Forwarded from انسانشناسی و فرهنگ
مقدمه
چند هفته پیش رئیس سازمان تأمین اجتماعی به دلیل قصور راننده ی خود به دیار باقی شتافت. گمان نگارنده بر این است که چنین مشاغلی فن زدایی شده و خطا در آن ها، ناشی از عدم آمادگی برای رعایت فنون رانندگی بوده است. اما چنین مشاغلی در جامعه ی ما زیادند و در بسیاری از آن ها هم خطاها یا عرف هایی رایج می شود که به عنوان تعریف این مشاغل باقی می مانند. امروزه بسیاری از فست فودی ها انتقاد می کنند که غذاهای آماده ی ناسالم به مردم می دهند، در حالی که ریشه ی خدمات ضعیف چنین مشاغلی در فهم ما از پدیدگی آن ها است.
ادامه مطلب در ...
https://bit.ly/2SoTsuE
چند هفته پیش رئیس سازمان تأمین اجتماعی به دلیل قصور راننده ی خود به دیار باقی شتافت. گمان نگارنده بر این است که چنین مشاغلی فن زدایی شده و خطا در آن ها، ناشی از عدم آمادگی برای رعایت فنون رانندگی بوده است. اما چنین مشاغلی در جامعه ی ما زیادند و در بسیاری از آن ها هم خطاها یا عرف هایی رایج می شود که به عنوان تعریف این مشاغل باقی می مانند. امروزه بسیاری از فست فودی ها انتقاد می کنند که غذاهای آماده ی ناسالم به مردم می دهند، در حالی که ریشه ی خدمات ضعیف چنین مشاغلی در فهم ما از پدیدگی آن ها است.
ادامه مطلب در ...
https://bit.ly/2SoTsuE
Anthropologyandculture
نوسازی در تعلیق: پدیده ی بازتولید کارگران ساده و مازاد در جامعه ایرانی - انسان شناسی و فرهنگ
مقدمه چند هفته پیش رئیس سازمان تأمین اجتماعی به دلیل قصور راننده ی خود به دیار باقی شتافت. گمان نگارنده بر این است که چنین مشاغلی فن زدایی شده و خطا در آن ها، ناشی از عدم آمادگی برای رعایت فنون رانندگی بوده است. اما چنین مشاغلی در جامعه ی ما زیادند و
👍1
Forwarded from مجله میدان فرهنگ
🔸 فراخوان یادداشت: | ویژهنامه نگاه، تماشا و چشم اندازهای دیدن |
🔹دبیر ویژه: محمد زینالی اناری
🔹ارسال یادداشت:
mohamadzeinali@yahoo.com
یا
@mszeynali
✴️ کانال مجله رسانه فرهنگ:
📝 @iaocscrf
🔹دبیر ویژه: محمد زینالی اناری
🔹ارسال یادداشت:
mohamadzeinali@yahoo.com
یا
@mszeynali
✴️ کانال مجله رسانه فرهنگ:
📝 @iaocscrf
Forwarded from محمد باقر زینالی (mohamadbagher zeinali)
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
انتشار آلبوم"یک قافله دل"
@mbzeinali
@mbzeinali
روحیه دلاوری
محمد زینالی اُناری
اخیراً فیلم هایی از سربازان شاد ایرانی پخش شده که یا دابسمش عاشقانه بر لب دارند یا آهنگ شاد اجرا می کنند. شاید خیلی ها فکر کنند این فیلم ها نشان از شوخ مشربی و شادی نابهنگام نظامی ها است. البته سیستم های نظامی برای خود قوانینی دارند که نمی توان رعایت آن ها را دست کم گرفت. اما اتفاق هایی این چنین را می توان حادث از دورهم نشینی های موقتی ای دانست که روحیه ی واقعی سربازان را در دوران خدمت نشان می دهد. سربازان ایرانی در دوران خدمت شاد هستند و شادی ناشی از امیدی است که در زندگی آدمی است.
در سیستم نظامی، روحیه خشک و سلحشورانه است و آدم ها باید دلاور و چابک باشند. اما آن ها مانند بسیاری از مردم دیگر که کار تنها بخشی از زندگی آن ها است، هم زمان زندگی روزمره را حس می کنند و این نشاط از این بابت بوده که آن ها لحظاتی را به نظم زندگی و شادی های آن بازگشته بودند؛ یعنی در دوران سربازی، دلاوران ایران نه به «حمله»، که به «زندگی» می اندیشند. پخش فیلم های دابسمش و آهنگ نوازی شادی از درون سیستم نظامی، می گوید که سربازان ایران و ایضا فرماندهانشان به تکرار آهنگ های شاد روزهای آرام و بادوام صلح می اندیشند.
در زمان دفاع مقدس نیز پشت لباس سربازان ما نوشته شده بود که ما مرد جنگیم، اما این مرد جنگ بودن دقیقا معنای صلح داشت. در ادبیات ما مرد در برابر دو واژه ی نامرد و زن قرار می گیرد. 1-مرد در برابر نامرد، نشان از این دارد که اگر هنگامه ی توپ و تفنگ باشد، او اهل گذشت است و وظیفه ی او دفاع از دوستان و وطن است و اهل همه، نامردی و شقاوت نیست. 2-مرد در برابرِ زن، نشان از این است که او دقیقا در حال زندگی است و بسیاری از سربازان وظیفه و نظامیان ما در آن حین تشکیل زندگی و خانواده داده بودند و میراث آن ها فرزندانی است که امروز در جامعه ما با عزت و احترام زندگی می کنند.
