Forwarded from شهر فرهنگی
دامی برای فرزندانمان
داوود عبداللهی، دکترای مسائل اجتماعی ایران
شاید هیچ دردی دردناک تر از خروج سرمایه انسانی و علمی نباشد اما دلایل و عوامل این خروج کدامند؟ مگر کسی پیدا می شود که در قبال این درد بزرگ بیتفاوت باشد و وقعی به این مهم نگذارد؟
به راستی، نخبه ها چرا می روند؟ آیا نخبه ها مقصرند؟ خانواده ها مقصرند؟ حاکمیت مقصر است؟ چه کسانی در تخلیه ذخیره علمی و انسانی شهر و دیارمان مقصرند؟ نظام اموزشی مقصر است؟ چرا جامعه نمی تواند از داشته های خویش بخوبی برای رشد و بالندگی خود بهره ببرد؟ جواب این سوالات را ولو موجز در ادامه بحث می کنیم.
بر چه مبنای نظری می توان فرار نخبگان را تحلیل و تبیین کرد؟ آیا تئوری توهم توطئه و اینکه این شرایط ساخته و پرداخته یک نظم جهانی در اتاق های فکر کشورهای متخاصم است که سعی می کنند با تبلیغ و ارائه خود به سبکی فریبنده، سرنوشت شومی را برای جامعه و نخبگان ما در حال و اینده رقم بزنند؟ یا اینکه براساس یک الگوی علیت ترکیبی خروج نخبگان را باید معلوم هزار و یک دلیل و علت دانست. خروج فزاینده سرمایه های بالقوه خطری است بسیار خطرناک برای کشور.
و اما پرده اول :
مدتی است اتفاقات حساب شده و زیرپوستی در شهر ما رخ می دهد (هرچند این ادعا قابل تعمیم به کل کشور و سایر شهرهاست) که خیلی تلخ و تراژیک است داستان فرار سرمایه های انسانی و علمی از شهر و دیارمان و پرواز آنها به بلاد دیگر، آنچه مایه تاسف خاطر است نقش کسان و افرادی است که خواسته و ناخواسته در این مهم شراکت فعال دارند. جدا از این واقعیت تلخ که خروج سرمایه های انسانی و علمی موجبات خلأ نیروهای انسانی مولد و فعّال در کشور می شود، آینده ای بسیار دردناک را برای جامعه و خانواده ها رقم خواهد زد دردناک تر اینکه کسی متوجه این اتفاق شوم نشده و اقدامی انجام نمی دهد.
ماجرا از این قرار است که چند سالی است ذائقه دانش اموزان (دختران و پسران دبیرستانی) شهر ما تغییر یافته است، بدینگونه که به محض نزدیکی به پایان دوره دبیرستان، گاهی بدلیل ترس از نبود آینده روشن و گاه بدلیل جاذبه های آنطرف و دافعههای اینطرف، ترجیح می دهند از کشور بروند. اگر سابق بر این خانواده ها در برابر اصرار به رفتن فرزندان مقاومت می کردند امروز این خود والدین هستند که فرزندان را به جلای وطن و مهاجرت و سکنی گزیدن در دیار غربت ترغیب می کنند.
اتفاق و تغییر دوم این است که اگر تا چند دهه پیش فقط پسران بودند که دل در گرو مهاجرت به دیار غربت داشتند امروز دختران نیز همچون پسران، گاهی به اصرار خود و گاهی با توافق و پیشنهاد والدین، اقامت در ترکیه و کمی آنسوتر کشورهای اروپایی برای تحصیل و اقامت خود بر می گزینند.
برای مطالعه ادامه مقاله روی لینک زیر کلیک کنید👇👇👇
http://shahrefarhangi.ir/دامی-برای-فرزندانمان/
@thing
@shahrefarhangi_ir
داوود عبداللهی، دکترای مسائل اجتماعی ایران
شاید هیچ دردی دردناک تر از خروج سرمایه انسانی و علمی نباشد اما دلایل و عوامل این خروج کدامند؟ مگر کسی پیدا می شود که در قبال این درد بزرگ بیتفاوت باشد و وقعی به این مهم نگذارد؟
به راستی، نخبه ها چرا می روند؟ آیا نخبه ها مقصرند؟ خانواده ها مقصرند؟ حاکمیت مقصر است؟ چه کسانی در تخلیه ذخیره علمی و انسانی شهر و دیارمان مقصرند؟ نظام اموزشی مقصر است؟ چرا جامعه نمی تواند از داشته های خویش بخوبی برای رشد و بالندگی خود بهره ببرد؟ جواب این سوالات را ولو موجز در ادامه بحث می کنیم.
