خواندن شنیدن است!
http://www.ibna.ir/fa/doc/note/276144/%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%AF%D9%86-%D8%B4%D9%86%DB%8C%D8%AF%D9%86
@thing
http://www.ibna.ir/fa/doc/note/276144/%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%AF%D9%86-%D8%B4%D9%86%DB%8C%D8%AF%D9%86
@thing
خبرگزاری کتاب ايران (IBNA)
ایبنا - خواندن شنیدن است!
کتاب خواندن، شنیدن رازی است که نویسنده و در واقع گوینده در پیامهای خود نهفته و باید بتوان این معنا را بر معنای کلاسیک خواندن و فهمیدن افزود.
خشونت شرقی و نقد عقل فاشیستی
در باب محمد علی نجفی
در میانه صحبت با دوست بازیافته و نازنینی ، چندشب پیش ، تعبیر عقل فاشیستی را به کار بردم و از قول زیمل گفتم عقل و پول شبیه یکدیگرند چون هردو بی شخصیتند😯
محمد علی نجفی شاگرد اول ریاضی محض در دانشگاه شریف در دهه 50 و استاد جبر بود .
سال 83 شاگرد درس جبر مجرد او بودم .
استادی خوش تیپ جذاب مسلط به محتوای درس تندذهن و بسیار خوش خط بود .
هر دوجلسه یک بار امتحان کوتاه برگزار می کرد و پس از تدریس با دستمال مرطوبی که از کت و شلوار اتو کشیده خود در می آورد دست هایش را به دقت تمیز می کرد . در آن زمان شیفته منش او بودم . در همایش ها کنار او می نشستم و دقت او در نت برداری از صحبت ها را نظاره می کردم .
در سال ٨٨ در ستاد مهدي كروبي نقش فعال داشت و به تبع او من نيز در ستاد كروبي فعال شدم . دقت نظر و انسجام فكري او زبانزد بود حتي دكتر مهدي بهزاد چهره ماندگار رياضي كشور هميشه از استعداد خاص او ياد ميكرد . تا اينكه در سي و پنجمين كنفرانس رياضي در اهواز با دكتر اميد علي كرمزاده استادجبر كه او نيز از چهره هاي ماندگار رياضيات است توفيق ديدار پيدا كردم .
در ميانه كنسرت محمدنوري در اختتاميه كنفرانس هيجاني شد و گريه كرد و به روي سن رفت و محمدنوري فقيد را بوسيد .براي من رفتاری نامعمول و غير منطقي جلوه ميكرد ، زيرا محمدعلي نجفي بدون كوچكترين واكنش احساسي به اجراي شورانگيز آواز توسط محمدنوري روي صندلي خود عصا قورت داده نشسته بود .
ساليان زيادي گذشت تا با علوم شناختي و مغز پژوهان جديد آشنا شدم .
عبدالرحمان نجل رحيم معرف آثار آنتونيو داماسيو ؛ كتاب "در جستجو ي اسپينوزا" با زير عنوان" غم شادي و مغز حساس "را به من معرفي كرد و پس از خواندن آن بود كه دريافتم عقل در چنبره عواطف و هيجانات است .( انیمیشن فوق العاده ی inside out به خوبی این مضامین و کارکرد هیجانات در مغز را نمایش می دهد .)
بعد از مطالعه اين كتاب فورا رفتار دو استاد جبر پيش چشمانم آمد يكي احساسات خود را در آغوش مي گرفت و آن را به انساني ترين وجه بروز مي داد و آن ديگري آنقدر در منطق خشك محاط گشته بود كه فراموش كرده بود موجودي بدنمند و گوشت و پوست و استخوان دار است .
من از جزييات قتل و نحوه آن بی خبرم .
اما از خبر شوكه نشدم زيرا نتايج مغزپژوهان به ما مي آموزد كه ما بايستي مغز اجتماعي و فرهنگي خودرا اعتلا بدهيم به نوابغي چون محمدعلي نجفي كه به قول دكتر حسن عشايري ريز مغز هستند زين پس به تاسي از استاد عزيزم عبادالله محموديان نوابيق(جمع مكسر كلمه بيق به معناي هالو) بگوييم .
داستا یوفسکی نیز در "تسخیر شدگان " می گوید : می دانم اگر قضاوت نادرستی در مورد کسی بکنم،
دنیا تمام تلاشش را می کند تا
مرا در شرایط او قرار دهد تا
به من ثابت کند
در تاریکی، همه ی ما شبیه یکدیگریم...
به راستی هم همه ما در پلشتی های زندگی شبیه یکدیگریم .
🖌نیمانوربخش
@thing
در باب محمد علی نجفی
در میانه صحبت با دوست بازیافته و نازنینی ، چندشب پیش ، تعبیر عقل فاشیستی را به کار بردم و از قول زیمل گفتم عقل و پول شبیه یکدیگرند چون هردو بی شخصیتند😯
محمد علی نجفی شاگرد اول ریاضی محض در دانشگاه شریف در دهه 50 و استاد جبر بود .
سال 83 شاگرد درس جبر مجرد او بودم .
استادی خوش تیپ جذاب مسلط به محتوای درس تندذهن و بسیار خوش خط بود .
هر دوجلسه یک بار امتحان کوتاه برگزار می کرد و پس از تدریس با دستمال مرطوبی که از کت و شلوار اتو کشیده خود در می آورد دست هایش را به دقت تمیز می کرد . در آن زمان شیفته منش او بودم . در همایش ها کنار او می نشستم و دقت او در نت برداری از صحبت ها را نظاره می کردم .
در سال ٨٨ در ستاد مهدي كروبي نقش فعال داشت و به تبع او من نيز در ستاد كروبي فعال شدم . دقت نظر و انسجام فكري او زبانزد بود حتي دكتر مهدي بهزاد چهره ماندگار رياضي كشور هميشه از استعداد خاص او ياد ميكرد . تا اينكه در سي و پنجمين كنفرانس رياضي در اهواز با دكتر اميد علي كرمزاده استادجبر كه او نيز از چهره هاي ماندگار رياضيات است توفيق ديدار پيدا كردم .
در ميانه كنسرت محمدنوري در اختتاميه كنفرانس هيجاني شد و گريه كرد و به روي سن رفت و محمدنوري فقيد را بوسيد .براي من رفتاری نامعمول و غير منطقي جلوه ميكرد ، زيرا محمدعلي نجفي بدون كوچكترين واكنش احساسي به اجراي شورانگيز آواز توسط محمدنوري روي صندلي خود عصا قورت داده نشسته بود .
ساليان زيادي گذشت تا با علوم شناختي و مغز پژوهان جديد آشنا شدم .
عبدالرحمان نجل رحيم معرف آثار آنتونيو داماسيو ؛ كتاب "در جستجو ي اسپينوزا" با زير عنوان" غم شادي و مغز حساس "را به من معرفي كرد و پس از خواندن آن بود كه دريافتم عقل در چنبره عواطف و هيجانات است .( انیمیشن فوق العاده ی inside out به خوبی این مضامین و کارکرد هیجانات در مغز را نمایش می دهد .)
بعد از مطالعه اين كتاب فورا رفتار دو استاد جبر پيش چشمانم آمد يكي احساسات خود را در آغوش مي گرفت و آن را به انساني ترين وجه بروز مي داد و آن ديگري آنقدر در منطق خشك محاط گشته بود كه فراموش كرده بود موجودي بدنمند و گوشت و پوست و استخوان دار است .
من از جزييات قتل و نحوه آن بی خبرم .
اما از خبر شوكه نشدم زيرا نتايج مغزپژوهان به ما مي آموزد كه ما بايستي مغز اجتماعي و فرهنگي خودرا اعتلا بدهيم به نوابغي چون محمدعلي نجفي كه به قول دكتر حسن عشايري ريز مغز هستند زين پس به تاسي از استاد عزيزم عبادالله محموديان نوابيق(جمع مكسر كلمه بيق به معناي هالو) بگوييم .
داستا یوفسکی نیز در "تسخیر شدگان " می گوید : می دانم اگر قضاوت نادرستی در مورد کسی بکنم،
دنیا تمام تلاشش را می کند تا
مرا در شرایط او قرار دهد تا
به من ثابت کند
در تاریکی، همه ی ما شبیه یکدیگریم...
به راستی هم همه ما در پلشتی های زندگی شبیه یکدیگریم .
🖌نیمانوربخش
@thing
Forwarded from حمید رستمی
شوکران استاد!
✍ #حمید_رستمی
۱- در دنیای سینما واژه "femme fatale" یا "زن مرگبار" بسیار متداول است که به شخصیت زن جوان و پر شر و شوری اطلاق می شود که وارد زندگی مردان عموما میانسال ، متاهل و نامدار شده و با استفاده از جذابیت های پنهان و پیدای خود به آرامی او را تحت تاثیر قرار داده و رفته رفته مسیر زندگیاش را به نفع خود تغییر داده و اتفاقات ریز و درشت و غیر مترقبه یی در روند داستان به وجود میآورند.
معروف ترین مثال خارجی اش فیلم "جذابیت مرگبار" است که البته نمونه ایرانی اش هم به نام شوکران توسط #بهروز_افخمی ساخته و روانه اکران شد و تا به امروز یکی از معدود فیلمهای قابل دفاع افخمی ست.
#زنان_مرگبار عموماً زندگی پر حاشیه ای داشته و برای رسیدن به آمال و آرزوهای دور و دراز ، خود و اطرافیان را درگیر این حواشی پایان ناپذیر کرده و معمولاً پایان تلخ و دردناکی برای خود و اطرافیان رقم میزنند. زنانی که سری پر سودا داشته و برای رسیدن به اهداف خود از هر روشی استفاده می کنند و در همین مسیر قربانی شده و البته قربانی میگیرند.
