نکته: جامعه شناسی تجربه
764 subscribers
449 photos
32 videos
78 files
438 links
جامعه شناسی تجربه
یادداشت ها و فعالیتهای
محمد زینالی اناری:
@Mohamadzeinaliunari
(گروه بحث کانال)
@SoExperience

not for selling
Download Telegram
Forwarded from 👩‍🌾 زنان روستایی و عشایری (Mahta Bazrafkan)
علیه کرختی و استیصال

✍مهتا بذرافکن

🚺 در بسیاری از فرهنگ ها خانه داری برای زنان ستایش شده و حتی در برخی از فرهنگ ها تاکید بر خانه داری چنان سختگیرانه هست که خروج زنان از منزل تقبیح می شود.

🚺 اگرچه خانه‌ داری یکی از مسئولیت های زنان پنداشته می شود، اما واقعیت این است که خانه به عنوان مکان زندگی خانواده متعلق به همه افراد خانوداه بوده و خانه داری نیز مشترک میان همه است نه فقط زنان.

🚺 جدا از این باید دید آیا خانه داری واقعا منجر به داشتن خانوداه پویا و سالم با زنانی پر انرژی و شاد می شود؟

🚺در دهه دهه 50 میلادی زنان خانه دار در آمریکا بیشترین مصرف کننده های باربیتورات‌ها ها بودند و به طرز نگران کننده ای به مصرف این مخدرها روی آورده بودند که برای بسیاری از محققان اجتماعی سوال برنگیز بوده و به دنبال یافتن دلایل این امر بودند.

🚺آنها طی مطالعات خویش دریافتند که مصرف مخدرها در واقع دلایل به شدت فرهنگی داشت و مصرف این مواد در پاسخ به رویکردهای فرهنگی سختگیرانه ای بود که فرهنگ در مورد زنان ترویج می کرد.

🚺بتی فریدان در رمز و راز زنانه (۱۹۶۳) توضیح داده بود که در آن دهه از زنان خانه دار انتظار می‌رفت هیچ «تعهدی به بیرون خانه» نداشته باشند و «کامیابی را فقط در انفعال جنسی، سلطۀ مردان و دل سپردن به عشق مادرانه جستجو کنند.»

🚺 این زنان سرخورده، افسرده و روان‌رنجور، با باربیتورات‌ها خود را کرخت می‌کردند تا به هنجارهایی عمل کنند که هنوز اجازۀ تفکر و احیاناً سرکشی در برابرشان را نداشتند.

🚺 در رمان درۀ عروسک‌ها (۱۹۶۶) اثر ژاکلین سوزان، سه شخصیت اصلی زن به طرز خطرناکی به داروهای محرّک، ضدافسردگی و خواب‌آور («عروسک‌هایشان») متکی می‌شوند تا بتوانند با تصمیم‌های شخصی و بویژه مرزهای اجتماعی-فرهنگی کنار بیایند(وب سایت ترجمان)

🚺 این‌ زنان بخشی از اعضای جامعه بودند که آینده‌ای غم‌انگیز و سرکوب‌گر پیش روی خود می‌دیدند و با پناه بردن به باربیتورات‌ها به دنبال راهی برای کنار آمدن با این استیصال ناشی از باورهای غلط فرهنگی بودند.

در حقيقت تعاملی تنگاتنگ میان فرهنگ و مواد وجود داشت و سرکوبگری پنهان زیر لایه های فرهنگی موجب گرایش به مصرف مخدرها شده بود.

🚺 این شواهد تاریخی و تجربیات تلخ نشان می‌دهده فعالیت و کنشگری اقتصادی، فرهنگی و اجتماعي علاوه بر این که زنان را انسان‌هایی پویا، مسئولیت پذیر و آگاه می نماید، آنها را از آسیب‌هایی چون افسردگی، گرایش به مصرف داروهای مخدر و نظایر آن بازمی‌دارد.

🚺حضور و فعالیت زنان در عرصه های مختلف آنها را پویا کرده و موجب می شود که آنها هرگز احساس استیصال نکرده بلکه به نقش مهم خود در ایجاد تغییر برای زندگی بهتر واقف می شوند.

(نشر با ذکر منبع)

🆔 @RuralWomenIssues©
Forwarded from مکتوبات
📝 نجفی و طبقه اشراف انقلاب | #سلمان_کدیور


🔹 راستش را بخواهید دیگر نمی خواستم از آقای #نجفی چیزی بنویسم، هم به دلیل لوث شدن ماجرا و هم به علت عدم ارجحیت آن برای خودم، اما وقتی تحلیل برخی #اصولگرایان را پیرامون ایشان خواندم دیدم آنها رسما ماجرا و ریشه آن را اموری معرفی می کنند که به نحوی آدرس غلط به جامعه است دست به نوشتن بردم.