بر چه مبنای نظری می توان فرار نخبگان را تحلیل و تبیین کرد؟ آیا تئوری توهم توطئه و اینکه این شرایط ساخته و پرداخته یک نظم جهانی در اتاق های فکر کشورهای متخاصم است که سعی می کنند با تبلیغ و ارائه خود به سبکی فریبنده، سرنوشت شومی را برای جامعه و نخبگان ما در حال و اینده رقم بزنند؟ یا اینکه براساس یک الگوی علیت ترکیبی خروج نخبگان را باید معلوم هزار و یک دلیل و علت دانست. خروج فزاینده سرمایه های بالقوه خطری است بسیار خطرناک برای کشور.
و اما پرده اول :
مدتی است اتفاقات حساب شده و زیرپوستی در شهر ما رخ می دهد (هرچند این ادعا قابل تعمیم به کل کشور و سایر شهرهاست) که خیلی تلخ و تراژیک است داستان فرار سرمایه های انسانی و علمی از شهر و دیارمان و پرواز آنها به بلاد دیگر، آنچه مایه تاسف خاطر است نقش کسان و افرادی است که خواسته و ناخواسته در این مهم شراکت فعال دارند. جدا از این واقعیت تلخ که خروج سرمایه های انسانی و علمی موجبات خلأ نیروهای انسانی مولد و فعّال در کشور می شود، آینده ای بسیار دردناک را برای جامعه و خانواده ها رقم خواهد زد دردناک تر اینکه کسی متوجه این اتفاق شوم نشده و اقدامی انجام نمی دهد.
ماجرا از این قرار است که چند سالی است ذائقه دانش اموزان (دختران و پسران دبیرستانی) شهر ما تغییر یافته است، بدینگونه که به محض نزدیکی به پایان دوره دبیرستان، گاهی بدلیل ترس از نبود آینده روشن و گاه بدلیل جاذبه های آنطرف و دافعههای اینطرف، ترجیح می دهند از کشور بروند. اگر سابق بر این خانواده ها در برابر اصرار به رفتن فرزندان مقاومت می کردند امروز این خود والدین هستند که فرزندان را به جلای وطن و مهاجرت و سکنی گزیدن در دیار غربت ترغیب می کنند.
اتفاق و تغییر دوم این است که اگر تا چند دهه پیش فقط پسران بودند که دل در گرو مهاجرت به دیار غربت داشتند امروز دختران نیز همچون پسران، گاهی به اصرار خود و گاهی با توافق و پیشنهاد والدین، اقامت در ترکیه و کمی آنسوتر کشورهای اروپایی برای تحصیل و اقامت خود بر می گزینند.
برای مطالعه ادامه مقاله روی لینک زیر کلیک کنید👇👇👇
http://shahrefarhangi.ir/دامی-برای-فرزندانمان/
@thing
@shahrefarhangi_ir
Forwarded from نکته: جامعه شناسی تجربه (Mohamad Zeinali)
Forwarded from نکته: جامعه شناسی تجربه (محمد زینالی)
دانشگاه و ملاک های باور
محمد زینالی اُناری
مردم باورهای خود را از طریق تقویت سیستم شناختی خود در ارتباط با فهم جهان واقعی بازسازی می کنند. آن ها واقعیت های روزمره درباره ی مواد شیمیایی، جنس کالاها و راست گویی متصدی خدمات عمومی، را با توجه به تجربه های دانش ورزانه ی خود در می یابند. افراد به تأثیر تجربه های خلاقانه ی خود، متقاضی سخنان و ادعاهای تولید کنندگان و صاحبان خدمات می شوند. یعنی اگر اخباری در مورد تولید خازن های الکتریکی گفته شود، آن جنس از مشتریان که تحصیل کرده اند، متوجه کارکرد و عملکرد آن خواهند بود، مگر این که درس خود را به صورت مناسبی نخوانده باشند. یا این که وقتی تحقیقاتی درباره ی خواص موارد از تلویزیون بیان شود، کسانی از اعای جامعه آن را خواهد فهمید که دروس مربوطه در حین تحصیل را خوب خوانده باشند.