اگرچه این اتفاق ناخواسته نشان از روحیه ی ضدجنگ دلاوران ما می دهد و این ها شعار نانوشته ای است که سربازان ایرانی برای صلح بادوام و زندگی ارام و بدون خشونت می اندیشند، اما همزمان نشان از قدرت و روحیه ی بالای سربازان ایرانی میدهد. از طرفی، سربازان ما برای وظیفه ی حفظ حریم و امنیت ملی برای این کار وقت و انرژی می گذارند و همین مسئله می تواند موجب شادی باشد. یک سرباز ایرانی در عین دلاوری و سلحشوری، وقتی شادی می کند، خود را در خواب مطمئن و زندگی امن خانواده ی خود شریک بداند.
@thing
محمد زینالی اُناری
اخیراً فیلم هایی از سربازان شاد ایرانی پخش شده که یا دابسمش عاشقانه بر لب دارند یا آهنگ شاد اجرا می کنند. شاید خیلی ها فکر کنند این فیلم ها نشان از شوخ مشربی و شادی نابهنگام نظامی ها است. البته سیستم های نظامی برای خود قوانینی دارند که نمی توان رعایت آن ها را دست کم گرفت. اما اتفاق هایی این چنین را می توان حادث از دورهم نشینی های موقتی ای دانست که روحیه ی واقعی سربازان را در دوران خدمت نشان می دهد. سربازان ایرانی در دوران خدمت شاد هستند و شادی ناشی از امیدی است که در زندگی آدمی است.
در سیستم نظامی، روحیه خشک و سلحشورانه است و آدم ها باید دلاور و چابک باشند. اما آن ها مانند بسیاری از مردم دیگر که کار تنها بخشی از زندگی آن ها است، هم زمان زندگی روزمره را حس می کنند و این نشاط از این بابت بوده که آن ها لحظاتی را به نظم زندگی و شادی های آن بازگشته بودند؛ یعنی در دوران سربازی، دلاوران ایران نه به «حمله»، که به «زندگی» می اندیشند. پخش فیلم های دابسمش و آهنگ نوازی شادی از درون سیستم نظامی، می گوید که سربازان ایران و ایضا فرماندهانشان به تکرار آهنگ های شاد روزهای آرام و بادوام صلح می اندیشند.
در زمان دفاع مقدس نیز پشت لباس سربازان ما نوشته شده بود که ما مرد جنگیم، اما این مرد جنگ بودن دقیقا معنای صلح داشت. در ادبیات ما مرد در برابر دو واژه ی نامرد و زن قرار می گیرد. 1-مرد در برابر نامرد، نشان از این دارد که اگر هنگامه ی توپ و تفنگ باشد، او اهل گذشت است و وظیفه ی او دفاع از دوستان و وطن است و اهل همه، نامردی و شقاوت نیست. 2-مرد در برابرِ زن، نشان از این است که او دقیقا در حال زندگی است و بسیاری از سربازان وظیفه و نظامیان ما در آن حین تشکیل زندگی و خانواده داده بودند و میراث آن ها فرزندانی است که امروز در جامعه ما با عزت و احترام زندگی می کنند.
اگرچه این اتفاق ناخواسته نشان از روحیه ی ضدجنگ دلاوران ما می دهد و این ها شعار نانوشته ای است که سربازان ایرانی برای صلح بادوام و زندگی ارام و بدون خشونت می اندیشند، اما همزمان نشان از قدرت و روحیه ی بالای سربازان ایرانی میدهد. از طرفی، سربازان ما برای وظیفه ی حفظ حریم و امنیت ملی برای این کار وقت و انرژی می گذارند و همین مسئله می تواند موجب شادی باشد. یک سرباز ایرانی در عین دلاوری و سلحشوری، وقتی شادی می کند، خود را در خواب مطمئن و زندگی امن خانواده ی خود شریک بداند.
@thing
Forwarded from ️ شبکه جامعه شناسی
🔴زاغهنشینی فرهنگی
✍🏻محمد زینالی اُناری
📍در دهههای گذشته، رشد شرکتها و مدرکها چنان بالا گرفت که افراد ساده و کم سوادی که قبلاً دنبال کارهای یدی و تجربه های ساده بودند، اینک به کارآفرینان و مهندسانی تبدیل شده اند که فاقد سود و مهارت کیفی می باشند. رشد کلاسهای کارآفرینی و کسب مدرک از سویی و رشد دانشگاه هایی که افراد را دارای مدرک می کردند، موجب شد اینک دیپلماسی اقتصادی و علمی ما درگیر اختلاس، حقوق نجومی و پایان نامه فروشی شود. داشتن شرکت و مدرک، در غیاب خلاقیت و توان فکری نوعی زاغه نشینی اما از جنس فرهنگی است.