🔶کنار تیتر های روزنامه ای که بیشتر بوی انتقام گیری سیاسی می دهد، مطالب دیگری منتشر شد، از جمله مطلبی از آقای #جبرائیلی که ریشه قتل را در #ولنکاری_فرهنگی اصلاح طلبان و مخالف این جریان با مسئله #حجاب جستجو کرده اند.
🔶جبرائیلی در کانال تلگرامی اش چنین نوشته: ️ «نجفی قربانی نه گفتن هم کیشان سیاسی‌اش به #حجاب است. وقتی میزان عرضه شهوت در اجتماع اینگونه بالا رفت، نتیجه همان می‌شود که پیش چشم ماست .... بگذارید به نام مخالفان آزادی به ما ناسزا بگویند. ما برای حفظ جان میترا استادها و حفظ آبروی محمدعلی نجفی‌ها، با #آزادی_جنسی، با #بی_حجابی، با آزادی مشروبات الکی و هر آنچه آزادی از این دست باشد، مخالفیم.»

🔶البته تنها آقای جبرائیلی نبوده اند که بحث را در حد مسائل جنسی یا تربیت غیر مذهبی سکولار یا ... تقلیل داده و این امر در تحلیل بسیاری از هم کیشان ایشان صادق است.

🔶اما پرسش ساده و روشن من از ایشان، این است که مگر در خانواده های مقید به مذهب و حجاب، و خانواده های سنتی، خشونت خانگی، قتل و #جنایت یافت نمی شود؟ ریشه ماجرای ضداخلاقی فلان قاری قرآن هم آیا بی حجابی بوده؟ و آیا امروز نمی بینیم که حجاب توسط قشری از دختران مذهبی جوان، با #تبرج افراطی، به عنوان جاذبه جنسی ارائه می شود؟

🔶برای کشف ماجرای نجفی باید در وهله اول دید او در فرآیند جامعه سازی چگونه رشد کرده و چگونه به ایستگاه کنونی رسیده است.

🔶آنچه نجفی در سوابقش ذکر کرده این است که خلاف تصور ما، ایشان از یک طبقه پایین جامعه به سطح اشراف رسیده اند.

🔶ایشان اصالتا اهل یکی از روستاهای کلات خراسان بوده اند. پدرشان درجه دار ارتش بوده که به تهران(محله سلسبیل، رودکی کنونی) کوچ می کنند. و در تهران به دانشگاه شریف و از آنجا بنا با بورس تحصیلی به آمریکا می روند و پس از آن به کشور بازگشته و سال 1359 وارد سیاست می شوند.

🔶نجفی را طی دوران مدیریتش در وزارت علوم و وزارت آموزش و پرورش به عنوان پدر #خصوصی_سازی آموزشی کشور می شناسند. کسی که سنگ بنای مدارس غیرانتفاعی را گذاشت و خود و همسر اولش نیز در تاسیس چنین مدارسی با بودجه های نجومی آن زمان، شراکت داشته و دارند.

🔶امری که بعدها توسط بسیاری دیگر از مسئولین جمهوری اسلامی، در هر دو جناح رواج یافت تا از فررندان آقای حداد تا خاتمی و مهدوی کنی، به صورت مستقیم یا غیرمستقیم، دست به تاسیس چنین مدارسی با شهریه های نجومی بزنند و آن را توسعه دهند.

🔶و اینجاست که آقای نجفی کم کم از سطح مسئولین کشور به طبقه اشراف وارد می شوند.

🔶چند روز پیش آقای نجفی در مصاحبه برای تشریح قتل گفتند: «مهریه همسر دومم، 1362 سکه بود و من گفتم مهرت را کامل می دهم ولی طلاق بگیریم، اما ایشان قبول نکرد.»

🔶وقتی نجفی این سخن را در دفاع از خودش گفت، من تکان خوردم که چطور یک مسئول و یک سیاستمدار در جمهوری اسلامی می تواند بگوید می تواند بیش از #شش_میلیارد تومان را یکجا برای مهریه یک زن پرداخت کند ؟ این ثروت از کجا آمده است؟ کدام فرآیند در سیستم حکومتی می تواند منجر به چنین ثروتی شود؟ سوالی که ذهن هیچ خبرنگار و فعال اصولگرایی را به خودش مشغول نداشت.

🔶آقای نجفی تنها یکی از خروار مسئولان جمهوری اسلامی است، که وضع زندگی اقتصادیش پس از انقلاب متحول شده است. به عبارتی کنار دستاوردهای بزرگ انقلاب، امثال نجفی نیز جزو دستاوردها محسوب می شوند.

🔶می شود از آقای #ولایتی، #رفیقدوست، #خاموشی، #نعمت_زاده و #روحانی و بسیاری دیگر در این لیست نام برد. لیست بلند بالایی که ما به آن #طبقه_اشراف_حاکم می گوییم و در منطقه یک تهران ویلا دارند و همواره از خصوصی سازی حمایت کرده اند.

🔶و اما اشرافیت حاکمان در گفتمان سیاسی اسلام به پدیده ای به نام #تکاثر ختم می شود که یک ثمرش اسراف و تبذیر است که خود را با به نمایش گذاشتن خانه ها و سهام صنایع گرفته، تا بهره مندی بیشتر از زنان نشان می دهد.
و از سوی دیگر، میترا استادها را به طمع می افکند تا برای جبران عقب افتادگی های طبقاتی و صعود بی هزینه به جمع اشراف با آنان پیوند برقرار کنند.

