پیام رسیده:
جالبه!
يكي از همكاران توي اتاقش جا كم آورده توي راهرو دانشكده قسمت روبروي اتاقش هم گل چيده!
جالبه!
يكي از همكاران توي اتاقش جا كم آورده توي راهرو دانشكده قسمت روبروي اتاقش هم گل چيده!
استعداد یابی یا استعداد کشی
#استعدادکشی
#علی_بهشتی
#فدراسیون_ژیمناستیک
#وزیر_ورزش_و_جوانان_کشور
محمد زینالی اُناری
حَسَب علاقه ی پسرم به ژیمناستیک، امروز به تماشای مسابقات کشوری ترامپولین نشستم و مسابقه ی هم تیمی های او را در اسلام آباد غرب تماشا کردم تا ببینم #علی_بهشتی پسر اردبیلی که مادر و پدر فقیرش او را چه دلیرانه و با درآمدهای کارگری پشتیبانی می کنند تا بتواند در ورزش که یکی از اُردرهای جامعه ی ما برای کار و موفقیت است، پیش برود. اما علی رغم تمرین ها و اجرای بسیار زیبای وی که به جای آن که در سطح نوجوانان باشد، مشابه یک ژیمناست بزرگسال بود، او را از گرفتن مدال اول مسابقات محروم کردند تا یک بار دیگر شاهد بداخلاقی و بی رحمی در ورزش باشیم.
خطاب این یاداشت به وزیر محترم ورزش و جوانان کشور و مخاطب دلسوز ایرانی است. امروز تلویزیون بارها این مسابقه را استعداد یابی نامید، اما بهشتی را که مدام مجری شبکه زاگرس هم می گفت برنامه ای سنگین و عالی زده است از صحنه ی گرفتن جوایز انفرادی حذف کرد تا با نمره ی کمی به او بگویند که به خاطر صحنه های پشت پرده او برنده نیست. چرا که او فرزند پدر و مادری فقیر است که وزیر محترم ورزش و جوانان سیستمی که برای او سقف شیشه ای گذاشته اند را نمی بیند.
این مملکت پر از #علی_بهشتی های بسیاری است که استعدادشان کشته می شود و از بین می رود. مثل خوره ای که روح صادق هدایت را می خورد، جوانان مستعد ما به خاطر صحنه های پشت پرده، فقر والدین شان و هزاران مسئله ی دیگر حذف می شوند چرا که سیستم مدیریتی، داوری و نظارتی مسابقات ما مانند بسیاری از سیستم های دیگر زندگی مان لنگ می زند و سقف ها و قفس های بسیاری برای کسانی که دست شان به جایی بند نیست گذاشته شده است.
آیا باید تنش میان رئیس هیئت استانی با مربی تیم که می تواند به صورت های دیگری حل شود را یک جوان فقیر که با فلاکت و سختی های بسیار مادر خیاط و پدر کارگرش به مسابقات رفته است بدهد؟ آیا باید بی کفایتی رئیس فدراسیون را که نمی داند در هیئت های استانی چه خبر است را یک جوان فقیر و ساده و مهربان بدهد؟ تا چه زمانی قرار است استعدادهای ما کشته شوند و به جای آن بی استعدادها به مسابقات بین المللی بروند؟
اما #علی_بهشتی قهرمان است، او قهرمان بازی هایی است که در آن ها در واقع می برد اما در کاغذهای ناجوانمردانه ی داوری می بازد. به #علی_بهشتی داوران و روسای ضعیف فدراسیون جایزه نمی دهند، تیم ملی نمی رود و با اشک و ناله به خانه بر می گردد. اما او قهرمان زندگی مادری است که سالیان سال با کارگری ساده زندگی می کند و با خیاطی هزینه های اجاره نشینی و رشد فرزندانش را می پردازد. آری او قهرمان زندگی مادرش است و بس! ورزش ایران دست ناجوانمردان اسیر است و او را نمی خواهد.
#وزیر_ورزش_وجوانان کشور باید پاسخگو باشد.