مفهوم زاغه نشینان از ساختن خانه های ساده توسط اقشار ضعیف و فاقد پول سیستم شهری گرفته شده است. این افراد، کولیان و مهاجران فقیر روستایی بودند که به شهر پناه آورده و در حاشیه آن به اسکان موقت و پس از سالها به اسکان عرفی پرداختند. اسکان و محیط زندگی، از نخستین مسائل زندگی است که موجب شد بسیاری از مردم ایران رو به ساختن نمونه های موقت و ساده و شاید بتوان گفت ابتدایی از آن بپردازند تا از رنج بی مایگی و ناامنی رها یابند. البته زاغه نشینی و حاشیه نشینی خود اتفاقات دیگری رقم زد و آن چیزی که الآن به آن آسیبهای اجتماعی می گوییم، تولیدی از این سبک زندگی بود. داشتن نمونه ساده، در جایی که رفتارها پیچیده و معادله گون است. در این تجربه سالها لباس کهنه کردیم تا به عنوان مرکز تولید آسیبهای اجتماعی شناخته شده و اینک احتمالاً عزم جدی برای رفع این نقیصه وجود دارد.
اما این تجربه تکرار شده و اینک نمونه دیگری از زاغه نشینی را تجربه می کنیم که محل اتفاق آن فراتر از کالبد شهرنشینی است. البته، هر الگویی می تواند زاغه نشینی داشته باشد. اگر خانه ساختن و سکونت توانسته بود نمونه های ساده و پر از ریسک و آسیب داشته باشد، امروز اقتصاد و دانش نیز نمونه های ساده و پر از ریسک و آسیب دارند. تاریخ این که چرا خانه های ساده ساخته شد، نشان از نابرابری و نیاز به خانه و تمرکزگرایی شهرها داشت. امروز نیز این تمرکز در شیوه اقتصاد و دانش شهری نهفته است. با این خیل مرکزیت کار و دانش در شهرها آیا دوباره زاغه نشینی شروع می شود؟ زندگی در شهر امروزی بدون داشتن کار و دانش مشروع و مقبول شهری میسر نیست. لذا به خاطر ضرورت این مشروعیت، مردم نیازمند تهیه نمونه هایی هر چند ساده از فرم های مشروعیت برای حضور در جامعه می باشند. نابرابری ممکن است باعث شود همه به سمت داشتن نمونه مطلوب آن فرم باشند.
عضویت داشتن در کار و فرهنگ امروزی عموماً در داشتن مجوز شغلی و مدرک دانشگاهی است. لذا مردم باید دنبال این بودند که نمونه هایی از فرمهای مشروعیت اعم از مجوز و مدرک را کسب کنند. همه که نمی توانند مجوز اقتصادی و مدرک دانشگاهی آن هم با سختی های سرمایه گذاری و یادگیری این دو سیستم را کسب کنند. اما متأسفانه ساختن شرکت ها و دکتراهای ساده، خود شغلی جدید شد و منجر به آسیبها و تخریبهای دیگری می شود که شدت تخریب آن از اسکان موقت هم بیشتر است. گروه هایی که شاید باید به کارگری و مهارت بسنده می کردند، اینک دارای شرکت و مدرک می باشند. از این رو داشتن مجوز های شغلی بدون سرمایه و تجربه یا مدرکهای کم بضاعت که اوجش کاغذپاره شد، آنها را به سرمایه ای برای اختلاس و پول شویی ملی یا تولید علم بی تأثیر در جامعه تبدیل کرد. در اسکان شهری هر قدر جمعیت حاشیه نشین بیشتر باشد، نرخ رشد مصرف و افول سن اعتیاد بیشتر است، در زاغه نشینی فرهنگی نیز نرخ تخریب نمادهای اقتصاد و دانش بیشتر خواهد بود.
زاغه نشینان فرهنگی از نقطه نظر مکانی با کسانی که امکانات بهتری دارند، فاصله ندارند. فاصله آن ها ذهنی است. آن ها افرادی با عقلانیت و سرمایه فرهنگی پایین هستند که به خاطر کسب ملاکهای ظاهری جامعه توانسته اند خود را با دیگران هم ارز سازند. اما واقعیت این است که آن ها سطح دانش و کار ضیفی داشته، امکان رقابت با هم تایان خود را ندارند. هر دو مدرک دارند، اما یکی دانش عمیق نسبت به موضوع دارد و دانش دیگری سرسری است. هر دو کار می کنند، اما یکی به سود می رسد و دیگری همیشه شکست می خورد. چه بسیار مدرک لیسانس که فاقد توانایی است، به عنوان مثال ادبیات خوانده های زیادی که امکان فهم و سرودن شعر ندارند و مشغول کارهای بی ارتباط با ادیبات هستند. چه بسیار شرکت های تعاونی که به چالش افتاده اند، چون ماهیت کار را به خوبی ننیوشیده اند. اما این مهم است که حوزه عمومی، بدنه اجتماع و سیاست رایج کشور را کدام گروه ها هدایت می کنند، اقتصاددانان و متخصصان واقعی یا عموم شاغلین و فارغ التحصیلانی که در این سالها مانند زاغه نشینان دارای مشروعیت و اعتبار فاقد کیفیت شده اند.
