میل تیم ایران به اثبات خود
محمد زینالی اُناری
«چندین سال پیش فروشگاهی بزرگ در ایالات متحده مورد حمله قرار گرفت. گروهی از مهاجمان به طرزی غافلگیر کننده فروشگاه را اشغال کردند و آن را در اختیار گرفتند و آن گاه با بلندگو همه ی مردم را دعوت کردند تا دلی از عزا در آورند. اقدام و کنشی نمادین؛ اما نتیجه ی کار چه شد؟ اکثر مردم بلاتکلیف ماندند که چه چیزی بردارند و با اجناس ناچیز و بی اهمیتی را برداشتند که در هر روز عادی به راحتی می توانستند آن را کِش روند. مثال دیگرآن دونده ی فرانسوی دو چهارصد متری است که در مسابقات قهرمانی اروپا، در صد متر مانده به پایان خط، در آخرین تلاش خویش کم می آورد و نهایتا سوم می شود. خود او بعدا گفته است: وقتی حس کردم دارم برنده می شوم، چیزی در درونم پاره شد.» (ژان بودریار)
بیست و دوم بهمن پنجاه و هفت است، وعده وعیدها داده شده، مردم به خیابان ها ریخته اند و انقلاب شده است. انقلابیونی به میان آمده اند که مسئولیت دارند، یک سری دستآوردهای آن را تحقق بخشند. حتی کالاها و مشاغل صاحبان موقعیت مصادره و مقاسمه می شود و صاحبان قبلی موقعیت ها برای همیشه ایران را می گذارند و می روند، چون حق بودن، داشتن، خواندن و حتی رقصیدن در ایران را ندارند. حال نوبت آن است که مفاهیم آرمانی شریعتی و مطهری مانند آزادی، عدالت و اخلاق برای افرادی تحقق یابد که قرار است بیایند و از این مهمانی استفاده کنند. اما در نهایت، باز هم بالای شهر بالای شهر است، زندانی زندانی است، مهاجرت روستائیان به دلیل بی آبی و خشکسالی دوباره افزایش می یابد، وضع حاشیه نشین و کودک کار به همان سیاق قبل است و چه بسا به مراتب بیشتر.
نیمه ی دوم فوتبال ایران و اسپانیا است، تیم ایران توانسته است اسپانیا را ناکام کند و سبک دفاعی خود را به رخ آنان بکشد. چنان جایگیری و تمرکز دارند که هیچ کس قدرت ندارد پشت مدافعان یا درگیر با آنان به دروازه نزدیک شود. اما ناگهان در نیمه ی دوم همه چیز از یاد می رود، نمی دانند قرار بود همان سبک را ادامه دهند تا احیاناً در ضد حمله به گل برسند. چرا که آنان مثل کسانی که به فروشگاه هجوم آورده اند، سالها تمرین کرده و جنگیده اند تا به جام جهانی بیایند، اما اینک تنها کاری که می کنند این است که از ورود توپ به دروازه ی خود دفاع کنند. دوندگی ها و تک حمله های آن ها نشان می دهد که اجازه و امکان این که تک تک تیم ها را ببرند، را دارند، قوی هستند، قدرت دارند و ماهرند. اما نکته ی اساسی این است که آن ها میل ندارند.
تقریبا اغلب تیم هایی که در گذشته در جاهایی قهرمان شده اند، در بدو ورود به اردوهای جام جهانی، از خود به عنوان مدعی این لیگ یاد می کنند. تیم هایی که فکر می کنند توپ، فوتبال و جام از گذشته برای آن ها آشنا و حقیقت بوده است. اما تیم ایران، به اذعان آن نوشته ی زیبا، تنها رویایی که داشت، شاید این بود که به دیگران ثابت کند که ایرانی ها در فوتبال روز دنیا اعلام موجودیت کنند. تنها حرفی که دو جام جهانی است همه می گویند، این است که « بازیکنان مان نمایش خوبی از فوتبال را ارائه دهند». گمان می شود، بازیکنان، مهارت، توانایی، قدرت و حتی میل به بردن همه ی تیم ها را داشتند، اما یک ملت، رسانه ها، تحلیل گران و ...، انتظارشان فقط اعلام موجودیت بود نه قهرمانی.
اما اصل حضور در لیگ جام جهانی، بر اساس رویای قهرمانی و تیم هایی باید به این جام بیایند، که مدعی قهرمانی جهانند و از این رو هر بازی، مفهوم و دلالت خود را از کاپ قهرمانی می گیرد. در حالی که ملت ایران، رسانه هایش، تحلیل گرانش و هر زبانی که در ایران می چرخید، اگر نمی گفت که «من می دونم که بالاخره ما می بازیم!» تنها رویایی که در مورد این جام داشت، حفظ آبروی ایران بود. این در واقع همان محافظه کاری ای است در پرتاب شدن مردم به آن سوی انقلاب هم بود، مردمی که ساختارهای اقتصاد، سیاست و فرهنگ را در دست می گیرند، اما تنها می خواهند باشند، نه این که به اوج زندگی، همان که توسعه در پی آن است، برسند. تیم ایران، به جای «میل» و عطش شدید به قهرمانی جام جهانی، تنها چیزی که می خواست، میل به اثبات این بود که "ما بلدیم فوتبال بازی کنیم"، مشابه آن که بگوید: "ما بلدیم انقلاب کنیم".
@thing
https://t.me/thing/1159
محمد زینالی اُناری
«چندین سال پیش فروشگاهی بزرگ در ایالات متحده مورد حمله قرار گرفت. گروهی از مهاجمان به طرزی غافلگیر کننده فروشگاه را اشغال کردند و آن را در اختیار گرفتند و آن گاه با بلندگو همه ی مردم را دعوت کردند تا دلی از عزا در آورند. اقدام و کنشی نمادین؛ اما نتیجه ی کار چه شد؟ اکثر مردم بلاتکلیف ماندند که چه چیزی بردارند و با اجناس ناچیز و بی اهمیتی را برداشتند که در هر روز عادی به راحتی می توانستند آن را کِش روند. مثال دیگرآن دونده ی فرانسوی دو چهارصد متری است که در مسابقات قهرمانی اروپا، در صد متر مانده به پایان خط، در آخرین تلاش خویش کم می آورد و نهایتا سوم می شود. خود او بعدا گفته است: وقتی حس کردم دارم برنده می شوم، چیزی در درونم پاره شد.» (ژان بودریار)
بیست و دوم بهمن پنجاه و هفت است، وعده وعیدها داده شده، مردم به خیابان ها ریخته اند و انقلاب شده است. انقلابیونی به میان آمده اند که مسئولیت دارند، یک سری دستآوردهای آن را تحقق بخشند. حتی کالاها و مشاغل صاحبان موقعیت مصادره و مقاسمه می شود و صاحبان قبلی موقعیت ها برای همیشه ایران را می گذارند و می روند، چون حق بودن، داشتن، خواندن و حتی رقصیدن در ایران را ندارند. حال نوبت آن است که مفاهیم آرمانی شریعتی و مطهری مانند آزادی، عدالت و اخلاق برای افرادی تحقق یابد که قرار است بیایند و از این مهمانی استفاده کنند. اما در نهایت، باز هم بالای شهر بالای شهر است، زندانی زندانی است، مهاجرت روستائیان به دلیل بی آبی و خشکسالی دوباره افزایش می یابد، وضع حاشیه نشین و کودک کار به همان سیاق قبل است و چه بسا به مراتب بیشتر.
نیمه ی دوم فوتبال ایران و اسپانیا است، تیم ایران توانسته است اسپانیا را ناکام کند و سبک دفاعی خود را به رخ آنان بکشد. چنان جایگیری و تمرکز دارند که هیچ کس قدرت ندارد پشت مدافعان یا درگیر با آنان به دروازه نزدیک شود. اما ناگهان در نیمه ی دوم همه چیز از یاد می رود، نمی دانند قرار بود همان سبک را ادامه دهند تا احیاناً در ضد حمله به گل برسند. چرا که آنان مثل کسانی که به فروشگاه هجوم آورده اند، سالها تمرین کرده و جنگیده اند تا به جام جهانی بیایند، اما اینک تنها کاری که می کنند این است که از ورود توپ به دروازه ی خود دفاع کنند. دوندگی ها و تک حمله های آن ها نشان می دهد که اجازه و امکان این که تک تک تیم ها را ببرند، را دارند، قوی هستند، قدرت دارند و ماهرند. اما نکته ی اساسی این است که آن ها میل ندارند.
تقریبا اغلب تیم هایی که در گذشته در جاهایی قهرمان شده اند، در بدو ورود به اردوهای جام جهانی، از خود به عنوان مدعی این لیگ یاد می کنند. تیم هایی که فکر می کنند توپ، فوتبال و جام از گذشته برای آن ها آشنا و حقیقت بوده است. اما تیم ایران، به اذعان آن نوشته ی زیبا، تنها رویایی که داشت، شاید این بود که به دیگران ثابت کند که ایرانی ها در فوتبال روز دنیا اعلام موجودیت کنند. تنها حرفی که دو جام جهانی است همه می گویند، این است که « بازیکنان مان نمایش خوبی از فوتبال را ارائه دهند». گمان می شود، بازیکنان، مهارت، توانایی، قدرت و حتی میل به بردن همه ی تیم ها را داشتند، اما یک ملت، رسانه ها، تحلیل گران و ...، انتظارشان فقط اعلام موجودیت بود نه قهرمانی.
اما اصل حضور در لیگ جام جهانی، بر اساس رویای قهرمانی و تیم هایی باید به این جام بیایند، که مدعی قهرمانی جهانند و از این رو هر بازی، مفهوم و دلالت خود را از کاپ قهرمانی می گیرد. در حالی که ملت ایران، رسانه هایش، تحلیل گرانش و هر زبانی که در ایران می چرخید، اگر نمی گفت که «من می دونم که بالاخره ما می بازیم!» تنها رویایی که در مورد این جام داشت، حفظ آبروی ایران بود. این در واقع همان محافظه کاری ای است در پرتاب شدن مردم به آن سوی انقلاب هم بود، مردمی که ساختارهای اقتصاد، سیاست و فرهنگ را در دست می گیرند، اما تنها می خواهند باشند، نه این که به اوج زندگی، همان که توسعه در پی آن است، برسند. تیم ایران، به جای «میل» و عطش شدید به قهرمانی جام جهانی، تنها چیزی که می خواست، میل به اثبات این بود که "ما بلدیم فوتبال بازی کنیم"، مشابه آن که بگوید: "ما بلدیم انقلاب کنیم".
