اما ویژگی مهم تر اینکه عموم این مخاطرات، به لحاظ منطقی و عقلانی، نتیجه کنش مستقیم یا غیرمستقیم انسان نبودند. چیزهایی بودند که بر آدمی تحمیل می شد. اما مخاطرات در دوران مدرن، به ویژه دوران متاخر از جنس دیگری هستند.
📍در دوره مدرنیته اولیه، به واسطه باوری که به علم و توان های آن وجود داشت، گمان می رفت می توان این مخاطرات را پیش بینی و کنترل کرد. علم گرایی چنان در باور انسان مدرن رسوخ کرده بود که فکر می کرد می تواند دربرابر بسیاری از این مخاطرات مصون بماند. در این دوره غالب بیماری های همه گیر کنترل شدند، پیشرفت های پزشکی امراض زمانی کشنده را به چیزهایی ساده بدل کرد که می توان با مراقبت هایی از شر آن ها نجات یافت. طبیعت تا حد زیادی مسخر آدمی شد. هرچند کماکان تا پیش بینی و کنترل دقیق پدیده هایی مثل زلزله فاصله بسیار است. بهرحال دوران مدرنیته اولیه دوران خوش بینی نسبت به مواجهه با مخاطرات است. در این دوران مخاطرات کماکان بیرونی قلمداد می شوند نه ناشی از کنش های انسانی.
📍بک اما از مدرنیته متاخر نیز می گوید، اینکه در این دوره مخاطرات ماهیتا تغییر یافته اند. این مخاطرات جدید نه ناشی از طغیان طبیعت و خشم خدایان، که ناشی از کنش ها وفعالیت های خود آدمی است. فعالیت هایی که بخش زیادی از آن ها اتفاقا به واسطه «پیشرفت» علم امکان پذیر شده اند. یکی از مثال های بِک، نیروگاه چرنوبیل است. انفجار در نیروگاه هسته ای چرنوبیل در لهستان و تکثیر آن مخاطره ای در ابعاد جهانی ایجاد کرد. عمل آدمی به مدد پیشرفت علمی چنان خطری را ایجاد کرد که چندین نسل را به مخاطره انداخت. به قول خود بِک برخی قربانیان این حادثه هنوز متولد نشده اند، چرا که این تشعشات بر روی باروری ها و ژن ها هم تاثیر گذار بودند. حد ومرزهای زمانی و فضایی این مخاطرات جدید نیز به مراتب بیشتر از مخاطرات سنتی است. یا برای مثال بیماری جنون گاوی که در طرفه العینی قربانیانی در تقریبا تمام جهان یافت.
📍ویروس کرونا، چیزی است از این جنس. حالا جهانی درگیر کرونا شده است. این مخاطرات ، از جمله کرونا، به شدت هم با سیاست های زیستی و دولتی گره خورده اند. حیات آدم ها، خوب یا بد گره خورده است به این سیاست ها، اینکه دولت ها چه تفسیری از واقعیت دارند، یا اساساً اولویت شان چیست، نسبت بین ملاحظات امنیتی- اقتصادی، با ملاحظات انسانی چیست؟ کدام یک اولویت دارند.
📍جامعهی مخاطرات آمیز جامعه ای است که در آن همیشه «هراس» از مخاطره، و هراس از انتشار ان وجود دارد. زیستن در چنین جامعهای سخت است و نیازمند همراهی شهروندان است با حکومت، البته حکومتهایی که کارا و راستگو باشند.
💡 #رسانه شمایید. اگر میپسندید، برای دوستانتان بفرستید.
🌐 شبکه جامعهشناسی علامه
@Atu_Sociology
Telegram
attach 📎
Forwarded from دکتر هادی خانیکی
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
Forwarded from Vahid Online وحید آنلاین
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
دریافتی با شرح:
'این آهنگ رو در شرایط و احوال این روزهای ایران ساختم و ضبط کردیم.
هفتمین اخترِ این صبحِ سیاه...
آهنگساز و نوازنده سنتور: کوروش شاهانی
خواننده: مریم خان
نوازنده تمبک: خشایار شاهانی
نوازنده عود: شایان میرزایی
نوازنده تار و بم تار: سیاوش قلیچخان
نوازنده نی: کیارش بکتاشیان
نوازنده کمانچه و قیچک: چکاد فشارکی
شعر از: سایه
ضبط: استودیو هورآهنگ
صدابرداری، میکس و مسترینگ: محمدباقر زینالی'
متن شعر:
ای دریغا چه گلی ریخت به خاک
چه بهاری پژمرد
چه دلی رفت به باد
چه چراغی افسرد
هر شب این دلهره طاقتسوز
خوابم از دیده ربود
هر سحر چشم گشودم نگران
چه خبر خواهد بود؟
سرنوشت دل من بود درین بیم و امید
...
آخر ای صبحدم خونآلود
آمد آن خنجر بیداد فرود
شش ستاره به زمین درغلتید
شش دل شیر فروماند از کار
شش صدا شد خاموش
بانگ خون در دل ریشم برخاست
پر شدم از فریاد
هفتمین اختر این صبح سیاه
دل من [/ما] بود که بر خاک افتاد
#آبان۹۸ #دی۹۸ #پرواز۵۷۲
📡 @VahidOnline
'این آهنگ رو در شرایط و احوال این روزهای ایران ساختم و ضبط کردیم.
هفتمین اخترِ این صبحِ سیاه...
آهنگساز و نوازنده سنتور: کوروش شاهانی
خواننده: مریم خان
نوازنده تمبک: خشایار شاهانی
نوازنده عود: شایان میرزایی
نوازنده تار و بم تار: سیاوش قلیچخان
نوازنده نی: کیارش بکتاشیان
نوازنده کمانچه و قیچک: چکاد فشارکی
شعر از: سایه
ضبط: استودیو هورآهنگ
صدابرداری، میکس و مسترینگ: محمدباقر زینالی'
متن شعر:
ای دریغا چه گلی ریخت به خاک
چه بهاری پژمرد
چه دلی رفت به باد
چه چراغی افسرد
هر شب این دلهره طاقتسوز
خوابم از دیده ربود
هر سحر چشم گشودم نگران
چه خبر خواهد بود؟
سرنوشت دل من بود درین بیم و امید
...
آخر ای صبحدم خونآلود
آمد آن خنجر بیداد فرود
شش ستاره به زمین درغلتید
شش دل شیر فروماند از کار
شش صدا شد خاموش
بانگ خون در دل ریشم برخاست
پر شدم از فریاد
هفتمین اختر این صبح سیاه
دل من [/ما] بود که بر خاک افتاد
#آبان۹۸ #دی۹۸ #پرواز۵۷۲
📡 @VahidOnline
Forwarded from ️ شبکه جامعه شناسی
🔹 هراس از شفافیت؟
🖋 رضا امیدی
🔸یکی از پژوهشهای بنیادین آمارتیا سن (برندۀ نوبل اقتصاد در سال ۱۹۹۸) پژوهشی تطبیقی است از وقوع قحطی گسترده در چین و هند. او این پرسش را بررسی میکند که چرا قحطی اوایل دهۀ ۱۹۶۰ در چین میلیونها نفر را به کام مرگ کشید (برآوردها بین ۳۵ تا ۴۵ میلیون نفر)، اما در همان بازۀ زمانی قحطی در هند تلفات انسانی بسیار کمتری داشت؛ بهرغم آنکه هم شدت قطحی در هند شدیدتر بود و هم هند کشور فقیرتری؟
🔸او مهمترین علت این تفاوت را وضعیت سیاسی و نهادی دو کشور میداند و نشان میدهد که چگونه پنهانکاری چین در جریان قحطی موجب میشود تا جامعه در مقابل آن کاملاً ناپایدار شود و مقاومت خود را از دست دهد، و در هند جریان آزادتر اطلاعات قابلیتهای اجتماعی و سیاسی را برای مواجهه با قحطی ارتقا دهد. بر همین اساس آمارتیا سن در رویکرد خود، «قابلیت» را معادل آزادیهای اساسی میداند و «تضمین شفافیت» را در کنار آزادیهای سیاسی، فرصتهای اجتماعی، و تأمین حمایتهای اجتماعی یکی از گونههای ابزاری مهم آزادی میداند. تضمین شفافیت ابزاری است برای ارتقای سطح اعتماد در کنشهای متقابل اجتماعی و مواجهۀ مؤثر با مسائل جمعی.