#جامعه
🌐شبکه جامعهشناسی علامه
@Atu_sociology
✍🏻محمد زینالی اُناری
📍در دهههای گذشته، رشد شرکتها و مدرکها چنان بالا گرفت که افراد ساده و کم سوادی که قبلاً دنبال کارهای یدی و تجربه های ساده بودند، اینک به کارآفرینان و مهندسانی تبدیل شده اند که فاقد سود و مهارت کیفی می باشند. رشد کلاسهای کارآفرینی و کسب مدرک از سویی و رشد دانشگاه هایی که افراد را دارای مدرک می کردند، موجب شد اینک دیپلماسی اقتصادی و علمی ما درگیر اختلاس، حقوق نجومی و پایان نامه فروشی شود. داشتن شرکت و مدرک، در غیاب خلاقیت و توان فکری نوعی زاغه نشینی اما از جنس فرهنگی است.
مفهوم زاغه نشینان از ساختن خانه های ساده توسط اقشار ضعیف و فاقد پول سیستم شهری گرفته شده است. این افراد، کولیان و مهاجران فقیر روستایی بودند که به شهر پناه آورده و در حاشیه آن به اسکان موقت و پس از سالها به اسکان عرفی پرداختند. اسکان و محیط زندگی، از نخستین مسائل زندگی است که موجب شد بسیاری از مردم ایران رو به ساختن نمونه های موقت و ساده و شاید بتوان گفت ابتدایی از آن بپردازند تا از رنج بی مایگی و ناامنی رها یابند. البته زاغه نشینی و حاشیه نشینی خود اتفاقات دیگری رقم زد و آن چیزی که الآن به آن آسیبهای اجتماعی می گوییم، تولیدی از این سبک زندگی بود. داشتن نمونه ساده، در جایی که رفتارها پیچیده و معادله گون است. در این تجربه سالها لباس کهنه کردیم تا به عنوان مرکز تولید آسیبهای اجتماعی شناخته شده و اینک احتمالاً عزم جدی برای رفع این نقیصه وجود دارد.
اما این تجربه تکرار شده و اینک نمونه دیگری از زاغه نشینی را تجربه می کنیم که محل اتفاق آن فراتر از کالبد شهرنشینی است. البته، هر الگویی می تواند زاغه نشینی داشته باشد. اگر خانه ساختن و سکونت توانسته بود نمونه های ساده و پر از ریسک و آسیب داشته باشد، امروز اقتصاد و دانش نیز نمونه های ساده و پر از ریسک و آسیب دارند. تاریخ این که چرا خانه های ساده ساخته شد، نشان از نابرابری و نیاز به خانه و تمرکزگرایی شهرها داشت. امروز نیز این تمرکز در شیوه اقتصاد و دانش شهری نهفته است. با این خیل مرکزیت کار و دانش در شهرها آیا دوباره زاغه نشینی شروع می شود؟ زندگی در شهر امروزی بدون داشتن کار و دانش مشروع و مقبول شهری میسر نیست. لذا به خاطر ضرورت این مشروعیت، مردم نیازمند تهیه نمونه هایی هر چند ساده از فرم های مشروعیت برای حضور در جامعه می باشند. نابرابری ممکن است باعث شود همه به سمت داشتن نمونه مطلوب آن فرم باشند.
عضویت داشتن در کار و فرهنگ امروزی عموماً در داشتن مجوز شغلی و مدرک دانشگاهی است. لذا مردم باید دنبال این بودند که نمونه هایی از فرمهای مشروعیت اعم از مجوز و مدرک را کسب کنند. همه که نمی توانند مجوز اقتصادی و مدرک دانشگاهی آن هم با سختی های سرمایه گذاری و یادگیری این دو سیستم را کسب کنند. اما متأسفانه ساختن شرکت ها و دکتراهای ساده، خود شغلی جدید شد و منجر به آسیبها و تخریبهای دیگری می شود که شدت تخریب آن از اسکان موقت هم بیشتر است. گروه هایی که شاید باید به کارگری و مهارت بسنده می کردند، اینک دارای شرکت و مدرک می باشند. از این رو داشتن مجوز های شغلی بدون سرمایه و تجربه یا مدرکهای کم بضاعت که اوجش کاغذپاره شد، آنها را به سرمایه ای برای اختلاس و پول شویی ملی یا تولید علم بی تأثیر در جامعه تبدیل کرد. در اسکان شهری هر قدر جمعیت حاشیه نشین بیشتر باشد، نرخ رشد مصرف و افول سن اعتیاد بیشتر است، در زاغه نشینی فرهنگی نیز نرخ تخریب نمادهای اقتصاد و دانش بیشتر خواهد بود.
زاغه نشینان فرهنگی از نقطه نظر مکانی با کسانی که امکانات بهتری دارند، فاصله ندارند. فاصله آن ها ذهنی است. آن ها افرادی با عقلانیت و سرمایه فرهنگی پایین هستند که به خاطر کسب ملاکهای ظاهری جامعه توانسته اند خود را با دیگران هم ارز سازند. اما واقعیت این است که آن ها سطح دانش و کار ضیفی داشته، امکان رقابت با هم تایان خود را ندارند. هر دو مدرک دارند، اما یکی دانش عمیق نسبت به موضوع دارد و دانش دیگری سرسری است. هر دو کار می کنند، اما یکی به سود می رسد و دیگری همیشه شکست می خورد. چه بسیار مدرک لیسانس که فاقد توانایی است، به عنوان مثال ادبیات خوانده های زیادی که امکان فهم و سرودن شعر ندارند و مشغول کارهای بی ارتباط با ادیبات هستند. چه بسیار شرکت های تعاونی که به چالش افتاده اند، چون ماهیت کار را به خوبی ننیوشیده اند. اما این مهم است که حوزه عمومی، بدنه اجتماع و سیاست رایج کشور را کدام گروه ها هدایت می کنند، اقتصاددانان و متخصصان واقعی یا عموم شاغلین و فارغ التحصیلانی که در این سالها مانند زاغه نشینان دارای مشروعیت و اعتبار فاقد کیفیت شده اند.