@thing
https://t.me/thing/1159
اعتراض گران فروش ها به گرانی! / از کجا بفهمیم "موبایل" را گران خریدیم
مهدخت قویدل، وبگاه تحلیلی خبری روزان، 6 تیر 1397 3:29
وضعیت اقتصاد ایران این روزها خوب نیست. آب آنقدر گل آلود است که حتی بخشی از کسانی که (موبایل فروش ها) خودشان با گران فروشی در بحرانی تر کردن وضعیت اقتصاد نقش داشتند، به عنوان طلبکار به خیابان ریخته اند. اگر از اعتراض بازار ایران به گرانی ورکود خبری منتشر شود، افکار عمومی با آن همراه است و آن را می پذیرد.
اما وقتی خبر اعتراض موبایل فروش ها، آن هم پاساژ علا الدین به گوش می رسد، حتی وقتی فیلم تجمع را هم می بینند، باز هم علامت سوال در ذهن خیلی ها می ماند که گران فروشهای علاء الدین دقیقا به چه چیزی اعتراض دارند؟ بازار علاالدین از اولین مراکز فروش موبایل در ایران است و بعید است ایرانی پیدا شود که از این پاساژ گوشی خریده باشد و سرش کلاه نگذاشته باشند.
حالا علا الدینی ها، دست پیش را گرفته اند که چه چیزی رو نشود؟ با ارز دولتی 4200 تومان گوشی وارد کرده اند و همان موبایل ها را با قیمت دلار چند برابر تا 9 تومان به مردم فروخته اند و حالا معترض گرانی هم هستند! حالا که سودشان را از ارز دولتی و جیب ملت برده اند، یک شبه تبدیل به مدافعان حقوق مردم شده اند!
درست 24 ساعت قبل از اینکه علاالدینی ها دست به اعتراض بزنند، وزیر ارتباطات از گران فروشی موبایل توسط شرکت های معروف وارد کننده در ماه های اخیر خبر داد و گفت که در این مدت، مردم گوشی های موبایل را با قیمت 55 درصد بیشتر از قیمت واقعی خریده اند.
@thing
ادامه مطلب در لینک زیر👇👇👇
http://roozannews.ir/news/16103/%D8%A7%D8%B9%D8%AA%D8%B1%D8%A7%D8%B6-%DA%AF%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%81%D8%B1%D9%88%D8%B4-%D9%87%D8%A7-%D8%A8%D9%87-%DA%AF%D8%B1%D8%A7%D9%86%DB%8C!--%D8%A7%D8%B2-%DA%A9%D8%AC%D8%A7-%D8%A8%D9%81%D9%87%D9%85%DB%8C%D9%85-
مهدخت قویدل، وبگاه تحلیلی خبری روزان، 6 تیر 1397 3:29
وضعیت اقتصاد ایران این روزها خوب نیست. آب آنقدر گل آلود است که حتی بخشی از کسانی که (موبایل فروش ها) خودشان با گران فروشی در بحرانی تر کردن وضعیت اقتصاد نقش داشتند، به عنوان طلبکار به خیابان ریخته اند. اگر از اعتراض بازار ایران به گرانی ورکود خبری منتشر شود، افکار عمومی با آن همراه است و آن را می پذیرد.
اما وقتی خبر اعتراض موبایل فروش ها، آن هم پاساژ علا الدین به گوش می رسد، حتی وقتی فیلم تجمع را هم می بینند، باز هم علامت سوال در ذهن خیلی ها می ماند که گران فروشهای علاء الدین دقیقا به چه چیزی اعتراض دارند؟ بازار علاالدین از اولین مراکز فروش موبایل در ایران است و بعید است ایرانی پیدا شود که از این پاساژ گوشی خریده باشد و سرش کلاه نگذاشته باشند.
حالا علا الدینی ها، دست پیش را گرفته اند که چه چیزی رو نشود؟ با ارز دولتی 4200 تومان گوشی وارد کرده اند و همان موبایل ها را با قیمت دلار چند برابر تا 9 تومان به مردم فروخته اند و حالا معترض گرانی هم هستند! حالا که سودشان را از ارز دولتی و جیب ملت برده اند، یک شبه تبدیل به مدافعان حقوق مردم شده اند!
درست 24 ساعت قبل از اینکه علاالدینی ها دست به اعتراض بزنند، وزیر ارتباطات از گران فروشی موبایل توسط شرکت های معروف وارد کننده در ماه های اخیر خبر داد و گفت که در این مدت، مردم گوشی های موبایل را با قیمت 55 درصد بیشتر از قیمت واقعی خریده اند.
@thing
ادامه مطلب در لینک زیر👇👇👇
http://roozannews.ir/news/16103/%D8%A7%D8%B9%D8%AA%D8%B1%D8%A7%D8%B6-%DA%AF%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%81%D8%B1%D9%88%D8%B4-%D9%87%D8%A7-%D8%A8%D9%87-%DA%AF%D8%B1%D8%A7%D9%86%DB%8C!--%D8%A7%D8%B2-%DA%A9%D8%AC%D8%A7-%D8%A8%D9%81%D9%87%D9%85%DB%8C%D9%85-
: وبگاه تحلیلی خبری روزان :roozannews.ir
اعتراض گران فروش ها به گرانی! / از کجا بفهمیم
دو هفته قبل در چنین ساعاتی حال استاد فاضل و دوست صمیمی همه ی ما دگرگون شد. او که چند روز قبل در دانشکده ی تربیت بدنی سخنان راهگشایی ایراد فرموده بود از میان ما سفر کرد. روان استاد دکتر قانعی راد شاد.
بنده سه سال قبل در حال تدوین مقاله ای با عنوان "ضرورت ادغام "آموزش های فعال" زیست محیطی در آموزش های مهندسی" برای همایشی در شیراز بودم که به یاد کارهای ارزنده پژوهشگر فرهیخته استاد قانعی راد در قلمرو "آب" افتادم. از این رو در صدد برآمدم که نظرگاه های چند تن از پژوهشگران را در این مقاله بازتاب دهم.
آنچه در ادامه تقدیم می شود نظرگاه زنده یاد دکتر محمد امین قانعی راد است:
بر اساس تحلیل جامعه شناسانی مانند "اینگلهارت" ریشه های توجه و احترام به محیط زیست در غرب و ایران متفاوت است. من به خرد ابزاری و عقلانیت تکنولوژیک نقد جدی دارم که بیش از همه مهندسان را در معرض آن دیده ام( هر چند مهندسی یکی از رشته های خلاق است.) گفتنی است ممکن است بسیاری از جامعه شناسان را نیز گرفتار کند.
خلاصه و تیتر وار بخواهم بگویم؛ طرح های مهندسی بر من به گونه ای پدیدار شده است که به "نگاه مهندسی" نقد دارم.
من نگران طرح های انتقال آب در ایران هستم.
کویر کویر است و دریا, دریا. بیاییم به طبیعت احترام بگذاریم.
پیشینیان ما با حفر "قنات"( که به راستی راهگشا بوده است.) با طبیعت خشک ایران, سازگاری فعالانه داشته اند و هوشمندانه آب را هدایت کرده اند و کوشیده اند تا آنجا که ممکن است از تبخیر آن بکاهند.
در حفظ منابع طبیعی, آب و محیط زیست سزاوار نیست از نقش "جامعه مدنی" غافل شوین؛ حتی شایسته است دولت از ورود جامعه مدنی به "گفتگو در باره ی آب" و معضلات محیط زیست استقبال کند.
شعار "با آب مهربان باشیم" و "بیاییم در مورد آب گفتگو کنیم" سزاوار است در جامعه رایج شود و گرنه بعد از مدتی که بحران آب تشدید شود, عده ای با فریادخواهند گفت: " ما تشنه ایم. " ملاحظه می فرمایید این دو شعار متفاوت هستند.
لازم به یادآوری است " شرایط گفتگو " از خود گفتگو مهم تر است. چرا که افراد با منافع و پیش فرض های خود وارد مذاکره و گفتگو می شوند که شایسته است شرایطی را رعایت کنند. از جمله متواضع و صبور و مثبت اندیش باشند و قواعد گفتگو را رعایت کنند. اگر قبل از گفتگو با پیش داوری و زدن برچسب های جداگانه به "دولت", "بخش خصوصی" و " مردم " وارد فضای گفتگو شویم, آیا می توان گفتگو کرد؟ گفتگویی که بر اساس قواعد " پویایی گروه " می تواند بسیار سازنده و راهگشا باشد.
عده ای برآنند ما با بحران مدیریت آب در ایران رو به رو هستیم. باید تحقیق شود, اگر چنین است تصور می کنم طرح های انتقال آب, نه خوب است نه عملی. آیا نگاه مهندسی صرف می تواند نجات بخش محیط زیست ایران باشد؟ این سوال از نظرگاه من بسیار جدی است. همه جانبه باید نگریست.
م. ص. ذاکری
@thing
بنده سه سال قبل در حال تدوین مقاله ای با عنوان "ضرورت ادغام "آموزش های فعال" زیست محیطی در آموزش های مهندسی" برای همایشی در شیراز بودم که به یاد کارهای ارزنده پژوهشگر فرهیخته استاد قانعی راد در قلمرو "آب" افتادم. از این رو در صدد برآمدم که نظرگاه های چند تن از پژوهشگران را در این مقاله بازتاب دهم.
آنچه در ادامه تقدیم می شود نظرگاه زنده یاد دکتر محمد امین قانعی راد است:
بر اساس تحلیل جامعه شناسانی مانند "اینگلهارت" ریشه های توجه و احترام به محیط زیست در غرب و ایران متفاوت است. من به خرد ابزاری و عقلانیت تکنولوژیک نقد جدی دارم که بیش از همه مهندسان را در معرض آن دیده ام( هر چند مهندسی یکی از رشته های خلاق است.) گفتنی است ممکن است بسیاری از جامعه شناسان را نیز گرفتار کند.
خلاصه و تیتر وار بخواهم بگویم؛ طرح های مهندسی بر من به گونه ای پدیدار شده است که به "نگاه مهندسی" نقد دارم.
من نگران طرح های انتقال آب در ایران هستم.
کویر کویر است و دریا, دریا. بیاییم به طبیعت احترام بگذاریم.
پیشینیان ما با حفر "قنات"( که به راستی راهگشا بوده است.) با طبیعت خشک ایران, سازگاری فعالانه داشته اند و هوشمندانه آب را هدایت کرده اند و کوشیده اند تا آنجا که ممکن است از تبخیر آن بکاهند.
در حفظ منابع طبیعی, آب و محیط زیست سزاوار نیست از نقش "جامعه مدنی" غافل شوین؛ حتی شایسته است دولت از ورود جامعه مدنی به "گفتگو در باره ی آب" و معضلات محیط زیست استقبال کند.
شعار "با آب مهربان باشیم" و "بیاییم در مورد آب گفتگو کنیم" سزاوار است در جامعه رایج شود و گرنه بعد از مدتی که بحران آب تشدید شود, عده ای با فریادخواهند گفت: " ما تشنه ایم. " ملاحظه می فرمایید این دو شعار متفاوت هستند.
