نکته: جامعه شناسی تجربه
764 subscribers
449 photos
32 videos
78 files
438 links
جامعه شناسی تجربه
یادداشت ها و فعالیتهای
محمد زینالی اناری:
@Mohamadzeinaliunari
(گروه بحث کانال)
@SoExperience

not for selling
Download Telegram
سندروم علف هرز
محمد زینالی اُناری

شاید روایتی از زندگی خودم برای ارائه ی یک تحلیل اجتماعی خوب نباشد، اما تشابه آن با بسیاری از همسایگان بنده و بسیاری از شهرک نشینان «مهر» در کشور اشتراکاتی پدید می آورد که از زندگی پیش رو می توان به عنوان معرف استفاده نمود. «سندروم علف هرز» می تواند یکی از بیماری های جسمانی ای باشد که سیاست های مسکن پدید می آورند و سیاست های مسکنی که شهرنشین را به صورت نیازمند خانه های اضطراری و پادگانی مهندسان عمران و شرکت های پیمانکاری ببیند نه به عنوان مشتری خدمات شهری. به همین دلیل این ها تلاش دارند تا کشور را به عنوان پادگانی نظامی از سربازان کارگری و خدماتی موظف یا مجبور به انتخاب خانه های تولیدی پیمانکارانی تبدیل کنند که پشت صحنه ی سیاست های تکنولوژیک کشور قرار دارند.

البته این سیاست ها در دهه ی هشتاد شکل گرفته و تا کنون ادامه دارد و هر گونه رویارویی با آن، به عنوان امری شیطانی در جامعه متصور می شود و مورد هدف و اصابت ضربات «شایعه» و تخریب قرار می گیرد. یکی از کسانی که در قامت دولت نسبت به اجرای موظفی این سیاست ها عمل ننمود، «آخوندی» وزیر راه و مسکن سابق بود که جبران این خدمت ناگذاری این بود که او به اشراف، رانتی و بسیاری از تهمت های دیگر متهم شد تا مجبور به برکناری اختیاری شود. چرا که بیماری علف هرز که توضیح خواهم داد، برنامه های شهرسازی را به بازار مسکن آن هم در بیابان دره ی اطراف شهرها اختصاص داده و سیاست های مبتنی بر بازسازی و احیای بافت فرسوده را کلاً مورد توجه قرار نداده و عدم وجود طرح های مشابه مسکن مهری که بازار پیمانکاران «دوطرف میز» را سکه کند، مساوی با عدم کارکرد وزارت راه و مسکن می داند.

«سندروم علف هرز» همین زندگی ای است که من نوعی پانزده سال است طی می کنم. ساختن شهرک های مورد توجه پیمانکاران و مکلف کردن دولت و شهرداری ها به هزینه های رایگان این شهرک ها و در واقع حمایت غیرمستقیم هزینه های زیربنایی و تجهیز این شهرک ها برای پیشبرد طرح های پیمانکاری. به همین خاطر، ساکنان این شهرک ها مجبورند سالها در شهرک هایی فاقد امکانات زندگی شهری و در قالب پادگان ها یا اردوگاههای آپارتمانی بدون سایر جنبه های نهادی شهر راتحمل کنند تا پس از سالهای آزگار امکانات شهری به این شهرک سرازیر شود. امکاناتی که بیشتر در قالب پاسخی به نارضایتی شهری و مطالبات اجتماعی صورت گرفته و مدیران را مجبور به تأمین هزینه های شهرسازی تقلیل گرای مهندسین و پیمانکاران می کند. شهرک هایی که بدون برنامه های جامع شهری و ناشی از مداخله ی پیمانکاران در اذهان مدیران مسکن کشور و استان ها ساخته می شود.