🔶فعالین اصولگرا و اصلاح طلب، هرگز برای تحلیل ماجرای سرنوشت نجفی و نجفی ها، به چنین نگرشی ورود نمی کنند و ترجیح می دهند، آن را به سطح مطالب زرد جنسی، از حجاب گرفته تا تئوری #پرستو تقلیل دهند، چرا که باید به نقد ساختارهایی ورود کنند که ریشه هر دو جناح و بزرگانشان در آن تنیده شده است.



@maktubat
Forwarded from SocioMedia
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
فایل ویدئویی سخنان دکتر «سهیلا صادقی فسائی»[دانشیار دانشکدۀ علوم‌اجتماعی دانشگاه تهران] (8 خرداد 98) پیرامونِ «وضعیتِ امروز دانشگاه» در دیدار اساتید و دانشگاهیان ایران با مقام رهبری
🆔 @SocioMedia
Forwarded from مهران صولتی
🔹 شهروندان مداخله گر و تداوم وضعیت استثنایی!

@solati_mehran

✍ مهران صولتی

🌱 بعد از شک و تردیدهای بسیار بالاخره تایید شد. خبری که نشان از آغاز فصلی تنش آلود در روابط جامعه با حکومت دارد:

«سرپرست این دادسرا از شهروندان اخلاق مدار تهرانی خواسته است که به محض مشاهده هرگونه «کشف حجاب در خودرو»، «کشف حجاب یا سرو مشروبات یا برگزاری مراسم مختلط رقص در اماکنی همچون سفره خانه، کافه، رستوران، مراکز خرید، باغ تالار و...»، «اطلاع از برگزاری پارتی‌های شبانه یا خانه‌های فساد و فحشا»، «انتشار مطالب خلاف عفت در اینستاگرام و ...» موضوع را پس از جمع‌آوری مستندات لازم با ذکر کامل مشخصات محل و زمان وقوع جرم به شماره ۰۹۰۵۴۳۰۹۴۸۴ در پیام‌رسان‌های سروش، ایتا و... ارسال نمایند.» (خبرگزاری میزان، کد خبر: 523518، 18/3/1398)

تصمیمی که اگر چه ممکن است در شرایط بحرانی کنونی غیر عقلانی به نظر رسد ولی اگر منطق ویژه چهل سال اخیر یعنی اصرار بر تداوم" وضعیت استثنایی" را مدنظر قرار دهیم متوجه کارکردهای خاص آن خواهیم شد. در یک سال گذشته جامعه ایران وضعیت بی دولتی را سپری می کند. عرصه اقتصاد کاملا رها شده و بدون نظارت است، و موج نقدینگی به تناوب از حوزه ای به حوزه دیگر منتقل شده و جامعه را بیش از پیش ملتهب می سازد. از سوی دیگر تمرکز حکومت بر عرصه سیاست خارجی از توان کنترل آن بر تحولات اجتماعی کاسته و نوعی بی اعتنایی را در سیاست داخلی پدیدار ساخته است. در چنین شرایطی اطلاعیه اخیر می تواند کارکردی چندگانه داشته باشد؛ نخست اینکه توجه مردم را از مسائل اصلی همچون اقتصاد و سیاست خارجی به مسائل حاشیه ای منحرف می سازد، دوم باعث غیر عادی شدن روابط اجتماعی و رودر رو قرار گرفتن مردم می شود و سوم اینکه وظیفه مداخله گری را از حکومت به شهروندان منتقل می کند. همه اینها را می توان با عنایت به راهبرد اصلی نظم سیاسی یعنی تداوم " وضعیت استثنایی" فهم کرد؛ برای جامعه ای که ممکن است به سمت مسائل اصلی برود، شبه مسئله خلق کنید تا بتواند مدتی سرگرم باشد! از سوی دیگر جامعه نباید احساس کند که می تواند بدون نیاز به اقتدار حکومت سرپا بایستد و مشکلات خود را از مسیرهای متعارف حل و فصل کند بلکه همواره باید قدرت مداخله گری باشد تا به شما بفهماند که چگونه می توانید راه درست را بیابید و رستگار شوید، حتی اگر از مسیر سعایت و پرونده سازی برای هم وطنان تان بگذرد. البته وجه پنهان چنین اقدامی هم می تواند حاکمیت" نگاه سراسر بین فوکویی" باشد که مدام به شما نهیب می زند مورد مراقبت هستید. گذار از شعار؛ " عالم محضر خداست " به شعار؛ " از سوی دیگران مراقبت می شوید" نشانی آشکار از نوعی ورشکستگی اخلاقی در جامعه ایران تلقی می شود که می تواند حتی بنیان های لرزان اخلاق عمومی موجود را بیش از پیش متزلزل سازد. گسترش احساس ناامنی اجتماعی اگر چه می تواند آرامشی کوتاه مدت به نظم سیاسی ببخشد ولی با پیش بینی ناپذیر ساختن روابط اجتماعی، بی تردید آینده ای نامطمئن تر را پیش روی جامعه قرار خواهد داد!