لازم به یادآوری است " شرایط گفتگو " از خود گفتگو مهم تر است. چرا که افراد با منافع و پیش فرض های خود وارد مذاکره و گفتگو می شوند که شایسته است شرایطی را رعایت کنند. از جمله متواضع و صبور و مثبت اندیش باشند و قواعد گفتگو را رعایت کنند. اگر قبل از گفتگو با پیش داوری و زدن برچسب های جداگانه به "دولت", "بخش خصوصی" و " مردم " وارد فضای گفتگو شویم, آیا می توان گفتگو کرد؟ گفتگویی که بر اساس قواعد " پویایی گروه " می تواند بسیار سازنده و راهگشا باشد.
عده ای برآنند ما با بحران مدیریت آب در ایران رو به رو هستیم. باید تحقیق شود, اگر چنین است تصور می کنم طرح های انتقال آب, نه خوب است نه عملی. آیا نگاه مهندسی صرف می تواند نجات بخش محیط زیست ایران باشد؟ این سوال از نظرگاه من بسیار جدی است. همه جانبه باید نگریست.
م. ص. ذاکری
@thing
خدا یا خرما
محمد زینالی اُناری
شبکه ی یک تلویزیونی ایران، در اخبار ساعت 14 امروز هفتم تیر 1397، گزارش خبری در مورد کنکور پخش کرد که در آن از شور و اشتیاق جوانان ایرانی برای موفقیت در کنکور سخن به میان آمده بود. در این تصویر، که اصلاً قصد انتقاد از صدا و سیما ندارم چرا که تنها به بازتابی از گفته های جوانان ایران پرداخته بود، بخشی از جوانان اظهار می کردند که تکیه یا توکل شان بر «خدا» است و از «خدا» برای موفقیت در کنکور کمک می خواهند. آن ها عین این که از «خدا» برای موفقیت در عبادت خوب یا کارهای نیک کمک بخواهند، کمک می خواستند، اما تنها برای موفقیت در آزمونی که برای رقابت ساخته شده دست به دامن «خدا» می شوند.
در فوتبال هم چنین است، ما ایرانی ها همه اش دعا میکنیم تیم آبی و قرمزمان ببرد و قهرمان لیگ شود، در حالی که این فقط یک رقابت است و قهرمانی تیم ما دقیقاً مساوی است با حذف تیم های دیگر و ناراحتی آن ها. قبولی ما در کنکور، مساوی است با رد شدن بسیاری دیگر که این «خدا»، خدای آن ها هم هست و در واقع دعای ما برای خودمان، مانند نفرینی است که پیکان آن به فرد دیگری کمانه می کند. پخش شدن این تصویر و دعاها و یا ابالفضل های قهرمانان ما در تلویزیون، افول دیگری را دقیقاً تبدیل به یک آئین ذهنی می کند که شاید بسیاری از مردم در زندگی شان این عمل رسانه ای شده را مجدداً تکرار کنند.
متأسفانه، ما قهرمانی های تفریحی که سرشار از غرور گروهی است (و چه بسا در جای خود مطلوب باشد)، یا برنده شدن در دانشگاه که راهی برای تبدیل شدن به طبقه ی کارگر جامعه ی #سرمایه_داری است، یعنی راهی برای رسیدن به مهارت، کار و درآمد روزانه، را از «خدا» کمک می خواهیم و این اگر صرفا موفقیت ما باشد، حَرَجی نیست، بلکه در این دعا، ما در راه موفقیت بر غلبه بر سایر شهروندان، از «خدا» کمک می خواهیم. برای حذف دیگری بر «خدا» توکل می کنیم و برای اظهار فخر و بزرگی یا کسب مهارت و استخدام از «خدا» کمک می خواهیم. این گونه نام بردن از «خدا»، خلق سایه یا تصویری از قدرت یا غلبه ی ما بر دیگری و حقارت او است، توکل ورزیدن بر خدایی که غایت جهان و زندگی دین داران است، در «#دین_داری» برای رسیدن به مناصب «#سرمایه_داری»، تبدیل به اعمالِ خشونت بر علیه دیگری می شود.
و چون همه ی تیم ها و همه ی داوطلبان کنکور، دین دار هستند، «خدا» تبدیل به تکیه گاهی برای موفقیت در رقابت تیمی و فردی در فوتبال و دانشگاه می شود. این نوع آئین، #دین_داری ناشی از #سرمایه_داری است که توأم شده است با تفکر رقابتی ما از دانشگاه و ورزش درباره ی حذف دیگری. در واقع این آئین و این سخن ها ناشی از این است که ما می خواهیم به «خرما» برسیم. در حالی که «خدا»، خود همان مفهومی بود که مولانا می گفت از او جدا شده به او می رسیم، ما اینک برای خوردن «خرما» از همان «خدا» کمک می خواهیم. یعنی در واقع این دینداری غایتمندانه به «خدا» نیست، بلکه آئینی خشن از حذف دیگری و رسیدن به غایتی به نام «خرما» یا مناصب #سرمایه_داری است که از نام «خدا» برای رسیدن به آن قوت می گیریم.
به فرض چند مثقال آرامش و اخلاق که در ایران داریم، صرفاً به داعش این نسبت را ندهیم که خداشناسی شان مظهر خشونت است. مدل #سرمایه_داری دین دارانه خودمان هم، «خدا» را به «خرما» و «خرما» را به «خدا» تبدیل کرده است. تفاوتی نمی کند، مانند اولین ها بت بپرستیم یا این که به خاطر رسیدن به مناصب #سرمایه_داری و خرماهای این جهانی «خدا» را صدا کنیم. در هر دو صورت، ما به غایتی جهانی می اندیشیم، اما این بار، برای این جهانی شدن مان و سیطره بر دیگران، از «خدا» کمک می خواهیم. درست است که در جامعه ی سوداگر، #دین_داری ها #دین_داری سوداگرانه است، اما این نوع نام بردن از خدا، او را تبدیل به ابزاری برای پرستیدن خدای دیگری می کند که ما در جهان واقعی با آن سرو کار داریم و آن «خرما» یا منصبی است که قرار است قبولی در کنکور و میز دانشگاه به ما بدهد.
@thing
https://t.me/thing/1164
محمد زینالی اُناری
شبکه ی یک تلویزیونی ایران، در اخبار ساعت 14 امروز هفتم تیر 1397، گزارش خبری در مورد کنکور پخش کرد که در آن از شور و اشتیاق جوانان ایرانی برای موفقیت در کنکور سخن به میان آمده بود. در این تصویر، که اصلاً قصد انتقاد از صدا و سیما ندارم چرا که تنها به بازتابی از گفته های جوانان ایران پرداخته بود، بخشی از جوانان اظهار می کردند که تکیه یا توکل شان بر «خدا» است و از «خدا» برای موفقیت در کنکور کمک می خواهند. آن ها عین این که از «خدا» برای موفقیت در عبادت خوب یا کارهای نیک کمک بخواهند، کمک می خواستند، اما تنها برای موفقیت در آزمونی که برای رقابت ساخته شده دست به دامن «خدا» می شوند.
در فوتبال هم چنین است، ما ایرانی ها همه اش دعا میکنیم تیم آبی و قرمزمان ببرد و قهرمان لیگ شود، در حالی که این فقط یک رقابت است و قهرمانی تیم ما دقیقاً مساوی است با حذف تیم های دیگر و ناراحتی آن ها. قبولی ما در کنکور، مساوی است با رد شدن بسیاری دیگر که این «خدا»، خدای آن ها هم هست و در واقع دعای ما برای خودمان، مانند نفرینی است که پیکان آن به فرد دیگری کمانه می کند. پخش شدن این تصویر و دعاها و یا ابالفضل های قهرمانان ما در تلویزیون، افول دیگری را دقیقاً تبدیل به یک آئین ذهنی می کند که شاید بسیاری از مردم در زندگی شان این عمل رسانه ای شده را مجدداً تکرار کنند.
متأسفانه، ما قهرمانی های تفریحی که سرشار از غرور گروهی است (و چه بسا در جای خود مطلوب باشد)، یا برنده شدن در دانشگاه که راهی برای تبدیل شدن به طبقه ی کارگر جامعه ی #سرمایه_داری است، یعنی راهی برای رسیدن به مهارت، کار و درآمد روزانه، را از «خدا» کمک می خواهیم و این اگر صرفا موفقیت ما باشد، حَرَجی نیست، بلکه در این دعا، ما در راه موفقیت بر غلبه بر سایر شهروندان، از «خدا» کمک می خواهیم. برای حذف دیگری بر «خدا» توکل می کنیم و برای اظهار فخر و بزرگی یا کسب مهارت و استخدام از «خدا» کمک می خواهیم. این گونه نام بردن از «خدا»، خلق سایه یا تصویری از قدرت یا غلبه ی ما بر دیگری و حقارت او است، توکل ورزیدن بر خدایی که غایت جهان و زندگی دین داران است، در «#دین_داری» برای رسیدن به مناصب «#سرمایه_داری»، تبدیل به اعمالِ خشونت بر علیه دیگری می شود.
و چون همه ی تیم ها و همه ی داوطلبان کنکور، دین دار هستند، «خدا» تبدیل به تکیه گاهی برای موفقیت در رقابت تیمی و فردی در فوتبال و دانشگاه می شود. این نوع آئین، #دین_داری ناشی از #سرمایه_داری است که توأم شده است با تفکر رقابتی ما از دانشگاه و ورزش درباره ی حذف دیگری. در واقع این آئین و این سخن ها ناشی از این است که ما می خواهیم به «خرما» برسیم. در حالی که «خدا»، خود همان مفهومی بود که مولانا می گفت از او جدا شده به او می رسیم، ما اینک برای خوردن «خرما» از همان «خدا» کمک می خواهیم. یعنی در واقع این دینداری غایتمندانه به «خدا» نیست، بلکه آئینی خشن از حذف دیگری و رسیدن به غایتی به نام «خرما» یا مناصب #سرمایه_داری است که از نام «خدا» برای رسیدن به آن قوت می گیریم.
به فرض چند مثقال آرامش و اخلاق که در ایران داریم، صرفاً به داعش این نسبت را ندهیم که خداشناسی شان مظهر خشونت است. مدل #سرمایه_داری دین دارانه خودمان هم، «خدا» را به «خرما» و «خرما» را به «خدا» تبدیل کرده است. تفاوتی نمی کند، مانند اولین ها بت بپرستیم یا این که به خاطر رسیدن به مناصب #سرمایه_داری و خرماهای این جهانی «خدا» را صدا کنیم. در هر دو صورت، ما به غایتی جهانی می اندیشیم، اما این بار، برای این جهانی شدن مان و سیطره بر دیگران، از «خدا» کمک می خواهیم. درست است که در جامعه ی سوداگر، #دین_داری ها #دین_داری سوداگرانه است، اما این نوع نام بردن از خدا، او را تبدیل به ابزاری برای پرستیدن خدای دیگری می کند که ما در جهان واقعی با آن سرو کار داریم و آن «خرما» یا منصبی است که قرار است قبولی در کنکور و میز دانشگاه به ما بدهد.