۲-در ادبیات کهن مثال های روشنی از جنبیدن عشق پیری و سر به رسوایی نهادن، پیش چشم آیندگان گذاشته شده است ولی از آنجایی که این مسیر بی بازگشت، سخت سکرآور است، مردانِ در حصارِ خلسه و نشئگی لذت های تمام نشدنی، هیچ تعریف ملموس و قابل فهم از این سقوط تدریجی که انتهایش جز به باتلاق و از هم گسیختگی شخصیتی ختم نمی شود ندارند در نتیجه به آرامی شروع به مردن کرده و روزی از روزها که همه چیز ویران شد، یواش یواش به این درک می رسند که مرده کسی نیست جز خود شخص و لاغیر!
۳- آدم ها در شرایط مختلف واکنش های مختلفی از خود بروز می دهند که شاید هیچ ربطی به گذشته و سوابق شخص نداشته و یک تصمیم آنی و لحظه یی ست که برای هر کسی می تواند رخ دهد!
اما چیزی که عیان شده از شرایط بشدت نابسامان روحی و روانی یک سال اخیر کسی که یکی از آرام ترین افراد حاضر در سپهر سیاسی چهل سال اخیر ایران بود حکایت داشت تا جایی که یکی دوباری تا آستانه خودکشی رفت و امروز با شلیک پنج گلوله خواست نقطه پایانی بر تمام این حواشی بگذارد. نقطه یی بسیار تلخ و تکان دهنده و غیر قابل باور!
کانال: #مقالات_حمید_رستمی🔻
@hamid_rostami_1354
✍ #حمید_رستمی
۱- در دنیای سینما واژه "femme fatale" یا "زن مرگبار" بسیار متداول است که به شخصیت زن جوان و پر شر و شوری اطلاق می شود که وارد زندگی مردان عموما میانسال ، متاهل و نامدار شده و با استفاده از جذابیت های پنهان و پیدای خود به آرامی او را تحت تاثیر قرار داده و رفته رفته مسیر زندگیاش را به نفع خود تغییر داده و اتفاقات ریز و درشت و غیر مترقبه یی در روند داستان به وجود میآورند.
معروف ترین مثال خارجی اش فیلم "جذابیت مرگبار" است که البته نمونه ایرانی اش هم به نام شوکران توسط #بهروز_افخمی ساخته و روانه اکران شد و تا به امروز یکی از معدود فیلمهای قابل دفاع افخمی ست.
#زنان_مرگبار عموماً زندگی پر حاشیه ای داشته و برای رسیدن به آمال و آرزوهای دور و دراز ، خود و اطرافیان را درگیر این حواشی پایان ناپذیر کرده و معمولاً پایان تلخ و دردناکی برای خود و اطرافیان رقم میزنند. زنانی که سری پر سودا داشته و برای رسیدن به اهداف خود از هر روشی استفاده می کنند و در همین مسیر قربانی شده و البته قربانی میگیرند.
۲-در ادبیات کهن مثال های روشنی از جنبیدن عشق پیری و سر به رسوایی نهادن، پیش چشم آیندگان گذاشته شده است ولی از آنجایی که این مسیر بی بازگشت، سخت سکرآور است، مردانِ در حصارِ خلسه و نشئگی لذت های تمام نشدنی، هیچ تعریف ملموس و قابل فهم از این سقوط تدریجی که انتهایش جز به باتلاق و از هم گسیختگی شخصیتی ختم نمی شود ندارند در نتیجه به آرامی شروع به مردن کرده و روزی از روزها که همه چیز ویران شد، یواش یواش به این درک می رسند که مرده کسی نیست جز خود شخص و لاغیر!
۳- آدم ها در شرایط مختلف واکنش های مختلفی از خود بروز می دهند که شاید هیچ ربطی به گذشته و سوابق شخص نداشته و یک تصمیم آنی و لحظه یی ست که برای هر کسی می تواند رخ دهد!
اما چیزی که عیان شده از شرایط بشدت نابسامان روحی و روانی یک سال اخیر کسی که یکی از آرام ترین افراد حاضر در سپهر سیاسی چهل سال اخیر ایران بود حکایت داشت تا جایی که یکی دوباری تا آستانه خودکشی رفت و امروز با شلیک پنج گلوله خواست نقطه پایانی بر تمام این حواشی بگذارد. نقطه یی بسیار تلخ و تکان دهنده و غیر قابل باور!
کانال: #مقالات_حمید_رستمی🔻
@hamid_rostami_1354
سقوط رمانتیک؛ تجربه ی روزمرگی در میان دو مغاک
محمد زینالی اُناری؛ پژوهشگر فرهنگ عامه
جورج زیمل معتقد است که ما فرهنگ جدید را قبول می کنیم اما پس از تحمل یک تراژدی. بسیاری از ما تغییرات دنیای پیرامون با روزمرگی طی می کنیم ولی در برخی افراد این تغییرات منجر به مرض می شود، مرضی که نشانگان یک بیماری اجتماعی است. «ژیل دولوز» می گوید که شیزوفرن در ذات سرمایه داری جدید است و تغییرات خود در جوامع را با این همین شرایط آغاز می کند. بسیاری در یک شیزوفرنی اجتماعی گیر می کنند و تاوانش رویدادی مرضی است که می تواند به شکل خودکشی، قتل و یا در حد نزاع های روزمره باشد. بسیاری نیز این مسئله را از عنفوان کودکی پیدا می کنند و مانند وبر میان شخصیت قدیس و رند گیر می کنند و در میان آمارهای بالای بیماری های روانی، ممکن است به طور اتفاقی برای حل مسائل خود به درجه های نبوغ نیز دست یابند.
شاید عده ای بگویند این پدیده به سرمایه داری و غرب مرتبط است، که این گونه نیست، سرمایه داری شرقی و غربی نمی شناسد، امروز در شرق هم روش های سرمایه داری رایج است، حتی ما هم قرن پیش تحت یک نوع سرمایه داری قبیله بنیان قرار داشتیم که شاه به کل این سرمایه ها یک چنگ می زد و گاه به آن ارباب و رعیتی یا فئودالیسم گفته می شود. ما در بین قلمروزدایی سرمایه داری جدید از سرمایه داری قدیم و برساخت نمادهای جدید و در میان جهان های معانی دوگانه مجبوریم نظمی روزمره به زندگی بدهیم تا آن را مدیریت کنیم. این که یک روز مرد عیالوار اهل دین و کاردان متعهد باشیم و روز دیگر، بازیگر رمانتیک دنیای رسانه ای به تمام معنا، با در نظر گرفتن محیط انسانی و طبیعی که داریم به سختی ممکن است؛ پس چگونه می توان قلمرو نمادین جدید و امر رمانتیک را تصرف کرد؟
شیزوفرن سرمایه داری پدیده ی عجیب و غریبی نیست و قابل روی آوردگی و استنتاج های فردی و اجتماعی است. اما مشکل این است که ما در میان دو پدیده ی فرهنگی خاص و سایر اطلاعات متنوع، دچار روزمرگی شده ایم و این روزمرگی موجب می شود که متوجه نشویم در کدام زمان و در کدام نقطه در حال تبدیل شدن به عناصر مرضی هستیم. ما دقیقا در هنگامی که خبر از اتفاقات روزمره نداریم در ورطه ی هلاکت می افتیم و با این دوگانگی نمادین زندگی کرده ایم، چه بسا این دوگانگی در ایران به شدت به هم گره خورده ایم. ما در میان دو امر روزمره و درونی شده گره خورده ایم و به نوعی در خودمان گره خورده ایم اما هیچ کسی جز خودمان تواناییم/مسئولت باز کردن این گره ها را بر عهده نداریم.
همه ی ما نشان گان بالقوه ی مرض هستیم، درون آسیبی که در دنیای عاطفی ِ روزمره شده ی ما می خزد و این ور و آن ور می رود، تاب می خوریم. نمادهای دوگانه موجب می شود ما اتفاقاتی را رقم زنیم، به سبک شرعی دو همسر اختیار کنیم و به سبک رمانتیک که به شدت به صورت دووجهی عاطفی است عشق بورزیم، به سبک سنت ها تا روز مرگ در کنار هم باشیم و به سبک رمانتیک تا روزی که با هم هستیم به هم عشق بورزیم. طبیعتاً در این میان دو نماد زناشویی با تمامی شبکه های معنایی خود با هم به مواجهه می پردازند و در این میان، ممکن است تحمل پذیرش جنگاوری نمادها را نداشته باشیم و حامل این جنگاوری ها در برابر همسرمان باشیم. شبکه ی معنایی که در آن هزینه های یک خانم را یک مرد جنتلمن می دهد و در حالی که او احساسات زن مادموازل و به روزی را می طلبد که در دنیای رمانتیک باید مستقل می بود ولی مهریه و هزینه های خودش را از مرد طلب نمی کرد.
چگونه می توانیم در دنیای معانی و استنباط هایی که در برابر هم داریم، میان این دو قلمرو به قضاوت پرداخته و به حد اقل هایی که بتواند ما را از آسیب مواجهه پدران و فرزندان مان بسنده کنیم؟ رمانتیک باشیم و در عین حال نگهدار سنت ها؟ ما موظفیم که به بالینگری این دنیای در حال تغییر بپردازیم تا آتنا، میترا و بسیاری از افرادی که با جان خود قربانی مرض می شوند دیگر تکرار نگردند و از آن سو افراد بسیار عادی و آرامی که در میان مردم زندگی می کردند و تجربه ی هیچ مخاطره ی قبلی را نداشته اند به ناگهان در میان دو قلمرو به معرض قضاوت های دوگانه ی جهان های سرمایه داری سقوط کنند.