«سندروم علف هرز» وضع زندگی کسانی است که سالها مجبورند در بین علف های هرز یا بیابان های حاشیه ی شهر و در متن مراتع یا محیط های طبیعی حاشیه ی شهر، و تحت عنوان شهرک های تحت حمات مدیران به ظاهر مردم گرا ساخته می شود تا آنان سالهای سال مشتری اصلی گرده افشانی علف های هرز و حساسیت های آنان واقع شده و به بیماران تنفسی و آلرژیک شهرها اضافه شوند. آلودگی هایی که به دلیل ساخته نشدن شهرک های متناسب کارگران شهری شکل می گیرد و تن و جان آنان را اسیر مخاطره های ناشی از فضاهای غیرمستعد زندگی شهری می نماید. بیماران سندروم علف هرز، نه صرفا به خاطر آلرژی بیمارند، که به خاطر شهرسازی تقلیل گرای مهندسان و پیمانکاران به ظاهر مردمی و متنفذ در نظام شایعات و سیاست گذاری های عمرانی چنین روزی دارند. آن ها قربانی سیاست های تقلیل گرای مهندسین وپیمانکاران هستند نه قربانی گرده افشانی علف های هرزی که مانند سرطان به سرعت رشد می کنند و زمین را و احتمالا بدن بیماران را فرا می گیرند.

@thing
Forwarded from دغدغه ایران
چگونه به مشاغل گند زدیم؟
(محمد فاضلی و محمد زینالی)
✅ یادداشت «کاش زودتر نوشته بودم» (https://t.me/fazeli_mohammad/1447) درباره شیوه رانندگی در خودروهای دولتی و اثر آموزش‌ندیده بودن رانندگان، بازخوردهای زیادی داشت و از جمله محمد زینالی به ایده بسیار مهمی اشاره کرد: «ما به مشاغل گند زده‌ایم.»

✅ بیان تندی است اما واقعیت دارد. ماجرا احتمالاً از آن‌جا شروع شده که مشاغلی را تخصصی نامیده‌اند و برخی مشاغل غیرتخصصی و از اساس بدون نیاز به مهارت تعریف شده‌اند، یا در عمل به گونه‌ای با این مشاغل برخورد شده گویی مشاغل بدون نیاز به مهارت و آموزش هستند. همین امر احترام برخی مشاغل را کاسته است.

✅ ما فکر می‌کنیم همه مشاغل محترم، تخصصی، دارای شأن و جایگاه ویژه خود هستند. جامعه ما اما با بی‌توجهی به ضرورت تدوین دوره‌های آموزشی مناسب، تعریف کردن رسمی مهارت‌های لازم برای دریافت گواهینامه انجام یک کار، و با انگ «غیرتخصصی» و «ساده» زدن به آن‌ها، برخی مشاغل را کم‌اعتبار ساخته است.

✅ شما بارها عباراتی نظیر «کارگر ساده»، «راننده ساده»، «منشی»، «سرایدار» یا «آبدارچی» را شنیده‌اید. نظام آموزشی، اداری و فهم عمومی ما از این مشاغل (و بسیاری مشاغل دیگر)، سبب شده است پیچیدگی، مهارت و اعتبار آن‌ها را درک و مطالبه نکنیم. آیا اصلاً چیزی به نام «کارگر ساده» ممکن است؟ آیا کارگر ساختمانی می‌تواند بدون مهارت باشد؟ آیا او نباید اصول کار با مواد، ابزارها و فناوری‌های ساختمان را بیاموزد؟ آیا نباید برای رعایت ایمنی آموزش ببیند؟ آیا آموزش‌های او بر کیفیت ساخت و ایمنی و جان آدمیان مؤثر نیست؟

✅ آیا رانندگی کار ساده‌ای است؟ هیچ وقت فکر کرده‌اید راننده باید چه آموزش‌هایی دریافت کند تا بتواند عامل به قانون باشد و برای مثال اگر مسافرش دچار حمله قلبی شد یا در تصادف آسیب دید، آیا او باید کمک‌های اولیه را بداند یا خیر؟ آیا راننده همان کسی نیست که حامل و حافظ جان مسافران است؟ آیا برای چنین شغل حساسی می‌توان عبارت «راننده ساده» را به‌کار برد؟