🔸حالا، ۶۰ سال پس از قحطی و حدود ۳۰ سال پس از مطالعۀ آمارتیا سن به نظر میرسد هنوز برخی کشورها پنهانکاری را بر شفافیت ارجحیت میدهند. اگر آن زمان تحت هژمونی و کاریزمای مائو، حزب کمونیست راه پنهانکاری در پیش گرفت، حال ژیائوپنگ بهدلیل نگرانی بابت ازدسترفتن فرصتهای اقتصادی در اقتصاد جهانیشدۀ چین بهویژه در دورۀ جنگ تعرفهها با آمریکا، همان راه را در پیش میگیرد. در آمریکا نیز نمایندگان کنگره یقۀ دولت را بهدلیل پنهانکاری و عدمشفافیت و غفلت در مواجهه با کرونا گرفتهاند. در ایران نیز مسئلۀ کرونا مثل بسیاری از مسائل جزییتر تا زمان رسیدن به مرز بحران پنهان نگه داشته میشود.
🔸«شفافیت» در چنین شرایطی از ابزارهای مهم تابآوری و پایداری اجتماعی است. نهادهای قضایی و امنیتی در شرایط موجود باید تضمین شفافیت را در دستور کار قرار دهند و راه گردش آزاد اطلاعات در رسانههای رسمی و شبکههای اجتماعی را باز بگذارند. شفافیت میتواند قابلیتهای جامعه را در مواجهه با بحران ارتقاء دهد. تجربۀ اعتراضات آبانماه چه از پنهانکاری پیش از اجرای طرح افزایش قیمت بنزین و چه از تلفات انسانی اعتراضات پس از آن، پیش روی ما است. بر تکرار این تجربه اصرار نکنید.
💡 #رسانه شمایید. اگر میپسندید، برای دوستانتان بفرستید.
🌐 شبکه جامعهشناسی علامه
@Atu_Sociology
🖋 رضا امیدی
🔸یکی از پژوهشهای بنیادین آمارتیا سن (برندۀ نوبل اقتصاد در سال ۱۹۹۸) پژوهشی تطبیقی است از وقوع قحطی گسترده در چین و هند. او این پرسش را بررسی میکند که چرا قحطی اوایل دهۀ ۱۹۶۰ در چین میلیونها نفر را به کام مرگ کشید (برآوردها بین ۳۵ تا ۴۵ میلیون نفر)، اما در همان بازۀ زمانی قحطی در هند تلفات انسانی بسیار کمتری داشت؛ بهرغم آنکه هم شدت قطحی در هند شدیدتر بود و هم هند کشور فقیرتری؟
🔸او مهمترین علت این تفاوت را وضعیت سیاسی و نهادی دو کشور میداند و نشان میدهد که چگونه پنهانکاری چین در جریان قحطی موجب میشود تا جامعه در مقابل آن کاملاً ناپایدار شود و مقاومت خود را از دست دهد، و در هند جریان آزادتر اطلاعات قابلیتهای اجتماعی و سیاسی را برای مواجهه با قحطی ارتقا دهد. بر همین اساس آمارتیا سن در رویکرد خود، «قابلیت» را معادل آزادیهای اساسی میداند و «تضمین شفافیت» را در کنار آزادیهای سیاسی، فرصتهای اجتماعی، و تأمین حمایتهای اجتماعی یکی از گونههای ابزاری مهم آزادی میداند. تضمین شفافیت ابزاری است برای ارتقای سطح اعتماد در کنشهای متقابل اجتماعی و مواجهۀ مؤثر با مسائل جمعی.
🔸حالا، ۶۰ سال پس از قحطی و حدود ۳۰ سال پس از مطالعۀ آمارتیا سن به نظر میرسد هنوز برخی کشورها پنهانکاری را بر شفافیت ارجحیت میدهند. اگر آن زمان تحت هژمونی و کاریزمای مائو، حزب کمونیست راه پنهانکاری در پیش گرفت، حال ژیائوپنگ بهدلیل نگرانی بابت ازدسترفتن فرصتهای اقتصادی در اقتصاد جهانیشدۀ چین بهویژه در دورۀ جنگ تعرفهها با آمریکا، همان راه را در پیش میگیرد. در آمریکا نیز نمایندگان کنگره یقۀ دولت را بهدلیل پنهانکاری و عدمشفافیت و غفلت در مواجهه با کرونا گرفتهاند. در ایران نیز مسئلۀ کرونا مثل بسیاری از مسائل جزییتر تا زمان رسیدن به مرز بحران پنهان نگه داشته میشود.
🔸«شفافیت» در چنین شرایطی از ابزارهای مهم تابآوری و پایداری اجتماعی است. نهادهای قضایی و امنیتی در شرایط موجود باید تضمین شفافیت را در دستور کار قرار دهند و راه گردش آزاد اطلاعات در رسانههای رسمی و شبکههای اجتماعی را باز بگذارند. شفافیت میتواند قابلیتهای جامعه را در مواجهه با بحران ارتقاء دهد. تجربۀ اعتراضات آبانماه چه از پنهانکاری پیش از اجرای طرح افزایش قیمت بنزین و چه از تلفات انسانی اعتراضات پس از آن، پیش روی ما است. بر تکرار این تجربه اصرار نکنید.
💡 #رسانه شمایید. اگر میپسندید، برای دوستانتان بفرستید.
🌐 شبکه جامعهشناسی علامه
@Atu_Sociology
Telegram
attach 📎
Forwarded from Notes
▫️با چماق به جنگ اژدها رفتهایم
🔴 تعلل ما و جهش کرونا
✍ سیدمصطفی جمشیدی
✔️ میگویند جوامع توسعه یافته با «چالش در تئوری» و «آرامش در جامعه» شناخته میشوند و جوامع توسعه نیافته با «آرامش در تئوری» و «چالش در جامعه».
🔻در روزهایی که همه چیز رنگ و بوی کرونا گرفته در یک سو مسئولین با افتخار از وفور نعماتی همچون ماسک و الکل و اختراع ربات و داروی ضدکرونا خبر میدهند و در سوی دیگر و در سطح جامعه اقلام ساده بهداشتی حتی در مقام نوشداروی بعد از مرگ سهراب هم ظاهر نمیشوند.
🔻ماسک به زحمت هم یافت نمیشود و «اسپری خوشبو کننده هوا» به عنوان «اسپری ضدعفونی کننده قوی» در اختیار شهروندان قرار میگیرد. الکل صنعتی به جای الکل سفید در دسترس مردم قرار گرفته و تلفات مصرف آن به رقیبی برای کرونا تبدیل میشود. این اواخر هم ژل و محلول ضدعفونیکننده با قیمت نجومی در ویترین داروخانهها قرار گرفته تا بهداشت و سلامت هم به عنوان کالایی لاکچری خودنمایی کند و حیات و ممات هم طبقاتی گردد!