@solati_mehran

#وضعیت_استثنایی
#شهروندان_مداخله_گر
نقش هنر در بهبود زندگی

 محمد زینالی اناری؛
هنر در جامعه ی ما غریب و عنصری کنارگذاشته شده است، اما باید گفت راه رهایی در جامعه ای که گفت و گو، جست و جو و امر اخلاقی در آن سخت و ناشکیب است، تنها با هنر است که میسر می شود.  اما چنین هنری هم باید ویژگی هایی داشته باشد، یعنی همچون هنر پاپ تابع تکرار امر روزمره و روگرفت عقل موجود در جامعه نباشد، وگرنه نه تنها راه به جایی نمی برد، بلکه فشارهای موجود را تقویت هم می کند. اما هنر از چندین بهانه می تواند موجب تغییر و تحول شود، در صورتی که ما چنین هنری را پیشه ی خود کنیم.

اول، هنر مایه ی لذت و آرامش است و منجر به احساس رهایی از عوالم پیش از مواجهه با اشیاء زیبای هنری شده، ما را در خیال و ذوق غوطه ور کند. هنر میتواند ما را به ساحتی خارج از زیست روزمره مان برده و موجب ایجاد احساس تأمل و رهایی از تکرارهای روزمره ی ما شود. هنر به منزله ی تجربه های ذوقی، از نظر روابط انسانی، سازماندهی متفاوتی با دنیای کار دارد، مثلا در کنسرت ها و نمایشگاه ها جماعت های شورانگیزی دیده می شود که از این منظر، سازمان روزمره ی زندگی را به هم می ریزد و ما را از خستگی و فرسودگی در می آورد.

دوم، اما از جنبه ی اجتماعی، هنر زیربنای هر گونه صنعتی است. هنر می تواند ذهن ها را پرورش و صیقلی داده و زمینه ساز فهم هنر صنعتی درما شده و به مراحل توسعه نزدیک مان کند. توسعه یعنی بهبود و ارتقای زندگی، در واقع هنر به طور غیرمستقیم شالوده ی توسعه و بهبود زندگی است. انبیا با این روش هنرمندی کرده اند، نوح، ابراهیم و یوسف (ع) هنرمندانی بودند که به نجاری، معماری و ساختن انبارهای عمومی اقدام کرده اند. اما هنر از جنبه ی ذوقی مقدمه ای برای فرایافتن مفاهیم است، چون از شهود و با جذب ما آغاز می کند و سپس به انتزاع و خیال می رسد اما درس هایی که امروز می خوانیم، با جبر و تکرار صورت می گیرد و انتزاع را حقنه می کند.

سوم، هنر از جنبه های روشنگرانه، می تواند پیام های ناگفتنی و سخن های نهان را به گوش مخاطبان برساند و از این جهت، هنر موجب ایجاد دنیای فرهنگی به موازات دنیای عقلانی روزمره ی ما شده و فراتر از قالب عقل روشنگری می کند و اگر در صحنه های سیاست راه ها برای بیان حقایق بسته بود، در سالن های تئاتر و شعرهای انقلابی نمایان می شود. هنر دریچه هایی که به وسیله ی عقل و زبان بسته است را باز می کند و جایی که زبان نمی تواند بگوید را با فرم های خاص خود می گوید و از این رو هنر روشنگر است و ما را از زندان ها آزاد می کند.

هر از نظر فراغت، آموزش و روشنگری سه وجه کارکرد مثبت آن در جهت بهبود زندگی است. یعنی وقتی از امر روزمره که موجب بیماری و تشویش ما است، برای لحظاتی جدا شویم، یک نوع درمانگری آغاز می شود، وقتی یادگری ما با هنر و امر مناسکی صورت می گیرد، واقعا یاد می گیریم و وقتی صداهای بسته با فرم و تصویر سخن خود را بیان می کنند، آن ها که حاشیه ای شده اند، قدرت بیان و تکلم می یابند. این هر سه می تواند موجب ارتقای وضعیت فرهنگی و فکری جامعه شده و در زیست و اقتصاد روزمره نیز موثر باشد تا بتوند وضعیت زندگی را ارتقا بخشد.

@thing
اپیدمی رقص با آهنگ های غمناک
ممد زینالی، روزان۲۰خرداد۱۳۹۸

@thing
Forwarded from زیر سقف آسمان
♦️قامت رشید آقای جامعه‌شناس


🔻وقتی که در دانش‌گاه تهران دانش‌جو بودم، او یک نسل جلوتر از ما بود. در مسیر رفتن به کتاب‌خانه گاهی او را می‌دیدم با آن قامت بلند و سبیل‌های مردانه‌ی زیبا. اما نمی‌دانستم کیست. بعدها او را شناختم؛ شاید در جلسات بزرگ‌داشت دکتر شریعتی. این موضوع مشترکی بود. دوستان می‌گفتند دارد رساله‌ی دکترا را با دکتر توسلی می‌نویسد.

🔻هر چه بیش‌تر گذشت من بیش‌‌تر او را دیدم و بیش‌تر از او خواندم و نقش مسؤولانه و دانش‌مندانه‌اش هر چه بیش‌تر نمایان شد.