✅ آیا تاکنون فکر کرده‌ایم که سرایدار ساختمان باید چه دانشی از مصرف آب و انرژی در ساختمان، مدیریت و جداسازی پسماندهای خانگی، اصول ایمنی ساختمان، یا مهارت‌هایی درباره تأسیسات ساختمان داشته باشد؟ سؤالات مشابهی را می‌توان درباره شغل دشوار منشی‌ها پرسید. آیا منشی‌های مدیران به همه توانمندی‌های لازم برای بهبود فرایند اداری، نظم دادن به کار مدیر، تنظیم وقت، شیوه برخورد با مراجعان و ... آشنا هستند؟

✅ ترکیبی از انگ «ساده» زدن به مشاغل، نظام رتبه‌بندی و تعیین جایگاه حرفه‌ای شغل‌ها، تقسیم آن‌ها به تخصصی و غیرتخصصی، ناتوانی‌های نظام آموزشی بالاخص نظام آموزش فنی و حرفه‌ای در تعریف بسته‌های مهارت‌آموزی برای مشاغل مختلف، و تأکید افراطی بر آموزش دانشگاهی مدرک‌گرا، جامعه ما را از داشتن انسان‌های ماهر و به همان میزان صاحبان مشاغل محترم، معتبر و دارای شأن مناسب محروم کرده است.

✅ نتیجه این وضعیت، نارضایتی شاغلان به خیلی از مشاغل از شأن، جایگاه و درآمدشان؛ و نارضایتی استفاده‌کنندگان از خدمات این مشاغل بر اثر آموزش‌ندیده بودن و فقدان مهارت کافی ایشان است. ما شغل ساده‌ای نمی‌شناسیم، هر شغلی نیازمند مهارت، آموزش‌ها و خلاقیت‌های خاص خودش است. آموزش کافی و بالا بردن کیفیت ارائه خدمات هر شغل، رضایت از زندگی برای فرد شاغل و رضایت از خدمات ارائه‌شده برای دیگران را افزایش می‌دهد اما نظام آموزشی و الگوهای فرهنگی و مختصات بازار کاری که به صورت تاریخی شکل گرفته، با بی‌مهارت و بدون نیاز به آموزش معرفی کردن برخی مشاغل، به آن‌ها گند زده است.

✅ شاید سازمان آموزش فنی و حرفه‌ای، برای پرداختن به این مسأله مناسب باشد. هیچ کاری آن‌قدر ساده نیست که بدون آموزش بتوان آن‌را باکیفیت و توأم با رضایت مشتری انجام داد. بخشی از نارضایتی ما از عمده تعمیرکارانی که به خانه می‌آوریم یا شاغلان بسیاری مشاغل خدماتی دیگر، نتیجه همین وضعیت است. آموزش‌های شغلی مناسب و طراحی بسته‌های آموزش مهارتی برای همه عناوین شغلی، کیفیت و رضایت زندگی ما ایرانیان را افزایش خواهد داد و جان‌مان نیز کمتر به خطر می‌افتد.

✅ (این متن را اگر می‌پسندید، برای دیگران نیز ارسال کنید.)
https://t.me/fazeli_mohammad
04-17.pdf
959.5 KB
شهر در تسخیر کاکتوس ها