حالا مسئله ی قابل تحلیل نه موضع همسران، که موضع قضاوت گران است که چگونه می توانند تقصیر نزاع قلمروها را به گردن افراد بیندازند؟! ( به همین قلم و در قضیه ی سوگ آتنا هم به این نکته پرداخته شد و این یاداشت صرفا به قصد آدم های مهم نوشته نشده)
@thing
محمد زینالی اُناری؛ پژوهشگر فرهنگ عامه
جورج زیمل معتقد است که ما فرهنگ جدید را قبول می کنیم اما پس از تحمل یک تراژدی. بسیاری از ما تغییرات دنیای پیرامون با روزمرگی طی می کنیم ولی در برخی افراد این تغییرات منجر به مرض می شود، مرضی که نشانگان یک بیماری اجتماعی است. «ژیل دولوز» می گوید که شیزوفرن در ذات سرمایه داری جدید است و تغییرات خود در جوامع را با این همین شرایط آغاز می کند. بسیاری در یک شیزوفرنی اجتماعی گیر می کنند و تاوانش رویدادی مرضی است که می تواند به شکل خودکشی، قتل و یا در حد نزاع های روزمره باشد. بسیاری نیز این مسئله را از عنفوان کودکی پیدا می کنند و مانند وبر میان شخصیت قدیس و رند گیر می کنند و در میان آمارهای بالای بیماری های روانی، ممکن است به طور اتفاقی برای حل مسائل خود به درجه های نبوغ نیز دست یابند.
شاید عده ای بگویند این پدیده به سرمایه داری و غرب مرتبط است، که این گونه نیست، سرمایه داری شرقی و غربی نمی شناسد، امروز در شرق هم روش های سرمایه داری رایج است، حتی ما هم قرن پیش تحت یک نوع سرمایه داری قبیله بنیان قرار داشتیم که شاه به کل این سرمایه ها یک چنگ می زد و گاه به آن ارباب و رعیتی یا فئودالیسم گفته می شود. ما در بین قلمروزدایی سرمایه داری جدید از سرمایه داری قدیم و برساخت نمادهای جدید و در میان جهان های معانی دوگانه مجبوریم نظمی روزمره به زندگی بدهیم تا آن را مدیریت کنیم. این که یک روز مرد عیالوار اهل دین و کاردان متعهد باشیم و روز دیگر، بازیگر رمانتیک دنیای رسانه ای به تمام معنا، با در نظر گرفتن محیط انسانی و طبیعی که داریم به سختی ممکن است؛ پس چگونه می توان قلمرو نمادین جدید و امر رمانتیک را تصرف کرد؟
شیزوفرن سرمایه داری پدیده ی عجیب و غریبی نیست و قابل روی آوردگی و استنتاج های فردی و اجتماعی است. اما مشکل این است که ما در میان دو پدیده ی فرهنگی خاص و سایر اطلاعات متنوع، دچار روزمرگی شده ایم و این روزمرگی موجب می شود که متوجه نشویم در کدام زمان و در کدام نقطه در حال تبدیل شدن به عناصر مرضی هستیم. ما دقیقا در هنگامی که خبر از اتفاقات روزمره نداریم در ورطه ی هلاکت می افتیم و با این دوگانگی نمادین زندگی کرده ایم، چه بسا این دوگانگی در ایران به شدت به هم گره خورده ایم. ما در میان دو امر روزمره و درونی شده گره خورده ایم و به نوعی در خودمان گره خورده ایم اما هیچ کسی جز خودمان تواناییم/مسئولت باز کردن این گره ها را بر عهده نداریم.
همه ی ما نشان گان بالقوه ی مرض هستیم، درون آسیبی که در دنیای عاطفی ِ روزمره شده ی ما می خزد و این ور و آن ور می رود، تاب می خوریم. نمادهای دوگانه موجب می شود ما اتفاقاتی را رقم زنیم، به سبک شرعی دو همسر اختیار کنیم و به سبک رمانتیک که به شدت به صورت دووجهی عاطفی است عشق بورزیم، به سبک سنت ها تا روز مرگ در کنار هم باشیم و به سبک رمانتیک تا روزی که با هم هستیم به هم عشق بورزیم. طبیعتاً در این میان دو نماد زناشویی با تمامی شبکه های معنایی خود با هم به مواجهه می پردازند و در این میان، ممکن است تحمل پذیرش جنگاوری نمادها را نداشته باشیم و حامل این جنگاوری ها در برابر همسرمان باشیم. شبکه ی معنایی که در آن هزینه های یک خانم را یک مرد جنتلمن می دهد و در حالی که او احساسات زن مادموازل و به روزی را می طلبد که در دنیای رمانتیک باید مستقل می بود ولی مهریه و هزینه های خودش را از مرد طلب نمی کرد.
چگونه می توانیم در دنیای معانی و استنباط هایی که در برابر هم داریم، میان این دو قلمرو به قضاوت پرداخته و به حد اقل هایی که بتواند ما را از آسیب مواجهه پدران و فرزندان مان بسنده کنیم؟ رمانتیک باشیم و در عین حال نگهدار سنت ها؟ ما موظفیم که به بالینگری این دنیای در حال تغییر بپردازیم تا آتنا، میترا و بسیاری از افرادی که با جان خود قربانی مرض می شوند دیگر تکرار نگردند و از آن سو افراد بسیار عادی و آرامی که در میان مردم زندگی می کردند و تجربه ی هیچ مخاطره ی قبلی را نداشته اند به ناگهان در میان دو قلمرو به معرض قضاوت های دوگانه ی جهان های سرمایه داری سقوط کنند.
حالا مسئله ی قابل تحلیل نه موضع همسران، که موضع قضاوت گران است که چگونه می توانند تقصیر نزاع قلمروها را به گردن افراد بیندازند؟! ( به همین قلم و در قضیه ی سوگ آتنا هم به این نکته پرداخته شد و این یاداشت صرفا به قصد آدم های مهم نوشته نشده)
@thing
Forwarded from 👩🌾 زنان روستایی و عشایری (Mahta Bazrafkan)
علیه کرختی و استیصال
✍مهتا بذرافکن
🚺 در بسیاری از فرهنگ ها خانه داری برای زنان ستایش شده و حتی در برخی از فرهنگ ها تاکید بر خانه داری چنان سختگیرانه هست که خروج زنان از منزل تقبیح می شود.
🚺 اگرچه خانه داری یکی از مسئولیت های زنان پنداشته می شود، اما واقعیت این است که خانه به عنوان مکان زندگی خانواده متعلق به همه افراد خانوداه بوده و خانه داری نیز مشترک میان همه است نه فقط زنان.
🚺 جدا از این باید دید آیا خانه داری واقعا منجر به داشتن خانوداه پویا و سالم با زنانی پر انرژی و شاد می شود؟
🚺در دهه دهه 50 میلادی زنان خانه دار در آمریکا بیشترین مصرف کننده های باربیتوراتها ها بودند و به طرز نگران کننده ای به مصرف این مخدرها روی آورده بودند که برای بسیاری از محققان اجتماعی سوال برنگیز بوده و به دنبال یافتن دلایل این امر بودند.
🚺آنها طی مطالعات خویش دریافتند که مصرف مخدرها در واقع دلایل به شدت فرهنگی داشت و مصرف این مواد در پاسخ به رویکردهای فرهنگی سختگیرانه ای بود که فرهنگ در مورد زنان ترویج می کرد.
🚺بتی فریدان در رمز و راز زنانه (۱۹۶۳) توضیح داده بود که در آن دهه از زنان خانه دار انتظار میرفت هیچ «تعهدی به بیرون خانه» نداشته باشند و «کامیابی را فقط در انفعال جنسی، سلطۀ مردان و دل سپردن به عشق مادرانه جستجو کنند.»
🚺 این زنان سرخورده، افسرده و روانرنجور، با باربیتوراتها خود را کرخت میکردند تا به هنجارهایی عمل کنند که هنوز اجازۀ تفکر و احیاناً سرکشی در برابرشان را نداشتند.
🚺 در رمان درۀ عروسکها (۱۹۶۶) اثر ژاکلین سوزان، سه شخصیت اصلی زن به طرز خطرناکی به داروهای محرّک، ضدافسردگی و خوابآور («عروسکهایشان») متکی میشوند تا بتوانند با تصمیمهای شخصی و بویژه مرزهای اجتماعی-فرهنگی کنار بیایند(وب سایت ترجمان)
🚺 این زنان بخشی از اعضای جامعه بودند که آیندهای غمانگیز و سرکوبگر پیش روی خود میدیدند و با پناه بردن به باربیتوراتها به دنبال راهی برای کنار آمدن با این استیصال ناشی از باورهای غلط فرهنگی بودند.
در حقيقت تعاملی تنگاتنگ میان فرهنگ و مواد وجود داشت و سرکوبگری پنهان زیر لایه های فرهنگی موجب گرایش به مصرف مخدرها شده بود.
🚺 این شواهد تاریخی و تجربیات تلخ نشان میدهده فعالیت و کنشگری اقتصادی، فرهنگی و اجتماعي علاوه بر این که زنان را انسانهایی پویا، مسئولیت پذیر و آگاه می نماید، آنها را از آسیبهایی چون افسردگی، گرایش به مصرف داروهای مخدر و نظایر آن بازمیدارد.
🚺حضور و فعالیت زنان در عرصه های مختلف آنها را پویا کرده و موجب می شود که آنها هرگز احساس استیصال نکرده بلکه به نقش مهم خود در ایجاد تغییر برای زندگی بهتر واقف می شوند.
(نشر با ذکر منبع)
🆔 @RuralWomenIssues©
✍مهتا بذرافکن
🚺 در بسیاری از فرهنگ ها خانه داری برای زنان ستایش شده و حتی در برخی از فرهنگ ها تاکید بر خانه داری چنان سختگیرانه هست که خروج زنان از منزل تقبیح می شود.
🚺 اگرچه خانه داری یکی از مسئولیت های زنان پنداشته می شود، اما واقعیت این است که خانه به عنوان مکان زندگی خانواده متعلق به همه افراد خانوداه بوده و خانه داری نیز مشترک میان همه است نه فقط زنان.