@thing
https://t.me/thing/1164
Forwarded from S.M Mirsondosi
در آستانهی جنگ هستیم.
این عکس با توضیح «انتقال آب کارون به کویت» بارها در یکی دو هفتهی گذشته از طریق یک سری کانال تلگرامی منتشر شده بود و میلیونها بار توسط مردم دیده شده بود. چندبار در چند کانال مختلف دیده بودمش که میگفتند این لولهها در حال انتقال آب مردم خرمشهر به کویت (و یکی دو جا هم گفته بودند بصره) هستند.
البته که هم خبر دروغ است، و هم عکس کاملا بیربط است. من هم تا دیشب متوجه اهمیت این ماجرا و این که چرا اینهمه روی انتشار این مورد به خصوص هزینه میشود نشده بودم.
این خبر را ببینید(goo.gl/8BZK56). مربوط به حدود یک هفته پیش است. توضیح میدهد که مردم از شنیدن این شایعه عصبانی شدهاند، و این لولهها را، که اتفاقا آب را از کرخه به تصفیه خانه خرمشهر میبرده اند (goo.gl/ZyEgVj)، به تصور این که آب را از کشور خارج میکنند شکستهاند. در نتیجهی شکستگی این لولهها، آب هم شور شده و مردم تشنهتر. و عصبانی تر. و احتمالا باقی ماجرا را میدانید.
بی اعتمادی به حکومت ایران، خاک حاصلخیزی ایجاد کرده که بنسلمان و ترامپ در آن با شور و اشتیاق در حال کاشتن بذر جنگ داخلی هستند. و بعد از شروع جنگ داخلی و مختل شدن قابلیت دفاعی ایران هم البته که برنامه جنگ کامل و تجزیه ایران است. درست همان سناریویی که با موفقیت در سوریه اجرا شد، در حال پیاده شدن است. و دردآور این که نه تنها کسی با این ماجرا مقابله نمیکند، زمین بازی آگاهانه به شکلی طراحی شده که صحبت از هر چیزی که در راستای شدت دادن به این جنگ نباشد، اتفاقا «نفهمیدن» اوضاع یا ندیدن باقی بخشهای مشکلات ایران تلقی میشود.
این عکس با توضیح «انتقال آب کارون به کویت» بارها در یکی دو هفتهی گذشته از طریق یک سری کانال تلگرامی منتشر شده بود و میلیونها بار توسط مردم دیده شده بود. چندبار در چند کانال مختلف دیده بودمش که میگفتند این لولهها در حال انتقال آب مردم خرمشهر به کویت (و یکی دو جا هم گفته بودند بصره) هستند.
البته که هم خبر دروغ است، و هم عکس کاملا بیربط است. من هم تا دیشب متوجه اهمیت این ماجرا و این که چرا اینهمه روی انتشار این مورد به خصوص هزینه میشود نشده بودم.
این خبر را ببینید(goo.gl/8BZK56). مربوط به حدود یک هفته پیش است. توضیح میدهد که مردم از شنیدن این شایعه عصبانی شدهاند، و این لولهها را، که اتفاقا آب را از کرخه به تصفیه خانه خرمشهر میبرده اند (goo.gl/ZyEgVj)، به تصور این که آب را از کشور خارج میکنند شکستهاند. در نتیجهی شکستگی این لولهها، آب هم شور شده و مردم تشنهتر. و عصبانی تر. و احتمالا باقی ماجرا را میدانید.
بی اعتمادی به حکومت ایران، خاک حاصلخیزی ایجاد کرده که بنسلمان و ترامپ در آن با شور و اشتیاق در حال کاشتن بذر جنگ داخلی هستند. و بعد از شروع جنگ داخلی و مختل شدن قابلیت دفاعی ایران هم البته که برنامه جنگ کامل و تجزیه ایران است. درست همان سناریویی که با موفقیت در سوریه اجرا شد، در حال پیاده شدن است. و دردآور این که نه تنها کسی با این ماجرا مقابله نمیکند، زمین بازی آگاهانه به شکلی طراحی شده که صحبت از هر چیزی که در راستای شدت دادن به این جنگ نباشد، اتفاقا «نفهمیدن» اوضاع یا ندیدن باقی بخشهای مشکلات ایران تلقی میشود.
شرق
غائله ساختگي انتقال آب به كويت
ليلا مرگن : اين روزها آب مردم آبادان و خرمشهر شور شده و تنها تدبير دولت رايگانكردن آب براي مردم و توزيع آب بستهبنديشده در اين مناطق است. شوري آب به حدي
موود-یته؛ در باب مدرنیسم متظاهرانه در ایران
محمد زینالی اناری، ۱۲تیر ۱۳۹۷
http://anthropologyandculture.com/fa/علوم-اجتماعی/4271-موود-یته
@thing
محمد زینالی اناری، ۱۲تیر ۱۳۹۷
http://anthropologyandculture.com/fa/علوم-اجتماعی/4271-موود-یته
@thing
Anthropologyandculture
موود-یته - انسان شناسی و فرهنگ
مقدمه دوستی نسبت به وضعیت فرش ایرانی گله می کرد و می گفت که فرش ایرانی را گرفته اند و حالا همان نقشه را با صنایعی راه می اندازند که دست بر قضا آن صنایع توسط خودمان تولید نمی شود و هزینه بر هم هست، حال، آنکه در تولید سنتی فرش، دستگاه ها و دوک های خاص
#حفظ_یا_ازبر
بانک سپه به کارمندانی که قرآن را از بر کنند و وامهای با بهره بدهند را ارتقا می دهد، صرف نظر از این که وام هایش سودمند بوده یا انسانها را به ورشکستگی کشانده است؛ صرفنظر از این که در راه شکوفایی بوده یا تجمل، در راه گسترش دانش زندگی بوده یا خریدن خودروی سوسه بلند.
گفته اند مسلمانان قرآن را حفظ کنند، تا معنای عمیقی از آن برگرفته و بکار بندند تا قاعده و سنت شود و بماند؛ مسلمانان آن را از بر می کنند تا این کار را با، بقول ویتگنشتاین، تصادف زبانی بمعنای حفظ کردن در ذهن های میرا بکار برند، که این دقیقا نابود کردن آن است البته در معنای مزورانه ای تحت عنوان حفظ کردن.
ما مسلمان لقلقه ای را ارتقا می دهیم و مخالفان حفظ قرآن و قاتلان آن را تشویق می کنیم تا هر روز بی عدالتی، آزادی از جهل و ابتنا به دانش زندگی و خلاقیت که مهم ترین پیام های قرآن در قالب داستانهای انبیا اند را عملی نکنیم.
#بانک_تزویر
@thing
بانک سپه به کارمندانی که قرآن را از بر کنند و وامهای با بهره بدهند را ارتقا می دهد، صرف نظر از این که وام هایش سودمند بوده یا انسانها را به ورشکستگی کشانده است؛ صرفنظر از این که در راه شکوفایی بوده یا تجمل، در راه گسترش دانش زندگی بوده یا خریدن خودروی سوسه بلند.
گفته اند مسلمانان قرآن را حفظ کنند، تا معنای عمیقی از آن برگرفته و بکار بندند تا قاعده و سنت شود و بماند؛ مسلمانان آن را از بر می کنند تا این کار را با، بقول ویتگنشتاین، تصادف زبانی بمعنای حفظ کردن در ذهن های میرا بکار برند، که این دقیقا نابود کردن آن است البته در معنای مزورانه ای تحت عنوان حفظ کردن.
ما مسلمان لقلقه ای را ارتقا می دهیم و مخالفان حفظ قرآن و قاتلان آن را تشویق می کنیم تا هر روز بی عدالتی، آزادی از جهل و ابتنا به دانش زندگی و خلاقیت که مهم ترین پیام های قرآن در قالب داستانهای انبیا اند را عملی نکنیم.
#بانک_تزویر
@thing
فلسفه دانشگاه عامه پسند
تبارشناسی مجادله های گفتمانی دانش
متن کامل مقاله👇
http://jss-isa.ir/article_31603.html
@thing
تبارشناسی مجادله های گفتمانی دانش
متن کامل مقاله👇
http://jss-isa.ir/article_31603.html
@thing
میتوان آیا به دل دستور داد؟
دست عشق از دامن دل دور باد!
میتوان آیا به دل دستور داد؟
میتوان آیا به دریا حکم کرد
که دلت را یادی از ساحل مباد؟
موج را آیا توان فرمود: ایست!
باد را فرمود: باید ایستاد؟
آنکه دستور زبان عشق را
بیگزاره در نهاد ما نهاد
خوب میدانست تیغ تیز را
در کف مستی نمیبایست داد
#قیصر_امینپور
#مائده_هژبری
@thing
دست عشق از دامن دل دور باد!
میتوان آیا به دل دستور داد؟
میتوان آیا به دریا حکم کرد
که دلت را یادی از ساحل مباد؟
موج را آیا توان فرمود: ایست!
باد را فرمود: باید ایستاد؟
آنکه دستور زبان عشق را
بیگزاره در نهاد ما نهاد
خوب میدانست تیغ تیز را
در کف مستی نمیبایست داد
#قیصر_امینپور
#مائده_هژبری
@thing
#ایران_همچون_گردویی_کاغذی
محمد زینالی اُناری
دوستی میگفت ما امروز با کارشکنی، فساد علنی و گاه رفیق گرایی و تبارسالاری در ساختارهای رسمی مواجه هستیم که اگرچه شبیه برخی کشورهای دیگر هست که در آن ها فساد رایج بوده، اما تفاوتی اساسی هم دارد. او می گفت که در ایران دیگر اهالی فساد از هیچ چیزی نمی ترسند و انگار تکیه گاه محکمی برای فساد خود دارند. البته او می گفت برای چنین وضعیتی قانون یا نظارت وجود ندارد، باری من توضیح دادم که اغلب قانون بوده ولی مثلا پنج سال است یک آئین نامه توی فایل گم شده و هیچ کس نخوانده است، چرا که برخی کارشناسان اصلا امکان وقت گذاشتن برای خواندن این چیزها ندارند.
یک بار داخل سی دی فایل کم حجمی رایت می کردم که یکی از همکاران سر رسید و گفت پس چرا داری تماشا می کنی، به ایشان توضیح دادم که رایت کردن مثل پر کردن گونی "با بیل" نیست، من مجبورم ده بیست ثانیه زل بزنم به مونیتور تا به محض تکمیل آن در همین بیست سی ثانیه، از توی سی دی رایتر برش دارم. اما او از آرامش من در همین ده بیست ثانیه خیره شدن به مونیتور عصبانی 😡 بود. بالاخره در این گذار از دنیای کار فیزیکی به متنی و از متنی به دیجیتالی یه جورهایی کمر ما شکسته است، آن هم در حالی که هنوز گاه به صورت بیل و کلنگی انتظار داریم کارشناس با بدن خود دیگران را از خوب کار کردن به هیجان در بیارورد و نه با چشم و فکر.