محمد زینالی اناری، روزان، ۳آذر۱۳۹۷


@thing
Forwarded from یادداشت
گلهای آپارتمانی: زیبایی یا فریب
محمد زینالی اُناری

می پرسم: «چرا توی اتاق رو پر گلدون کردین»؟ می گوید «چون زیبایی است و دل آدم را باز می کند». - «با این که شما در ساختمانی تیره و فاقد امکان زیبایی کار می کنید باز هم دنبال زیبایی هستید»؟ - «بلی». - «آیا به نظر شما با یکی دو گلدان کوچک زیبایی حاصل می شود»؟ - «خوب ما چه کنیم، من که زورم به ساختمان و زیبا کردن آن نمیرسد، پس سعی می کنم محوطه ای که کار می کنم را زیبا کنم». - «به این صورت، شما دل خودتون رو خوش می کنید به این که حداقل دور و برتون زیبا شده». – «آره». - «آخه این که نمی شه، شما خیابان و مسیر شهرتون شلوغ و خسته کننده باشه و با چند گلدون کوچیک دل تون رو خوش کنید». - «پس چه کنیم؟ همینشم اگه نداشته باشیم که می پوسیم»! - «خوب به این صورت شما خودتان را از کلیت آن که بخواهید در مورد سیمای شهر نظری داشته باشید، خلاص می کنید و سرتون رو با کارِتون و محیط گلدونی بار تون گرم می کنید». - «آره، خوب»! - «این طوری فکر می کنید این جا زیبا شده»؟ - «خوب هر کس یه سلیقه ای داره» ( و شروع به دفاع از عملش می کند). - «من که به عنوان ارباب رجوع اومدم، اصلا این حس رو ندارم و فکر می کنم شما فضای ساده ی محیط کارتون رو تبدیل کرده اید به چیزی که یادآور کافه ها و مغازه های همه چی فروشی قدیمی که از گالش تا نون خشک می فروخت»! - «خوب شما این طور فکر کنید». - «خوب من مشتری و ارباب رجوع هستم و دوست ندارم». - «شما یه نفرید همه که مثل شما فکر نمی کنند»!

- « همه ی مشتری هایی که همین الآن در اتاق شما هستند، تنها یکنفراند و آن اینک منام! آیا فکر میکنید تک تک مشتری ها باید راضی باشند از کار شما»؟ - «بله بالاخره دیگران هم حقی دارند». - «آخه الآن چه قانونی نوشته شده در مورد گل آراستن در محیط کار که این جا رو پر از بوی شمدونی کرده و مزاحم تنفس مردمه»! - «شما ظاهرا با گل مشکل داری». - «نه بابا من که با گل مشکلی ندارم، اما به نظرم می رسه محیط کاری، خودش یه دیزاین یا طراحی خاصی رو داره که باید به شیوه ی کارش مرتبط باشه و یه همگونی بین محیط های کاری یک سیستم وجود داشته باشه». - «چه سیستمی آقا، من اگه همین رو هم نداشتم که تو این اتاق میپوسیدم». - «خوب بهتره در مورد وضعیت اتاق تون با مدیریت تون صحبت کنید نه این که ملغمه ای از گلها بچینید تو اتاق تون و هر اتاقی که ما مراجعه کنیم، پر از تاخچاگولی شده باشه، این به نظرتون با مسائلی مثل میزخدمت، رضایت ارباب رجوع و ... سازگاره که هر کسی هر گلی دوست داره، مثل شمدونی و کاکتوس بچینه توی اتاقش و به مشتری بگه همه مثل تو فکر نمی کنن»؟ ...

... «این فقط امروز نیست که من این جا مراجعه می کنم و می بینم شما گل گذاشتی، ما توی کل شهر این وضعیت رو به نوعی شاهدیم. وقتی که شهر در نماهای خودش شاهد زیبایی نباشه و همه جا زشت و نامتشخص باشه و میزان رضایت مردم از محیط زندگی پایین باشه و شهر خودشون رو ستایش نکنن، در مسائل شهری مشارکت اجتماعی نداشته باشن و نخوان مالیات بدن و مدام دنبال تخفیف تو عوارض شهری و قسط بندی و تخلف باشن نتیجه اش میشه که دیزاین شهر تبدیل به دیزاین اتاق کار میشه و تمام ناراحتی ها و دل مردگی های ما در فضای شهر که پر از خانه های ناهم ارتفاع و پستی و بلندی دیدگاه ما هست، یا ساختمان های کهنه ای که مجبوریم توی بافت فرسوده اش بپوسیم و نهایتا هم لانه های تنگ و تاریک ازش می سازیم، که چی بشه، که بتونیم این وضعیت بی سامان رو از یاد ببریم، ما وسط طبیعتی زندگی می کنیم که می تونست بهترین صحنه های طبیعی و دل نواز رو در شهر ازش به یادگار داشته باشیم، یه دونه باغ ملی بود اونم خرابش کردیم، گلهای دامنه ی سبلان مگه کم از گلهای هلند داره؟ مردمی که باغهای پیرامون اردبیل رو دیدن چطور می تونن این شرایط رو تحمل کنن»؟ - «من که مسئول کل مسائل شهر نیستم»! - «منم نیستم، ولی با همدیگه شاید بتونیم این مسئولیت رو گردن بگیریم». - «پس به نظرت من باید این گلها رو چیکار کنم»؟ - «فعلاً که نمی تونم به کسایی که این گل ها رو تزئین می کنن چیز بیشتری بگم، چی بگم؟ بگم این گلها تنها ما رو به این وضع سرگرم می کنه و از اقدمات اساسی به نفع تزئین های جزئی صرفنظر می کنیم؟ حالا همین پلشتی و چرکینی شهرمون برای یه عده ای به این بهونه که دارن برای بهبود کیفیت زندگی مردم گل و گیاه آپارتمانی تولید می کنن، درآمدی ایجاد کرده، تازه گی ها به این امید هم رفتن نمایشگاه و کلی گل و گیاه هم خریدن، بهتره ادامه ی بحث مون بمونه برای بعد».