@thing
#استعدادکشی
#علی_بهشتی
#فدراسیون_ژیمناستیک
#وزیر_ورزش_و_جوانان_کشور
محمد زینالی اُناری
حَسَب علاقه ی پسرم به ژیمناستیک، امروز به تماشای مسابقات کشوری ترامپولین نشستم و مسابقه ی هم تیمی های او را در اسلام آباد غرب تماشا کردم تا ببینم #علی_بهشتی پسر اردبیلی که مادر و پدر فقیرش او را چه دلیرانه و با درآمدهای کارگری پشتیبانی می کنند تا بتواند در ورزش که یکی از اُردرهای جامعه ی ما برای کار و موفقیت است، پیش برود. اما علی رغم تمرین ها و اجرای بسیار زیبای وی که به جای آن که در سطح نوجوانان باشد، مشابه یک ژیمناست بزرگسال بود، او را از گرفتن مدال اول مسابقات محروم کردند تا یک بار دیگر شاهد بداخلاقی و بی رحمی در ورزش باشیم.
خطاب این یاداشت به وزیر محترم ورزش و جوانان کشور و مخاطب دلسوز ایرانی است. امروز تلویزیون بارها این مسابقه را استعداد یابی نامید، اما بهشتی را که مدام مجری شبکه زاگرس هم می گفت برنامه ای سنگین و عالی زده است از صحنه ی گرفتن جوایز انفرادی حذف کرد تا با نمره ی کمی به او بگویند که به خاطر صحنه های پشت پرده او برنده نیست. چرا که او فرزند پدر و مادری فقیر است که وزیر محترم ورزش و جوانان سیستمی که برای او سقف شیشه ای گذاشته اند را نمی بیند.
این مملکت پر از #علی_بهشتی های بسیاری است که استعدادشان کشته می شود و از بین می رود. مثل خوره ای که روح صادق هدایت را می خورد، جوانان مستعد ما به خاطر صحنه های پشت پرده، فقر والدین شان و هزاران مسئله ی دیگر حذف می شوند چرا که سیستم مدیریتی، داوری و نظارتی مسابقات ما مانند بسیاری از سیستم های دیگر زندگی مان لنگ می زند و سقف ها و قفس های بسیاری برای کسانی که دست شان به جایی بند نیست گذاشته شده است.
آیا باید تنش میان رئیس هیئت استانی با مربی تیم که می تواند به صورت های دیگری حل شود را یک جوان فقیر که با فلاکت و سختی های بسیار مادر خیاط و پدر کارگرش به مسابقات رفته است بدهد؟ آیا باید بی کفایتی رئیس فدراسیون را که نمی داند در هیئت های استانی چه خبر است را یک جوان فقیر و ساده و مهربان بدهد؟ تا چه زمانی قرار است استعدادهای ما کشته شوند و به جای آن بی استعدادها به مسابقات بین المللی بروند؟
اما #علی_بهشتی قهرمان است، او قهرمان بازی هایی است که در آن ها در واقع می برد اما در کاغذهای ناجوانمردانه ی داوری می بازد. به #علی_بهشتی داوران و روسای ضعیف فدراسیون جایزه نمی دهند، تیم ملی نمی رود و با اشک و ناله به خانه بر می گردد. اما او قهرمان زندگی مادری است که سالیان سال با کارگری ساده زندگی می کند و با خیاطی هزینه های اجاره نشینی و رشد فرزندانش را می پردازد. آری او قهرمان زندگی مادرش است و بس! ورزش ایران دست ناجوانمردان اسیر است و او را نمی خواهد.
#وزیر_ورزش_وجوانان کشور باید پاسخگو باشد.