عرصه ی #نظارت در زمانه ی حاضر، جایش را از دیدن بدن و قلم، به دیدن ذهن و تفکر تغییر داده، و حداقل با بیست سال پیش فرق اساسی دارد. بیست سال پیش هر کارشناس حرفه ای که سر کارش بود، یک روزنامه باید روی میزش می داشت تا وجه تمایز او از دیگران باشد. حال من می بینم گاهی وقتی کتابی برای استخراج الگوی کاری در دست دارم یا متنی را می خوانم همه طوری نگاهم می کنند که انگار از کار طفره می روم. در حالی که "بسته به نوع کارم" من با فکرم مدام در حال کار کردن و نقشه ریختن برای کارهای بعدی هستم و در این ده پانزده سال کارم در شهرم روی برخی از قواعد فرهنگی و اداری ذیل وظیفه ام تأثیر گذاشته ام.
این روایات را می گویم تا به این بپردازم، در زمانه ای که سیستم های کاری ما از عینی به متنی و از متنی به دیجیتالی تغییر کرده، نظارت و کارشناسی هم باید این تحول را داشته باشد که ندارد و چنین وضعیتی موجب می شود که نظارت سست شود و ایرانیان که با فرهنگ های هرج و مرج و شکل گیری حکام محلی از دیرباز آشنا هستند، این نوع هرج و مرج را تجربه کنند و چنان شود که دوستم می گوید، انگار این اهل فساد از هیچ ناظری نمی ترسند. البته من به این موضوع در مطلبم با عنوان #سرطان_اقدام_برابر_مقررات👇🏻پرداخته ام که چگونه اهل فساد می توانند با ادبیات خاصی مصون باشند و هر کاری می خواهند بکنند.
اما برای این شرایط، دوستم می گوید که ایران به یک فرد مقتدر و قدرتمند نیاز دارد تا این وضع را سامان دهد، حال آن که به نظر من امروز دیگر امثال قدرت نظامی و حتی متن قانون هم جواب نمی دهد و ما نیاز به قدرتی سایبری و نظارتی #منشی_رفتاری داریم تا اوضاع را سامان دهیم. من به ایشان گفتم در چنین وضعیتی ایران مانند گردوی کاغذی است و اگر باز هم فکر کنیم به رضاخان و یا هر قدرتمند دیگری که استاد اقتدار مالکیتی و نهایتاً متنی باشند، نیاز داریم، سخت در اشتباهیم و رو به تباهی. چرا که امروز عرصه ی قدرت و فضای نظارت عوض شده و ما اگر بخواهیم این گردوی کاغذی را با پتک های قدیم بشکنیم، با چیزی چون له شدن هسته ی گردو مواجه خواهیم بود.
https://t.me/thing/208
@thing
محمد زینالی اُناری
دوستی میگفت ما امروز با کارشکنی، فساد علنی و گاه رفیق گرایی و تبارسالاری در ساختارهای رسمی مواجه هستیم که اگرچه شبیه برخی کشورهای دیگر هست که در آن ها فساد رایج بوده، اما تفاوتی اساسی هم دارد. او می گفت که در ایران دیگر اهالی فساد از هیچ چیزی نمی ترسند و انگار تکیه گاه محکمی برای فساد خود دارند. البته او می گفت برای چنین وضعیتی قانون یا نظارت وجود ندارد، باری من توضیح دادم که اغلب قانون بوده ولی مثلا پنج سال است یک آئین نامه توی فایل گم شده و هیچ کس نخوانده است، چرا که برخی کارشناسان اصلا امکان وقت گذاشتن برای خواندن این چیزها ندارند.
یک بار داخل سی دی فایل کم حجمی رایت می کردم که یکی از همکاران سر رسید و گفت پس چرا داری تماشا می کنی، به ایشان توضیح دادم که رایت کردن مثل پر کردن گونی "با بیل" نیست، من مجبورم ده بیست ثانیه زل بزنم به مونیتور تا به محض تکمیل آن در همین بیست سی ثانیه، از توی سی دی رایتر برش دارم. اما او از آرامش من در همین ده بیست ثانیه خیره شدن به مونیتور عصبانی 😡 بود. بالاخره در این گذار از دنیای کار فیزیکی به متنی و از متنی به دیجیتالی یه جورهایی کمر ما شکسته است، آن هم در حالی که هنوز گاه به صورت بیل و کلنگی انتظار داریم کارشناس با بدن خود دیگران را از خوب کار کردن به هیجان در بیارورد و نه با چشم و فکر.
عرصه ی #نظارت در زمانه ی حاضر، جایش را از دیدن بدن و قلم، به دیدن ذهن و تفکر تغییر داده، و حداقل با بیست سال پیش فرق اساسی دارد. بیست سال پیش هر کارشناس حرفه ای که سر کارش بود، یک روزنامه باید روی میزش می داشت تا وجه تمایز او از دیگران باشد. حال من می بینم گاهی وقتی کتابی برای استخراج الگوی کاری در دست دارم یا متنی را می خوانم همه طوری نگاهم می کنند که انگار از کار طفره می روم. در حالی که "بسته به نوع کارم" من با فکرم مدام در حال کار کردن و نقشه ریختن برای کارهای بعدی هستم و در این ده پانزده سال کارم در شهرم روی برخی از قواعد فرهنگی و اداری ذیل وظیفه ام تأثیر گذاشته ام.
این روایات را می گویم تا به این بپردازم، در زمانه ای که سیستم های کاری ما از عینی به متنی و از متنی به دیجیتالی تغییر کرده، نظارت و کارشناسی هم باید این تحول را داشته باشد که ندارد و چنین وضعیتی موجب می شود که نظارت سست شود و ایرانیان که با فرهنگ های هرج و مرج و شکل گیری حکام محلی از دیرباز آشنا هستند، این نوع هرج و مرج را تجربه کنند و چنان شود که دوستم می گوید، انگار این اهل فساد از هیچ ناظری نمی ترسند. البته من به این موضوع در مطلبم با عنوان #سرطان_اقدام_برابر_مقررات👇🏻پرداخته ام که چگونه اهل فساد می توانند با ادبیات خاصی مصون باشند و هر کاری می خواهند بکنند.
اما برای این شرایط، دوستم می گوید که ایران به یک فرد مقتدر و قدرتمند نیاز دارد تا این وضع را سامان دهد، حال آن که به نظر من امروز دیگر امثال قدرت نظامی و حتی متن قانون هم جواب نمی دهد و ما نیاز به قدرتی سایبری و نظارتی #منشی_رفتاری داریم تا اوضاع را سامان دهیم. من به ایشان گفتم در چنین وضعیتی ایران مانند گردوی کاغذی است و اگر باز هم فکر کنیم به رضاخان و یا هر قدرتمند دیگری که استاد اقتدار مالکیتی و نهایتاً متنی باشند، نیاز داریم، سخت در اشتباهیم و رو به تباهی. چرا که امروز عرصه ی قدرت و فضای نظارت عوض شده و ما اگر بخواهیم این گردوی کاغذی را با پتک های قدیم بشکنیم، با چیزی چون له شدن هسته ی گردو مواجه خواهیم بود.
https://t.me/thing/208
@thing
Telegram
نکته
سرطانِ «اقدام برابر مقررات»
خبرآنلاین > وبلاگ > زینالی اُناری، محمد - استفاده از هر جمله ای به خصوص وقتی پراستفاده باشد، اهمیت دارد. اما گاه جملات آن قدر عرف یا ساده می شوند که اصلا ما دقت نمی کنیم که چه هستند؟ فکر می کنیم برخی جملات کلیدی و یا آچار فرانسه…
خبرآنلاین > وبلاگ > زینالی اُناری، محمد - استفاده از هر جمله ای به خصوص وقتی پراستفاده باشد، اهمیت دارد. اما گاه جملات آن قدر عرف یا ساده می شوند که اصلا ما دقت نمی کنیم که چه هستند؟ فکر می کنیم برخی جملات کلیدی و یا آچار فرانسه…
تلویزیون و خشونت نمادین
محمد زینالی اُناری
ما تنها امروز نیست که از صدا و سیمای ایران پیام های خشونت بار دریافت می کنیم. این تنها فواره ی خشونتی است که در سالهای اخیر شاهد آن بودیم. یقیناً تلویزیون ایران، تنها خشونت، جنایت و فیلم های شوک و تنها انذار نشان می دهد و بشارت های خود را محدود به سخنرانی های تند و آتشین می کند. اما تنها راهی که برای پر کردن جای خالی شادی بلد است، تولید سریال ها و مجله های خنده دار است که خنده و ایجاد شادی های نمایشی کم از خشونت ندارد.
اگر استانداردی در مورد استندآپ کمدی ها سنجیده شود، مسلما مشاهده می شود که در رسانه های غربی اگر چنین تولیداتی هست، فیلم های عاشقانه و کارناوال های شادی نیز نشان داده می شود، اما تولید تنها استندآپ نمی تواند ما را مشمول شادی کند، چرا که این شادی تنها بخشی از شادی های رسانه های غربی است. در نتیجه، باید به این نکته اشاره شود که آیا شادی های ناشی از استندآپ خلوص شادی مورد نیاز را فراهم می آورد؟ شادیهای تلویزیونی ما، تنها شادی های طنازانه اند که در متن خود دارای خشونتی انتقادی، آن هم جناحی، هستند.
یکی از برنامه هایی که در سالهای گذشته نیز سر و صدا کرد، طنزهای کودکانه ای بود که فرچه ی توالت را به جای مسواک استفاده کرده و مسخره بازی، یعنی خشونت به سبک لودگی را به غایت خود رسانده بود. حال در گذار از این همه خشونت نمادین که در پس خنده های نمایشی یا ترحم های ساختگی برنامه ماه عسل پنهان شده است، دیگر چه کم داشت؟ بله خشونتی رسمی که دختر نوجوانِ وابسته ی پدر و مادر را که هنوز استقلال اجتماعی پیدا نکرده است را بگیرند و در پیشگاه مردم به گریه و زاری بیندازند.
آیا تلویزیون محل نمایش محاکمه بچه ها است؟ آیا پیشگیری به منزله ی نمایش تلویزیونی خشونت است؟ آیا تلویزیون مسئولیت دارد و می تواند هر دستوری را که به او می دهند اجرا کند؟ اساسا نهادهای ما چه میزان اختیار از صحنه های تلویزیون دارند؟ آیا آن ها در ذیل احکامشان این نص را دارند که مردم را در هنگام استراحت خانگی با صحنه های محاکمه، ترس، تهدید، گریه، لابه و ... مواجه کنند؟ یقیناً چنین اختیاری به تلویزیون داده نشده است و از این جهت که تلویزیون ایران رعایت این قبیل حقوق اشتراکی را نمی کند، بسیاری از مردم از تماشای آن رویگردان شده اند.