🔻قانعی‌راد در جامعه‌شناسی ایران قد کشید تا آن‌جا که آرام‌آرام جامعه‌شناسی ما را با حضور خویش بزرگی و رفعت بخشید.

🔻وقتی او جایی حاضر می‌شد، در صفحه‌ی تلویزیون یا پشت این و آن تریبون، نه تنها دل‌مان نمی‌لرزید که هم‌چون خیلی‌های دیگر چه سخن بی‌هوده‌ و نامربوطی خواهد گفت، بل‌که اطمینان داشتیم که او خردمندانه و سنجیده سخن می‌گوید و با حضور خویش رشته‌ی جامعه‌شناسی را اعتلا خواهد بخشید.

🔻هرگز از خاطر نمی‌برم که در ماراتن جلسه‌ی پنج ساعته با پزشکان و در نقد پزشکان در انجمن جامعه‌شناسی ایران، چه‌گونه کنار ما بود و چه‌طور با منطق مستدل خویش پزشکانی را که با خلق و خویی اقتدارگرایانه جلسه‌ی گفت‌وگو را با اتاق عمل اشتباه گرفته بودند و حتا حاضر نبودند صدای ما را بشنوند، به سکوت واداشت.

🔻قانعی‌راد قامت رشید جامعه‌شناسی ایران بود. درخت پربار اما متواضعی بود که متأسّفانه زود و در اوج از میان ما رفت. من درباره‌ی هر کسی نمی‌توانم چنین سخن بگویم. در باب بسیاری از جامعه‌شناسان ایرانی ترجیح می‌دهم سکوت کنم. اما بنازم به قامت قانعی‌راد! صد حیف!

🔻با این همه خوشا به حال او که عاقبت به خیر شد! خوشا به حال او که انسانی بسیار شایسته بود. و با شایسته‌گی از این جهان عبور کرد! حسرت‌های او را می‌فهمم و با او عمیقاً هم‌دل‌ام. بعضی را از زبان خود او شنیده‌ام و چه بسا از بسیاری‌شان بی‌‌خبر مانده‌ام. چاره‌ای نیست. سرانجام از این جهان با حسرت‌هایی بزرگ خواهیم رفت. افسوس که این را نمی‌توان چاره‌ای کرد!

🔻فقدان او همیشه ما را غمگین می‌کند. با این حال، یاد بگیریم از عزیزانی که در میان ما هستند و هم‌چون قانعی‌راد انسانی بسیار شایسته هستند، قدردانی کنیم.

🔻قدر بزرگانی چون سیدحسین سراج‌زاده و دیگر دوستان عزیزمان را که خدا را شکر با حضورشان ما را دل‌گرم می‌کنند، بدانیم. بگذارید از بقیه نامی نبرم اما بسیاری از ما آنان را می‌شناسیم و از تلاش‌ها و آثارشان بهره می‌بریم.

حسن محدثی گیلوایی / 22 خرداد 1398

@NewHasanMohaddesi
بحران مرجعیت / محمد زینالی
بررسی زمینه های تضاد بین نظام مرجعیت و نظام شخصیت
مقدمه
امروزه در ایران مرجعیت فلاسفه، دانشمندان، علمای دینی، کنشگران سیاسی، شاعران و ... با چالش مواجه شده است. بیشتر کسانی که سهمی از عرصه های عمومی و رسانه ای دارند، اشخاصی را شامل می شود که زیباتر، مهیج تر و پررنگ­ترند، حتی اگر مطالبه و اعتراض هم داشته باشند...
ادامه مطلب در:
http://yon.ir/H9cTQ
چاله های فضایی سیگار

محمد زینالی اُناری
سالانه بسیاری از مردم به خاطر سیگاری بودن می میرند. این خبری است که مدام در گوش ما خوانده می شود. اما کسی نمی گوید سالانه بسیاری از مردم در تثر تصادف می می رند، در اثر بحران های اقتصادی می می رند و در اثر سرطان های غیر از سیگار می می رند. سالانه بسیاری از مردم به خاطر بحران های روحی و جسمی دیگر می می رند. و مهم تر از همه، سالنه بسیاری از مردم نیز به خاطر مرگ عادی می می زند.

نگاه خیر و شری که به لذت های دودی در جامعه ی ما هست، باعث شده است این ابزارها به صورت تابو درآمده و از فرایند مشروع جامعه کنار گذاشته شوند. درنتیجه، «سیگاری» به یک برچسب درآمده و انحراف تلقی می شود. اما کدام سیگاری؟ سیگارهایی که طبقه ی کارگر و در هنگام آجر انداختن، کارهای سخت صنعتی و ... می کشند هم نابهنجار است؟ سیگار یک هتروتوپیا یا دیگرمکان صنعتی برای خود دارد که در آن جا کاملا بهنجار است، اما سپهر عمومی که بسیار پزشکینه است، آن را طرد می کند.