🔻به گواه آمار، جلسات مدیریت بحران به محل رسوخ این ویروس منحوس به جان شیرین خود مسئولین بدل شده و مصوبات پیشگیری از این «اپیدمی مرگبار» زیر سایه تعارفات زاید و مصلحتاندیشیهای بیمورد در صورتجلسات کاغذی دفن میشود تا تمهیدات لازم اندیشیده شود ولی اجرایی نشود!
🔻گوش مسئولین کماکان به فریاد نالهگون «شهرها را قرنطینه کنید» بدهکار نیست و میهمانانِ بدقدمِ شهرهایِ درگیر با کرونا، یکی پس از دیگری شهرهایمان را فتح میکنند. کارگران فصلیمان با «سوغاتی مرگ» از مرکز و شمال کشور به سوی وطن باز میگردند و مسئولین فقط به «توصیههای مهربانانه» اکتفا میکنند تا بدین ترتیب با مردم نامهربانی کرده باشند!
🔻معلوم نیست چرا ادارات، بانکها و نهادهای عمومی تعطیل نمیشوند؛ چرا تعطیلی بازار و اماکن تجاری ضمانت اجرایی لازم را ندارد؛ چرا قرنطینه شهرها با قدرت اجرایی نمیشود؛ چرا از تردد غیرضروری مسافرین با وسائط نقلیه شخصی و عمومی جلوگیری نمیشود؛ چرا جرات گرفتن تصمیمات بزرگ و حیاتی را نداریم؟ و دهها چرای دیگر...
📌 در این میان مردم هم کار خودشان را انجام میدهند. آنها به فکر خرید شب عید هستند، با سیر، پیاز و زنجفیل به جنگ با کرونا برخاستهاند و با آن جوک میسازند! آنها شوخی-شوخی در خانه نمیمانند و کرونا جدی-جدی میکُشد! ترکیب و تداوم «بحران در مدیریت بحران» و «ناآگاهی شهروندان غیرمسئول» نتیجهای جز شعلهورشدن زبانههای فاجعه کرونا را در پی نخواهد داشت؛ فاجعهای تمامعیار و پشیمانکننده!
@mostafajamshidi95
🔴 تعلل ما و جهش کرونا
✍ سیدمصطفی جمشیدی
✔️ میگویند جوامع توسعه یافته با «چالش در تئوری» و «آرامش در جامعه» شناخته میشوند و جوامع توسعه نیافته با «آرامش در تئوری» و «چالش در جامعه».
🔻در روزهایی که همه چیز رنگ و بوی کرونا گرفته در یک سو مسئولین با افتخار از وفور نعماتی همچون ماسک و الکل و اختراع ربات و داروی ضدکرونا خبر میدهند و در سوی دیگر و در سطح جامعه اقلام ساده بهداشتی حتی در مقام نوشداروی بعد از مرگ سهراب هم ظاهر نمیشوند.
🔻ماسک به زحمت هم یافت نمیشود و «اسپری خوشبو کننده هوا» به عنوان «اسپری ضدعفونی کننده قوی» در اختیار شهروندان قرار میگیرد. الکل صنعتی به جای الکل سفید در دسترس مردم قرار گرفته و تلفات مصرف آن به رقیبی برای کرونا تبدیل میشود. این اواخر هم ژل و محلول ضدعفونیکننده با قیمت نجومی در ویترین داروخانهها قرار گرفته تا بهداشت و سلامت هم به عنوان کالایی لاکچری خودنمایی کند و حیات و ممات هم طبقاتی گردد!
🔻به گواه آمار، جلسات مدیریت بحران به محل رسوخ این ویروس منحوس به جان شیرین خود مسئولین بدل شده و مصوبات پیشگیری از این «اپیدمی مرگبار» زیر سایه تعارفات زاید و مصلحتاندیشیهای بیمورد در صورتجلسات کاغذی دفن میشود تا تمهیدات لازم اندیشیده شود ولی اجرایی نشود!
🔻گوش مسئولین کماکان به فریاد نالهگون «شهرها را قرنطینه کنید» بدهکار نیست و میهمانانِ بدقدمِ شهرهایِ درگیر با کرونا، یکی پس از دیگری شهرهایمان را فتح میکنند. کارگران فصلیمان با «سوغاتی مرگ» از مرکز و شمال کشور به سوی وطن باز میگردند و مسئولین فقط به «توصیههای مهربانانه» اکتفا میکنند تا بدین ترتیب با مردم نامهربانی کرده باشند!
🔻معلوم نیست چرا ادارات، بانکها و نهادهای عمومی تعطیل نمیشوند؛ چرا تعطیلی بازار و اماکن تجاری ضمانت اجرایی لازم را ندارد؛ چرا قرنطینه شهرها با قدرت اجرایی نمیشود؛ چرا از تردد غیرضروری مسافرین با وسائط نقلیه شخصی و عمومی جلوگیری نمیشود؛ چرا جرات گرفتن تصمیمات بزرگ و حیاتی را نداریم؟ و دهها چرای دیگر...
📌 در این میان مردم هم کار خودشان را انجام میدهند. آنها به فکر خرید شب عید هستند، با سیر، پیاز و زنجفیل به جنگ با کرونا برخاستهاند و با آن جوک میسازند! آنها شوخی-شوخی در خانه نمیمانند و کرونا جدی-جدی میکُشد! ترکیب و تداوم «بحران در مدیریت بحران» و «ناآگاهی شهروندان غیرمسئول» نتیجهای جز شعلهورشدن زبانههای فاجعه کرونا را در پی نخواهد داشت؛ فاجعهای تمامعیار و پشیمانکننده!
@mostafajamshidi95
🏚 حق به ویلا
🖋محمد زینالی اُناری؛
🎆 همسایه ی طبقه ی بالای ما، یک تهران نشین است که آپارتمانی در اردبیل خریداری کرده و روزهای تعطیل خودش یا اقوامش می آیند و به همین خاطر هر از گاهی فردی ناآشنا و غریبه در پارکینگ ماشین پارک می کند. امروز صبح هم ماشین و فردی ناآشنا دیدم که خودروی خود را خیلی پرگاز از پارکینگ خارج می کرد. در چند هفته ی قبل نیز پیام بی شرمانه ی کسانی که به شمال میرفتند این بود که: «ما حق داریم که به ویلای خودمان برویم»، بلی این دارندگی و برازندگی حق شما است.
🎆 در چندین سال قبل همواره به موضوع ویلاها پرداخته و اعلام کرده ام که ساکنان شهرهای بزرگ و متمولین ایران مناطق محلی و حتی کوهستان ها را به اسم گردشگری تبدیل به جیگرکی های خود کرده و همه ی ده ها و محله ها را بی خاصیت نموده اند. مشکل از این جا است که نظام شهرسازی که با طرح های پوشالی و ضد انسانی خود چون مسکن مهر و شهرک های متعدد آپارتمانی، صرفا به بازار تولید خانه و فروش آن به غیرنیازمندان، بازار خود را گرم نموده اند. چنان که از سال 90 تا 95 که زمان بهره برداری این مسکن ها بود، نرخ اجاره نشینی بیش از 4درصد افزایش هم داشته است.
🎆 در نتیجه ما با اخلاق و حقوقی پیش رفته ایم که به جای حق خانه داشتن و حق داشتن امکانات، محله ها و شهرک های سالم و پایدار، با حق داشتن «ویلا» و آپارتمان اضافه برای غیرشهروندان مواجه بودیم، چرا که نظام مسکن فقط می خواهد بسازد و بفروشد و برای او مهم نیست که خانه را که می خرد و چه نوع از همسایگی در آن ها شکل می گیرد! البته «بازار» مسئولیت اخلاقی پایداری محله ها و اخلاق معاملات را ندارد، او مسئول سود خودش است، ولی مشکل این است که برای اجرای طرح های خود، دولت را تصاحب کرده و کارکردهای اخلاقی آن را ساقط نموده است.