به این صورت آموزش و خلاقیتی که در دانشگاه بنشان دارد، مستقیما در فهم اخبار میان مردم کارکرد پیدا می کند. در واقع وقتی دانشجویان خلاقی در جامعه زندگی کرده و به علوم شیمی، فیزیک، روابط بین الملل و الکترونیک وارد باشند، مشتریان فهیم اخباری هستند که درباره ی جنس کالا یا انرژی گفته می شود. البته این حیات بین الاذهانی در میان مردم است که به باورپذیری اخبار مشروعیت قائل می شود. مردم درباره ی اخبار گفت و گو می کنند و این افراد، به عنوان مرجع های فکری با مردم گفتگو می کنند و در واقع با رسانه دیالکتیک می کنند. اما وقتی دانشجویان به خصوص در سطوح عالی از تقلب و خرید و فروش پایان نامه یا کلاس دانشگاه هایی استفاده می کنند که به دلیل مشتری مداری شان، ریاضت علمی لازم را از دانشجویان نمی خواهند، باورهای شان در خصوص صدق اخبار میزان و عیار جامعه نخواهد بود. در نتیجه می توان گفت وقتی جنس خلاقیتی که در دانشگاه شکل می گیرد رفته رفته ضعیفتر شود، به تدریج هم مبادله کننده و هم مبادله شونده، به انسان هایی فاقد کیفیت ذهنی لازم در فم صدق و کذب اخبار تبدیل می شوند.
اگر جامعه از خلاقیت و استدلال تزریق شده باشد، ممکن است مجری تلویزیونی موضوعاتی که میگوید، برای مردم خنده دار به نظر برسد، چرا که او نه تنها سخن خاصی نمی گوید، بلکه بیانی دارد که مشتری اش به سادگی می تواند اشکالات آن را بیاید. اما برای این که مردم تبلیغات ساده را باور کنند و کالاها یا خدمات موجود که ارزش مصرفی کمی هم دارند را پذیرش کنند، نیازمند قدرت کمی از عیار ذهنی مشتریان می باشند. ذهن بیننده ی تلویزیونی و مشتری کالا، باید همان قدر که تولید کننده ی تبلیغات بازار و اسپانسرهای صاحب رسانه های متنوع می خواهند، بفهمد. بنابر این، آن ها شروع به تولید بازارچه هایی می کنند که بتواند مشتری ها را به افرادی فاقد سماجت لازم در مورد کیفیت کالا یا پیام های تلویزیونی تبدیل کند. بازارچه هایی که می توانند در کاهش میزان خلاقیت و ریاضیت علمی موثر باشند.
خرید و فروش پایان نامه یا رونق دانشگاه هایی که به بنگاه اقتصادی شباهت دارند، می تواند مانند دسیسه ای در برابر دانش متعارف یا عقل سلیم جامعه عمل کند. ضعف و سستی دانش متعارف مردم موجب می شود که رسانه هایی چون کانال های تلگرامی و ... دست به تولید انواع اطلاعاتی بزنند که ارزش مصرفی خاصی نداشته، تنها وقت و انرژی مردم را مورد استفاده قرار می دهد. به این صورت، مردمی که اخبار و اطلاعات واصله درباره ی کالا، رویدادها و ... را دریافت می کنند، تنها بر اساس توانایی ذهنی شان که مبتنی بر تجربه آن ها در دوران دانشگاه می باشد، تحلیل می کنند. همین افراد هستند که می توانستند مروج اطلاعات شاخص در جامعه باشند، اما رفته رفته رو به تنزل می روند. به این طریق می توان دید که چرا میزان سادگی مردم روز به روز افزایش پیدا می کند و نیازمندی های شدید درباره ی اخبارهای تولیدی ناب و سبک سنگین کردن آن از بین می رود.