🚺 جدا از این باید دید آیا خانه داری واقعا منجر به داشتن خانوداه پویا و سالم با زنانی پر انرژی و شاد می شود؟
🚺در دهه دهه 50 میلادی زنان خانه دار در آمریکا بیشترین مصرف کننده های باربیتوراتها ها بودند و به طرز نگران کننده ای به مصرف این مخدرها روی آورده بودند که برای بسیاری از محققان اجتماعی سوال برنگیز بوده و به دنبال یافتن دلایل این امر بودند.
🚺آنها طی مطالعات خویش دریافتند که مصرف مخدرها در واقع دلایل به شدت فرهنگی داشت و مصرف این مواد در پاسخ به رویکردهای فرهنگی سختگیرانه ای بود که فرهنگ در مورد زنان ترویج می کرد.
🚺بتی فریدان در رمز و راز زنانه (۱۹۶۳) توضیح داده بود که در آن دهه از زنان خانه دار انتظار میرفت هیچ «تعهدی به بیرون خانه» نداشته باشند و «کامیابی را فقط در انفعال جنسی، سلطۀ مردان و دل سپردن به عشق مادرانه جستجو کنند.»
🚺 این زنان سرخورده، افسرده و روانرنجور، با باربیتوراتها خود را کرخت میکردند تا به هنجارهایی عمل کنند که هنوز اجازۀ تفکر و احیاناً سرکشی در برابرشان را نداشتند.
🚺 در رمان درۀ عروسکها (۱۹۶۶) اثر ژاکلین سوزان، سه شخصیت اصلی زن به طرز خطرناکی به داروهای محرّک، ضدافسردگی و خوابآور («عروسکهایشان») متکی میشوند تا بتوانند با تصمیمهای شخصی و بویژه مرزهای اجتماعی-فرهنگی کنار بیایند(وب سایت ترجمان)
🚺 این زنان بخشی از اعضای جامعه بودند که آیندهای غمانگیز و سرکوبگر پیش روی خود میدیدند و با پناه بردن به باربیتوراتها به دنبال راهی برای کنار آمدن با این استیصال ناشی از باورهای غلط فرهنگی بودند.
در حقيقت تعاملی تنگاتنگ میان فرهنگ و مواد وجود داشت و سرکوبگری پنهان زیر لایه های فرهنگی موجب گرایش به مصرف مخدرها شده بود.
🚺 این شواهد تاریخی و تجربیات تلخ نشان میدهده فعالیت و کنشگری اقتصادی، فرهنگی و اجتماعي علاوه بر این که زنان را انسانهایی پویا، مسئولیت پذیر و آگاه می نماید، آنها را از آسیبهایی چون افسردگی، گرایش به مصرف داروهای مخدر و نظایر آن بازمیدارد.
🚺حضور و فعالیت زنان در عرصه های مختلف آنها را پویا کرده و موجب می شود که آنها هرگز احساس استیصال نکرده بلکه به نقش مهم خود در ایجاد تغییر برای زندگی بهتر واقف می شوند.
(نشر با ذکر منبع)
🆔 @RuralWomenIssues©
Forwarded from مکتوبات
📝 نجفی و طبقه اشراف انقلاب | #سلمان_کدیور
🔹 راستش را بخواهید دیگر نمی خواستم از آقای #نجفی چیزی بنویسم، هم به دلیل لوث شدن ماجرا و هم به علت عدم ارجحیت آن برای خودم، اما وقتی تحلیل برخی #اصولگرایان را پیرامون ایشان خواندم دیدم آنها رسما ماجرا و ریشه آن را اموری معرفی می کنند که به نحوی آدرس غلط به جامعه است دست به نوشتن بردم.
🔶کنار تیتر های روزنامه ای که بیشتر بوی انتقام گیری سیاسی می دهد، مطالب دیگری منتشر شد، از جمله مطلبی از آقای #جبرائیلی که ریشه قتل را در #ولنکاری_فرهنگی اصلاح طلبان و مخالف این جریان با مسئله #حجاب جستجو کرده اند.
🔶جبرائیلی در کانال تلگرامی اش چنین نوشته: ️ «نجفی قربانی نه گفتن هم کیشان سیاسیاش به #حجاب است. وقتی میزان عرضه شهوت در اجتماع اینگونه بالا رفت، نتیجه همان میشود که پیش چشم ماست .... بگذارید به نام مخالفان آزادی به ما ناسزا بگویند. ما برای حفظ جان میترا استادها و حفظ آبروی محمدعلی نجفیها، با #آزادی_جنسی، با #بی_حجابی، با آزادی مشروبات الکی و هر آنچه آزادی از این دست باشد، مخالفیم.»
🔶البته تنها آقای جبرائیلی نبوده اند که بحث را در حد مسائل جنسی یا تربیت غیر مذهبی سکولار یا ... تقلیل داده و این امر در تحلیل بسیاری از هم کیشان ایشان صادق است.
🔶اما پرسش ساده و روشن من از ایشان، این است که مگر در خانواده های مقید به مذهب و حجاب، و خانواده های سنتی، خشونت خانگی، قتل و #جنایت یافت نمی شود؟ ریشه ماجرای ضداخلاقی فلان قاری قرآن هم آیا بی حجابی بوده؟ و آیا امروز نمی بینیم که حجاب توسط قشری از دختران مذهبی جوان، با #تبرج افراطی، به عنوان جاذبه جنسی ارائه می شود؟
🔶برای کشف ماجرای نجفی باید در وهله اول دید او در فرآیند جامعه سازی چگونه رشد کرده و چگونه به ایستگاه کنونی رسیده است.
🔶آنچه نجفی در سوابقش ذکر کرده این است که خلاف تصور ما، ایشان از یک طبقه پایین جامعه به سطح اشراف رسیده اند.
🔶ایشان اصالتا اهل یکی از روستاهای کلات خراسان بوده اند. پدرشان درجه دار ارتش بوده که به تهران(محله سلسبیل، رودکی کنونی) کوچ می کنند. و در تهران به دانشگاه شریف و از آنجا بنا با بورس تحصیلی به آمریکا می روند و پس از آن به کشور بازگشته و سال 1359 وارد سیاست می شوند.
🔶نجفی را طی دوران مدیریتش در وزارت علوم و وزارت آموزش و پرورش به عنوان پدر #خصوصی_سازی آموزشی کشور می شناسند. کسی که سنگ بنای مدارس غیرانتفاعی را گذاشت و خود و همسر اولش نیز در تاسیس چنین مدارسی با بودجه های نجومی آن زمان، شراکت داشته و دارند.
🔶امری که بعدها توسط بسیاری دیگر از مسئولین جمهوری اسلامی، در هر دو جناح رواج یافت تا از فررندان آقای حداد تا خاتمی و مهدوی کنی، به صورت مستقیم یا غیرمستقیم، دست به تاسیس چنین مدارسی با شهریه های نجومی بزنند و آن را توسعه دهند.
🔶و اینجاست که آقای نجفی کم کم از سطح مسئولین کشور به طبقه اشراف وارد می شوند.
🔶چند روز پیش آقای نجفی در مصاحبه برای تشریح قتل گفتند: «مهریه همسر دومم، 1362 سکه بود و من گفتم مهرت را کامل می دهم ولی طلاق بگیریم، اما ایشان قبول نکرد.»
🔶وقتی نجفی این سخن را در دفاع از خودش گفت، من تکان خوردم که چطور یک مسئول و یک سیاستمدار در جمهوری اسلامی می تواند بگوید می تواند بیش از #شش_میلیارد تومان را یکجا برای مهریه یک زن پرداخت کند ؟ این ثروت از کجا آمده است؟ کدام فرآیند در سیستم حکومتی می تواند منجر به چنین ثروتی شود؟ سوالی که ذهن هیچ خبرنگار و فعال اصولگرایی را به خودش مشغول نداشت.
🔶آقای نجفی تنها یکی از خروار مسئولان جمهوری اسلامی است، که وضع زندگی اقتصادیش پس از انقلاب متحول شده است. به عبارتی کنار دستاوردهای بزرگ انقلاب، امثال نجفی نیز جزو دستاوردها محسوب می شوند.
🔶می شود از آقای #ولایتی، #رفیقدوست، #خاموشی، #نعمت_زاده و #روحانی و بسیاری دیگر در این لیست نام برد. لیست بلند بالایی که ما به آن #طبقه_اشراف_حاکم می گوییم و در منطقه یک تهران ویلا دارند و همواره از خصوصی سازی حمایت کرده اند.
🔶و اما اشرافیت حاکمان در گفتمان سیاسی اسلام به پدیده ای به نام #تکاثر ختم می شود که یک ثمرش اسراف و تبذیر است که خود را با به نمایش گذاشتن خانه ها و سهام صنایع گرفته، تا بهره مندی بیشتر از زنان نشان می دهد.
و از سوی دیگر، میترا استادها را به طمع می افکند تا برای جبران عقب افتادگی های طبقاتی و صعود بی هزینه به جمع اشراف با آنان پیوند برقرار کنند.
🔶فعالین اصولگرا و اصلاح طلب، هرگز برای تحلیل ماجرای سرنوشت نجفی و نجفی ها، به چنین نگرشی ورود نمی کنند و ترجیح می دهند، آن را به سطح مطالب زرد جنسی، از حجاب گرفته تا تئوری #پرستو تقلیل دهند، چرا که باید به نقد ساختارهایی ورود کنند که ریشه هر دو جناح و بزرگانشان در آن تنیده شده است.
@maktubat
🔹 راستش را بخواهید دیگر نمی خواستم از آقای #نجفی چیزی بنویسم، هم به دلیل لوث شدن ماجرا و هم به علت عدم ارجحیت آن برای خودم، اما وقتی تحلیل برخی #اصولگرایان را پیرامون ایشان خواندم دیدم آنها رسما ماجرا و ریشه آن را اموری معرفی می کنند که به نحوی آدرس غلط به جامعه است دست به نوشتن بردم.