🎆 خروجی تمام این طرح ها، در این ده پانزده سال اخیر، این بوده که زیر نظارت سست فرمانداری ها و شهرداری ها، حقوق شهروندان همان شهر را که کار می کنند و از چند ناحیه عوارض می دهند، رعایت نشده و زمین های این شهرها ضمن توسعه ی بی رویه ی ساخت و ساز و صدمه به محیط زیست، به هر کسی فروخته می شود تا گردش اقتصادی این املاک که عده ی خاصی از آن سودمندند، بچرخد و حتی اگر دولتی نخواهد به این موضوع دامن بزند، با آن به زبان تهدید و زور صحبت می کنند. راز این که اکثر شهرداران و فرمانداران، شوراها، نمایندگان و ... معمولا از مهندسان خاصه عمران و شهرسازی انتخاب می شوند، از ناحیه ی همین بازار بوده است.
🎆 این قصه سر دراز دارد، اما نکته ی فوق بی شرمی در این جا است که درشهرهایی که بسیاری از کارگران آن هنوز خانه ندارند مسئولیت دولت شکل دادن موازنه های اقتصادی برای حق داشتن زندگی سالم شهروندی برای کارگران و زحمت کشان آن منطقه است، این حق به صورت «حق داشتن ویلا» و به اسم گردشگری یا «توسعه شهری» در اختیار کسانی قرار می گیرد که در آن جا کار نمی کنند، اما میزان عوارض و مالیاتی که می دهند به اندازه ی ساکنان همان شهر است، به علاوه، در سختی ها و مرارت ها چون سرما و گرما در آن منطقه نیستند تا با مردم همیاری و بر مشکلات فائق آیند، اما در روزهای خوش و هوای دلنواز، میهمان ظرافت ها و لطائف آن جا هستند.
#کرونا
#ویلا
#حق_به_ویلا
@thing
🖋محمد زینالی اُناری؛
🎆 همسایه ی طبقه ی بالای ما، یک تهران نشین است که آپارتمانی در اردبیل خریداری کرده و روزهای تعطیل خودش یا اقوامش می آیند و به همین خاطر هر از گاهی فردی ناآشنا و غریبه در پارکینگ ماشین پارک می کند. امروز صبح هم ماشین و فردی ناآشنا دیدم که خودروی خود را خیلی پرگاز از پارکینگ خارج می کرد. در چند هفته ی قبل نیز پیام بی شرمانه ی کسانی که به شمال میرفتند این بود که: «ما حق داریم که به ویلای خودمان برویم»، بلی این دارندگی و برازندگی حق شما است.
🎆 در چندین سال قبل همواره به موضوع ویلاها پرداخته و اعلام کرده ام که ساکنان شهرهای بزرگ و متمولین ایران مناطق محلی و حتی کوهستان ها را به اسم گردشگری تبدیل به جیگرکی های خود کرده و همه ی ده ها و محله ها را بی خاصیت نموده اند. مشکل از این جا است که نظام شهرسازی که با طرح های پوشالی و ضد انسانی خود چون مسکن مهر و شهرک های متعدد آپارتمانی، صرفا به بازار تولید خانه و فروش آن به غیرنیازمندان، بازار خود را گرم نموده اند. چنان که از سال 90 تا 95 که زمان بهره برداری این مسکن ها بود، نرخ اجاره نشینی بیش از 4درصد افزایش هم داشته است.
🎆 در نتیجه ما با اخلاق و حقوقی پیش رفته ایم که به جای حق خانه داشتن و حق داشتن امکانات، محله ها و شهرک های سالم و پایدار، با حق داشتن «ویلا» و آپارتمان اضافه برای غیرشهروندان مواجه بودیم، چرا که نظام مسکن فقط می خواهد بسازد و بفروشد و برای او مهم نیست که خانه را که می خرد و چه نوع از همسایگی در آن ها شکل می گیرد! البته «بازار» مسئولیت اخلاقی پایداری محله ها و اخلاق معاملات را ندارد، او مسئول سود خودش است، ولی مشکل این است که برای اجرای طرح های خود، دولت را تصاحب کرده و کارکردهای اخلاقی آن را ساقط نموده است.
🎆 خروجی تمام این طرح ها، در این ده پانزده سال اخیر، این بوده که زیر نظارت سست فرمانداری ها و شهرداری ها، حقوق شهروندان همان شهر را که کار می کنند و از چند ناحیه عوارض می دهند، رعایت نشده و زمین های این شهرها ضمن توسعه ی بی رویه ی ساخت و ساز و صدمه به محیط زیست، به هر کسی فروخته می شود تا گردش اقتصادی این املاک که عده ی خاصی از آن سودمندند، بچرخد و حتی اگر دولتی نخواهد به این موضوع دامن بزند، با آن به زبان تهدید و زور صحبت می کنند. راز این که اکثر شهرداران و فرمانداران، شوراها، نمایندگان و ... معمولا از مهندسان خاصه عمران و شهرسازی انتخاب می شوند، از ناحیه ی همین بازار بوده است.
🎆 این قصه سر دراز دارد، اما نکته ی فوق بی شرمی در این جا است که درشهرهایی که بسیاری از کارگران آن هنوز خانه ندارند مسئولیت دولت شکل دادن موازنه های اقتصادی برای حق داشتن زندگی سالم شهروندی برای کارگران و زحمت کشان آن منطقه است، این حق به صورت «حق داشتن ویلا» و به اسم گردشگری یا «توسعه شهری» در اختیار کسانی قرار می گیرد که در آن جا کار نمی کنند، اما میزان عوارض و مالیاتی که می دهند به اندازه ی ساکنان همان شهر است، به علاوه، در سختی ها و مرارت ها چون سرما و گرما در آن منطقه نیستند تا با مردم همیاری و بر مشکلات فائق آیند، اما در روزهای خوش و هوای دلنواز، میهمان ظرافت ها و لطائف آن جا هستند.
#کرونا
#ویلا
#حق_به_ویلا
@thing
Forwarded from محمد باقر زینالی (mohamadbagher zeinali)
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Forwarded from محمد باقر زینالی (mohamadbagher zeinali)
"بهار نو" عنوان آلبومی است بر پایه ساخته های رضا محجوبی، استاد بی بدیل موسیقی ایران.
بخش پیش تولید مجموعه حاضر از سال 88 و ضبط آن از سال 92 آغاز شد. بعد از فراز و نشیب های مختلف در مراحل ضبط، از ابتدای سال 98 مراحل دریافت مجوز و انتشار اثر آغاز گشته و در انتهای پاییز، کار چاپ و تکثیر آن به اتمام رسید. منتظر شرایط مناسبی برای رونمایی و پخش آن بودم، ولی متاسفانه شرایط اجتماعی در ماه های اخیر باعث شد که در نهایت حتی جشن رونمایی این آلبوم که بنا بود در هشتم اسفند ماه سال جاری برگزار شود به خاطر شیوع بیماری کووید 19 لغو گشته و شرایط ارائهی مناسب اثر را دچار مشکل نماید.
موسیقی در طول زندگی بشر و در همه تمدن ها همیشه در غم و شادیها همراه انسان بوده و حذف آن به هر دلیلی ضربه سخت به پیکرهی جامعه و فرهنگ آن وارد کرده که گاها لطمات جبران ناپذیری به همراه داشته است. در این برهه از حیات اجتماعی ما نیز شرایط چنین است و حذف موسیقی جائز به نظر نمیرسد. امید است که جامعه با گوش دادن به موسیقی خوب، روحیه و انگیزه لازم برای بهتر بودن و بهتر زیستن را به دست آورده و پویایی خود را حفظ نماید.