دسیسه وقتی شکل می گیرد که اغلب مردم به خاطر تقویت خود و تطبیق خود با نظام مشروعیت سازمانی به دنبال تحصیلات کم عیار بروند. آن ها امروز خود را با جامعه تطبیق می دهند، فارغ از این که مقاومت جامعه را در برابر داده های غلط کاهش داده اند. تولید انبوه دانشگاه های پولی، مبتنی بر رضایتمندی مشتری، میزان تاب آوری جامعه در برابر اطلاعات انباشته را- که با افزایش سرسام آور شبکه های تلویزیونی، سایتهای اینترنتی و کانال های تلگرامی همراه بود- کاهش می دهد. لذا گمان می رود که در آینده هولوکاستی از بی معنایی و مخاطره جامعه ایرانی را در نوردد. با توجه به چنین شرایطی، جامعه ایرانی به شدت در معرض بی معنایی و سستی گرفتن ملاک های صدق می باشد.
@thing
محمد زینالی اُناری
مردم باورهای خود را از طریق تقویت سیستم شناختی خود در ارتباط با فهم جهان واقعی بازسازی می کنند. آن ها واقعیت های روزمره درباره ی مواد شیمیایی، جنس کالاها و راست گویی متصدی خدمات عمومی، را با توجه به تجربه های دانش ورزانه ی خود در می یابند. افراد به تأثیر تجربه های خلاقانه ی خود، متقاضی سخنان و ادعاهای تولید کنندگان و صاحبان خدمات می شوند. یعنی اگر اخباری در مورد تولید خازن های الکتریکی گفته شود، آن جنس از مشتریان که تحصیل کرده اند، متوجه کارکرد و عملکرد آن خواهند بود، مگر این که درس خود را به صورت مناسبی نخوانده باشند. یا این که وقتی تحقیقاتی درباره ی خواص موارد از تلویزیون بیان شود، کسانی از اعای جامعه آن را خواهد فهمید که دروس مربوطه در حین تحصیل را خوب خوانده باشند.
به این صورت آموزش و خلاقیتی که در دانشگاه بنشان دارد، مستقیما در فهم اخبار میان مردم کارکرد پیدا می کند. در واقع وقتی دانشجویان خلاقی در جامعه زندگی کرده و به علوم شیمی، فیزیک، روابط بین الملل و الکترونیک وارد باشند، مشتریان فهیم اخباری هستند که درباره ی جنس کالا یا انرژی گفته می شود. البته این حیات بین الاذهانی در میان مردم است که به باورپذیری اخبار مشروعیت قائل می شود. مردم درباره ی اخبار گفت و گو می کنند و این افراد، به عنوان مرجع های فکری با مردم گفتگو می کنند و در واقع با رسانه دیالکتیک می کنند. اما وقتی دانشجویان به خصوص در سطوح عالی از تقلب و خرید و فروش پایان نامه یا کلاس دانشگاه هایی استفاده می کنند که به دلیل مشتری مداری شان، ریاضت علمی لازم را از دانشجویان نمی خواهند، باورهای شان در خصوص صدق اخبار میزان و عیار جامعه نخواهد بود. در نتیجه می توان گفت وقتی جنس خلاقیتی که در دانشگاه شکل می گیرد رفته رفته ضعیفتر شود، به تدریج هم مبادله کننده و هم مبادله شونده، به انسان هایی فاقد کیفیت ذهنی لازم در فم صدق و کذب اخبار تبدیل می شوند.
اگر جامعه از خلاقیت و استدلال تزریق شده باشد، ممکن است مجری تلویزیونی موضوعاتی که میگوید، برای مردم خنده دار به نظر برسد، چرا که او نه تنها سخن خاصی نمی گوید، بلکه بیانی دارد که مشتری اش به سادگی می تواند اشکالات آن را بیاید. اما برای این که مردم تبلیغات ساده را باور کنند و کالاها یا خدمات موجود که ارزش مصرفی کمی هم دارند را پذیرش کنند، نیازمند قدرت کمی از عیار ذهنی مشتریان می باشند. ذهن بیننده ی تلویزیونی و مشتری کالا، باید همان قدر که تولید کننده ی تبلیغات بازار و اسپانسرهای صاحب رسانه های متنوع می خواهند، بفهمد. بنابر این، آن ها شروع به تولید بازارچه هایی می کنند که بتواند مشتری ها را به افرادی فاقد سماجت لازم در مورد کیفیت کالا یا پیام های تلویزیونی تبدیل کند. بازارچه هایی که می توانند در کاهش میزان خلاقیت و ریاضیت علمی موثر باشند.