🔶کنار تیتر های روزنامه ای که بیشتر بوی انتقام گیری سیاسی می دهد، مطالب دیگری منتشر شد، از جمله مطلبی از آقای #جبرائیلی که ریشه قتل را در #ولنکاری_فرهنگی اصلاح طلبان و مخالف این جریان با مسئله #حجاب جستجو کرده اند.
🔶جبرائیلی در کانال تلگرامی اش چنین نوشته: ️ «نجفی قربانی نه گفتن هم کیشان سیاسیاش به #حجاب است. وقتی میزان عرضه شهوت در اجتماع اینگونه بالا رفت، نتیجه همان میشود که پیش چشم ماست .... بگذارید به نام مخالفان آزادی به ما ناسزا بگویند. ما برای حفظ جان میترا استادها و حفظ آبروی محمدعلی نجفیها، با #آزادی_جنسی، با #بی_حجابی، با آزادی مشروبات الکی و هر آنچه آزادی از این دست باشد، مخالفیم.»
🔶البته تنها آقای جبرائیلی نبوده اند که بحث را در حد مسائل جنسی یا تربیت غیر مذهبی سکولار یا ... تقلیل داده و این امر در تحلیل بسیاری از هم کیشان ایشان صادق است.
🔶اما پرسش ساده و روشن من از ایشان، این است که مگر در خانواده های مقید به مذهب و حجاب، و خانواده های سنتی، خشونت خانگی، قتل و #جنایت یافت نمی شود؟ ریشه ماجرای ضداخلاقی فلان قاری قرآن هم آیا بی حجابی بوده؟ و آیا امروز نمی بینیم که حجاب توسط قشری از دختران مذهبی جوان، با #تبرج افراطی، به عنوان جاذبه جنسی ارائه می شود؟
🔶برای کشف ماجرای نجفی باید در وهله اول دید او در فرآیند جامعه سازی چگونه رشد کرده و چگونه به ایستگاه کنونی رسیده است.
🔶آنچه نجفی در سوابقش ذکر کرده این است که خلاف تصور ما، ایشان از یک طبقه پایین جامعه به سطح اشراف رسیده اند.
🔶ایشان اصالتا اهل یکی از روستاهای کلات خراسان بوده اند. پدرشان درجه دار ارتش بوده که به تهران(محله سلسبیل، رودکی کنونی) کوچ می کنند. و در تهران به دانشگاه شریف و از آنجا بنا با بورس تحصیلی به آمریکا می روند و پس از آن به کشور بازگشته و سال 1359 وارد سیاست می شوند.
🔶نجفی را طی دوران مدیریتش در وزارت علوم و وزارت آموزش و پرورش به عنوان پدر #خصوصی_سازی آموزشی کشور می شناسند. کسی که سنگ بنای مدارس غیرانتفاعی را گذاشت و خود و همسر اولش نیز در تاسیس چنین مدارسی با بودجه های نجومی آن زمان، شراکت داشته و دارند.
🔶امری که بعدها توسط بسیاری دیگر از مسئولین جمهوری اسلامی، در هر دو جناح رواج یافت تا از فررندان آقای حداد تا خاتمی و مهدوی کنی، به صورت مستقیم یا غیرمستقیم، دست به تاسیس چنین مدارسی با شهریه های نجومی بزنند و آن را توسعه دهند.
🔶و اینجاست که آقای نجفی کم کم از سطح مسئولین کشور به طبقه اشراف وارد می شوند.
🔶چند روز پیش آقای نجفی در مصاحبه برای تشریح قتل گفتند: «مهریه همسر دومم، 1362 سکه بود و من گفتم مهرت را کامل می دهم ولی طلاق بگیریم، اما ایشان قبول نکرد.»
🔶وقتی نجفی این سخن را در دفاع از خودش گفت، من تکان خوردم که چطور یک مسئول و یک سیاستمدار در جمهوری اسلامی می تواند بگوید می تواند بیش از #شش_میلیارد تومان را یکجا برای مهریه یک زن پرداخت کند ؟ این ثروت از کجا آمده است؟ کدام فرآیند در سیستم حکومتی می تواند منجر به چنین ثروتی شود؟ سوالی که ذهن هیچ خبرنگار و فعال اصولگرایی را به خودش مشغول نداشت.
🔶آقای نجفی تنها یکی از خروار مسئولان جمهوری اسلامی است، که وضع زندگی اقتصادیش پس از انقلاب متحول شده است. به عبارتی کنار دستاوردهای بزرگ انقلاب، امثال نجفی نیز جزو دستاوردها محسوب می شوند.
🔶می شود از آقای #ولایتی، #رفیقدوست، #خاموشی، #نعمت_زاده و #روحانی و بسیاری دیگر در این لیست نام برد. لیست بلند بالایی که ما به آن #طبقه_اشراف_حاکم می گوییم و در منطقه یک تهران ویلا دارند و همواره از خصوصی سازی حمایت کرده اند.
🔶و اما اشرافیت حاکمان در گفتمان سیاسی اسلام به پدیده ای به نام #تکاثر ختم می شود که یک ثمرش اسراف و تبذیر است که خود را با به نمایش گذاشتن خانه ها و سهام صنایع گرفته، تا بهره مندی بیشتر از زنان نشان می دهد.
و از سوی دیگر، میترا استادها را به طمع می افکند تا برای جبران عقب افتادگی های طبقاتی و صعود بی هزینه به جمع اشراف با آنان پیوند برقرار کنند.
🔶فعالین اصولگرا و اصلاح طلب، هرگز برای تحلیل ماجرای سرنوشت نجفی و نجفی ها، به چنین نگرشی ورود نمی کنند و ترجیح می دهند، آن را به سطح مطالب زرد جنسی، از حجاب گرفته تا تئوری #پرستو تقلیل دهند، چرا که باید به نقد ساختارهایی ورود کنند که ریشه هر دو جناح و بزرگانشان در آن تنیده شده است.
@maktubat
Forwarded from SocioMedia
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
فایل ویدئویی سخنان دکتر «سهیلا صادقی فسائی»[دانشیار دانشکدۀ علوماجتماعی دانشگاه تهران] (8 خرداد 98) پیرامونِ «وضعیتِ امروز دانشگاه» در دیدار اساتید و دانشگاهیان ایران با مقام رهبری
🆔 @SocioMedia
🆔 @SocioMedia
Forwarded from مهران صولتی
🔹 شهروندان مداخله گر و تداوم وضعیت استثنایی!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 بعد از شک و تردیدهای بسیار بالاخره تایید شد. خبری که نشان از آغاز فصلی تنش آلود در روابط جامعه با حکومت دارد:
«سرپرست این دادسرا از شهروندان اخلاق مدار تهرانی خواسته است که به محض مشاهده هرگونه «کشف حجاب در خودرو»، «کشف حجاب یا سرو مشروبات یا برگزاری مراسم مختلط رقص در اماکنی همچون سفره خانه، کافه، رستوران، مراکز خرید، باغ تالار و...»، «اطلاع از برگزاری پارتیهای شبانه یا خانههای فساد و فحشا»، «انتشار مطالب خلاف عفت در اینستاگرام و ...» موضوع را پس از جمعآوری مستندات لازم با ذکر کامل مشخصات محل و زمان وقوع جرم به شماره ۰۹۰۵۴۳۰۹۴۸۴ در پیامرسانهای سروش، ایتا و... ارسال نمایند.» (خبرگزاری میزان، کد خبر: 523518، 18/3/1398)
تصمیمی که اگر چه ممکن است در شرایط بحرانی کنونی غیر عقلانی به نظر رسد ولی اگر منطق ویژه چهل سال اخیر یعنی اصرار بر تداوم" وضعیت استثنایی" را مدنظر قرار دهیم متوجه کارکردهای خاص آن خواهیم شد. در یک سال گذشته جامعه ایران وضعیت بی دولتی را سپری می کند. عرصه اقتصاد کاملا رها شده و بدون نظارت است، و موج نقدینگی به تناوب از حوزه ای به حوزه دیگر منتقل شده و جامعه را بیش از پیش ملتهب می سازد. از سوی دیگر تمرکز حکومت بر عرصه سیاست خارجی از توان کنترل آن بر تحولات اجتماعی کاسته و نوعی بی اعتنایی را در سیاست داخلی پدیدار ساخته است. در چنین شرایطی اطلاعیه اخیر می تواند کارکردی چندگانه داشته باشد؛ نخست اینکه توجه مردم را از مسائل اصلی همچون اقتصاد و سیاست خارجی به مسائل حاشیه ای منحرف می سازد، دوم باعث غیر عادی شدن روابط اجتماعی و رودر رو قرار گرفتن مردم می شود و سوم اینکه وظیفه مداخله گری را از حکومت به شهروندان منتقل می کند. همه اینها را می توان با عنایت به راهبرد اصلی نظم سیاسی یعنی تداوم " وضعیت استثنایی" فهم کرد؛ برای جامعه ای که ممکن است به سمت مسائل اصلی برود، شبه مسئله خلق کنید تا بتواند مدتی سرگرم باشد! از سوی دیگر جامعه نباید احساس کند که می تواند بدون نیاز به اقتدار حکومت سرپا بایستد و مشکلات خود را از مسیرهای متعارف حل و فصل کند بلکه همواره باید قدرت مداخله گری باشد تا به شما بفهماند که چگونه می توانید راه درست را بیابید و رستگار شوید، حتی اگر از مسیر سعایت و پرونده سازی برای هم وطنان تان بگذرد. البته وجه پنهان چنین اقدامی هم می تواند حاکمیت" نگاه سراسر بین فوکویی" باشد که مدام به شما نهیب می زند مورد مراقبت هستید. گذار از شعار؛ " عالم محضر خداست " به شعار؛ " از سوی دیگران مراقبت می شوید" نشانی آشکار از نوعی ورشکستگی اخلاقی در جامعه ایران تلقی می شود که می تواند حتی بنیان های لرزان اخلاق عمومی موجود را بیش از پیش متزلزل سازد. گسترش احساس ناامنی اجتماعی اگر چه می تواند آرامشی کوتاه مدت به نظم سیاسی ببخشد ولی با پیش بینی ناپذیر ساختن روابط اجتماعی، بی تردید آینده ای نامطمئن تر را پیش روی جامعه قرار خواهد داد!