#جامعه
🌐شبکه جامعهشناسی علامه
@Atu_sociology
نکته: جامعه شناسی تجربه pinned «🔴زاغهنشینی فرهنگی ✍🏻محمد زینالی اُناری 📍در دهههای گذشته، رشد شرکتها و مدرکها چنان بالا گرفت که افراد ساده و کم سوادی که قبلاً دنبال کارهای یدی و تجربه های ساده بودند، اینک به کارآفرینان و مهندسانی تبدیل شده اند که فاقد سود و مهارت کیفی می باشند. رشد کلاسهای…»
Forwarded from انسانشناسی و فرهنگ
دهه ی فجر یادآور اتفاقاتی است که امروز بسیاری از مردم آن را به یاد ندارند و به آن نمی اندیشند. اتفاقاتی که برخی از آن ها به صورت عینی و مشاهده پذیر رخ داد و این را احتمالا همه ی آن هایی که حضور داشتند دیده اند و می توانند بنویسند یا تعریف کنند. اما اتفاقات دیگری افتاده است که نمی توان آن را به صورت عینی دید، بلکه آن را باید از میان مفاهیم و اندیشه ها کاوید و دید...
ادامه مطلب در:
http://yon.ir/Rx3AX
ادامه مطلب در:
http://yon.ir/Rx3AX
Anthropologyandculture
آزادی: از واژه تا فرهنگ - انسان شناسی و فرهنگ
مقدمه دهه ی فجر یادآور اتفاقاتی است که امروز بسیاری از مردم آن را به یاد ندارند و به آن نمی اندیشند. اتفاقاتی که برخی از آن ها به صورت عینی و مشاهده پذیر رخ داد و این را احتمالا همه ی آن هایی که حضور داشتند دیده اند و می توانند بنویسند یا تعریف کنند.
Forwarded from تشکل غیر دولتی نسيم مهر (Hossein Vasegh_Dodaran)
#نمایشگاه آثار منتخب و برگزیده #یازدهمین_جشنواره_بین_المللی_دن_کیشوت_آلمان با موضوع #کودک_همسری
همزمان با افتتاح نمایشگاه در کشور آلمان
۴_۹بهمن ماه ۱۳۹۷
گشایش ۴ بهمن ماه ساعت ۱۷
اردبیل/مجتمع فرهنگی و هنری فدک/ نگارخانه قوام الدین
ساعت بازدید ۱۶ الی ۲۰
گالری روز جمعه باز است.
همزمان با افتتاح نمایشگاه در کشور آلمان
۴_۹بهمن ماه ۱۳۹۷
گشایش ۴ بهمن ماه ساعت ۱۷
اردبیل/مجتمع فرهنگی و هنری فدک/ نگارخانه قوام الدین
ساعت بازدید ۱۶ الی ۲۰
گالری روز جمعه باز است.
نکته: جامعه شناسی تجربه pinned «دهه ی فجر یادآور اتفاقاتی است که امروز بسیاری از مردم آن را به یاد ندارند و به آن نمی اندیشند. اتفاقاتی که برخی از آن ها به صورت عینی و مشاهده پذیر رخ داد و این را احتمالا همه ی آن هایی که حضور داشتند دیده اند و می توانند بنویسند یا تعریف کنند. اما اتفاقات…»
دختر شایسته ...
و پسر شایسته (ص اول)
محمد زینالی اُناری
در زمان پهلوی به تبع فرهنگ رایج در اکثر عرصه های فرهنگ عامه، برنامه هایی چون دختر شایسته برگزار می شد که در ترکیه ی امروزی رایج بوده و اخیرا در عراق هم برگزار شده است. ضرورت ساماندهی برنامه های فرهنگ عامه از سوی گروه های ذینفع و به خصوص نظارت های فرهنگی لازم بوده اما با وجود سازمان های عریض و طویل انقلاب فرهنگی و فرهنگ عمومی، چنین برنامه ای انجام نمی گیرد و اکتفا کرده اند به نامگذاری خیابان و یک سری برنامه هایی بر کنترل شیوه ی سوگواری و قبض و بسط قلیان کشیدن مردم.
برنامه های دختر شایسته و احیانا پسر شایسته در ایران برگزار نمی شود، اما به صورت غیررسمی و در جریان بر هم انباشتگی نشانه های تشخص نمادهای رسانه ای جوانان عملیاتی می شود. برنامه های دختر شایسته و پسر شایسته، می توانست الگوهای خاصی را به جوانان نشان دهد تا بر اساس ایدئولوژی برنامه ریزان، این نوع تشخص مورد پسند واقع شده و در نتیجه گروه های اجتماعی پیرو و جوانانی که در این برنامه ها مشتاق به مشارکت اند، نشانه های مقبول و مرجح را در شخصیت فردی خود بازنمایی کنند. اما در ایران عملا بازنمایی نشانه ها، بدون ساز و کار مشخص و نشستن و دقت کردن در تعریف های نخبگان فرهنگ عامه از دختر و پسر شایسته، در غیاب چنین برنامه ای صورت می گیرد.