پس به امید بهاری نو و سالی پر از اتفاق های خوب "بهار نو" را تقدیم حضور هنردوستان و شنوندگان عزیز مینمایم.
پدیدآورندگان اثر:
خواننده اثر: استاد مظفر شفیعی
تمبک: فرید خردمند
تار: محمد امین اکبرپور
کمانچه: امیرعلی تاجبخش
سنتور و عود: محمد باقر زینالی
جا دارد سپاس خود را از دوستان عزیزی که در تولید این اثر مرا همراهی کرده اند اعلام دارم:
محمدرضا شرایلی برای در اختیار گذاشتن برخی منابع صوتی
امیر مردانه برای راهنمایی در بخش چاپ و نشر
بهنام زهری سامیان برای گرافیک
مهدی احمدزاده برای نظارت بر چاپ
شهاب منا مدیر موسسه فرهنگی هنری آوای خنیاگر پارسی برای دریافت مجوز اثر.
این اثر هماکنون در تارنمای بیپ تونز به نشانی: https://beeptunes.com/album/560810751 قابل دریافت است.
نظر به شیوع بیماری کووید 19، پخش عمومی آلبوم فعلا میسر نمیباشد، عزیزانی که مایل به تهیه نسخه فیزیکی اثر هستند پیام داده یا با شماره 09128884794 تماس حاصل نمایند.
@mbzeinali
بخش پیش تولید مجموعه حاضر از سال 88 و ضبط آن از سال 92 آغاز شد. بعد از فراز و نشیب های مختلف در مراحل ضبط، از ابتدای سال 98 مراحل دریافت مجوز و انتشار اثر آغاز گشته و در انتهای پاییز، کار چاپ و تکثیر آن به اتمام رسید. منتظر شرایط مناسبی برای رونمایی و پخش آن بودم، ولی متاسفانه شرایط اجتماعی در ماه های اخیر باعث شد که در نهایت حتی جشن رونمایی این آلبوم که بنا بود در هشتم اسفند ماه سال جاری برگزار شود به خاطر شیوع بیماری کووید 19 لغو گشته و شرایط ارائهی مناسب اثر را دچار مشکل نماید.
موسیقی در طول زندگی بشر و در همه تمدن ها همیشه در غم و شادیها همراه انسان بوده و حذف آن به هر دلیلی ضربه سخت به پیکرهی جامعه و فرهنگ آن وارد کرده که گاها لطمات جبران ناپذیری به همراه داشته است. در این برهه از حیات اجتماعی ما نیز شرایط چنین است و حذف موسیقی جائز به نظر نمیرسد. امید است که جامعه با گوش دادن به موسیقی خوب، روحیه و انگیزه لازم برای بهتر بودن و بهتر زیستن را به دست آورده و پویایی خود را حفظ نماید.
پس به امید بهاری نو و سالی پر از اتفاق های خوب "بهار نو" را تقدیم حضور هنردوستان و شنوندگان عزیز مینمایم.
پدیدآورندگان اثر:
خواننده اثر: استاد مظفر شفیعی
تمبک: فرید خردمند
تار: محمد امین اکبرپور
کمانچه: امیرعلی تاجبخش
سنتور و عود: محمد باقر زینالی
جا دارد سپاس خود را از دوستان عزیزی که در تولید این اثر مرا همراهی کرده اند اعلام دارم:
محمدرضا شرایلی برای در اختیار گذاشتن برخی منابع صوتی
امیر مردانه برای راهنمایی در بخش چاپ و نشر
بهنام زهری سامیان برای گرافیک
مهدی احمدزاده برای نظارت بر چاپ
شهاب منا مدیر موسسه فرهنگی هنری آوای خنیاگر پارسی برای دریافت مجوز اثر.
این اثر هماکنون در تارنمای بیپ تونز به نشانی: https://beeptunes.com/album/560810751 قابل دریافت است.
نظر به شیوع بیماری کووید 19، پخش عمومی آلبوم فعلا میسر نمیباشد، عزیزانی که مایل به تهیه نسخه فیزیکی اثر هستند پیام داده یا با شماره 09128884794 تماس حاصل نمایند.
@mbzeinali
بیپ تونز
دانلود آلبوم بهار نو محمدباقر زینالی و مظفر شفیعی + کیفیت 128 و 320
دانلود آلبوم محمدباقر زینالی و مظفر شفیعی به نام بهار نو با کیفیت بالا (128 و 320) و mp3 با لینک مستقیم. به همراه متن ترانه ها و پخش آنلاین. دانلود تکی و یکجا
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Forwarded from ابوالفضل بجانی | Abolfazl Bejani
گفتگو با محمد زینالی اناری، دانشجوی جامعهشناسی در باب؛
- جدال زیستشناسی و فوتبال
چرا مسی و رونالدو باید کرونا را درمان کنند؟
ساعت ۲۱ شب
دوشنبه ۴ فروردین ۱۳۹۹
تلویزیون مدیریت ورزش
آدرس اینستاگرام صفحه؛
https://instagram.com/sportmanagementtv?igshid=u1a1tc0uzcu2
─┅━━━┅─
✅ @bejani_ir
- جدال زیستشناسی و فوتبال
چرا مسی و رونالدو باید کرونا را درمان کنند؟
ساعت ۲۱ شب
دوشنبه ۴ فروردین ۱۳۹۹
تلویزیون مدیریت ورزش
آدرس اینستاگرام صفحه؛
https://instagram.com/sportmanagementtv?igshid=u1a1tc0uzcu2
─┅━━━┅─
✅ @bejani_ir
مطلب رسیده:
#کرونا
اینهمه ادم رفتن مسافرت؛ امروز مردم در پارک چیتگر ریختن قلیون بکشن اونهمه آدم میرن سفرهای مختلف. تو فامیلای خودمون من و خانومم نتونستیم کسی رو قانع کنیم بشینن خونه و عید دیدنی نرن! فقط ما خودمونو قرنطینه کردیم همه هم برای هم هشدار می فرستن.... برخورد مردم با فحش هست و میگن گور بابای کرونا من باید بگردم و حال کنم و ....، همه اینا یه نیمرخ روانی اجتماعی میدن:
۱.هشدارهایی که مردم برای هم توی شبکه های اجتماعی می فرستن نشون از بعد بالای هیجان خواهیه که ناشی از تماشای وحشته مثله دوران گلادیاتورها که تو قفس شیر می نداختن و مردم لذت میبردن
۲.بعد بالای تفکر عینی که نشون میده اجتماع در مرحله رشد اخلاقی عرفی و نوجوانی مونده و نتونسته اخلاق پس عرفی رو پیدا کنه
۳.خودمحوری و هویت بدست نیامده بعد دیگه ای که نشون میده رشد عصبی شناختی ناقص شکل گرفته
۴.سوگواری و ماتم زدگی ساختگی و دلسوزی هم برای قربانیان و همدیگه بعد دیگه ای از شخصیت نمایشی و عاطفه سطحی و ریشه دار نشده هست
ما روان درمانگر اجتماعی لازم داریم، صف اول این مبارزه مخصوص پزشکا نیست، رواندرمانگرای اجتماعی باید باشن
----------
نتیجه: بعد روانشناسی اجتماعی قضیه نادیده گرفته شده و وزارت بهداشت مسئله را به مقوله ی بهداشتی(عفونی) و با اصرار به مسئله ی اپیدمیولوژیک تقلیل داده است. امااین یک بحران اجتماعی است، که نیازمند تغییر ساختار اجتماعی است، اقتصاد، آموزش، فرماسیون های جامعه و آداب و رسوم باید برای مدتی چرخه های رسمی اش را تعطیل کنند و این لازمه ی ایجاد درک درونی مردم و همنوایی آنان با پیام های رسمی است.