خرید و فروش پایان نامه یا رونق دانشگاه هایی که به بنگاه اقتصادی شباهت دارند، می تواند مانند دسیسه ای در برابر دانش متعارف یا عقل سلیم جامعه عمل کند. ضعف و سستی دانش متعارف مردم موجب می شود که رسانه هایی چون کانال های تلگرامی و ... دست به تولید انواع اطلاعاتی بزنند که ارزش مصرفی خاصی نداشته، تنها وقت و انرژی مردم را مورد استفاده قرار می دهد. به این صورت، مردمی که اخبار و اطلاعات واصله درباره ی کالا، رویدادها و ... را دریافت می کنند، تنها بر اساس توانایی ذهنی شان که مبتنی بر تجربه آن ها در دوران دانشگاه می باشد، تحلیل می کنند. همین افراد هستند که می توانستند مروج اطلاعات شاخص در جامعه باشند، اما رفته رفته رو به تنزل می روند. به این طریق می توان دید که چرا میزان سادگی مردم روز به روز افزایش پیدا می کند و نیازمندی های شدید درباره ی اخبارهای تولیدی ناب و سبک سنگین کردن آن از بین می رود.
دسیسه وقتی شکل می گیرد که اغلب مردم به خاطر تقویت خود و تطبیق خود با نظام مشروعیت سازمانی به دنبال تحصیلات کم عیار بروند. آن ها امروز خود را با جامعه تطبیق می دهند، فارغ از این که مقاومت جامعه را در برابر داده های غلط کاهش داده اند. تولید انبوه دانشگاه های پولی، مبتنی بر رضایتمندی مشتری، میزان تاب آوری جامعه در برابر اطلاعات انباشته را- که با افزایش سرسام آور شبکه های تلویزیونی، سایتهای اینترنتی و کانال های تلگرامی همراه بود- کاهش می دهد. لذا گمان می رود که در آینده هولوکاستی از بی معنایی و مخاطره جامعه ایرانی را در نوردد. با توجه به چنین شرایطی، جامعه ایرانی به شدت در معرض بی معنایی و سستی گرفتن ملاک های صدق می باشد.
@thing
صدا ۶۷.3gpp
20.8 MB
پدیدگی زندگی، پدیداری عشق
محمد زینالی اناری، جلسه انجمن جامعه شناسی، گروه خانواده با عنوان " عشق"
یکشنبه۳۰اردیبهشت۱۳۹۷
@thing
محمد زینالی اناری، جلسه انجمن جامعه شناسی، گروه خانواده با عنوان " عشق"
یکشنبه۳۰اردیبهشت۱۳۹۷
@thing
تیپ های مشدی عبادی
محمد زینالی اُناری
اگر شما هم در بازارها چرخیده باشید، به خصوص به همراه خواهر، همسر یا مادرتان، احتمالاً با پدیده ی زشتی مواجه شده اید، که شامل زول زدن یک فرد به ظاهر موجه به خانم همراه شما است. این قسم آدم ها در این تعاملات به چشم می خورند و نگاه خسته و مضطرب شان به دنبال زنانی می گردد که جای خالی ذهن مشوش و پریشان شان را پر کند.
اگر به فیلم مشدی عباد نگاه کرده باشید، او شخصیتی مومن نما، تاجر بازاری ریش و کلاه داری است که از نقطه نظر شرعی، صاحب مال و املاک خود است و فردی است که نمی توانید بر او خدشه و اشکالی وارد کنید. او به دنبال گرفتن زنی است که از قضا آن زن نامزدی دارد که خیلی هم به او علاقمند است. اما مشدی عباد از هر دسیسه ای وارد می شود تا او را از چنگ آن نامزد جوان در بیاورد.
این قبیل افراد هم اغلب چون مشدی عباد هستند، اگر چه ظاهری موجه و دست به جیبی در بازار هستند، اما نگاه شان مدام به زن یا همسری است که اغلب اوقات به همراه شوهر خود به بازار آمده است. "تیپِ مشدی عبادی" درست روبروی شوهر زن، به او زل می زند و ورانداز می کند و چشمانش از حدقه در می آید بس که به طور نامناسبی به چشم مشتری به زن مردم نگاه می کند.