رسانه ها و حتی نخبگان فرهنگی و هنری به طور پنهان به بازنمایی نشانه های دختر و پسر شایسته اقدام می کنند. در جریان رسانه ای شدن آرکی تایپ های مد و جوانی، نمونه هایی چون محمدرضا گلزار، سحر قریشی و ... به صورت نمونه های جوانان برای ژست و پِست جوانی معرفی می شوند و آن قدر در رسانه ها به صورت نقش های هیجانی و زندگی نامه های اینترنتی مورد تمرکز واقع می شوند که به نقش مرجح تبدیل شوند. در نتیجه، یک سنخ از جوانان به نوعی اغواِی نقش پذیری از این ها شده و رفتار و تشخص آن ها را بازنمایی می کنند. تشخصی که بیش از آن که به فکر سیاست و هنر جدی و عمیق باشد، به فکر بدن خود و سلامتی و زیبایی است.
البته در جای دیگری هم توسط علاقمندان به تشخص فرهنگ والا در جامعه مقاومتی برای ارزش گذاری از نقش هایی صورت می گیرد که صرفاً در اتفاقهای سوگوارانه، نقش های شایسته ای چون ریاضیدان جوان را به عنوان نشانه ی همیّت ایرانی ارج می گذارند. می بینیم که گروهی از اعضای جامعه به این نقش علاقمندند و تجربه های علمی و رفتارهای جدی را در جامعه بازنما میکنند و سنخ دیگری را به عنوان شایسته معرفی می کنند. سنخی که تشخص علمی، اخلاقی و خانواده مدار را به جای رسیدگی به بدن و زیبایی انتخاب می کند و چه بسا در لابه لای سختی های جامعه و علم زندگی خود را فدا می کنند و از دست می روند و روزی نیست که خبر درگذشت یکی از هنرمندان یا دانشمندانی که نقش جدی خود را اجرا می کردند بشنویم.
در این میان شاید شکافی بین اخلاق ظاهرگرا و اخلاق عمل گرا شکل می گیرد، دو سنخی که به جای آن که به دو بعد سلامتی و تناسب در عین حال علم و اخلاق به یک سان بنگرند، به صورت جداگانه می نگرند. در نتیجه، افرادی به عنوان نشانه های تشخص و سلوک جوانان بازنمایی می شوند که یا با لباس ها و موهای مرقع و سفره های خوش رنگ و لعاب سلفی می گیرند یا -البته به تعداد کمی - مدام به کتابها و قفسه های علمی و رفتارهای اخلاقی رجوع می کنند و حتی از سلفی گرفتن و ورزش دور می شوند و از فرهنگ مسلط بر رفتار عامه کناره می گیرند، چرا که با اخلاق ظاهرگرای آن همراه نیستند.
@thing
و پسر شایسته (ص اول)
محمد زینالی اُناری
در زمان پهلوی به تبع فرهنگ رایج در اکثر عرصه های فرهنگ عامه، برنامه هایی چون دختر شایسته برگزار می شد که در ترکیه ی امروزی رایج بوده و اخیرا در عراق هم برگزار شده است. ضرورت ساماندهی برنامه های فرهنگ عامه از سوی گروه های ذینفع و به خصوص نظارت های فرهنگی لازم بوده اما با وجود سازمان های عریض و طویل انقلاب فرهنگی و فرهنگ عمومی، چنین برنامه ای انجام نمی گیرد و اکتفا کرده اند به نامگذاری خیابان و یک سری برنامه هایی بر کنترل شیوه ی سوگواری و قبض و بسط قلیان کشیدن مردم.
برنامه های دختر شایسته و احیانا پسر شایسته در ایران برگزار نمی شود، اما به صورت غیررسمی و در جریان بر هم انباشتگی نشانه های تشخص نمادهای رسانه ای جوانان عملیاتی می شود. برنامه های دختر شایسته و پسر شایسته، می توانست الگوهای خاصی را به جوانان نشان دهد تا بر اساس ایدئولوژی برنامه ریزان، این نوع تشخص مورد پسند واقع شده و در نتیجه گروه های اجتماعی پیرو و جوانانی که در این برنامه ها مشتاق به مشارکت اند، نشانه های مقبول و مرجح را در شخصیت فردی خود بازنمایی کنند. اما در ایران عملا بازنمایی نشانه ها، بدون ساز و کار مشخص و نشستن و دقت کردن در تعریف های نخبگان فرهنگ عامه از دختر و پسر شایسته، در غیاب چنین برنامه ای صورت می گیرد.
رسانه ها و حتی نخبگان فرهنگی و هنری به طور پنهان به بازنمایی نشانه های دختر و پسر شایسته اقدام می کنند. در جریان رسانه ای شدن آرکی تایپ های مد و جوانی، نمونه هایی چون محمدرضا گلزار، سحر قریشی و ... به صورت نمونه های جوانان برای ژست و پِست جوانی معرفی می شوند و آن قدر در رسانه ها به صورت نقش های هیجانی و زندگی نامه های اینترنتی مورد تمرکز واقع می شوند که به نقش مرجح تبدیل شوند. در نتیجه، یک سنخ از جوانان به نوعی اغواِی نقش پذیری از این ها شده و رفتار و تشخص آن ها را بازنمایی می کنند. تشخصی که بیش از آن که به فکر سیاست و هنر جدی و عمیق باشد، به فکر بدن خود و سلامتی و زیبایی است.