به این صورت می توان گفت وقتی بسیاری از مردم بیعت و توافق خود با تماشای تلویزیون را برداشته اند، این سامانه به یک بخش خصوصی و اختصاصاً به گروهی اندک تعلق گرفته و به معنایی مصادره شده است. آیا نهاد محترمی که به مسائل خصوصی زندگی مردم مانند اینستاگرام رسیدگی می کند، به مصادره ی اموال عموم مردم هم دقت نظر دارد؟ در واقع ما ایرانی ها احیانا ً از حق الناس صرفنظر کرده، تنها به حق الله رسیدگی می کنیم. کاری که قطعاً خدای بخشنده بر عهده ی هیچ وکیلی ننهاده است و بشارت داده که این قبیل مسائل قابل گذشت است.
دقیقاً در اوج اعتراضات مردمی به حق الناس هایی که برده شده اند، تلویزیون جایگاه خدا را گرفته و اخلاق مورد نظر خود را با تهدید و ارعاب جاری می کند. قطعاً این نمایش، تنها به این سبب است که تلویزیون بخواهد به مردم ثابت کند که می تواند در جایگاه وجدان بنشیند، اما این نمایش تلویزیونی و خلق تراژدی ای گریه آورتر از ماه عسل و استندآپ هایش، نمی تواند عذرش را بباوراند که چرا در این چند سال یکی از صحنه های دزدی و خشونت را مورد تحلیل قرار نداده است؛ چه این که عیان می کند به خوبی این توان را داشته و در شقاوت های موجود مانند غارت بیت المال، اسیدپاشی و ... به مسئله ی حق الناس ورود نکرده، و او را به استیضاح می کشد.
@thing
محمد زینالی اُناری
ما تنها امروز نیست که از صدا و سیمای ایران پیام های خشونت بار دریافت می کنیم. این تنها فواره ی خشونتی است که در سالهای اخیر شاهد آن بودیم. یقیناً تلویزیون ایران، تنها خشونت، جنایت و فیلم های شوک و تنها انذار نشان می دهد و بشارت های خود را محدود به سخنرانی های تند و آتشین می کند. اما تنها راهی که برای پر کردن جای خالی شادی بلد است، تولید سریال ها و مجله های خنده دار است که خنده و ایجاد شادی های نمایشی کم از خشونت ندارد.
اگر استانداردی در مورد استندآپ کمدی ها سنجیده شود، مسلما مشاهده می شود که در رسانه های غربی اگر چنین تولیداتی هست، فیلم های عاشقانه و کارناوال های شادی نیز نشان داده می شود، اما تولید تنها استندآپ نمی تواند ما را مشمول شادی کند، چرا که این شادی تنها بخشی از شادی های رسانه های غربی است. در نتیجه، باید به این نکته اشاره شود که آیا شادی های ناشی از استندآپ خلوص شادی مورد نیاز را فراهم می آورد؟ شادیهای تلویزیونی ما، تنها شادی های طنازانه اند که در متن خود دارای خشونتی انتقادی، آن هم جناحی، هستند.
یکی از برنامه هایی که در سالهای گذشته نیز سر و صدا کرد، طنزهای کودکانه ای بود که فرچه ی توالت را به جای مسواک استفاده کرده و مسخره بازی، یعنی خشونت به سبک لودگی را به غایت خود رسانده بود. حال در گذار از این همه خشونت نمادین که در پس خنده های نمایشی یا ترحم های ساختگی برنامه ماه عسل پنهان شده است، دیگر چه کم داشت؟ بله خشونتی رسمی که دختر نوجوانِ وابسته ی پدر و مادر را که هنوز استقلال اجتماعی پیدا نکرده است را بگیرند و در پیشگاه مردم به گریه و زاری بیندازند.
آیا تلویزیون محل نمایش محاکمه بچه ها است؟ آیا پیشگیری به منزله ی نمایش تلویزیونی خشونت است؟ آیا تلویزیون مسئولیت دارد و می تواند هر دستوری را که به او می دهند اجرا کند؟ اساسا نهادهای ما چه میزان اختیار از صحنه های تلویزیون دارند؟ آیا آن ها در ذیل احکامشان این نص را دارند که مردم را در هنگام استراحت خانگی با صحنه های محاکمه، ترس، تهدید، گریه، لابه و ... مواجه کنند؟ یقیناً چنین اختیاری به تلویزیون داده نشده است و از این جهت که تلویزیون ایران رعایت این قبیل حقوق اشتراکی را نمی کند، بسیاری از مردم از تماشای آن رویگردان شده اند.
به این صورت می توان گفت وقتی بسیاری از مردم بیعت و توافق خود با تماشای تلویزیون را برداشته اند، این سامانه به یک بخش خصوصی و اختصاصاً به گروهی اندک تعلق گرفته و به معنایی مصادره شده است. آیا نهاد محترمی که به مسائل خصوصی زندگی مردم مانند اینستاگرام رسیدگی می کند، به مصادره ی اموال عموم مردم هم دقت نظر دارد؟ در واقع ما ایرانی ها احیانا ً از حق الناس صرفنظر کرده، تنها به حق الله رسیدگی می کنیم. کاری که قطعاً خدای بخشنده بر عهده ی هیچ وکیلی ننهاده است و بشارت داده که این قبیل مسائل قابل گذشت است.
دقیقاً در اوج اعتراضات مردمی به حق الناس هایی که برده شده اند، تلویزیون جایگاه خدا را گرفته و اخلاق مورد نظر خود را با تهدید و ارعاب جاری می کند. قطعاً این نمایش، تنها به این سبب است که تلویزیون بخواهد به مردم ثابت کند که می تواند در جایگاه وجدان بنشیند، اما این نمایش تلویزیونی و خلق تراژدی ای گریه آورتر از ماه عسل و استندآپ هایش، نمی تواند عذرش را بباوراند که چرا در این چند سال یکی از صحنه های دزدی و خشونت را مورد تحلیل قرار نداده است؛ چه این که عیان می کند به خوبی این توان را داشته و در شقاوت های موجود مانند غارت بیت المال، اسیدپاشی و ... به مسئله ی حق الناس ورود نکرده، و او را به استیضاح می کشد.
@thing
نکته: جامعه شناسی تجربه pinned «#ایران_همچون_گردویی_کاغذی محمد زینالی اُناری دوستی میگفت ما امروز با کارشکنی، فساد علنی و گاه رفیق گرایی و تبارسالاری در ساختارهای رسمی مواجه هستیم که اگرچه شبیه برخی کشورهای دیگر هست که در آن ها فساد رایج بوده، اما تفاوتی اساسی هم دارد. او می گفت که در ایران…»
من یک آدم پلاستیکی هستم
محمد زینالی اُناری
این روزها، گاهی احساس می کنم مسخ شده ام، احساس میکنم که پلاستیک شده ام و افراد چه در باجه ی بانک چه در زیر درخت (مثل دستفروشی که در پارک کار میکند) من را به دید یک ربوط یا یک قلک پلاستیکی که باید از آن پول دریافت کنند می بینند. افرادی مانند کارگزین اداره یا حتی ارباب رجوع، به دید یک بدهکار قلک مانند چه پر/چه خالی به من نگاه می کنند، آن هم قلک پلاستیکی. در این گونه مواقع که تنها افراد حرف خودشان را می گویند و به سخن من یا به مسائل من بی توجه هستند، احساس می کنم که آن ها اصلا نیازی به سخن من ندارند و شاید فکر می کنند من از جنس پلاستیکی ساخته شده در ایران یا چین هستم و باید به هر شکل که آن ها می خواهند در بیایم و بر اساس مصوبات یا خواست های آن ها اقدام کنم.
دو دیدگاه در مورد تعامل اجتماعی وجود دارد، یکی آن را بر چهار قسمت کنش عاطفی، سنتی و عقلانی یا ارزشی هدفمند می داند و بر اساس این دیدگاه، به احتمال زیاد، آن بخش عاطفی از طرف مقابل حذف شده و اساس میکند بر اساس عقل یا ارزش های خاصی که در ذهن دارد، باید از من کارکرد بگیرد. اما دیدگاه دیگری، من آدمی را تعمیم یافته از دیگران می داند. یعنی هر کس خودش را در بیان یا فهم وجودی افراد دیگر می فهمد و در این صورت، او وقتی با من از جنبه ی خودش سخن می گوید، یک مقداری می تواند وجود من را هم درک کند. به این صورت می توان چنین گفت که در هر تعاملی، دو رابطه وجود دارد: یکی مبادله ای است که بر اساس عقل و ارزش صورت می گیرد و دوم، همدلی ای است که در جریان فهمیدن دیگری صورت می گیرد.
اما این روزها، آن همدلی و پیوستن آدم ها به یکدیگر اصلاً وجود ندارد و آدم ها تلاش می کنند در جریان مبادله، به خواست های عقلانی یا حتی ارزشی خود دست یابند. مردم در تعاملات اجتماعی از شکل هموطن، همشهری و ... تبدیل به مشتری می شوند. وامی که داده اند، سر برج بگیرند و اصلا متوجه نشوند که آن چهار سالی که وام جریمه خورده، به خاطر تأخیر پایان کار ساختمانی و تاخیر در زیرساختهای انشعاب آب و برق بوده است. لذا، حتی نامه ای که وزارت مسکن به بانک ملی داده را نپذیرد، لابد گفته است به من چه مربوط است مشتریهای من پلاستیک اند و باید از توی قلکشان سود و جریمه به دست بیاورم. لذا در ازای بیست و دو میلیون وام مسکن مهر هفتاد و دو میلیون تومن بازپرداخت گرفتند.
در ذهنم، به کارگزین می گویم وقتی از من می خواهید از تجارب و خلاقیت هایم افزون بر وظایفی که به من یاد داده ایددر خدمت سازمان قرار دهم، نیاز دارد که آن ده سالی که من این کارها را در بخش عمومی غیردولتی یاد گرفته ام، در سنوات من محاسبه کنید، می گوید قانون اجازه نمی دهد، اما به هر قیمتی فشار وارد می کنند تا آن عقلی که از سوی رده های بالاتر در خصوص استفاده ی بیشتر از کارکنان و هزینه ی کمتر دریافت خدمات شکل گرفته است (البته بسیاری از مردم به آن می گویند زرشک و بهره وری شده است بیست دقیقه)، عملی شود، چرا که او اصلا ده سال زجر و کتاب خواندن و کلاس رفتن و یاد گرفتن های مرا نمی بیند. به این صورت من برای او هم پلاستیک می شوم و ناچارم به هر شکلی که می خواهند از من کارکرد بکشند و استفاده کنند اما، درون من را نفهمند و به قول معرف از درون من اسرارم را نجوید.