@thing
@ardabilnote
پیام رسیده:

جالبه!
يكي از همكاران توي اتاقش جا كم آورده توي راهرو دانشكده قسمت روبروي اتاقش هم گل چيده!
سیاست شعر

محمد زینالی اناری، روزنامه ایران، ۸آذر۱۳۹۷

@thing
استعداد یابی یا استعداد کشی

#استعدادکشی
#علی_بهشتی
#فدراسیون_ژیمناستیک
#وزیر_ورزش_و_جوانان_کشور

محمد زینالی اُناری

حَسَب علاقه ی پسرم به ژیمناستیک، امروز به تماشای مسابقات کشوری ترامپولین نشستم و مسابقه ی هم تیمی های او را در اسلام آباد غرب تماشا کردم تا ببینم #علی_بهشتی پسر اردبیلی که مادر و پدر فقیرش او را چه دلیرانه و با درآمدهای کارگری پشتیبانی می کنند تا بتواند در ورزش که یکی از اُردرهای جامعه ی ما برای کار و موفقیت است، پیش برود. اما علی رغم تمرین ها و اجرای بسیار زیبای وی که به جای آن که در سطح نوجوانان باشد، مشابه یک ژیمناست بزرگسال بود، او را از گرفتن مدال اول مسابقات محروم کردند تا یک بار دیگر شاهد بداخلاقی و بی رحمی در ورزش باشیم.

خطاب این یاداشت به وزیر محترم ورزش و جوانان کشور و مخاطب دلسوز ایرانی است. امروز تلویزیون بارها این مسابقه را استعداد یابی نامید، اما بهشتی را که مدام مجری شبکه زاگرس هم می گفت برنامه ای سنگین و عالی زده است از صحنه ی گرفتن جوایز انفرادی حذف کرد تا با نمره ی کمی به او بگویند که به خاطر صحنه های پشت پرده او برنده نیست. چرا که او فرزند پدر و مادری فقیر است که وزیر محترم ورزش و جوانان سیستمی که برای او سقف شیشه ای گذاشته اند را نمی بیند.

این مملکت پر از #علی_بهشتی های بسیاری است که استعدادشان کشته می شود و از بین می رود. مثل خوره ای که روح صادق هدایت  را می خورد، جوانان مستعد ما به خاطر صحنه های پشت پرده، فقر والدین شان و هزاران مسئله ی دیگر حذف می شوند چرا که سیستم مدیریتی، داوری و نظارتی مسابقات ما مانند بسیاری از سیستم های دیگر زندگی مان لنگ می زند و سقف ها و قفس های بسیاری برای کسانی که دست شان به جایی بند نیست گذاشته شده است.