سیگاری ها دو دنیا دارند، دنیایی که در آن با هم اخت هستند و در هر جایی یک مکان یا هتروتوپیا برای خود جهت سیگار کشیدن دارند. به علاوه در سپهر روزمره و رسمی هم ما چاله های فضایی در جامعه ایجاد کرده ایم، فراتر از هتروپیاها، چاله های لذتی داریم که برای سیگاری ها است. زمانی یکی از همسایگانم درست زیر خانه ی ما، در پارکینگ سیگار و برو بچز دیگرش را می کشید من آن مکان را «مرکز ملی نفس» نامیده بودم. به نظر ما و در نظر خودشان، آن ها در جاهایی از جامعه و زمان هایی از روز، باید نفس بکشند، نفس هایی که به جای هوا، به آن ها آرامش و تمرکز می دهد.

این وضعیت ما است، سیگار را به صورت فرهنگ فقر و ابژه های پرتاب شدن به چاله های فضایی در زندگی روزمره تبدیل کرده ایم، اما سیگار یک ابزار لذت بخش است و برای دم گرفتن و خیره شدن، سرگرم شدن و رهایی از حس روزمره به یک سیگاری کام می دهد. اما نکته ی اصلی این است که اگر در روز بیست سیخ کباب هم بخوریم، اسید اوریک و شاید فشار خون مان می رود بالا! پس باید الگوی سیگار جامعه را عوض کنیم، تا سیگار عنصری فقراندوده و کارگری نباشد. بسته بندی بیست تایی و جیبی سیگار، سیگار کارگری و تناوبی است، اما رعایت بهداشت و اصل تنوع لحظه ها می تواند الگوی ما از سیگار را دگرگون کند.

سیگار در جامعه ی ما یک مناسک کارگری و حرص درآور شده و آن ماهیت لذت بخش خود را از دست داده است. بسیاری از ابژه های لذت بخش در جامعه ی ما به صورت تابو، زیرزمینی و مخاطره آمیز درآمده است. ما برای بسیاری از امور، چاله های فضایی و مکان های مخاطره ساخته ایم. این قبیل ابژه ها، با حالت اضطرابی که چاله ها و تابوها دارند، در روزگارهای سخت و دشوار، ارتباط عمیق تری با اضطراب ها و دغدغه های ما برقرار می کنند، برای این که ابزارها لذت نیستن، بلکه به ابزارهای اضطراب و پرتاب شدن در چاله تبدیل کرده ایم. به همین خاطر هم هست که در اوج دورانی که مصرف گوشت قرمز و ماهی ما (حتی شاید هویج و سیب زمینی ما) به مراتب کم شده است، کارخانه جات سیگار سرزمین اسلامی، چهاربرابر سیگار تولید کرده اند.

@thing
عملکرد پنهان تنش میان ایران و آمریکا

محمد زینالی اُناری؛
غائله ی تنش آمریکا علیه ایران در دو شب پیش بالا گرفت و به احتمال زیاد، یک مانور نظامی را در مرزهای آبی ایران شاهد بودیم. به نظر می رسد آمریکا خواسته دقت نظامی ایران را بسنجد و خوشبختانه دراین مورد آزمون خوبی ازخود نشان داده ایم. اما در کلیت خود، این تقابل و رویارویی یک عملکرد پنهان دارد که مشخصاً تقویت هژمونی و افزایش قدرت آمریکا را در پی دارد. ترامپ می خواهد آمریکای قدرتمندی به آمریکائیان نشان دهد و چه خوب که ایران را که قطب معنوی و اقتصادی جهان اسلام است را به چالش بکشاند. هر قدرتی برای بیشتر شدن نیاز به یک عنصر تمرینی یا سیبل آزمایشی دارد تا خود را در رسانه ها و اخبار روز که عرصه ی نمادین ظهور قدرت است، پررنگ تر کند.

آمریکا نیاز به مانورهای جدی در مورد اعمال سیاست و زور در عرصه ی بین المللی دارد که ما برایش فراهم می کنیم. این روش آمریکا است که فردیت و اقتدار خود را با یک چالش جهانی به رخ بکشد و آرامش در جهان به ضرر او است. یعنی ما اگر می خواستیم آمریکا را فروبپاشانیم باید میتوانستیم به طرق مختلف با او از نقطه نظر سیاسی کنار بیاییم و حتی به عنوان قدرت برتر رسمیت بشناسیم. در این صورت، او فرصتی برای نشان دادن اقتدارش نداشت و به تدریج به صورت یک کشور مثل تمام کشورها در می آمد. ما فکر می کنیم انقلابی گری خود را به رخ می کشیم، اما آمریکا را به صورت تز اصلی قدرت عیان می کنیم و به تدریج هم در ذیل قدرت تز، به صورتی که در زیر گفته می شود خرد می شویم.

آمریکا نیازمند تنش بیشتر در داخل ایران است که موجب نارضایتی طبقات مرفه و مهاجرت سرمایه ی آن ها به کشورهای شمال به ویژه آمریکا می شود. وقتی سرمایه ها از ایران رفتند، دیگر عملا پولی وجود ندارد. امروز رامبد جوان برای تکثیر به کانادا می رود، فردا رامبد پیر برای سکونت و الی ما شاالله. آمریکا نیاز به نیروی متخصص دارد که با احساس ناامنی و عدم پذیرش نیروی متخصص در ساختار اقتصادی ایران، غالب متخصصان و تحصیل کردگان ایرانی به طور زیر زمینی به کشورهای شمال به ویژه آمریکا می روند. صبح تا شب اخبار مسائل آموزش و پرورش ایران را می شنویم و اعتراضات معلمان را. در حالی که دست چین همین پرورده ی آموزش و پرورش، در زمانه ای که مغزها عامل نجات اقتصاد ها هستند، از ایران خارج می شوند.