هگل می گوید، ارباب برده را نمی کشد، اما تا روز مرگ از او به سختی کار می کشد، پلاستیکی شدن نیز چنین است، اقتداری در جامعه شکل می گیرد که هرچه بالاتر برود، پایینی ها را بیشتر به پلاستیک تبدیل می کند. وقتی همدلی از سازمان اجتماعی حذف شود، فقط عقلانیت هدفمندی از پلاستیکی کردن دیگری و مصرف آن ها به سود اقتدار سازمان یافته می ماند. البته من معتقدم برنامه های استخدامی کشور و آموزش های آن به مسائل انسانی و ارتباطات عاطفی توجه دارد و پدیده ای چون میز خدمت برای انسانی کردن روابط سازمانی ایجاد می شود. اما اترها و تپاله های اقتداری در ذیل این سازمانها ایجاد شده که خودشان در برابر انسانی کردن سازمان اجتماعی مقاومت می کنند، چه در بازار، چه سیستم بانکی، چه هر شرکت و سیستمی که اقتدار سازمانی را تبدیل به اقتدار منافع کرده تا هر چه بیشتر مراجعین و مخاطبانش را به پلاستیک تبدیل کند.
@thing
محمد زینالی اُناری
این روزها، گاهی احساس می کنم مسخ شده ام، احساس میکنم که پلاستیک شده ام و افراد چه در باجه ی بانک چه در زیر درخت (مثل دستفروشی که در پارک کار میکند) من را به دید یک ربوط یا یک قلک پلاستیکی که باید از آن پول دریافت کنند می بینند. افرادی مانند کارگزین اداره یا حتی ارباب رجوع، به دید یک بدهکار قلک مانند چه پر/چه خالی به من نگاه می کنند، آن هم قلک پلاستیکی. در این گونه مواقع که تنها افراد حرف خودشان را می گویند و به سخن من یا به مسائل من بی توجه هستند، احساس می کنم که آن ها اصلا نیازی به سخن من ندارند و شاید فکر می کنند من از جنس پلاستیکی ساخته شده در ایران یا چین هستم و باید به هر شکل که آن ها می خواهند در بیایم و بر اساس مصوبات یا خواست های آن ها اقدام کنم.
دو دیدگاه در مورد تعامل اجتماعی وجود دارد، یکی آن را بر چهار قسمت کنش عاطفی، سنتی و عقلانی یا ارزشی هدفمند می داند و بر اساس این دیدگاه، به احتمال زیاد، آن بخش عاطفی از طرف مقابل حذف شده و اساس میکند بر اساس عقل یا ارزش های خاصی که در ذهن دارد، باید از من کارکرد بگیرد. اما دیدگاه دیگری، من آدمی را تعمیم یافته از دیگران می داند. یعنی هر کس خودش را در بیان یا فهم وجودی افراد دیگر می فهمد و در این صورت، او وقتی با من از جنبه ی خودش سخن می گوید، یک مقداری می تواند وجود من را هم درک کند. به این صورت می توان چنین گفت که در هر تعاملی، دو رابطه وجود دارد: یکی مبادله ای است که بر اساس عقل و ارزش صورت می گیرد و دوم، همدلی ای است که در جریان فهمیدن دیگری صورت می گیرد.
اما این روزها، آن همدلی و پیوستن آدم ها به یکدیگر اصلاً وجود ندارد و آدم ها تلاش می کنند در جریان مبادله، به خواست های عقلانی یا حتی ارزشی خود دست یابند. مردم در تعاملات اجتماعی از شکل هموطن، همشهری و ... تبدیل به مشتری می شوند. وامی که داده اند، سر برج بگیرند و اصلا متوجه نشوند که آن چهار سالی که وام جریمه خورده، به خاطر تأخیر پایان کار ساختمانی و تاخیر در زیرساختهای انشعاب آب و برق بوده است. لذا، حتی نامه ای که وزارت مسکن به بانک ملی داده را نپذیرد، لابد گفته است به من چه مربوط است مشتریهای من پلاستیک اند و باید از توی قلکشان سود و جریمه به دست بیاورم. لذا در ازای بیست و دو میلیون وام مسکن مهر هفتاد و دو میلیون تومن بازپرداخت گرفتند.
در ذهنم، به کارگزین می گویم وقتی از من می خواهید از تجارب و خلاقیت هایم افزون بر وظایفی که به من یاد داده ایددر خدمت سازمان قرار دهم، نیاز دارد که آن ده سالی که من این کارها را در بخش عمومی غیردولتی یاد گرفته ام، در سنوات من محاسبه کنید، می گوید قانون اجازه نمی دهد، اما به هر قیمتی فشار وارد می کنند تا آن عقلی که از سوی رده های بالاتر در خصوص استفاده ی بیشتر از کارکنان و هزینه ی کمتر دریافت خدمات شکل گرفته است (البته بسیاری از مردم به آن می گویند زرشک و بهره وری شده است بیست دقیقه)، عملی شود، چرا که او اصلا ده سال زجر و کتاب خواندن و کلاس رفتن و یاد گرفتن های مرا نمی بیند. به این صورت من برای او هم پلاستیک می شوم و ناچارم به هر شکلی که می خواهند از من کارکرد بکشند و استفاده کنند اما، درون من را نفهمند و به قول معرف از درون من اسرارم را نجوید.
هگل می گوید، ارباب برده را نمی کشد، اما تا روز مرگ از او به سختی کار می کشد، پلاستیکی شدن نیز چنین است، اقتداری در جامعه شکل می گیرد که هرچه بالاتر برود، پایینی ها را بیشتر به پلاستیک تبدیل می کند. وقتی همدلی از سازمان اجتماعی حذف شود، فقط عقلانیت هدفمندی از پلاستیکی کردن دیگری و مصرف آن ها به سود اقتدار سازمان یافته می ماند. البته من معتقدم برنامه های استخدامی کشور و آموزش های آن به مسائل انسانی و ارتباطات عاطفی توجه دارد و پدیده ای چون میز خدمت برای انسانی کردن روابط سازمانی ایجاد می شود. اما اترها و تپاله های اقتداری در ذیل این سازمانها ایجاد شده که خودشان در برابر انسانی کردن سازمان اجتماعی مقاومت می کنند، چه در بازار، چه سیستم بانکی، چه هر شرکت و سیستمی که اقتدار سازمانی را تبدیل به اقتدار منافع کرده تا هر چه بیشتر مراجعین و مخاطبانش را به پلاستیک تبدیل کند.
@thing
نکته: جامعه شناسی تجربه pinned «من یک آدم پلاستیکی هستم محمد زینالی اُناری این روزها، گاهی احساس می کنم مسخ شده ام، احساس میکنم که پلاستیک شده ام و افراد چه در باجه ی بانک چه در زیر درخت (مثل دستفروشی که در پارک کار میکند) من را به دید یک ربوط یا یک قلک پلاستیکی که باید از آن پول دریافت…»
زوال « همشهری » در جامعه ی ایرانی - انسان شناسی و فرهنگ
http://www.anthropologyandculture.com/fa/%D8%B4%D9%87%D8%B1-%D9%88-%D9%85%D8%B9%D9%85%D8%A7%D8%B1%DB%8C/4353-%D8%B2%D9%88%D8%A7%D9%84-%C2%AB-%D9%87%D9%85%D8%B4%D9%87%D8%B1%DB%8C-%C2%BB-%D8%AF%D8%B1-%D8%AC%D8%A7%D9%85%D8%B9%D9%87-%DB%8C-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86%DB%8C
@thing
http://www.anthropologyandculture.com/fa/%D8%B4%D9%87%D8%B1-%D9%88-%D9%85%D8%B9%D9%85%D8%A7%D8%B1%DB%8C/4353-%D8%B2%D9%88%D8%A7%D9%84-%C2%AB-%D9%87%D9%85%D8%B4%D9%87%D8%B1%DB%8C-%C2%BB-%D8%AF%D8%B1-%D8%AC%D8%A7%D9%85%D8%B9%D9%87-%DB%8C-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86%DB%8C
@thing
Anthropologyandculture
زوال « همشهری » در جامعه ی ایرانی - انسان شناسی و فرهنگ
محمد زینالی اُناری « همشهری » استعارهای تعلق بخش و همراهی بخش است. واژه ای فراتر از خانواده، با تعلقات شهری، محله ای و غیره که بستگی به ارکان رسمی تعاملات و تبادلات مشترک شهری است. لذا هر قدر تعاملات و مبادلات سامان مند در یک شهر بیشتر باشد،
Forwarded from یادداشت
رواج تفکر مهاجرشهری در اردبیل
محمد زینالی اُناری
دکتر عبدالهی، جامعه شناس و تحلیلگر آسیبهای اجتماعی در مقاله ای که اخیراً منتشر نموده اند، به موضوع فرار دانش آموزان اردبیل برای تحصیل به خارج اشاره کرده اند. آن چه ایشان اظهار کرده اند، انتقال نسلی از تحصیل کردگان به خارج به خاطر امکانات آموزشی آن است که به خاطر مشکلات ساختاری داخلی ایران، امکان بازگشت شان نبوده و به تدریج در آن جا ماندگار می شوند.
یکی از موضوعاتی که حرکت اجتماعی را در جامعه میسر می سازد، وجود داشتن اتوپیا یا آرمانشهر برای ساختن زندگی بهتر و اندیشه ی آرمانی در جامعه است. از خلال این اتوپیا است که هر آن چه در واقعیت روزمره تجربه می شود، راهی برای بازسازی و ساختارمندی مجدد صورت می گیرد. مردم برای وطن و سرزمین خودشان شعر می سرایند و برای آینده و آرمان های آن ساخته می شوند.
اما اردبیل خود به خود دارای اتوپیا نیست، چرا که داشتن اتوپیا در دنیای معاصر، نیازمند دگرگشت ابزاری و خردمندی ها است. در حالی که تفکر راکد و بسته ای بر بازار و صنعت اردبیل حاکم است که هر گروهی در آن وجود دارد، قصد ندارد نه از علم و دانش استفاده کند و نه جای خود را به شخص دیگری بدهد. این جامعه است که مجبور است خود را با سطح دانش و تملک او سازگار کند. اما جامعه چیزی نیست جز بازتولید جامعه و فرزندانی که قرار است وارد این چرخه شوند. آن چه این گروه های جدید نیاز دارند، داشتن تصویری روشن از زندگی و کار در آینده اند که خود را در قالب شعرها و اندیشه های اتوپیایی درباره ی همین شهر نشان می دهند.