@solati_mehran
#وضعیت_استثنایی
#شهروندان_مداخله_گر
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 بعد از شک و تردیدهای بسیار بالاخره تایید شد. خبری که نشان از آغاز فصلی تنش آلود در روابط جامعه با حکومت دارد:
«سرپرست این دادسرا از شهروندان اخلاق مدار تهرانی خواسته است که به محض مشاهده هرگونه «کشف حجاب در خودرو»، «کشف حجاب یا سرو مشروبات یا برگزاری مراسم مختلط رقص در اماکنی همچون سفره خانه، کافه، رستوران، مراکز خرید، باغ تالار و...»، «اطلاع از برگزاری پارتیهای شبانه یا خانههای فساد و فحشا»، «انتشار مطالب خلاف عفت در اینستاگرام و ...» موضوع را پس از جمعآوری مستندات لازم با ذکر کامل مشخصات محل و زمان وقوع جرم به شماره ۰۹۰۵۴۳۰۹۴۸۴ در پیامرسانهای سروش، ایتا و... ارسال نمایند.» (خبرگزاری میزان، کد خبر: 523518، 18/3/1398)
تصمیمی که اگر چه ممکن است در شرایط بحرانی کنونی غیر عقلانی به نظر رسد ولی اگر منطق ویژه چهل سال اخیر یعنی اصرار بر تداوم" وضعیت استثنایی" را مدنظر قرار دهیم متوجه کارکردهای خاص آن خواهیم شد. در یک سال گذشته جامعه ایران وضعیت بی دولتی را سپری می کند. عرصه اقتصاد کاملا رها شده و بدون نظارت است، و موج نقدینگی به تناوب از حوزه ای به حوزه دیگر منتقل شده و جامعه را بیش از پیش ملتهب می سازد. از سوی دیگر تمرکز حکومت بر عرصه سیاست خارجی از توان کنترل آن بر تحولات اجتماعی کاسته و نوعی بی اعتنایی را در سیاست داخلی پدیدار ساخته است. در چنین شرایطی اطلاعیه اخیر می تواند کارکردی چندگانه داشته باشد؛ نخست اینکه توجه مردم را از مسائل اصلی همچون اقتصاد و سیاست خارجی به مسائل حاشیه ای منحرف می سازد، دوم باعث غیر عادی شدن روابط اجتماعی و رودر رو قرار گرفتن مردم می شود و سوم اینکه وظیفه مداخله گری را از حکومت به شهروندان منتقل می کند. همه اینها را می توان با عنایت به راهبرد اصلی نظم سیاسی یعنی تداوم " وضعیت استثنایی" فهم کرد؛ برای جامعه ای که ممکن است به سمت مسائل اصلی برود، شبه مسئله خلق کنید تا بتواند مدتی سرگرم باشد! از سوی دیگر جامعه نباید احساس کند که می تواند بدون نیاز به اقتدار حکومت سرپا بایستد و مشکلات خود را از مسیرهای متعارف حل و فصل کند بلکه همواره باید قدرت مداخله گری باشد تا به شما بفهماند که چگونه می توانید راه درست را بیابید و رستگار شوید، حتی اگر از مسیر سعایت و پرونده سازی برای هم وطنان تان بگذرد. البته وجه پنهان چنین اقدامی هم می تواند حاکمیت" نگاه سراسر بین فوکویی" باشد که مدام به شما نهیب می زند مورد مراقبت هستید. گذار از شعار؛ " عالم محضر خداست " به شعار؛ " از سوی دیگران مراقبت می شوید" نشانی آشکار از نوعی ورشکستگی اخلاقی در جامعه ایران تلقی می شود که می تواند حتی بنیان های لرزان اخلاق عمومی موجود را بیش از پیش متزلزل سازد. گسترش احساس ناامنی اجتماعی اگر چه می تواند آرامشی کوتاه مدت به نظم سیاسی ببخشد ولی با پیش بینی ناپذیر ساختن روابط اجتماعی، بی تردید آینده ای نامطمئن تر را پیش روی جامعه قرار خواهد داد!
@solati_mehran
#وضعیت_استثنایی
#شهروندان_مداخله_گر
نقش هنر در بهبود زندگی
محمد زینالی اناری؛
هنر در جامعه ی ما غریب و عنصری کنارگذاشته شده است، اما باید گفت راه رهایی در جامعه ای که گفت و گو، جست و جو و امر اخلاقی در آن سخت و ناشکیب است، تنها با هنر است که میسر می شود. اما چنین هنری هم باید ویژگی هایی داشته باشد، یعنی همچون هنر پاپ تابع تکرار امر روزمره و روگرفت عقل موجود در جامعه نباشد، وگرنه نه تنها راه به جایی نمی برد، بلکه فشارهای موجود را تقویت هم می کند. اما هنر از چندین بهانه می تواند موجب تغییر و تحول شود، در صورتی که ما چنین هنری را پیشه ی خود کنیم.
اول، هنر مایه ی لذت و آرامش است و منجر به احساس رهایی از عوالم پیش از مواجهه با اشیاء زیبای هنری شده، ما را در خیال و ذوق غوطه ور کند. هنر میتواند ما را به ساحتی خارج از زیست روزمره مان برده و موجب ایجاد احساس تأمل و رهایی از تکرارهای روزمره ی ما شود. هنر به منزله ی تجربه های ذوقی، از نظر روابط انسانی، سازماندهی متفاوتی با دنیای کار دارد، مثلا در کنسرت ها و نمایشگاه ها جماعت های شورانگیزی دیده می شود که از این منظر، سازمان روزمره ی زندگی را به هم می ریزد و ما را از خستگی و فرسودگی در می آورد.
دوم، اما از جنبه ی اجتماعی، هنر زیربنای هر گونه صنعتی است. هنر می تواند ذهن ها را پرورش و صیقلی داده و زمینه ساز فهم هنر صنعتی درما شده و به مراحل توسعه نزدیک مان کند. توسعه یعنی بهبود و ارتقای زندگی، در واقع هنر به طور غیرمستقیم شالوده ی توسعه و بهبود زندگی است. انبیا با این روش هنرمندی کرده اند، نوح، ابراهیم و یوسف (ع) هنرمندانی بودند که به نجاری، معماری و ساختن انبارهای عمومی اقدام کرده اند. اما هنر از جنبه ی ذوقی مقدمه ای برای فرایافتن مفاهیم است، چون از شهود و با جذب ما آغاز می کند و سپس به انتزاع و خیال می رسد اما درس هایی که امروز می خوانیم، با جبر و تکرار صورت می گیرد و انتزاع را حقنه می کند.
سوم، هنر از جنبه های روشنگرانه، می تواند پیام های ناگفتنی و سخن های نهان را به گوش مخاطبان برساند و از این جهت، هنر موجب ایجاد دنیای فرهنگی به موازات دنیای عقلانی روزمره ی ما شده و فراتر از قالب عقل روشنگری می کند و اگر در صحنه های سیاست راه ها برای بیان حقایق بسته بود، در سالن های تئاتر و شعرهای انقلابی نمایان می شود. هنر دریچه هایی که به وسیله ی عقل و زبان بسته است را باز می کند و جایی که زبان نمی تواند بگوید را با فرم های خاص خود می گوید و از این رو هنر روشنگر است و ما را از زندان ها آزاد می کند.
هر از نظر فراغت، آموزش و روشنگری سه وجه کارکرد مثبت آن در جهت بهبود زندگی است. یعنی وقتی از امر روزمره که موجب بیماری و تشویش ما است، برای لحظاتی جدا شویم، یک نوع درمانگری آغاز می شود، وقتی یادگری ما با هنر و امر مناسکی صورت می گیرد، واقعا یاد می گیریم و وقتی صداهای بسته با فرم و تصویر سخن خود را بیان می کنند، آن ها که حاشیه ای شده اند، قدرت بیان و تکلم می یابند. این هر سه می تواند موجب ارتقای وضعیت فرهنگی و فکری جامعه شده و در زیست و اقتصاد روزمره نیز موثر باشد تا بتوند وضعیت زندگی را ارتقا بخشد.
@thing
محمد زینالی اناری؛
هنر در جامعه ی ما غریب و عنصری کنارگذاشته شده است، اما باید گفت راه رهایی در جامعه ای که گفت و گو، جست و جو و امر اخلاقی در آن سخت و ناشکیب است، تنها با هنر است که میسر می شود. اما چنین هنری هم باید ویژگی هایی داشته باشد، یعنی همچون هنر پاپ تابع تکرار امر روزمره و روگرفت عقل موجود در جامعه نباشد، وگرنه نه تنها راه به جایی نمی برد، بلکه فشارهای موجود را تقویت هم می کند. اما هنر از چندین بهانه می تواند موجب تغییر و تحول شود، در صورتی که ما چنین هنری را پیشه ی خود کنیم.
اول، هنر مایه ی لذت و آرامش است و منجر به احساس رهایی از عوالم پیش از مواجهه با اشیاء زیبای هنری شده، ما را در خیال و ذوق غوطه ور کند. هنر میتواند ما را به ساحتی خارج از زیست روزمره مان برده و موجب ایجاد احساس تأمل و رهایی از تکرارهای روزمره ی ما شود. هنر به منزله ی تجربه های ذوقی، از نظر روابط انسانی، سازماندهی متفاوتی با دنیای کار دارد، مثلا در کنسرت ها و نمایشگاه ها جماعت های شورانگیزی دیده می شود که از این منظر، سازمان روزمره ی زندگی را به هم می ریزد و ما را از خستگی و فرسودگی در می آورد.