اگر شما آرامش، پول و فکر را از یک جامعه ای بگیرید، به نظرتان در آن جامعه چه چیزی می ماند جز اضطراب، فقر و فساد؟ انتظار دارید در ایران چه اتفاقی رخ دهد و چه راه گشایی صورت گیرد؟ اگر این روند به همین صورت ادامه یابد، مقاومت در برابر ناامیدی، کم بود بودجه و رانت خواری توسط متعهدترین دولت ها هم بی نتیجه خواهد بود. به نظر می رسد این اتفاق افتاده است و اخبار ناامیدی، مشکلات معیشتی و فشار رانت خواری بر وزرا، آن هم از داخل زندان روشن می کند که ما در سال های قبل این خطا را انجام دادیم و امروز مشکلات بسیار سنگینی در خصوص بازگشت به وضعیت عادی داریم. با این روند تضعیف شدن خطر هر گونه اتفاق مهیبی حتی بدون خطرات خارجی ما را تهدید میکند.

در این مواجهه، ما اگرچه ممکن است حتی در جنگ نظامی پیروز شویم و اظهار قدرت کنیم و در برابر ثروتمندترین کشور جهان که گاه آن را به صورت کدخدا فهم می کنیم، عرض اندام می کنیم و آن را به هزینه می اندازیم. اما اسم او را به صدر اخبار جهان در می آوریم و علاوه بر او، به کشورهای حوزه ی خلیج فارس و ... هم قدرت و فرصت عرض اندام و نظریه پردازی در مورد آینده ی حوادث را می دهیم. خلاصه هر چه کشور بیکار و بی تأثیر هست را به فضولی وا می داریم. علاوه بر این که هژمونی آمریکا را در جهان تقویت می کنیم، کشورهای بی صدای خاورمیانه را هم به صدا در می آوریم.

ما موقتاً به شاهنامه و ادبیات تهمتنی نیاز نداریم، برای عرصه ی دیپلماسی می توانیم با سلاح سعدی و حافظ رندی و عاشقی کنیم تا دنیا را مجذوب عشق و صفای خود سازیم. اگرباور کنیم که قدرت عشق و محبت برترین قدرت ها است.

@thing
Forwarded from خانواده، ذهن و جامعه (Tahereh Jafari)
دکتر طاهره جعفری/جامعه شناس

❌مگه سرباز آدم نیست؟

امروز برای انجام یک کار آموزشی به یکی از دانشگاه های بزرگ کشور مراجعه کردم. بماند که متوجه شدم اوضاع انجام امور اداری و آموزشی در همه دانشگاه ها تقریباً شبیه هم و بسیار نابسامان است. دانشجویان، اساتید، کارکنان و تقریبا خیلی ها در حال غرولند و بدگویی علیه سیستم و مملکت بودند. اما چیزی که خیلی مرا آزرده کرد این بود که یک جوان حدود ۲۵ ساله مراجعه کرده بود به کارشناس آموزش و داشت میگفت ببخشید من اینجا درس خوندم و فعلا سرباز هستم یک گواهی موقت می خوام تا به جایی ارائه بدم.
کارشناس آموزش با یک نگاه عاقل اندر سفیه گفت: سرباز؟ مگه به سربازم چیزی میدن؟
سرباز گفت: چرا چیزی نمی دن؟ من که چیز خاصی نمیخوام فقط یه مدرک که اینجا درس خوندم.
کارشناس گفت: بده به من اون کاغذی که دست هست.
به سرباز هیچ مدرکی نمیدیم تا سربازیت تموم بشه.
پسر جوان همین طور که برگشت
به سمت من نگاه کرد و با افسوس سری تکان داد و گفت: مگه سرباز آدم نیست؟ خوب لازم دارم میتونم باهاش کار کنم.
کارشناس گفت: دست من نیست باید بری به اونی که این قانون رو تصویب کرده اعتراض کنی، نه من. دیگه سوال نکن تا به کارهام برسم. جوان بیچاره هم با ناراحتی زیر لب زمزمه ای کرد که احتمالا از همان ناسزاهایی بود که من از ساعت ۸ صبح تا الان که ۱۰،۳۰ بود بارها نسبت به سیستم از خیلی ها شنیده بودم و اتاق آموزش را ترک کرد.
من که نتوانستم این وضعیت را تحمل کنم، به کارشناس آموزش گفتم چرا باید طوری صحبت کنید که یک سرباز مملکت که یکی از مهمترین اقشار این جامعه است، این چنین عزت نفس خودش رو زیر پا بگذارد و این جمله را نسبت به خودش بکار ببرد؟
گفت: خانم شما که خودتون با سیستم آشنا هستید. مگه دست منه؟
گفتم بله دست شما نیست ولی این شما هستید که با جملات چنین سخت یک جوان راه به اینجا میرسونید که مجبور شود، بگوید، مگه سرباز آدم نیست.
گفتم میدونید من و شما که سن بالاتری داریم باید به این فکر کنیم که ما در زندگی از یک حداقل هایی مثل کار و موقعیت اجتماعی و خانواده مستقل برخورداریم، اما یک جوان مثل ایشان که تازه فارغ التحصیل شده و شرایط کاری جامعه اینطور هست، ازدواج هم که بدتر، اگر بخواهد یک زیر زمین اجاره کند و تشکیل زندگی بدهد باید حداقل ۷۰ میلیون پول داشته باشد. من و شما باید خیلی بهتر و مهربانانه تر از این با جوانان صحبت کنیم. این بیچاره ها به چه چیزی دلگرم باشند؟
کارشناس گفت: بله شما درست میگید و برای توجیه خودش گفت البته بچه های فنی خیلی هم خوب نمیتونن رابطه برقرار کنن.
گفتم این طور نیست دانشجویان من هیچ کدام فنی نیستند در رشته های ارتباطات و علوم اجتماعی درس می خوانند ولی گاهی تحت فشار شرایط اجتماعی به همین درجه از ناامیدی میرسند و از عباراتی شبیه این علیه خودشان استفاده می کنند.
به هر صورت یک کار بسیار کوچک اداری بعد از سه ساعت، در ساعت ۱۱:۲۰ تمام شد و در راه برگشت تمام مسیر را برای نابسامانی اجتماعی و اداری غصه خوردم.