@thing
نکته: جامعه شناسی تجربه pinned «استعداد یابی یا استعداد کشی #استعدادکشی #علی_بهشتی #فدراسیون_ژیمناستیک #وزیر_ورزش_و_جوانان_کشور محمد زینالی اُناری حَسَب علاقه ی پسرم به ژیمناستیک، امروز به تماشای مسابقات کشوری ترامپولین نشستم و مسابقه ی هم تیمی های او را در اسلام آباد غرب تماشا کردم تا…»
Forwarded from عصرتبریز
عصر بررسی میکند؛
🔹رسیدن به دانشگاه، با عبور از کتابخانههای زیرزمینی
🔸تنها یکی از کتابخانههای خصوصی تبریز دارای مجوز است
🔹این گزارش را در لینک زیر بخوانید؛👇
bit.ly/2RvjHiY
@AsrTabriz
🔹رسیدن به دانشگاه، با عبور از کتابخانههای زیرزمینی
🔸تنها یکی از کتابخانههای خصوصی تبریز دارای مجوز است
🔹این گزارش را در لینک زیر بخوانید؛👇
bit.ly/2RvjHiY
@AsrTabriz
Forwarded from جامعه شناسی حوزه عمومی
🔺گرامیداشت یاد دکتر غلامحسین صدیقی و دکتر سید محمد امین قانعی راد در افتتاحیه پنجمین همایش روز ملی علوم اجتماعی در ایران
▪️سه شنبه 13 آذرماه 1397 ساعت 8:15 تا 10:15
@MAminGhaneirad
▪️سه شنبه 13 آذرماه 1397 ساعت 8:15 تا 10:15
@MAminGhaneirad
Forwarded from انجمن جامعه شناسی ایران
برنامه همایش.pdf
196.2 KB
♦️برنامه زمانی نشست ها و سخنرانی های پنجمین همایش ملی روز علوم اجتماعی؛مسائل و چالشهای آموزش علوم اجتماعی در ایران
https://goo.gl/ctnCJ4
@iran_sociology
https://goo.gl/ctnCJ4
@iran_sociology
سنگی اندر گل شان بود
محمد زینالی اُناری
شاید ستاره ها و هنرپیشه ها ناراحت باشند و حتی پرخاش کنند که چرا به «در خارج پاییدن» و «در خارج زائیدن» آن ها اعتراض می شود. اما آن ها باید به جای این که چرا پشت سرشان حرف زده می شود به جستن یک نکته در این حرف ها بپردازند. ما معمولا وقتی می شنویم که پشت سرمان حرف زده اند، به صورت سنتی زود عصبانی می شویم. اما هیچ وقت سراغش را نمی گیریم که چه کرده ایم که حرف زده اند. اگر 50درصد فرض ما این باشد که آن ها بدند، 50 درصد هم باید فکر کنیم ببینیم چه کاری از ما سر زده است که دل دوست مان شکسته و پشت سرمان حرف زده است و هم وطن بودن هم نوعی دوستی است!
اگر ایران بد است و زندگی شما را نمی شاید، همین شما را پرورده است و این شما بودید که به جای نقد رسانه اش را تقویت کرده اید. اما شما از همین پرورش تان پول در آوردید و مطرح شدید و حال آن که اگر ایران خوب نیست، پرورش شما هم بخشی از این ناخوبی است. مالکین اصلی جایگاه های محبوبیت رسانه شمائید ولی از آن می گریزید. می روید به جایی که فکر میکنید همبسته ی آن جا و شهریار آن جا هستید، و قفس ایران سزای شما خوش الحان ها نیست.
اول کسی که باید وطن پرست باشد و ایران ایران بگوید و حتی سایرین را هم برای ایرانی شدن دعوت کند، همین شمائید که به برکت تلویزیون و سینمای فکسنی این کشور به بزرگان رسانه ای این کشور تبدیل شده اید. اما در حال حاضر خلاف این درایت عمل می کنید و دایه ای که شما را پرورده را نمی پسندید و زیر پای خود و هنرتان را سست می کنید. اما باید بدانید وقتی مردم به شما اعتراض می کنند، دقیقا به همین گفتمانی اعتراض دارند که «چرا باید کسانی که وضع موجود می نازد و ستایش می کند، از آن بگریزند؟» «چرا دایگان طوری پرورش می دهند که از آغوش وی بگریزند؟»
دوستم می گفت این ها به زبان بی زبانی می گویند که ما می خواهیم در جایی زندگی کنیم که محیطش و آدم هایش ارزش با آن ها زندگی کردن را دارند و ظاهرا ما ایرانی هایی که این ستاره ها را می ستائیم و با زبان آن ها زندگی می کنیم، ما را انسانی که بتوانند در کنار آن زندگی کنند نمی دانند و چه بسا فکر می کنند ما انسان نیستیم که از ما می گریزند. کسی نیست به آنان بگوید همه ی ایران دارد شبیه شما می شود، شما زیبارویان و نکته پردازان شهریار همین جایید پس به کجا می گریزید؟
اما واقعیت این است که ستاره ها خوب هم می دانند، آن ها از خودشان و از سزای کاری که کرده اند می گریزند و خود می دانند که چه گناهی کرده اند که ممکن است سیاهی آن فردا گریبان این مردم را بگیرد. و اگر امروز در جای دیگر به یمن ظواهر و پرونده های هنری آنان اعتماد می شود، نمی دانند که در دل این زیبارویان و آن چه که پرورده شده، چه نهفته است. به قول شاعر، سنگی اندر گل شان بود، همان شد دل شان!