دوم، اما از جنبه ی اجتماعی، هنر زیربنای هر گونه صنعتی است. هنر می تواند ذهن ها را پرورش و صیقلی داده و زمینه ساز فهم هنر صنعتی درما شده و به مراحل توسعه نزدیک مان کند. توسعه یعنی بهبود و ارتقای زندگی، در واقع هنر به طور غیرمستقیم شالوده ی توسعه و بهبود زندگی است. انبیا با این روش هنرمندی کرده اند، نوح، ابراهیم و یوسف (ع) هنرمندانی بودند که به نجاری، معماری و ساختن انبارهای عمومی اقدام کرده اند. اما هنر از جنبه ی ذوقی مقدمه ای برای فرایافتن مفاهیم است، چون از شهود و با جذب ما آغاز می کند و سپس به انتزاع و خیال می رسد اما درس هایی که امروز می خوانیم، با جبر و تکرار صورت می گیرد و انتزاع را حقنه می کند.
سوم، هنر از جنبه های روشنگرانه، می تواند پیام های ناگفتنی و سخن های نهان را به گوش مخاطبان برساند و از این جهت، هنر موجب ایجاد دنیای فرهنگی به موازات دنیای عقلانی روزمره ی ما شده و فراتر از قالب عقل روشنگری می کند و اگر در صحنه های سیاست راه ها برای بیان حقایق بسته بود، در سالن های تئاتر و شعرهای انقلابی نمایان می شود. هنر دریچه هایی که به وسیله ی عقل و زبان بسته است را باز می کند و جایی که زبان نمی تواند بگوید را با فرم های خاص خود می گوید و از این رو هنر روشنگر است و ما را از زندان ها آزاد می کند.
هر از نظر فراغت، آموزش و روشنگری سه وجه کارکرد مثبت آن در جهت بهبود زندگی است. یعنی وقتی از امر روزمره که موجب بیماری و تشویش ما است، برای لحظاتی جدا شویم، یک نوع درمانگری آغاز می شود، وقتی یادگری ما با هنر و امر مناسکی صورت می گیرد، واقعا یاد می گیریم و وقتی صداهای بسته با فرم و تصویر سخن خود را بیان می کنند، آن ها که حاشیه ای شده اند، قدرت بیان و تکلم می یابند. این هر سه می تواند موجب ارتقای وضعیت فرهنگی و فکری جامعه شده و در زیست و اقتصاد روزمره نیز موثر باشد تا بتوند وضعیت زندگی را ارتقا بخشد.
@thing
Forwarded from زیر سقف آسمان
♦️قامت رشید آقای جامعهشناس
🔻وقتی که در دانشگاه تهران دانشجو بودم، او یک نسل جلوتر از ما بود. در مسیر رفتن به کتابخانه گاهی او را میدیدم با آن قامت بلند و سبیلهای مردانهی زیبا. اما نمیدانستم کیست. بعدها او را شناختم؛ شاید در جلسات بزرگداشت دکتر شریعتی. این موضوع مشترکی بود. دوستان میگفتند دارد رسالهی دکترا را با دکتر توسلی مینویسد.
🔻هر چه بیشتر گذشت من بیشتر او را دیدم و بیشتر از او خواندم و نقش مسؤولانه و دانشمندانهاش هر چه بیشتر نمایان شد.
🔻قانعیراد در جامعهشناسی ایران قد کشید تا آنجا که آرامآرام جامعهشناسی ما را با حضور خویش بزرگی و رفعت بخشید.
🔻وقتی او جایی حاضر میشد، در صفحهی تلویزیون یا پشت این و آن تریبون، نه تنها دلمان نمیلرزید که همچون خیلیهای دیگر چه سخن بیهوده و نامربوطی خواهد گفت، بلکه اطمینان داشتیم که او خردمندانه و سنجیده سخن میگوید و با حضور خویش رشتهی جامعهشناسی را اعتلا خواهد بخشید.
🔻هرگز از خاطر نمیبرم که در ماراتن جلسهی پنج ساعته با پزشکان و در نقد پزشکان در انجمن جامعهشناسی ایران، چهگونه کنار ما بود و چهطور با منطق مستدل خویش پزشکانی را که با خلق و خویی اقتدارگرایانه جلسهی گفتوگو را با اتاق عمل اشتباه گرفته بودند و حتا حاضر نبودند صدای ما را بشنوند، به سکوت واداشت.
🔻قانعیراد قامت رشید جامعهشناسی ایران بود. درخت پربار اما متواضعی بود که متأسّفانه زود و در اوج از میان ما رفت. من دربارهی هر کسی نمیتوانم چنین سخن بگویم. در باب بسیاری از جامعهشناسان ایرانی ترجیح میدهم سکوت کنم. اما بنازم به قامت قانعیراد! صد حیف!
🔻با این همه خوشا به حال او که عاقبت به خیر شد! خوشا به حال او که انسانی بسیار شایسته بود. و با شایستهگی از این جهان عبور کرد! حسرتهای او را میفهمم و با او عمیقاً همدلام. بعضی را از زبان خود او شنیدهام و چه بسا از بسیاریشان بیخبر ماندهام. چارهای نیست. سرانجام از این جهان با حسرتهایی بزرگ خواهیم رفت. افسوس که این را نمیتوان چارهای کرد!
🔻فقدان او همیشه ما را غمگین میکند. با این حال، یاد بگیریم از عزیزانی که در میان ما هستند و همچون قانعیراد انسانی بسیار شایسته هستند، قدردانی کنیم.
🔻قدر بزرگانی چون سیدحسین سراجزاده و دیگر دوستان عزیزمان را که خدا را شکر با حضورشان ما را دلگرم میکنند، بدانیم. بگذارید از بقیه نامی نبرم اما بسیاری از ما آنان را میشناسیم و از تلاشها و آثارشان بهره میبریم.
حسن محدثی گیلوایی / 22 خرداد 1398
@NewHasanMohaddesi
🔻وقتی که در دانشگاه تهران دانشجو بودم، او یک نسل جلوتر از ما بود. در مسیر رفتن به کتابخانه گاهی او را میدیدم با آن قامت بلند و سبیلهای مردانهی زیبا. اما نمیدانستم کیست. بعدها او را شناختم؛ شاید در جلسات بزرگداشت دکتر شریعتی. این موضوع مشترکی بود. دوستان میگفتند دارد رسالهی دکترا را با دکتر توسلی مینویسد.
🔻هر چه بیشتر گذشت من بیشتر او را دیدم و بیشتر از او خواندم و نقش مسؤولانه و دانشمندانهاش هر چه بیشتر نمایان شد.
🔻قانعیراد در جامعهشناسی ایران قد کشید تا آنجا که آرامآرام جامعهشناسی ما را با حضور خویش بزرگی و رفعت بخشید.
🔻وقتی او جایی حاضر میشد، در صفحهی تلویزیون یا پشت این و آن تریبون، نه تنها دلمان نمیلرزید که همچون خیلیهای دیگر چه سخن بیهوده و نامربوطی خواهد گفت، بلکه اطمینان داشتیم که او خردمندانه و سنجیده سخن میگوید و با حضور خویش رشتهی جامعهشناسی را اعتلا خواهد بخشید.
🔻هرگز از خاطر نمیبرم که در ماراتن جلسهی پنج ساعته با پزشکان و در نقد پزشکان در انجمن جامعهشناسی ایران، چهگونه کنار ما بود و چهطور با منطق مستدل خویش پزشکانی را که با خلق و خویی اقتدارگرایانه جلسهی گفتوگو را با اتاق عمل اشتباه گرفته بودند و حتا حاضر نبودند صدای ما را بشنوند، به سکوت واداشت.
🔻قانعیراد قامت رشید جامعهشناسی ایران بود. درخت پربار اما متواضعی بود که متأسّفانه زود و در اوج از میان ما رفت. من دربارهی هر کسی نمیتوانم چنین سخن بگویم. در باب بسیاری از جامعهشناسان ایرانی ترجیح میدهم سکوت کنم. اما بنازم به قامت قانعیراد! صد حیف!
🔻با این همه خوشا به حال او که عاقبت به خیر شد! خوشا به حال او که انسانی بسیار شایسته بود. و با شایستهگی از این جهان عبور کرد! حسرتهای او را میفهمم و با او عمیقاً همدلام. بعضی را از زبان خود او شنیدهام و چه بسا از بسیاریشان بیخبر ماندهام. چارهای نیست. سرانجام از این جهان با حسرتهایی بزرگ خواهیم رفت. افسوس که این را نمیتوان چارهای کرد!
🔻فقدان او همیشه ما را غمگین میکند. با این حال، یاد بگیریم از عزیزانی که در میان ما هستند و همچون قانعیراد انسانی بسیار شایسته هستند، قدردانی کنیم.
🔻قدر بزرگانی چون سیدحسین سراجزاده و دیگر دوستان عزیزمان را که خدا را شکر با حضورشان ما را دلگرم میکنند، بدانیم. بگذارید از بقیه نامی نبرم اما بسیاری از ما آنان را میشناسیم و از تلاشها و آثارشان بهره میبریم.
حسن محدثی گیلوایی / 22 خرداد 1398
@NewHasanMohaddesi
Forwarded from انسانشناسی و فرهنگ
بررسی زمینه های تضاد بین نظام مرجعیت و نظام شخصیت
مقدمه
امروزه در ایران مرجعیت فلاسفه، دانشمندان، علمای دینی، کنشگران سیاسی، شاعران و ... با چالش مواجه شده است. بیشتر کسانی که سهمی از عرصه های عمومی و رسانه ای دارند، اشخاصی را شامل می شود که زیباتر، مهیج تر و پررنگترند، حتی اگر مطالبه و اعتراض هم داشته باشند...
ادامه مطلب در:
http://yon.ir/H9cTQ
مقدمه
امروزه در ایران مرجعیت فلاسفه، دانشمندان، علمای دینی، کنشگران سیاسی، شاعران و ... با چالش مواجه شده است. بیشتر کسانی که سهمی از عرصه های عمومی و رسانه ای دارند، اشخاصی را شامل می شود که زیباتر، مهیج تر و پررنگترند، حتی اگر مطالبه و اعتراض هم داشته باشند...