@thing
#کرونا
اینهمه ادم رفتن مسافرت؛ امروز مردم در پارک چیتگر ریختن قلیون بکشن اونهمه آدم میرن سفرهای مختلف. تو فامیلای خودمون من و خانومم نتونستیم کسی رو قانع کنیم بشینن خونه و عید دیدنی نرن! فقط ما خودمونو قرنطینه کردیم همه هم برای هم هشدار می فرستن.... برخورد مردم با فحش هست و میگن گور بابای کرونا من باید بگردم و حال کنم و ....، همه اینا یه نیمرخ روانی اجتماعی میدن:
۱.هشدارهایی که مردم برای هم توی شبکه های اجتماعی می فرستن نشون از بعد بالای هیجان خواهیه که ناشی از تماشای وحشته مثله دوران گلادیاتورها که تو قفس شیر می نداختن و مردم لذت میبردن
۲.بعد بالای تفکر عینی که نشون میده اجتماع در مرحله رشد اخلاقی عرفی و نوجوانی مونده و نتونسته اخلاق پس عرفی رو پیدا کنه
۳.خودمحوری و هویت بدست نیامده بعد دیگه ای که نشون میده رشد عصبی شناختی ناقص شکل گرفته
۴.سوگواری و ماتم زدگی ساختگی و دلسوزی هم برای قربانیان و همدیگه بعد دیگه ای از شخصیت نمایشی و عاطفه سطحی و ریشه دار نشده هست
ما روان درمانگر اجتماعی لازم داریم، صف اول این مبارزه مخصوص پزشکا نیست، رواندرمانگرای اجتماعی باید باشن
----------
نتیجه: بعد روانشناسی اجتماعی قضیه نادیده گرفته شده و وزارت بهداشت مسئله را به مقوله ی بهداشتی(عفونی) و با اصرار به مسئله ی اپیدمیولوژیک تقلیل داده است. امااین یک بحران اجتماعی است، که نیازمند تغییر ساختار اجتماعی است، اقتصاد، آموزش، فرماسیون های جامعه و آداب و رسوم باید برای مدتی چرخه های رسمی اش را تعطیل کنند و این لازمه ی ایجاد درک درونی مردم و همنوایی آنان با پیام های رسمی است.
@thing
🏚 بهداشت به مثابه ی مسئله ی اجتماعی
🖋 محمد زینالی اُناری؛
(پیتر و بریجیت برگر: در جوامع جهان سومی آینده وجود ندارد.)
🎆 تا کنون در میان انواع و اقسام مسائل اجتماعی، سخنی از این که بهداشت به عنوان مسئله ی اجتماعی ذکر شود، نبوده است. ممکن است در میان بحث های داغ، سلامت روان در برابر خودکشی و سلامت جسم در برابر اعتیاد خود را نشان دهند، یعنی به جای سلامتی، آسیب ها را بیشتر مورد توجه قرار دهیم. اما ما نه به پدیده ی بهداشت روان و جسم، که با دو پدیده ی بحرانی چون خودکشی و اعتیاد مواجه بودیم و تماماً سعی می کردیم که این دو پدیده رخ ندهند، اگرچه همین ها هم در حد برنامه های سرسری درمانی از طریق قرص و توصیه صورت گرفته و چندان به علاج واقعه قبل از وقوع پایبند نبوده ایم.
🎆 جامعه ی ایرانی، در دیدن و طرح مسائل خود به شدت عینیت گرا و مشاهده گرا است، یعنی اگر مسئله ای بخش عظیمی از جامعه را تحت تأثیر قرار ندهد و از هر خانه ای شخصی آسیب نبیند، مردم آن را مسئله نمی دانند. حال آن که همین حد مسئله باوری هم به مدد مداخله های علوم جدید صورت می گیرد، والا ممکن بود مردم آن را تقدیر ازلی و بلای ناگهانی دانسته، خودکشی را از گناهکار دانستن فرد و اعتیاد را گردن دوستان ناباب و توطئه های اجانب بیندازند، چندان که در غالب فیلم ها و اخبار چنین مشاهده می کنیم.
🎆 همواره دردها و اضطرارها هستند که ما را به سوی درمان ها هدایت کرده اند و هیچ وقت به برساختن نظمی که دردی وجود نداشته باشد، فکر نکرده ایم. جامعه ای که در آن بهداشت کنترل، رعایت و « نهادینه » شود، آرمانشهری است که در آن دردی وجود نداشته باشد و رسیدن به این وضعیت، نیازمند اتخاذ روشی است که ما را روی غلطک مسیری متفاوت از آن چه تا کنون پیموده ایم، بیندازد. اما نخست باید بهداشت را یک مسئله ی اجتماعی بدانیم که مردم با سبک، تصورات و وضعیتی که زندگی می کنند، به آن راهنمون می شوند.
🎆 هم اینک، مسئله ی ما، مسئله ی بیماری و درمان آن است که در پدیده ی جدید «کرونا» هم آن را مشاهده کردیم. در مسئله ی مندی ما، بیماری به عنوان پدیده ای اضطراری در مرکز مشکلات لاینحل جامعه قرار دارد. جامعه ای که به آرمانشهر بهداشتی فکر می کند، بیماری های احتمالی آینده را از چندین سال قبل به صورت یک تصور ممکن، پیش بینی کرده و برای آن سناریوهای مختلف می نویسد تا با بهترین روش از آن پیشگیری کند. در چنین جامعه ای قطعا، نظام کاری، چارت انسانی و شکل ساختمان مراکز بهداشت، پیچیده، فنی تر و شیک تر از متناظر آن در بیمارستان و شکل درمانی خواهد بود.
🎆 در یک قرن پیش، مرگ و میر نوزادان به حدی بالا بود که اینک می توانیم آن را یک تراژدی بدانیم و درطول این یک صد سال، علاوه بر امکاناتی چون واکسن، اتفاقات بسیاری فراراه ما ایرانیان قرار گرفت که بیماری های بسیاری را به همراه نظام جهانی ریشه کن نمودیم. شاید اگر مواد شوینده و بسته بندی کالاهای روزمره نبودند، هم اینک کچلی، کَک و مسمومیت غذایی دست از سر ما بر نمی داشتند. به این صورت بسیاری از تحولات بهداشتی، به صورت ناگهانی و بر اساس پیشرفت های جهانی به ما ارث رسیده و چه بسا هنوز هم قدر بسیاری از این اتفاقات همچون بسته بندی و تولید انبوه کالاهای مصرفی را نمی دانیم. از این رو است که آن ورزیدگی لازم را در جهت آینده پردازی وضعیت بهداشتی جامعه نکرده ایم.
🎆 در چنین جامعه ای، و نه درمان و هزینه ی داروهای نجات بخش، بلکه «بهداشت» مسئله محوری روشنفکران عرصه ی سلامت و عادت واره های روزمره ی مردم خواهد بود. اگرچه نمی توان ضرورت درمان را ناچیز و کم اهمیت دانست، اما باید گفت که آن چه پراهمیت تر از درمان است، بهداشت است. لذا برای عمومی تر کردن مسئله ی بهداشت، نیازمند اتخاذ روش ذهنیت گرایی است که از طریق ادبیات، فیلم و سایر ابزارهای تصورگرایانه ی فرهنگی بیماری را نه در امکان های فعلی، بلکه در امکان هایی فراتر از حال و در آینده های دور دیده و آن را رصد کند. این در حالی است که ما «کرونا» را نه در دور دست که در زمان حاضر و در کشورهای همجوار دیده و احتمال وقوع آن را در ایران نمی دادیم تا این که فردا روزی نوبت ما شود/ چرا که می گوئیم چو فردا شود فکر فردا کنیم.