@THING
محمد زینالی اُناری
شاید ستاره ها و هنرپیشه ها ناراحت باشند و حتی پرخاش کنند که چرا به «در خارج پاییدن» و «در خارج زائیدن» آن ها اعتراض می شود. اما آن ها باید به جای این که چرا پشت سرشان حرف زده می شود به جستن یک نکته در این حرف ها بپردازند. ما معمولا وقتی می شنویم که پشت سرمان حرف زده اند، به صورت سنتی زود عصبانی می شویم. اما هیچ وقت سراغش را نمی گیریم که چه کرده ایم که حرف زده اند. اگر 50درصد فرض ما این باشد که آن ها بدند، 50 درصد هم باید فکر کنیم ببینیم چه کاری از ما سر زده است که دل دوست مان شکسته و پشت سرمان حرف زده است و هم وطن بودن هم نوعی دوستی است!
اگر ایران بد است و زندگی شما را نمی شاید، همین شما را پرورده است و این شما بودید که به جای نقد رسانه اش را تقویت کرده اید. اما شما از همین پرورش تان پول در آوردید و مطرح شدید و حال آن که اگر ایران خوب نیست، پرورش شما هم بخشی از این ناخوبی است. مالکین اصلی جایگاه های محبوبیت رسانه شمائید ولی از آن می گریزید. می روید به جایی که فکر میکنید همبسته ی آن جا و شهریار آن جا هستید، و قفس ایران سزای شما خوش الحان ها نیست.
اول کسی که باید وطن پرست باشد و ایران ایران بگوید و حتی سایرین را هم برای ایرانی شدن دعوت کند، همین شمائید که به برکت تلویزیون و سینمای فکسنی این کشور به بزرگان رسانه ای این کشور تبدیل شده اید. اما در حال حاضر خلاف این درایت عمل می کنید و دایه ای که شما را پرورده را نمی پسندید و زیر پای خود و هنرتان را سست می کنید. اما باید بدانید وقتی مردم به شما اعتراض می کنند، دقیقا به همین گفتمانی اعتراض دارند که «چرا باید کسانی که وضع موجود می نازد و ستایش می کند، از آن بگریزند؟» «چرا دایگان طوری پرورش می دهند که از آغوش وی بگریزند؟»
دوستم می گفت این ها به زبان بی زبانی می گویند که ما می خواهیم در جایی زندگی کنیم که محیطش و آدم هایش ارزش با آن ها زندگی کردن را دارند و ظاهرا ما ایرانی هایی که این ستاره ها را می ستائیم و با زبان آن ها زندگی می کنیم، ما را انسانی که بتوانند در کنار آن زندگی کنند نمی دانند و چه بسا فکر می کنند ما انسان نیستیم که از ما می گریزند. کسی نیست به آنان بگوید همه ی ایران دارد شبیه شما می شود، شما زیبارویان و نکته پردازان شهریار همین جایید پس به کجا می گریزید؟
اما واقعیت این است که ستاره ها خوب هم می دانند، آن ها از خودشان و از سزای کاری که کرده اند می گریزند و خود می دانند که چه گناهی کرده اند که ممکن است سیاهی آن فردا گریبان این مردم را بگیرد. و اگر امروز در جای دیگر به یمن ظواهر و پرونده های هنری آنان اعتماد می شود، نمی دانند که در دل این زیبارویان و آن چه که پرورده شده، چه نهفته است. به قول شاعر، سنگی اندر گل شان بود، همان شد دل شان!
@THING
نکته: جامعه شناسی تجربه pinned «http://www.isna.ir/news/94091508900/%D8%B1%D9%85%D8%B2-%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D8%B1%D9%88%D8%B2-%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%D8%AC%D9%88-%DA%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA @thing»
Forwarded from ️ شبکه جامعه شناسی
✅ رمز ماندگاری #روز_دانشجو چیست؟
🖋 محمد زینالی اُناری - کارشناس ارشد علوم اجتماعی و پژوهشگر
اگر از روز به توپ بستن مجلس که روز مهمی در جنبش مشروطه است، بگذریم، روز به تفنگبستن دانشگاه هم روزی تأثیرگذار در برانگیختن انقلاب اسلامی بود که آن را میراثدار هویت و حرکت دانشجو کرد. انقلاب اسلامی ایران، یک پدیده صرف که حاصل راهپیمایی و یا حرکتهای مسلحانه و زیرزمینی باشد، نبود. این انقلاب، حاصل دگرگونی در اندیشه و دگرگونی در تفکر نسلهایی بود که در سالهای متوالی دگرگونیهای جهانی و دگماتیسم حکومتی را در کنار هم می دیدند و این هویت ویژه دانشجو بود که این فضای تازه را دید و همین نگاه او، به بروز حرکتش انجامید.