جوانان را دریابیم تا بیش از این تحت فشار قرار نگیرند.

📝نظرگاه: @DrTaherehJafari
🏠آدرس:  @YourFamily
چاپ کاغذی پایان نامه‌ها ممنوع شد...

◾️ با دستور معاون آموزشی وزارت علوم از این پس چاپ کاغذی پایان نامه‌ها، رساله‌ها و گزارش‌های درسی در همه مقاطع و رشته ها ممنوع خواهد بود.

➡️ @dadafarin_news
Forwarded from Saeed Maadani
دختران، طلاق و زن زیادی

■سعید معدنی

جلال آل احمد کتابی دارد به نام زن زیادی.این کتاب شامل مجموعه قصه های کوتاهی است که یکی از قصه ها "زن زیادی" است.
آل احمد با همان نگاه تیز بین خود مشکلی را طرح می کند که دختران ما در جامعه از آن رنج می کشیدند و رنج می کشند.
روایت قصه آل احمد سرنوشت دختری است آبله رو و کچل که از کلاه گیس استفاده می کند. مردی که پایش شل است و می لنگد و عینک ته استکانی می زند وبا عصا راه می رود، به خواستگاری دختر می آید. به او می گویند که دختراین عیب را دارد و از کلاه گیس استفاده می کند. اما مرد اصرار دارد که همه شرایط را می پذیرد. عروسی سر میگیرد دختر نگون بخت به خانه شوهر می رود. اما مورد بی مهری و آزار مادر شوهر و خواهر شوهر و درپی آن شوهر قرار می گیرد سر انجام پس از مدتی طلاق می گیرد و به خانه پدر می آید....

تلخی قصه همین جاست!
او در خانه پدر دیگر جایگاه دیروزی و قبل ازدواج را ندارد و حالا دیگر همه به او به عنوان یک غریبه و یک زن "زیادی" نگاه می کنند.
دختر تا زمانی که خانه پدر است حتی اگر چهل- پنجاه ساله هم باشد اطاقش،کمد و وسایلش و...مشخص است و احترام دارد. اما وقتی پس از ازدواج و مدتی زندگی متاهلی طلاق می گیرد و مجددا به خانه پدر بر میگردد، انگار یک زن زیادی در خانه قدم می زند. بخصوص اگر خواهر و برادر دیگری هم داشته باشد نگاهها آزار دهنده و سنگین تر است و رنج زنان مطلقه بیشتر.

آمار ها نشان می دهد سال ۱۳۹۷ بیشترین طلاق در تاریخ ایران ثبت شده و در سال جاری هم برآورد های اولیه نشان می دهد که در مقابل هر سه ازدواج یک طلاق رخ داده است. افزایش این آمار ها نشان می دهد زنان مطلقه جامعه ما و خانواده هایشان چه رنج هایی می کشند.
البته این رنج ها برای مردان جدا شده هم هست که مجال سخن گفتن دیگری می طلبد.

۱۴تیر ماه ۱۳۹۸

@Saeed_Maadani


پی نوشت: زنده یاد جلال آل احمد را به خاطر همین نگاههای دقیق ، باریک بینی ها ، فکر کردن به پیرامون و اندیشیدن به رنج های دیگران به عنوان یک روشنفکر دوست دارم.
وی در زمان خود با ابزار قصه نشان می دهد دختران و زنان ما در جامعه چه رنج های آشکار و پنهانی می کشند.


@Saeed_Maadani
سایه تضادهای اجتماعی بر سیاست ورزی ایرانی

محمد زینالی اناری، روزان، ۱۸تیر۱۳۹۸

@thing