البته در جای دیگری هم توسط علاقمندان به تشخص فرهنگ والا در جامعه مقاومتی برای ارزش گذاری از نقش هایی صورت می گیرد که صرفاً در اتفاقهای سوگوارانه، نقش های شایسته ای چون ریاضیدان جوان را به عنوان نشانه ی همیّت ایرانی ارج می گذارند. می بینیم که گروهی از اعضای جامعه به این نقش علاقمندند و تجربه های علمی و رفتارهای جدی را در جامعه بازنما میکنند و سنخ دیگری را به عنوان شایسته معرفی می کنند. سنخی که تشخص علمی، اخلاقی و خانواده مدار را به جای رسیدگی به بدن و زیبایی انتخاب می کند و چه بسا در لابه لای سختی های جامعه و علم زندگی خود را فدا می کنند و از دست می روند و روزی نیست که خبر درگذشت یکی از هنرمندان یا دانشمندانی که نقش جدی خود را اجرا می کردند بشنویم.
در این میان شاید شکافی بین اخلاق ظاهرگرا و اخلاق عمل گرا شکل می گیرد، دو سنخی که به جای آن که به دو بعد سلامتی و تناسب در عین حال علم و اخلاق به یک سان بنگرند، به صورت جداگانه می نگرند. در نتیجه، افرادی به عنوان نشانه های تشخص و سلوک جوانان بازنمایی می شوند که یا با لباس ها و موهای مرقع و سفره های خوش رنگ و لعاب سلفی می گیرند یا -البته به تعداد کمی - مدام به کتابها و قفسه های علمی و رفتارهای اخلاقی رجوع می کنند و حتی از سلفی گرفتن و ورزش دور می شوند و از فرهنگ مسلط بر رفتار عامه کناره می گیرند، چرا که با اخلاق ظاهرگرای آن همراه نیستند.
@thing
دختر شایسته ...
و پسر شایسته (ص دوم)
محمد زینالی اُناری
اما در این بین، نخبگان سیاسی سالهای اخیر ورودی در فرهنگ عامه داشتند و سنخی به جای گذاشته اند که موضوعی عجیب و پیچیده است. «چگوارا» شخصیتی بود که در رفتارهای سوسیالیستی ظهور کرد و خاموش شد. اما در ایران، به رغم خاموشی بزرگی که نصیب جوان های توده ای و مارکسیست در دهه ی اول بعد از انقلاب نصیب شد، بازنمایی عجیبی از فیلم های انتخاباتی ریاست جمهوری نهم و کلیپ ها و پوسترهای رایج، از این شخصیت وجود داشته که در کنار سایر نشانه ها، به ظهور نوعی سنخ چگوارایی در ایران انجامیده که به جای داشتن برنامه ی جدی سیاسی یا علمی، بیشتر اعتراض می کند و عصبانی است. این سنخ شاید آن گروهی را به بازنمایی فرا می خواند که موضوعی فرودست و محروم داشته اند.
شاید این با یک سنخ دیگر از جوانان که کم تر وجود داشته اند مواجهند. آن ها که اخلاق پذیر رقابت دارند و به نسبت دیگران سرمایه ی بیشتری دارند. در برابر هر فرد زیرک و دارای سرمایه، شاید هزاران فرد بی پول و معترض وجود داشته باشد. اما فعلاً این سنخ در میان افراد متمول، سرمایه دار، کارکنان رده بالا و دارای درآمدهای بهتر ترویج میشود و سنخ هایی از جوانان تولید و بازنما می شوند که خود را ورزیده، موفق و دارای اصالت می دانند و به نوعی خود را در بین جوانان بیکارو معترض کنونی نوعی نورتابیده، موفق و منتخب می دانند، فارغ از این که این موفقیت چقدر به اضافه ی سرمایه فرهنگی و اقتصادی والدین آن ها ربط داشته است.
در نتیجه، شکافی بین اعتراض و موفقیت در جامعه شکل می گیرد وسنخ های جوانان با موفقیت و شکست بر اثر اصالت و سرکوب شکل می گیرند و این در فضاهای اجتماعی و رفتارهای عاملانه نیز بازنمایی می شود. از این رو، نوعی اخلاق نورتابیدگی یا اصالت گرا از یک سو و احساس سرکوب یا تنوعی از اخلاق های اعتراض از سوی دگر بازنمایی می شوند و به تبع خاص فرهنگ عامه، به جای آن که مواجه و در برابر هم قرار بگیرند، به عنوان تمایز موفق و شکست خورده در میان جوانان شکل می گیرند. اگرچه تلفیقی بین اخلاق جدی+موفقیت یا اخلاق ظاهرگرا+اعتراض وجود نداشته است، اما ممکن است ترکیب هایی از این دست نیز در میان جوانان وجود داشته باشد، فرضاً ترکیبی که از موفقیت و سرکوب اقتصادی شکل می گیرد که در برخی از جوانان موفق علمی و حذف شده از رقابت های علمی و سرمایه گذاری وجود دارد.