حال این که چگونه این هویت مورد توجه قرار گرفته و با آن برخورد شد، یک تحلیل کارآگاهی در حوزه سیاست میتواند باشد که به شناسایی عوامل انسانی و یا گروههای تأثیرگذار بپردازد. اما وقوع این پدیده، بیانگر این بود که در آن برهه، فضای تازهای برای حرفزدن و خواستن به وجود آمد و آن دانشگاه بود. دانشگاهی که در معرض تفنگ قرار گرفت دانشگاهی بود که پاسخ آن تفنگ را نه با گلوله، که با سخن خود داد. به قول فرخی، یواش یواش تپیدنهای دل آن دانشجویان که عزیز دل خانهشان بودند، به "ناله" و با روشنگریهای انقلابی به "فریاد" تبدیل شد و وقتی، به قول فروغ فرخزاد، صدا ماندنی باشد، دیگر پیش فریاد هیچ چیز دیگری نیست که بماند.
آری! پیدایش و تظلمخواهی هر فضای تازهای در ایران، ناشی از یک دگرگونی در دانش و یافتن جایی برای سخن است و صدالبته برآوردن فریاد؛ چرا که هر سخنی، اگر که با توپ و مسلسل روبرو شود، آبستن فریادی خواهد شد که فریدون خوب میگوید فقط کمی رساتر شدن برای نالههایش لازم است. الحق که امروز، صدای دانشجو به مدد سرشت پاک جوانان امروزی و زبان برّایی که هیچ احدی را یارای قد علمکردن در برابرش نیست، وضوح دارد و نه یکی، که چندین رسانه برای خود اختصاص داده است. حال که زمانه، زمانه این صداست، دور و تسلسل دانشجویان در فضای دانشگاه، جمعیت آن را در جامعه به اوج نیز رسانیده و این جامعه، به صدای دانشجو تبدیل شده است.
از این رو بر دانشجوست که مگذارد، صدایش بلرزد و تسلسل دانشگاه، صدای آنها را قطع کرده و به زیرزمینها و کافینتها پناه ببرد. دانشجوی امروزی، رسالت آن را دارد که در کنار حراست از صدای خود، از جامعهای که در این انقلاب شیرین پیرو صدای او بوده مراقبت کرده و آن را در رویارویی با دام انگارههایی که با تفکر، رسالت و آرمانهای دانشجو جور نیستند، تنها مگذارد. اما شناسایی و حفظ این صدای گسسته و چندرشتهای، خود نکتهای است که باید دانشجو به خصوص بعد از فارغالتحصیلی به پیگیری آن بپردازد و بداند این صدایی که در دانشگاه سر داده، چه بوده است و قرار بود چه بشود؟
مبادا بعد از دانشگاه، این صدا رها شده و به یک آواز دوران دانشجویی تبدیل شود! مبادا کسانی که نشریات دانشجویی میخوانند، نشریات دوران فراغت را به دست نگیرند. مبادا کسانی که در دانشگاه سیاسی میشوند، بعداً بگویند ما را با سیاست کاری نیست! مبادا دانشجویانی که به دنبال دانش هستند، کارفرمای دانش شوند و مبادا دانشجویان راز نخوانده، اسیر رمز شوند. جنبش دانشجویی، #ندای_آگاهی است و صدای دانشجو، پر از آگاهی و تعقلی که قرار است به درون جامعه حرکت کند. این! صدای این دوران است؛ صدایی که عقل و خرد را از دانشگاه بین همه مردم کشور توزیع میکند و آنها را بیننده که نه، خواننده صداهای پرهمدلی در کشور میکند. خجسته باد این آگاهی و خجسته این روز که یادآور آن است!