#بهداشت
#کرونا
#علم
@thing
🖋 محمد زینالی اُناری؛
(پیتر و بریجیت برگر: در جوامع جهان سومی آینده وجود ندارد.)
🎆 تا کنون در میان انواع و اقسام مسائل اجتماعی، سخنی از این که بهداشت به عنوان مسئله ی اجتماعی ذکر شود، نبوده است. ممکن است در میان بحث های داغ، سلامت روان در برابر خودکشی و سلامت جسم در برابر اعتیاد خود را نشان دهند، یعنی به جای سلامتی، آسیب ها را بیشتر مورد توجه قرار دهیم. اما ما نه به پدیده ی بهداشت روان و جسم، که با دو پدیده ی بحرانی چون خودکشی و اعتیاد مواجه بودیم و تماماً سعی می کردیم که این دو پدیده رخ ندهند، اگرچه همین ها هم در حد برنامه های سرسری درمانی از طریق قرص و توصیه صورت گرفته و چندان به علاج واقعه قبل از وقوع پایبند نبوده ایم.
🎆 جامعه ی ایرانی، در دیدن و طرح مسائل خود به شدت عینیت گرا و مشاهده گرا است، یعنی اگر مسئله ای بخش عظیمی از جامعه را تحت تأثیر قرار ندهد و از هر خانه ای شخصی آسیب نبیند، مردم آن را مسئله نمی دانند. حال آن که همین حد مسئله باوری هم به مدد مداخله های علوم جدید صورت می گیرد، والا ممکن بود مردم آن را تقدیر ازلی و بلای ناگهانی دانسته، خودکشی را از گناهکار دانستن فرد و اعتیاد را گردن دوستان ناباب و توطئه های اجانب بیندازند، چندان که در غالب فیلم ها و اخبار چنین مشاهده می کنیم.
🎆 همواره دردها و اضطرارها هستند که ما را به سوی درمان ها هدایت کرده اند و هیچ وقت به برساختن نظمی که دردی وجود نداشته باشد، فکر نکرده ایم. جامعه ای که در آن بهداشت کنترل، رعایت و « نهادینه » شود، آرمانشهری است که در آن دردی وجود نداشته باشد و رسیدن به این وضعیت، نیازمند اتخاذ روشی است که ما را روی غلطک مسیری متفاوت از آن چه تا کنون پیموده ایم، بیندازد. اما نخست باید بهداشت را یک مسئله ی اجتماعی بدانیم که مردم با سبک، تصورات و وضعیتی که زندگی می کنند، به آن راهنمون می شوند.
🎆 هم اینک، مسئله ی ما، مسئله ی بیماری و درمان آن است که در پدیده ی جدید «کرونا» هم آن را مشاهده کردیم. در مسئله ی مندی ما، بیماری به عنوان پدیده ای اضطراری در مرکز مشکلات لاینحل جامعه قرار دارد. جامعه ای که به آرمانشهر بهداشتی فکر می کند، بیماری های احتمالی آینده را از چندین سال قبل به صورت یک تصور ممکن، پیش بینی کرده و برای آن سناریوهای مختلف می نویسد تا با بهترین روش از آن پیشگیری کند. در چنین جامعه ای قطعا، نظام کاری، چارت انسانی و شکل ساختمان مراکز بهداشت، پیچیده، فنی تر و شیک تر از متناظر آن در بیمارستان و شکل درمانی خواهد بود.
🎆 در یک قرن پیش، مرگ و میر نوزادان به حدی بالا بود که اینک می توانیم آن را یک تراژدی بدانیم و درطول این یک صد سال، علاوه بر امکاناتی چون واکسن، اتفاقات بسیاری فراراه ما ایرانیان قرار گرفت که بیماری های بسیاری را به همراه نظام جهانی ریشه کن نمودیم. شاید اگر مواد شوینده و بسته بندی کالاهای روزمره نبودند، هم اینک کچلی، کَک و مسمومیت غذایی دست از سر ما بر نمی داشتند. به این صورت بسیاری از تحولات بهداشتی، به صورت ناگهانی و بر اساس پیشرفت های جهانی به ما ارث رسیده و چه بسا هنوز هم قدر بسیاری از این اتفاقات همچون بسته بندی و تولید انبوه کالاهای مصرفی را نمی دانیم. از این رو است که آن ورزیدگی لازم را در جهت آینده پردازی وضعیت بهداشتی جامعه نکرده ایم.
🎆 در چنین جامعه ای، و نه درمان و هزینه ی داروهای نجات بخش، بلکه «بهداشت» مسئله محوری روشنفکران عرصه ی سلامت و عادت واره های روزمره ی مردم خواهد بود. اگرچه نمی توان ضرورت درمان را ناچیز و کم اهمیت دانست، اما باید گفت که آن چه پراهمیت تر از درمان است، بهداشت است. لذا برای عمومی تر کردن مسئله ی بهداشت، نیازمند اتخاذ روش ذهنیت گرایی است که از طریق ادبیات، فیلم و سایر ابزارهای تصورگرایانه ی فرهنگی بیماری را نه در امکان های فعلی، بلکه در امکان هایی فراتر از حال و در آینده های دور دیده و آن را رصد کند. این در حالی است که ما «کرونا» را نه در دور دست که در زمان حاضر و در کشورهای همجوار دیده و احتمال وقوع آن را در ایران نمی دادیم تا این که فردا روزی نوبت ما شود/ چرا که می گوئیم چو فردا شود فکر فردا کنیم.
#بهداشت
#کرونا
#علم
@thing
بهداشت به مثابه ی مسئله اجتماعی: ضمیمه
🖋 محمد زینالی اُناری؛
🎆 بر اساس یاداشت پیش شاید لازم باشد شواهدی به عنوان مصادیق «جامعه ی غیر بهداشتی» برشمرد. توضیح این که بهداشت در دورانی مسئله ی ما بوده و نسبت به نوسازی و استانداردسازی شهرها و به خصوص معابر عمومی و آوردن امکانات بهداشتی ضروری مانند چاله توالت اقدام کرده ایم. اما با گذشت زمان و پیچیده شدن مسائل بهداشتی، ذهنیت ما در مسئله پردزای بهداشت، تغییر چندانی نکرده است. به برخی شواهد در این زمینه اشاره می کنم:
1- مدتی از مستراح هایی بازدید می کردم که سیمای آلوده ای داشته و به عنوان بخش آلوده ی خانه به شمار می رفت. همچنین دستشویی های بین راهی که دست بخش خصوصی بوده و به جای مالیات، به انتظار مشارکت ریالی مردم تولید شده است. وزارت بهداشت و «درمان» می توانست در این بخش، به ویژه دستشویی طبقات محروم از خانه های بهداشت گزارش بهتری به جامعه داده و نسبت به بهبود سرانه ی «توالت» اقدام شایسته ای از طریق خیرین صورت دهد. به گفته ی یکی از همکاران پزشکی، توالت در مسائل بهداشتی گوارش و مسائل بهداشتی زنان تأثیر داشته و می توان در شیوع سرطان ها آن را به عنوان آسیب دید.