در هر حال اخلاق دختر و پسر شایسته مانند گلزار، میرزاخانی، عامه ی چگورایی معترض و ژن خوب و مرغوب زیادند و سنخ های ظاهرگرا/علمی و معترض/برتر در جامعه ی ما به عنوان جوانان شایسته به صورت خودبخودی و در انفعال سیاستگذاری های فرهنگی شکل می گیرند. حال آن که سازمان های عریض و طویل فرهنگی می توانستند در این مدت به جوانان شایسته ی ایران الگوهای ترکیبی از تناسب بدن در کنار سواد علمی یا رقابت پذیری در کنار عدالت طلبی تعریف می کرد تا ما هم بتوانیم برای میدان جوانی در فرهنگ عامه اخلاق مناسب و متعادل برای ایجاد همبستگی در جامعه تعریف کنیم. اما با وضعیت فعلی رفتار موزائیکی در سنخ های جوانی بازنمایی می شود و در آینده شکاف های اجتماعی را تشدید خواهد نمود.
@thing
و پسر شایسته (ص دوم)
محمد زینالی اُناری
اما در این بین، نخبگان سیاسی سالهای اخیر ورودی در فرهنگ عامه داشتند و سنخی به جای گذاشته اند که موضوعی عجیب و پیچیده است. «چگوارا» شخصیتی بود که در رفتارهای سوسیالیستی ظهور کرد و خاموش شد. اما در ایران، به رغم خاموشی بزرگی که نصیب جوان های توده ای و مارکسیست در دهه ی اول بعد از انقلاب نصیب شد، بازنمایی عجیبی از فیلم های انتخاباتی ریاست جمهوری نهم و کلیپ ها و پوسترهای رایج، از این شخصیت وجود داشته که در کنار سایر نشانه ها، به ظهور نوعی سنخ چگوارایی در ایران انجامیده که به جای داشتن برنامه ی جدی سیاسی یا علمی، بیشتر اعتراض می کند و عصبانی است. این سنخ شاید آن گروهی را به بازنمایی فرا می خواند که موضوعی فرودست و محروم داشته اند.
شاید این با یک سنخ دیگر از جوانان که کم تر وجود داشته اند مواجهند. آن ها که اخلاق پذیر رقابت دارند و به نسبت دیگران سرمایه ی بیشتری دارند. در برابر هر فرد زیرک و دارای سرمایه، شاید هزاران فرد بی پول و معترض وجود داشته باشد. اما فعلاً این سنخ در میان افراد متمول، سرمایه دار، کارکنان رده بالا و دارای درآمدهای بهتر ترویج میشود و سنخ هایی از جوانان تولید و بازنما می شوند که خود را ورزیده، موفق و دارای اصالت می دانند و به نوعی خود را در بین جوانان بیکارو معترض کنونی نوعی نورتابیده، موفق و منتخب می دانند، فارغ از این که این موفقیت چقدر به اضافه ی سرمایه فرهنگی و اقتصادی والدین آن ها ربط داشته است.
در نتیجه، شکافی بین اعتراض و موفقیت در جامعه شکل می گیرد وسنخ های جوانان با موفقیت و شکست بر اثر اصالت و سرکوب شکل می گیرند و این در فضاهای اجتماعی و رفتارهای عاملانه نیز بازنمایی می شود. از این رو، نوعی اخلاق نورتابیدگی یا اصالت گرا از یک سو و احساس سرکوب یا تنوعی از اخلاق های اعتراض از سوی دگر بازنمایی می شوند و به تبع خاص فرهنگ عامه، به جای آن که مواجه و در برابر هم قرار بگیرند، به عنوان تمایز موفق و شکست خورده در میان جوانان شکل می گیرند. اگرچه تلفیقی بین اخلاق جدی+موفقیت یا اخلاق ظاهرگرا+اعتراض وجود نداشته است، اما ممکن است ترکیب هایی از این دست نیز در میان جوانان وجود داشته باشد، فرضاً ترکیبی که از موفقیت و سرکوب اقتصادی شکل می گیرد که در برخی از جوانان موفق علمی و حذف شده از رقابت های علمی و سرمایه گذاری وجود دارد.
در هر حال اخلاق دختر و پسر شایسته مانند گلزار، میرزاخانی، عامه ی چگورایی معترض و ژن خوب و مرغوب زیادند و سنخ های ظاهرگرا/علمی و معترض/برتر در جامعه ی ما به عنوان جوانان شایسته به صورت خودبخودی و در انفعال سیاستگذاری های فرهنگی شکل می گیرند. حال آن که سازمان های عریض و طویل فرهنگی می توانستند در این مدت به جوانان شایسته ی ایران الگوهای ترکیبی از تناسب بدن در کنار سواد علمی یا رقابت پذیری در کنار عدالت طلبی تعریف می کرد تا ما هم بتوانیم برای میدان جوانی در فرهنگ عامه اخلاق مناسب و متعادل برای ایجاد همبستگی در جامعه تعریف کنیم. اما با وضعیت فعلی رفتار موزائیکی در سنخ های جوانی بازنمایی می شود و در آینده شکاف های اجتماعی را تشدید خواهد نمود.
@thing