📸 مزار سه شهید 16 ذر 32
🌐 شبکه جامعهشناسی علامه
@Atu_Sociology
🖋 محمد زینالی اُناری - کارشناس ارشد علوم اجتماعی و پژوهشگر
اگر از روز به توپ بستن مجلس که روز مهمی در جنبش مشروطه است، بگذریم، روز به تفنگبستن دانشگاه هم روزی تأثیرگذار در برانگیختن انقلاب اسلامی بود که آن را میراثدار هویت و حرکت دانشجو کرد. انقلاب اسلامی ایران، یک پدیده صرف که حاصل راهپیمایی و یا حرکتهای مسلحانه و زیرزمینی باشد، نبود. این انقلاب، حاصل دگرگونی در اندیشه و دگرگونی در تفکر نسلهایی بود که در سالهای متوالی دگرگونیهای جهانی و دگماتیسم حکومتی را در کنار هم می دیدند و این هویت ویژه دانشجو بود که این فضای تازه را دید و همین نگاه او، به بروز حرکتش انجامید.
حال این که چگونه این هویت مورد توجه قرار گرفته و با آن برخورد شد، یک تحلیل کارآگاهی در حوزه سیاست میتواند باشد که به شناسایی عوامل انسانی و یا گروههای تأثیرگذار بپردازد. اما وقوع این پدیده، بیانگر این بود که در آن برهه، فضای تازهای برای حرفزدن و خواستن به وجود آمد و آن دانشگاه بود. دانشگاهی که در معرض تفنگ قرار گرفت دانشگاهی بود که پاسخ آن تفنگ را نه با گلوله، که با سخن خود داد. به قول فرخی، یواش یواش تپیدنهای دل آن دانشجویان که عزیز دل خانهشان بودند، به "ناله" و با روشنگریهای انقلابی به "فریاد" تبدیل شد و وقتی، به قول فروغ فرخزاد، صدا ماندنی باشد، دیگر پیش فریاد هیچ چیز دیگری نیست که بماند.
آری! پیدایش و تظلمخواهی هر فضای تازهای در ایران، ناشی از یک دگرگونی در دانش و یافتن جایی برای سخن است و صدالبته برآوردن فریاد؛ چرا که هر سخنی، اگر که با توپ و مسلسل روبرو شود، آبستن فریادی خواهد شد که فریدون خوب میگوید فقط کمی رساتر شدن برای نالههایش لازم است. الحق که امروز، صدای دانشجو به مدد سرشت پاک جوانان امروزی و زبان برّایی که هیچ احدی را یارای قد علمکردن در برابرش نیست، وضوح دارد و نه یکی، که چندین رسانه برای خود اختصاص داده است. حال که زمانه، زمانه این صداست، دور و تسلسل دانشجویان در فضای دانشگاه، جمعیت آن را در جامعه به اوج نیز رسانیده و این جامعه، به صدای دانشجو تبدیل شده است.
از این رو بر دانشجوست که مگذارد، صدایش بلرزد و تسلسل دانشگاه، صدای آنها را قطع کرده و به زیرزمینها و کافینتها پناه ببرد. دانشجوی امروزی، رسالت آن را دارد که در کنار حراست از صدای خود، از جامعهای که در این انقلاب شیرین پیرو صدای او بوده مراقبت کرده و آن را در رویارویی با دام انگارههایی که با تفکر، رسالت و آرمانهای دانشجو جور نیستند، تنها مگذارد. اما شناسایی و حفظ این صدای گسسته و چندرشتهای، خود نکتهای است که باید دانشجو به خصوص بعد از فارغالتحصیلی به پیگیری آن بپردازد و بداند این صدایی که در دانشگاه سر داده، چه بوده است و قرار بود چه بشود؟
مبادا بعد از دانشگاه، این صدا رها شده و به یک آواز دوران دانشجویی تبدیل شود! مبادا کسانی که نشریات دانشجویی میخوانند، نشریات دوران فراغت را به دست نگیرند. مبادا کسانی که در دانشگاه سیاسی میشوند، بعداً بگویند ما را با سیاست کاری نیست! مبادا دانشجویانی که به دنبال دانش هستند، کارفرمای دانش شوند و مبادا دانشجویان راز نخوانده، اسیر رمز شوند. جنبش دانشجویی، #ندای_آگاهی است و صدای دانشجو، پر از آگاهی و تعقلی که قرار است به درون جامعه حرکت کند. این! صدای این دوران است؛ صدایی که عقل و خرد را از دانشگاه بین همه مردم کشور توزیع میکند و آنها را بیننده که نه، خواننده صداهای پرهمدلی در کشور میکند. خجسته باد این آگاهی و خجسته این روز که یادآور آن است!