2-فضای معماری شهری جامعه ی ما دهشتناک و غیربهداشتی (و به قول خانم دکتر توکلی چرنوبیلی) است. چشم اندازهای شهرهای ما مانند صخره هستند و تولید اضطراب می کنند. اگرچه ساختمان های آسمان خراش مانند غرب نداریم، اما تصویر نمای ساختمانی ما طوری است که می توان آن را به زندگی برهوتی میان صخره ها و جرثقیل ها دانست، شاید این ناشی از تراکم فروشی و فروختن خانه های متعدد به ایرانی ها باشد که ویلا و خانه های متعدد در شهرهای مختلف را جایگزین استفاده از اماکن عمومی مانند هتل کرده اند.
3- کرونا به همراه اپیدمی آبان ماه بر ما ثابت کرده که ما در این مورد بیشتر به خاطر وظیفه ی جهانی درگیر مواجهه آن هم مواجهه ی ناچاری با اپیدمی شدیم. همین بی میلی باعث شد که با تآخیری نسبتاً یک ماهه به این مسئله پای بگذاریم، علتش بر عکس همه ی تحلیلهای سطحی در توطئه پنداری نظام سیاسی قابل نیست، بلکه روزنامه نگاران و نظام تصورپرداز بهداشتی به این مسئله به صورت خوبی نپرداخته و جامعه را از پیش اقناع نکرده است.
4- کرونا همچنان ثابت کرد که ما رفتار اجتماعی شایسته ی اپیدمی و بیماری های واگیر جدید را نشناخته و در جامعه تبیین نکرده ایم. به گفته ی یکی از دانشجویان اپیدمیولوژی، ما در قرن 21 به مردم آموزش دست شستن صحیح می دهیم و چه بسا در زمانی هم آموزش مسواک زدن و (به خاطر کمبود آب که از ضروری ترین ملزومات بهداشت در عصر کمیابی آن است) آموزش استحمام بدهیم.
🎆 در بررسی مقالات و کتابهای نوشته شده در این خصوص، ضمن قلت اثر، کلید واژه ی سلامت در اکثر مقالات دال مرکزی بوده و ان را به موضوع درمان جسمی تقلیل داده است. مروری گذرا بر مقالات پرارجاع در گوگل، نشان می دهد بهداشت در افکار عمومی ارجاع مرکزی نبوده و بسیاری از دغدغه های آینده پردازانه ی جامعه جای خود را به جای ترسیم آینده ای پاک، با اضطرارات و مشکلات ناشی از بیماری فعلی درگیر کرده است. اما بهداشت از جنس آینده است و جامعه ای که با وضعیت اضطراری امروزی اش درگیر باشد، فرصت پردازش فکری و عملی به بهداشت را نخواهد داشت.
#بهداشت
#کرونا
#علم
@thing
🖋 محمد زینالی اُناری؛
🎆 بر اساس یاداشت پیش شاید لازم باشد شواهدی به عنوان مصادیق «جامعه ی غیر بهداشتی» برشمرد. توضیح این که بهداشت در دورانی مسئله ی ما بوده و نسبت به نوسازی و استانداردسازی شهرها و به خصوص معابر عمومی و آوردن امکانات بهداشتی ضروری مانند چاله توالت اقدام کرده ایم. اما با گذشت زمان و پیچیده شدن مسائل بهداشتی، ذهنیت ما در مسئله پردزای بهداشت، تغییر چندانی نکرده است. به برخی شواهد در این زمینه اشاره می کنم:
1- مدتی از مستراح هایی بازدید می کردم که سیمای آلوده ای داشته و به عنوان بخش آلوده ی خانه به شمار می رفت. همچنین دستشویی های بین راهی که دست بخش خصوصی بوده و به جای مالیات، به انتظار مشارکت ریالی مردم تولید شده است. وزارت بهداشت و «درمان» می توانست در این بخش، به ویژه دستشویی طبقات محروم از خانه های بهداشت گزارش بهتری به جامعه داده و نسبت به بهبود سرانه ی «توالت» اقدام شایسته ای از طریق خیرین صورت دهد. به گفته ی یکی از همکاران پزشکی، توالت در مسائل بهداشتی گوارش و مسائل بهداشتی زنان تأثیر داشته و می توان در شیوع سرطان ها آن را به عنوان آسیب دید.
2-فضای معماری شهری جامعه ی ما دهشتناک و غیربهداشتی (و به قول خانم دکتر توکلی چرنوبیلی) است. چشم اندازهای شهرهای ما مانند صخره هستند و تولید اضطراب می کنند. اگرچه ساختمان های آسمان خراش مانند غرب نداریم، اما تصویر نمای ساختمانی ما طوری است که می توان آن را به زندگی برهوتی میان صخره ها و جرثقیل ها دانست، شاید این ناشی از تراکم فروشی و فروختن خانه های متعدد به ایرانی ها باشد که ویلا و خانه های متعدد در شهرهای مختلف را جایگزین استفاده از اماکن عمومی مانند هتل کرده اند.
3- کرونا به همراه اپیدمی آبان ماه بر ما ثابت کرده که ما در این مورد بیشتر به خاطر وظیفه ی جهانی درگیر مواجهه آن هم مواجهه ی ناچاری با اپیدمی شدیم. همین بی میلی باعث شد که با تآخیری نسبتاً یک ماهه به این مسئله پای بگذاریم، علتش بر عکس همه ی تحلیلهای سطحی در توطئه پنداری نظام سیاسی قابل نیست، بلکه روزنامه نگاران و نظام تصورپرداز بهداشتی به این مسئله به صورت خوبی نپرداخته و جامعه را از پیش اقناع نکرده است.
4- کرونا همچنان ثابت کرد که ما رفتار اجتماعی شایسته ی اپیدمی و بیماری های واگیر جدید را نشناخته و در جامعه تبیین نکرده ایم. به گفته ی یکی از دانشجویان اپیدمیولوژی، ما در قرن 21 به مردم آموزش دست شستن صحیح می دهیم و چه بسا در زمانی هم آموزش مسواک زدن و (به خاطر کمبود آب که از ضروری ترین ملزومات بهداشت در عصر کمیابی آن است) آموزش استحمام بدهیم.
🎆 در بررسی مقالات و کتابهای نوشته شده در این خصوص، ضمن قلت اثر، کلید واژه ی سلامت در اکثر مقالات دال مرکزی بوده و ان را به موضوع درمان جسمی تقلیل داده است. مروری گذرا بر مقالات پرارجاع در گوگل، نشان می دهد بهداشت در افکار عمومی ارجاع مرکزی نبوده و بسیاری از دغدغه های آینده پردازانه ی جامعه جای خود را به جای ترسیم آینده ای پاک، با اضطرارات و مشکلات ناشی از بیماری فعلی درگیر کرده است. اما بهداشت از جنس آینده است و جامعه ای که با وضعیت اضطراری امروزی اش درگیر باشد، فرصت پردازش فکری و عملی به بهداشت را نخواهد داشت.
#بهداشت
#کرونا
#علم
@thing
نکته: جامعه شناسی تجربه pinned «🏚 بهداشت به مثابه ی مسئله ی اجتماعی 🖋 محمد زینالی اُناری؛ (پیتر و بریجیت برگر: در جوامع جهان سومی آینده وجود ندارد.) 🎆 تا کنون در میان انواع و اقسام مسائل اجتماعی، سخنی از این که بهداشت به عنوان مسئله ی اجتماعی ذکر شود، نبوده است. ممکن است در میان بحث…»
نکته: جامعه شناسی تجربه pinned «🏚 بهداشت به مثابه ی مسئله ی اجتماعی 🖋 محمد زینالی اُناری؛ (پیتر و بریجیت برگر: در جوامع جهان سومی آینده وجود ندارد.) 🎆 تا کنون در میان انواع و اقسام مسائل اجتماعی، سخنی از این که بهداشت به عنوان مسئله ی اجتماعی ذکر شود، نبوده است. ممکن است در میان بحث…»