در نتیجه، مردم باید در همین حد زندگی کنند و در غیاب صنعت و دانشگاه کارآفرین، اگر بازاربرای همه ی آنان جا و مکان ندارد، مجبور می شوند به مشاغل خدماتی از جمله تاکسیرانی، سوپرمارکتی و ... بپردازند و شورش را در بیاورند. آن ها اسیر سرمایه داری توزیع کالاهای بنجل، پفک، بستنی، لیفان چینی و پراید در سطح بازار شده و به عنوان کاربران اصلی سرطان در جامعه فعالیت می کنند. اما آن ها که سرمایه اولیه ای برای سوپری و تاکسی و سرطان سازی از شغل و زندگی ندارند، به آدم های افسرده و نالانی تبدیل می شوند که اوج تصعید خود را در شنیدن موسیقی های سرخورده ی رپ امروزی می یابند.
در اردبیل از زمان شاه و قاجار، یک نوع اربابان و مالکان وجود داشته اند که خود را در فرایند انقلابی شدن جامعه تغییر داده و اغلب به تهران و سایر امکاناتی که بتواند رشدشان را تأمین کند راه یافته اند. اما عمده ی اردبیلی ها، شامل همین گروه های برخوردار و نابرخوردار از مشاغل دادوستدگری هستند. اما طبقه ای که توانسته است به موفقیت برسد، ایران را ترک می کند. آن ها فرزندان افرادی هستند که از امکاناتی بیش از سوپرمارکت و پراید برخوردارند. آن ها کسانی هستند که از خلال تحولات سیاسی به موقعیت های بروکراتیک دانشگاهی، صنعتی و سازمانی دست پیدا کرده اند.
اما این گروه نشان از فرهنگی می دهند که از اول بروکراسی را نه درخدمت مدیریت مطلوب در جریان سارختارمندی و تحولات اقتصادی و صنعتی سازنده ی جامعه که در خدمت سرمایه سازی برای فرزندان خود می دانسته اند. حاصل این است که این گروه به شدت در تکاپو برای ساختن فرزندان خود به عنوان فرزندانی مهاجر و در خدمت سرمایه داری های کشورهای مختلف هستند و با این اقدام خود اردبیل و وضعیت روزمره ی آن که ماحصل ناتوانی آن ها است را به عنوان جایی برای نزیستن قلمداد می کنند.
حاصل این چهار رده، یعنی «مالکان قدیمی» (که رفته اند)، «متحرک های مهاجر»، «اسیران دادوستد» و «اقشار سرخورده» (که اجازه گدایی و نشئگی هم ندارند)، ساختن شهری است که دارای هویت مهاجر است و نه هویت شهروندی. عضویت در جامعه ی شهری اردبیل، عضویتی مهاجرگونه است و به همین خاطر است که اتوپیا و شهروندباوری در آن وجودندارد. انسان اردبیلی، به صورت مهاجر ازلی شهرهای مرفه جهان تصویر می شود، چرا که اردبیل برای اغلب مردم تنها یک بازار داد و ستد می باشد که در مسیر مهاجرت شان چند نسلی در آن سکونت گزیده اند.
این تفکر مهاجرشهری که عمدتاً در ذهن افراد توانمند امروزی جا خوش کرده است، اردبیل را از یک شهر دارای آینده به سکونتگاه سرراهی در مسیر دست یابی به اتوپیاهای زندگی مرفه کشورهای خارجی کرده و از امکانات آن مانند کافه های سر جاده استفاده کرده اند. میراث اصلی این مهاجرت آرمانشهرگرایانه برای مردم عادی اردبیل، چیزی نیست جز سرخوردگی در دست جامعه ی دادوستدگرایِ-کافه- سرراهی که در آن دو قشر مغازه دار و بی مغازه وجود دارند. اما امروز آن هایی که بی مغازه هستند که دستخوش فقر، خودکشی و اعتیاد می شوند و روز به روز بر احساس فاجعه در این مسیر سر راهی آدم های برخوردار بروکراسی های دانشگاهی و سازمانی می شوند.
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری
دکتر عبدالهی، جامعه شناس و تحلیلگر آسیبهای اجتماعی در مقاله ای که اخیراً منتشر نموده اند، به موضوع فرار دانش آموزان اردبیل برای تحصیل به خارج اشاره کرده اند. آن چه ایشان اظهار کرده اند، انتقال نسلی از تحصیل کردگان به خارج به خاطر امکانات آموزشی آن است که به خاطر مشکلات ساختاری داخلی ایران، امکان بازگشت شان نبوده و به تدریج در آن جا ماندگار می شوند.
یکی از موضوعاتی که حرکت اجتماعی را در جامعه میسر می سازد، وجود داشتن اتوپیا یا آرمانشهر برای ساختن زندگی بهتر و اندیشه ی آرمانی در جامعه است. از خلال این اتوپیا است که هر آن چه در واقعیت روزمره تجربه می شود، راهی برای بازسازی و ساختارمندی مجدد صورت می گیرد. مردم برای وطن و سرزمین خودشان شعر می سرایند و برای آینده و آرمان های آن ساخته می شوند.
اما اردبیل خود به خود دارای اتوپیا نیست، چرا که داشتن اتوپیا در دنیای معاصر، نیازمند دگرگشت ابزاری و خردمندی ها است. در حالی که تفکر راکد و بسته ای بر بازار و صنعت اردبیل حاکم است که هر گروهی در آن وجود دارد، قصد ندارد نه از علم و دانش استفاده کند و نه جای خود را به شخص دیگری بدهد. این جامعه است که مجبور است خود را با سطح دانش و تملک او سازگار کند. اما جامعه چیزی نیست جز بازتولید جامعه و فرزندانی که قرار است وارد این چرخه شوند. آن چه این گروه های جدید نیاز دارند، داشتن تصویری روشن از زندگی و کار در آینده اند که خود را در قالب شعرها و اندیشه های اتوپیایی درباره ی همین شهر نشان می دهند.
در نتیجه، مردم باید در همین حد زندگی کنند و در غیاب صنعت و دانشگاه کارآفرین، اگر بازاربرای همه ی آنان جا و مکان ندارد، مجبور می شوند به مشاغل خدماتی از جمله تاکسیرانی، سوپرمارکتی و ... بپردازند و شورش را در بیاورند. آن ها اسیر سرمایه داری توزیع کالاهای بنجل، پفک، بستنی، لیفان چینی و پراید در سطح بازار شده و به عنوان کاربران اصلی سرطان در جامعه فعالیت می کنند. اما آن ها که سرمایه اولیه ای برای سوپری و تاکسی و سرطان سازی از شغل و زندگی ندارند، به آدم های افسرده و نالانی تبدیل می شوند که اوج تصعید خود را در شنیدن موسیقی های سرخورده ی رپ امروزی می یابند.
در اردبیل از زمان شاه و قاجار، یک نوع اربابان و مالکان وجود داشته اند که خود را در فرایند انقلابی شدن جامعه تغییر داده و اغلب به تهران و سایر امکاناتی که بتواند رشدشان را تأمین کند راه یافته اند. اما عمده ی اردبیلی ها، شامل همین گروه های برخوردار و نابرخوردار از مشاغل دادوستدگری هستند. اما طبقه ای که توانسته است به موفقیت برسد، ایران را ترک می کند. آن ها فرزندان افرادی هستند که از امکاناتی بیش از سوپرمارکت و پراید برخوردارند. آن ها کسانی هستند که از خلال تحولات سیاسی به موقعیت های بروکراتیک دانشگاهی، صنعتی و سازمانی دست پیدا کرده اند.
اما این گروه نشان از فرهنگی می دهند که از اول بروکراسی را نه درخدمت مدیریت مطلوب در جریان سارختارمندی و تحولات اقتصادی و صنعتی سازنده ی جامعه که در خدمت سرمایه سازی برای فرزندان خود می دانسته اند. حاصل این است که این گروه به شدت در تکاپو برای ساختن فرزندان خود به عنوان فرزندانی مهاجر و در خدمت سرمایه داری های کشورهای مختلف هستند و با این اقدام خود اردبیل و وضعیت روزمره ی آن که ماحصل ناتوانی آن ها است را به عنوان جایی برای نزیستن قلمداد می کنند.
حاصل این چهار رده، یعنی «مالکان قدیمی» (که رفته اند)، «متحرک های مهاجر»، «اسیران دادوستد» و «اقشار سرخورده» (که اجازه گدایی و نشئگی هم ندارند)، ساختن شهری است که دارای هویت مهاجر است و نه هویت شهروندی. عضویت در جامعه ی شهری اردبیل، عضویتی مهاجرگونه است و به همین خاطر است که اتوپیا و شهروندباوری در آن وجودندارد. انسان اردبیلی، به صورت مهاجر ازلی شهرهای مرفه جهان تصویر می شود، چرا که اردبیل برای اغلب مردم تنها یک بازار داد و ستد می باشد که در مسیر مهاجرت شان چند نسلی در آن سکونت گزیده اند.
این تفکر مهاجرشهری که عمدتاً در ذهن افراد توانمند امروزی جا خوش کرده است، اردبیل را از یک شهر دارای آینده به سکونتگاه سرراهی در مسیر دست یابی به اتوپیاهای زندگی مرفه کشورهای خارجی کرده و از امکانات آن مانند کافه های سر جاده استفاده کرده اند. میراث اصلی این مهاجرت آرمانشهرگرایانه برای مردم عادی اردبیل، چیزی نیست جز سرخوردگی در دست جامعه ی دادوستدگرایِ-کافه- سرراهی که در آن دو قشر مغازه دار و بی مغازه وجود دارند. اما امروز آن هایی که بی مغازه هستند که دستخوش فقر، خودکشی و اعتیاد می شوند و روز به روز بر احساس فاجعه در این مسیر سر راهی آدم های برخوردار بروکراسی های دانشگاهی و سازمانی می شوند.
@ardabilnote
Forwarded from Mary K
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
Forwarded from انجمن جامعه شناسی ایران
◾️پیام تسلیت درگذشت جناب آقای دکتر محمد علی مرادی
بدینوسیله درگذشت آقای دکتر محمد علی مرادی، عضو افتخاری انجمن جامعه شناسی ایران را به خانواده محترم ایشان، اجتماع علمی جامعه شناسی و دوستداران آن استاد فقید تسلیت گفته، برای ایشان رحمت و علو درجات و برای بازماندگان صبر و اجر مسئلت داریم. روحش شاد و یادش گرامی باد.
هیات مدیره انجمن جامعه شناسی ایران
https://goo.gl/y7vTRj
@iran_sociology
بدینوسیله درگذشت آقای دکتر محمد علی مرادی، عضو افتخاری انجمن جامعه شناسی ایران را به خانواده محترم ایشان، اجتماع علمی جامعه شناسی و دوستداران آن استاد فقید تسلیت گفته، برای ایشان رحمت و علو درجات و برای بازماندگان صبر و اجر مسئلت داریم. روحش شاد و یادش گرامی باد.
هیات مدیره انجمن جامعه شناسی ایران
https://goo.gl/y7vTRj
@iran_sociology