آیا باید تنش میان رئیس هیئت استانی با مربی تیم که می تواند به صورت های دیگری حل شود را یک جوان فقیر که با فلاکت و سختی های بسیار مادر خیاط و پدر کارگرش به مسابقات رفته است بدهد؟ آیا باید بی کفایتی رئیس فدراسیون را که نمی داند در هیئت های استانی چه خبر است را یک جوان فقیر و ساده و مهربان بدهد؟ تا چه زمانی قرار است استعدادهای ما کشته شوند و به جای آن بی استعدادها به مسابقات بین المللی بروند؟

اما #علی_بهشتی قهرمان است، او قهرمان بازی هایی است که در آن ها در واقع می برد اما در کاغذهای ناجوانمردانه ی داوری می بازد. به #علی_بهشتی داوران و روسای ضعیف فدراسیون جایزه نمی دهند، تیم ملی نمی رود و با اشک و ناله به خانه بر می گردد. اما او قهرمان زندگی مادری است که سالیان سال با کارگری ساده زندگی می کند و با خیاطی هزینه های اجاره نشینی و رشد فرزندانش را می پردازد. آری او قهرمان زندگی مادرش است و بس! ورزش ایران دست ناجوانمردان اسیر است و او را نمی خواهد.

#وزیر_ورزش_وجوانان کشور باید پاسخگو باشد.

@thing
نکته: جامعه شناسی تجربه pinned «استعداد یابی یا استعداد کشی #استعدادکشی #علی_بهشتی #فدراسیون_ژیمناستیک #وزیر_ورزش_و_جوانان_کشور محمد زینالی اُناری حَسَب علاقه ی پسرم به ژیمناستیک، امروز به تماشای مسابقات کشوری ترامپولین نشستم و مسابقه ی هم تیمی های او را در اسلام آباد غرب تماشا کردم تا…»
Forwarded from عصرتبریز
عصر بررسی می‌کند؛
🔹رسیدن به دانشگاه، با عبور از کتابخانه‌های زیرزمینی
🔸تنها یکی از کتابخانه‌های خصوصی تبریز دارای مجوز است

🔹این گزارش را در لینک زیر بخوانید؛👇
bit.ly/2RvjHiY
@AsrTabriz
12 (2).pdf
815 KB
فراغت گم شده چند شغله ها

محمد زینالی اناری، ۵آذر، آتیه نو

@thing
🔺گرامیداشت یاد دکتر غلامحسین صدیقی و دکتر سید محمد امین قانعی راد در افتتاحیه پنجمین همایش روز ملی علوم اجتماعی در ایران

▪️سه شنبه 13 آذرماه 1397 ساعت 8:15 تا 10:15

@MAminGhaneirad
برنامه همایش.pdf
196.2 KB
♦️برنامه زمانی نشست ها و سخنرانی های پنجمین همایش ملی روز علوم اجتماعی؛مسائل و چالش‌های آموزش علوم اجتماعی در ایران

https://goo.gl/ctnCJ4

@iran_sociology
سنگی اندر گل شان بود

محمد زینالی اُناری

شاید ستاره ها و هنرپیشه ها ناراحت باشند و حتی پرخاش کنند که چرا به «در خارج پاییدن» و «در خارج زائیدن» آن ها اعتراض می شود. اما آن ها باید به جای این که چرا پشت سرشان حرف زده می شود به جستن یک نکته در این حرف ها بپردازند. ما معمولا وقتی می شنویم که پشت سرمان حرف زده اند، به صورت سنتی زود عصبانی می شویم. اما هیچ وقت سراغش را نمی گیریم که چه کرده ایم که حرف زده اند. اگر 50درصد فرض ما این باشد که آن ها بدند، 50 درصد هم باید فکر کنیم ببینیم چه کاری از ما سر زده است که دل دوست مان شکسته  و پشت سرمان حرف زده است و هم وطن بودن هم نوعی دوستی است!

اگر ایران بد است و زندگی شما را نمی شاید، همین شما را پرورده است و این شما بودید که به جای نقد رسانه اش را تقویت کرده اید. اما شما از همین پرورش تان پول در آوردید و مطرح شدید و حال آن که اگر ایران خوب نیست، پرورش شما هم بخشی از این ناخوبی است. مالکین اصلی جایگاه های محبوبیت رسانه شمائید ولی از آن می گریزید. می روید به جایی که فکر میکنید همبسته ی آن جا و شهریار آن جا هستید، و قفس ایران سزای شما خوش الحان ها نیست.