📸 مزار سه شهید 16 ذر 32
🌐 شبکه جامعهشناسی علامه
@Atu_Sociology
Telegram
attach 📎
نکته: جامعه شناسی تجربه pinned «http://www.isna.ir/news/95091609536/%D8%AF%D9%88%D8%A6%D9%84-%D8%B9%D9%84%D9%85-%D8%A8%D8%A7-%D8%AB%D8%B1%D9%88%D8%AA وقتی که تقلب علمی رواج پیدا کرد و این شخصیت پولی شد، برای اولین بار در جلوی ویترین کتابفروشی های میدان انقلاب گزاره های علمی را دستفروشی…»
Forwarded from محمد باقر زینالی (mohamadbagher zeinali)
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Forwarded from یادداشت
جماعت زدایی از علم
محمد زینالی اُناری
دفعه ی اول نیست که دانشگاه مراسمی برگزار می کند و در آن مسائل عدیده ای است که می توان آن ها را مشاهده کرد و دید و نمی توان به سادگی و سکوت از کنار آن رد شد. هفته ی جاری نمایشگاهی به مناسبت روز پژوهش برگزار شد که در آن نهادهای مختلف علمی، فنی و سازمانی حضور داشتند تا آثار خود را برای نمایش به عرضه بگذارند. در این نمایشگاه موضوعات بسیاری برای نقد و بررسی وجود داشت که به اجمال به دو نمونه اشاره می شود.
#نمایش_گاه از دو واژه ی #نمایش و #گاه تشکیل می شود که در آن حتما باید نمایشی برگزار شود و گاه آن وجود داشته باشد. در واقع هر غرفه، قرار است نمایشی شکل دهد و مکانی که مختص آن نمایش باشد. به عنوان مثال، وقتی نمایشگاهی درباره ی کامپیوتر برگزار می شود، لازم است طرحی به شکل مونیتو یا لبتاب ساخته شده و برای حاضران حسی درباره ی کامپیوتر به دست دهد و درون این مکان، نمایشی درباره ی دستأوردهای علمی یا بازار مربوط به آن برگزار شود که می تواند به صورت دو بعدی یا سه بعدی صورت گیرد.
اما عملا چنین نمایشی وچنین مکانی به صورت حرفه ای خلق نمی شود، چرا که نمایش گاه داری در اردبیل یک حرفه ی یا تخصص نیست بلکه هر کسی می تواند با کاغذ و بنر، آش شعله قلم کاری بسازد و روی هم بریزد و بگوید نمایشگاه زده ام. اما این واقعا در قرن بیست و یک مسخره تر از هر چیزی است که ما کاری را بکنیم که در واقع همان کار نیست. در نتیجه، ما خودمان را به اصطلاح متخصصین کوچه و بازار، سرکار گذاشته ایم و مهمتر از خودمان، آن دسته جماعت محترمی که قرار است از نمایشگاه بازدید کنند را نیز هم.
#جماعت_زدایی وقتی صورت می گیرد که نمایشگاه دار از دیده شدن توسط مردم خجالت بکشد. یعنی شما نمایشگاهی باز می کنید که سعی می کنید هیچ کس آن را نبیند. «جماعت» در نمایشگاه وقتی شکل می گیرد که مردم به صورت مناسکی وارد آن شده به خوانش حکایت های موجود در غرفه های مختلف نمایشگاه بپردازد. صحنه ی نمایشگاه، مانند صحنه های مراسم عزاداری، یا جشن است و در آن مردم به صورت دسته جمعی حضور داشته و با انجام دادن هماهنگ اما منفرد یک کار در آن آئین مشارکت کرده و کسب معنا می کنند. اما چه وقتی مناسکی انجام می شود ولی لازم است که آدم هایی که قرار است باشند، نباشند؟
جماعت زدایی از نمایشگاه وقتی صورت می گیرد که نمایشگاه چیزی برای نشان دادن در نمایشگاه نداشته باشد. یکی از موضوعات مهم در نمایشگاه، انتقادات و اشکالاتی است که از آن گرفته می شود و چه بسا نمایشگاه هایی وجود داشته باشد که صرفا برای شکل دادن پوشالی به آن اقدام شده باشد. در میان مردم غیردانشگاهی، افراد متخصص بسیاری وجود دارند که در صورت دیدن صحنه های غیرحرفه ای از نمایشگاه و ... به کنه اشکالات موجود در آن و زیربناهای به دست آمدن چنین وضعیتی پی می برند. آن وقت دانشگاه و سیستمهای علمی به چالش نقدپذیری و پاسخگویی ورود پیدا میکنند که البته سازنده و تمدنی است. اما آن ها اگر کار شایسته ای انجام نداشته باشند، به سوی هرچه مخفیانه شدن مراسم رفته و سعی می کنند کسی به آن جا نیاید و در واقع کارشان چیزی نخواهد بود جز جماعت زایی و تمدن زدایی.