ادامه مطلب در:
http://yon.ir/H9cTQ
Anthropologyandculture
بحران مرجعیت - انسان شناسی و فرهنگ
بررسی زمینه های تضاد بین نظام مرجعیت و نظام شخصیت مقدمه امروزه در ایران مرجعیت فلاسفه، دانشمندان، علمای دینی، کنشگران سیاسی، شاعران و ... با چالش مواجه شده است. بیشتر کسانی که سهمی از عرصه های عمومی و رسانه ای دارند، اشخاصی را شامل می شود که زیباتر،
چاله های فضایی سیگار
محمد زینالی اُناری
سالانه بسیاری از مردم به خاطر سیگاری بودن می میرند. این خبری است که مدام در گوش ما خوانده می شود. اما کسی نمی گوید سالانه بسیاری از مردم در تثر تصادف می می رند، در اثر بحران های اقتصادی می می رند و در اثر سرطان های غیر از سیگار می می رند. سالانه بسیاری از مردم به خاطر بحران های روحی و جسمی دیگر می می رند. و مهم تر از همه، سالنه بسیاری از مردم نیز به خاطر مرگ عادی می می زند.
نگاه خیر و شری که به لذت های دودی در جامعه ی ما هست، باعث شده است این ابزارها به صورت تابو درآمده و از فرایند مشروع جامعه کنار گذاشته شوند. درنتیجه، «سیگاری» به یک برچسب درآمده و انحراف تلقی می شود. اما کدام سیگاری؟ سیگارهایی که طبقه ی کارگر و در هنگام آجر انداختن، کارهای سخت صنعتی و ... می کشند هم نابهنجار است؟ سیگار یک هتروتوپیا یا دیگرمکان صنعتی برای خود دارد که در آن جا کاملا بهنجار است، اما سپهر عمومی که بسیار پزشکینه است، آن را طرد می کند.
سیگاری ها دو دنیا دارند، دنیایی که در آن با هم اخت هستند و در هر جایی یک مکان یا هتروتوپیا برای خود جهت سیگار کشیدن دارند. به علاوه در سپهر روزمره و رسمی هم ما چاله های فضایی در جامعه ایجاد کرده ایم، فراتر از هتروپیاها، چاله های لذتی داریم که برای سیگاری ها است. زمانی یکی از همسایگانم درست زیر خانه ی ما، در پارکینگ سیگار و برو بچز دیگرش را می کشید من آن مکان را «مرکز ملی نفس» نامیده بودم. به نظر ما و در نظر خودشان، آن ها در جاهایی از جامعه و زمان هایی از روز، باید نفس بکشند، نفس هایی که به جای هوا، به آن ها آرامش و تمرکز می دهد.
این وضعیت ما است، سیگار را به صورت فرهنگ فقر و ابژه های پرتاب شدن به چاله های فضایی در زندگی روزمره تبدیل کرده ایم، اما سیگار یک ابزار لذت بخش است و برای دم گرفتن و خیره شدن، سرگرم شدن و رهایی از حس روزمره به یک سیگاری کام می دهد. اما نکته ی اصلی این است که اگر در روز بیست سیخ کباب هم بخوریم، اسید اوریک و شاید فشار خون مان می رود بالا! پس باید الگوی سیگار جامعه را عوض کنیم، تا سیگار عنصری فقراندوده و کارگری نباشد. بسته بندی بیست تایی و جیبی سیگار، سیگار کارگری و تناوبی است، اما رعایت بهداشت و اصل تنوع لحظه ها می تواند الگوی ما از سیگار را دگرگون کند.
سیگار در جامعه ی ما یک مناسک کارگری و حرص درآور شده و آن ماهیت لذت بخش خود را از دست داده است. بسیاری از ابژه های لذت بخش در جامعه ی ما به صورت تابو، زیرزمینی و مخاطره آمیز درآمده است. ما برای بسیاری از امور، چاله های فضایی و مکان های مخاطره ساخته ایم. این قبیل ابژه ها، با حالت اضطرابی که چاله ها و تابوها دارند، در روزگارهای سخت و دشوار، ارتباط عمیق تری با اضطراب ها و دغدغه های ما برقرار می کنند، برای این که ابزارها لذت نیستن، بلکه به ابزارهای اضطراب و پرتاب شدن در چاله تبدیل کرده ایم. به همین خاطر هم هست که در اوج دورانی که مصرف گوشت قرمز و ماهی ما (حتی شاید هویج و سیب زمینی ما) به مراتب کم شده است، کارخانه جات سیگار سرزمین اسلامی، چهاربرابر سیگار تولید کرده اند.
@thing
محمد زینالی اُناری
سالانه بسیاری از مردم به خاطر سیگاری بودن می میرند. این خبری است که مدام در گوش ما خوانده می شود. اما کسی نمی گوید سالانه بسیاری از مردم در تثر تصادف می می رند، در اثر بحران های اقتصادی می می رند و در اثر سرطان های غیر از سیگار می می رند. سالانه بسیاری از مردم به خاطر بحران های روحی و جسمی دیگر می می رند. و مهم تر از همه، سالنه بسیاری از مردم نیز به خاطر مرگ عادی می می زند.
نگاه خیر و شری که به لذت های دودی در جامعه ی ما هست، باعث شده است این ابزارها به صورت تابو درآمده و از فرایند مشروع جامعه کنار گذاشته شوند. درنتیجه، «سیگاری» به یک برچسب درآمده و انحراف تلقی می شود. اما کدام سیگاری؟ سیگارهایی که طبقه ی کارگر و در هنگام آجر انداختن، کارهای سخت صنعتی و ... می کشند هم نابهنجار است؟ سیگار یک هتروتوپیا یا دیگرمکان صنعتی برای خود دارد که در آن جا کاملا بهنجار است، اما سپهر عمومی که بسیار پزشکینه است، آن را طرد می کند.
سیگاری ها دو دنیا دارند، دنیایی که در آن با هم اخت هستند و در هر جایی یک مکان یا هتروتوپیا برای خود جهت سیگار کشیدن دارند. به علاوه در سپهر روزمره و رسمی هم ما چاله های فضایی در جامعه ایجاد کرده ایم، فراتر از هتروپیاها، چاله های لذتی داریم که برای سیگاری ها است. زمانی یکی از همسایگانم درست زیر خانه ی ما، در پارکینگ سیگار و برو بچز دیگرش را می کشید من آن مکان را «مرکز ملی نفس» نامیده بودم. به نظر ما و در نظر خودشان، آن ها در جاهایی از جامعه و زمان هایی از روز، باید نفس بکشند، نفس هایی که به جای هوا، به آن ها آرامش و تمرکز می دهد.
این وضعیت ما است، سیگار را به صورت فرهنگ فقر و ابژه های پرتاب شدن به چاله های فضایی در زندگی روزمره تبدیل کرده ایم، اما سیگار یک ابزار لذت بخش است و برای دم گرفتن و خیره شدن، سرگرم شدن و رهایی از حس روزمره به یک سیگاری کام می دهد. اما نکته ی اصلی این است که اگر در روز بیست سیخ کباب هم بخوریم، اسید اوریک و شاید فشار خون مان می رود بالا! پس باید الگوی سیگار جامعه را عوض کنیم، تا سیگار عنصری فقراندوده و کارگری نباشد. بسته بندی بیست تایی و جیبی سیگار، سیگار کارگری و تناوبی است، اما رعایت بهداشت و اصل تنوع لحظه ها می تواند الگوی ما از سیگار را دگرگون کند.
سیگار در جامعه ی ما یک مناسک کارگری و حرص درآور شده و آن ماهیت لذت بخش خود را از دست داده است. بسیاری از ابژه های لذت بخش در جامعه ی ما به صورت تابو، زیرزمینی و مخاطره آمیز درآمده است. ما برای بسیاری از امور، چاله های فضایی و مکان های مخاطره ساخته ایم. این قبیل ابژه ها، با حالت اضطرابی که چاله ها و تابوها دارند، در روزگارهای سخت و دشوار، ارتباط عمیق تری با اضطراب ها و دغدغه های ما برقرار می کنند، برای این که ابزارها لذت نیستن، بلکه به ابزارهای اضطراب و پرتاب شدن در چاله تبدیل کرده ایم. به همین خاطر هم هست که در اوج دورانی که مصرف گوشت قرمز و ماهی ما (حتی شاید هویج و سیب زمینی ما) به مراتب کم شده است، کارخانه جات سیگار سرزمین اسلامی، چهاربرابر سیگار تولید کرده اند.
@thing
سیطره زاغه نشینی فکری
http://www.ion.ir/news/479414/%D9%BE%D8%A7%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%DB%8C
@thing
http://www.ion.ir/news/479414/%D9%BE%D8%A7%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%DB%8C
@thing
ایران آنلاین
سیطره زاغه نشینی فکری
پیشتر به حال مسیحیان قرون وسطی رحم مان میآمد که زمینهای بهشت را میخریدند؛ حال این اتفاق به نحو تازه تری در ایران رخ میدهد.
تحلیل میراث فرهنگی خانههای تاریخی روستای کزج با رویکرد تفسیری
https://jrur.ut.ac.ir/article_70081.html
@thing
https://jrur.ut.ac.ir/article_70081.html
@thing
jrur.ut.ac.ir
تحلیل میراث فرهنگی خانههای تاریخی روستای کزج با رویکرد تفسیری
در دنیای معاصر محوطههای میراث فرهنگی نقش مهمی در توسعه محلی دارند؛ اما به نظر میرسد در کشور ایران توسعه محلی بر مبانی میراث فرهنگی چندان موضوعیت نداشته است. باوجود غنای میراث فرهنگی ملموس همانند بافتها و بناهای تاریخی و پراکنش آن در نقاط کمتر توسعهیافته…