اول کسی که باید وطن پرست باشد و ایران ایران بگوید و حتی سایرین را هم برای ایرانی شدن دعوت کند، همین شمائید که به برکت تلویزیون و سینمای فکسنی این کشور به بزرگان رسانه ای این کشور تبدیل شده اید. اما در حال حاضر خلاف این درایت عمل می کنید و دایه ای که شما را پرورده را نمی پسندید و زیر پای خود و هنرتان را سست می کنید. اما باید بدانید وقتی مردم به شما اعتراض می کنند، دقیقا به همین گفتمانی اعتراض دارند که «چرا باید کسانی که وضع موجود می نازد و ستایش می کند، از آن بگریزند؟» «چرا دایگان طوری پرورش می دهند که از آغوش وی بگریزند؟»

دوستم می گفت این ها به زبان بی زبانی می گویند که ما می خواهیم در جایی زندگی کنیم که محیطش و آدم هایش ارزش با آن ها زندگی کردن را دارند و ظاهرا ما ایرانی هایی که این ستاره ها را می ستائیم و با زبان آن ها زندگی می کنیم، ما را انسانی که بتوانند در کنار آن زندگی کنند نمی دانند و چه بسا فکر می کنند ما انسان نیستیم که از ما می گریزند. کسی نیست به آنان بگوید همه ی ایران دارد شبیه شما می شود، شما زیبارویان و نکته پردازان شهریار همین جایید پس به کجا می گریزید؟

اما واقعیت این است که ستاره ها خوب هم می دانند، آن ها از خودشان و از سزای کاری که کرده اند می گریزند و خود می دانند که چه گناهی کرده اند که ممکن است سیاهی آن فردا گریبان این مردم را بگیرد. و اگر امروز در جای دیگر به یمن ظواهر و پرونده های هنری آنان اعتماد می شود، نمی دانند که در دل این زیبارویان و آن چه که پرورده شده، چه نهفته است. به قول شاعر، سنگی اندر گل شان بود، همان شد دل شان!

@THING
نکته: جامعه شناسی تجربه pinned «http://www.isna.ir/news/94091508900/%D8%B1%D9%85%D8%B2-%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D8%B1%D9%88%D8%B2-%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%D8%AC%D9%88-%DA%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA @thing»
‌✅ رمز ماندگاری #روز_دانشجو چیست؟
🖋 محمد زینالی اُناری - کارشناس ارشد علوم اجتماعی و پژوهشگر

اگر از روز به توپ بستن مجلس که روز مهمی در جنبش مشروطه است، بگذریم، روز به تفنگ‌بستن دانشگاه هم روزی تأثیرگذار در برانگیختن انقلاب اسلامی بود که آن را میراث‌دار هویت و حرکت دانشجو کرد. انقلاب اسلامی ایران، یک پدیده صرف که حاصل راهپیمایی و یا حرکت‌های مسلحانه و زیرزمینی باشد، نبود. این انقلاب، حاصل دگرگونی در اندیشه و دگرگونی در تفکر نسل‌هایی بود که در سال‌های متوالی دگرگونی‌های جهانی و دگماتیسم حکومتی را در کنار هم می دیدند و این هویت ویژه دانشجو بود که این فضای تازه را دید و همین نگاه او، به بروز حرکتش انجامید.

حال این که چگونه این هویت مورد توجه قرار گرفته و با آن برخورد شد، یک تحلیل کارآگاهی در حوزه سیاست می‌تواند باشد که به شناسایی عوامل انسانی و یا گروه‌های تأثیرگذار بپردازد. اما وقوع این پدیده، بیانگر این بود که در آن برهه، فضای تازه‌ای برای حرف‌زدن و خواستن به وجود آمد و آن دانشگاه بود. دانشگاهی که در معرض تفنگ قرار گرفت دانشگاهی بود که پاسخ آن تفنگ را نه با گلوله، که با سخن خود داد. به قول فرخی، یواش یواش تپیدن‌های دل آن دانشجویان که عزیز دل خانه‌شان بودند، به "ناله" و با روشنگری‌های انقلابی به "فریاد" تبدیل شد و وقتی، به قول فروغ فرخزاد، صدا ماندنی باشد، دیگر پیش فریاد هیچ چیز دیگری نیست که بماند.