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری
دفعه ی اول نیست که دانشگاه مراسمی برگزار می کند و در آن مسائل عدیده ای است که می توان آن ها را مشاهده کرد و دید و نمی توان به سادگی و سکوت از کنار آن رد شد. هفته ی جاری نمایشگاهی به مناسبت روز پژوهش برگزار شد که در آن نهادهای مختلف علمی، فنی و سازمانی حضور داشتند تا آثار خود را برای نمایش به عرضه بگذارند. در این نمایشگاه موضوعات بسیاری برای نقد و بررسی وجود داشت که به اجمال به دو نمونه اشاره می شود.
#نمایش_گاه از دو واژه ی #نمایش و #گاه تشکیل می شود که در آن حتما باید نمایشی برگزار شود و گاه آن وجود داشته باشد. در واقع هر غرفه، قرار است نمایشی شکل دهد و مکانی که مختص آن نمایش باشد. به عنوان مثال، وقتی نمایشگاهی درباره ی کامپیوتر برگزار می شود، لازم است طرحی به شکل مونیتو یا لبتاب ساخته شده و برای حاضران حسی درباره ی کامپیوتر به دست دهد و درون این مکان، نمایشی درباره ی دستأوردهای علمی یا بازار مربوط به آن برگزار شود که می تواند به صورت دو بعدی یا سه بعدی صورت گیرد.
اما عملا چنین نمایشی وچنین مکانی به صورت حرفه ای خلق نمی شود، چرا که نمایش گاه داری در اردبیل یک حرفه ی یا تخصص نیست بلکه هر کسی می تواند با کاغذ و بنر، آش شعله قلم کاری بسازد و روی هم بریزد و بگوید نمایشگاه زده ام. اما این واقعا در قرن بیست و یک مسخره تر از هر چیزی است که ما کاری را بکنیم که در واقع همان کار نیست. در نتیجه، ما خودمان را به اصطلاح متخصصین کوچه و بازار، سرکار گذاشته ایم و مهمتر از خودمان، آن دسته جماعت محترمی که قرار است از نمایشگاه بازدید کنند را نیز هم.
#جماعت_زدایی وقتی صورت می گیرد که نمایشگاه دار از دیده شدن توسط مردم خجالت بکشد. یعنی شما نمایشگاهی باز می کنید که سعی می کنید هیچ کس آن را نبیند. «جماعت» در نمایشگاه وقتی شکل می گیرد که مردم به صورت مناسکی وارد آن شده به خوانش حکایت های موجود در غرفه های مختلف نمایشگاه بپردازد. صحنه ی نمایشگاه، مانند صحنه های مراسم عزاداری، یا جشن است و در آن مردم به صورت دسته جمعی حضور داشته و با انجام دادن هماهنگ اما منفرد یک کار در آن آئین مشارکت کرده و کسب معنا می کنند. اما چه وقتی مناسکی انجام می شود ولی لازم است که آدم هایی که قرار است باشند، نباشند؟
جماعت زدایی از نمایشگاه وقتی صورت می گیرد که نمایشگاه چیزی برای نشان دادن در نمایشگاه نداشته باشد. یکی از موضوعات مهم در نمایشگاه، انتقادات و اشکالاتی است که از آن گرفته می شود و چه بسا نمایشگاه هایی وجود داشته باشد که صرفا برای شکل دادن پوشالی به آن اقدام شده باشد. در میان مردم غیردانشگاهی، افراد متخصص بسیاری وجود دارند که در صورت دیدن صحنه های غیرحرفه ای از نمایشگاه و ... به کنه اشکالات موجود در آن و زیربناهای به دست آمدن چنین وضعیتی پی می برند. آن وقت دانشگاه و سیستمهای علمی به چالش نقدپذیری و پاسخگویی ورود پیدا میکنند که البته سازنده و تمدنی است. اما آن ها اگر کار شایسته ای انجام نداشته باشند، به سوی هرچه مخفیانه شدن مراسم رفته و سعی می کنند کسی به آن جا نیاید و در واقع کارشان چیزی نخواهد بود جز جماعت زایی و تمدن زدایی.
@ardabilnote