آری! پیدایش و تظلم‌خواهی هر فضای تازه‌ای در ایران، ناشی از یک دگرگونی در دانش و یافتن جایی برای سخن است و صدالبته برآوردن فریاد؛ چرا که هر سخنی، اگر که با توپ و مسلسل روبرو شود، آبستن فریادی خواهد شد که فریدون خوب می‌گوید فقط کمی رساتر شدن برای ناله‌هایش لازم است. الحق که امروز، صدای دانشجو به مدد سرشت پاک جوانان امروزی و زبان برّایی که هیچ احدی را یارای قد علم‌کردن در برابرش نیست، وضوح دارد و نه یکی، که چندین رسانه برای خود اختصاص داده است. حال که زمانه، زمانه این صداست، دور و تسلسل دانشجویان در فضای دانشگاه، جمعیت آن را در جامعه به اوج نیز رسانیده و این جامعه، به صدای دانشجو تبدیل شده است.

از این رو بر دانشجوست که مگذارد، صدایش بلرزد و تسلسل دانشگاه، صدای آنها را قطع کرده و به زیرزمین‌ها و کافی‌نت‌ها پناه ببرد. دانشجوی امروزی، رسالت آن را دارد که در کنار حراست از صدای خود، از جامعه‌ای که در این انقلاب شیرین پیرو صدای او بوده مراقبت کرده و آن را در رویارویی با دام انگاره‌هایی که با تفکر، رسالت و آرمانهای دانشجو جور نیستند، تنها مگذارد. اما شناسایی و حفظ این صدای گسسته و چندرشته‌ای، خود نکته‌ای است که باید دانشجو به خصوص بعد از فارغ‌التحصیلی به پیگیری آن بپردازد و بداند این صدایی که در دانشگاه سر داده، چه بوده است و قرار بود چه بشود؟

مبادا بعد از دانشگاه، این صدا رها شده و به یک آواز دوران دانشجویی تبدیل شود! مبادا کسانی که نشریات دانشجویی می‌خوانند، نشریات دوران فراغت را به دست نگیرند. مبادا کسانی که در دانشگاه سیاسی می‌شوند، بعداً بگویند ما را با سیاست کاری نیست! مبادا دانشجویانی که به دنبال دانش هستند، کارفرمای دانش شوند و مبادا دانشجویان راز نخوانده، اسیر رمز شوند. جنبش دانشجویی، #ندای_آگاهی است و صدای دانشجو، پر از آگاهی و تعقلی که قرار است به درون جامعه حرکت کند. این! صدای این دوران است؛ صدایی که عقل و خرد را از دانشگاه بین همه مردم کشور توزیع می‌کند و آن‌ها را بیننده که نه، خواننده صداهای پرهمدلی در کشور می‌کند. خجسته باد این آگاهی و خجسته این روز که یادآور آن است!

📸 مزار سه شهید 16 ذر 32

🌐 شبکه جامعه‌شناسی علامه
@Atu_Sociology
طرح زدن به زندگی

محمد زینالی اناری، ۱۵آذر۹۷، روزنامه ایران

@thing
نکته: جامعه شناسی تجربه pinned «http://www.isna.ir/news/95091609536/%D8%AF%D9%88%D8%A6%D9%84-%D8%B9%D9%84%D9%85-%D8%A8%D8%A7-%D8%AB%D8%B1%D9%88%D8%AA وقتی که تقلب علمی رواج پیدا کرد و این شخصیت پولی شد، برای اولین بار در جلوی ویترین کتابفروشی های میدان انقلاب گزاره های علمی را دستفروشی…»
12 (3).pdf
1.2 MB
مشاغل ساده
دکتر محمد فاضلی، دکتر مهتا بذرافکن، محمد زینالی اناری، ۱۸آذر۱۳۹۷، آتیه نو

@thing