در فیلم مشدی عباد، قضیه آن است که این مرد پیر و سالمند، دنبال زنی است که بتواند با او زندگی کند و فریب نفس خود را خورده و با جوان ها برای تصاحب دختران چشمگیر رقابت می کند، اما وقتی برای او ندیمه ی آن دختر را به همسری در می آورند، غائله تمام می شود. تیپ مشدی عبادها، نیاز به آرامش و طمأنینه در زندگی خود دارند. کسی باید فکری به این تیپ ها بکند و نیازهای آن ها را بشناسد و موجبات امنیت مردم در فضاهای تجاری را فراهم آورد.
آن گاه زن و خواهر مردم می توانند به راحتی به خرید بپردازند. همسر یا برادر و فرزند شان هم می توانند، بدون این که دعوایی بشود، یا تحمل نگاه های موذی مردان متعدد به مادر یا همسرشان را تحمل کنند، با خوشی در بازار به خرید خانه و خانواده بپردازند. فقط این نکته باید همراه مان باشد، چاره ی مقابله با این نوع انسان ها، این است که باید فکری به خواباندن اضطراب و خشونت جنسی آنان بکنیم، تا از فوران نیازهای بصری آنان رهایی یابیم.
@thing
محمد زینالی اُناری
اگر شما هم در بازارها چرخیده باشید، به خصوص به همراه خواهر، همسر یا مادرتان، احتمالاً با پدیده ی زشتی مواجه شده اید، که شامل زول زدن یک فرد به ظاهر موجه به خانم همراه شما است. این قسم آدم ها در این تعاملات به چشم می خورند و نگاه خسته و مضطرب شان به دنبال زنانی می گردد که جای خالی ذهن مشوش و پریشان شان را پر کند.
اگر به فیلم مشدی عباد نگاه کرده باشید، او شخصیتی مومن نما، تاجر بازاری ریش و کلاه داری است که از نقطه نظر شرعی، صاحب مال و املاک خود است و فردی است که نمی توانید بر او خدشه و اشکالی وارد کنید. او به دنبال گرفتن زنی است که از قضا آن زن نامزدی دارد که خیلی هم به او علاقمند است. اما مشدی عباد از هر دسیسه ای وارد می شود تا او را از چنگ آن نامزد جوان در بیاورد.
این قبیل افراد هم اغلب چون مشدی عباد هستند، اگر چه ظاهری موجه و دست به جیبی در بازار هستند، اما نگاه شان مدام به زن یا همسری است که اغلب اوقات به همراه شوهر خود به بازار آمده است. "تیپِ مشدی عبادی" درست روبروی شوهر زن، به او زل می زند و ورانداز می کند و چشمانش از حدقه در می آید بس که به طور نامناسبی به چشم مشتری به زن مردم نگاه می کند.
در فیلم مشدی عباد، قضیه آن است که این مرد پیر و سالمند، دنبال زنی است که بتواند با او زندگی کند و فریب نفس خود را خورده و با جوان ها برای تصاحب دختران چشمگیر رقابت می کند، اما وقتی برای او ندیمه ی آن دختر را به همسری در می آورند، غائله تمام می شود. تیپ مشدی عبادها، نیاز به آرامش و طمأنینه در زندگی خود دارند. کسی باید فکری به این تیپ ها بکند و نیازهای آن ها را بشناسد و موجبات امنیت مردم در فضاهای تجاری را فراهم آورد.
آن گاه زن و خواهر مردم می توانند به راحتی به خرید بپردازند. همسر یا برادر و فرزند شان هم می توانند، بدون این که دعوایی بشود، یا تحمل نگاه های موذی مردان متعدد به مادر یا همسرشان را تحمل کنند، با خوشی در بازار به خرید خانه و خانواده بپردازند. فقط این نکته باید همراه مان باشد، چاره ی مقابله با این نوع انسان ها، این است که باید فکری به خواباندن اضطراب و خشونت جنسی آنان بکنیم، تا از فوران نیازهای بصری آنان رهایی یابیم.
@thing
«بازیگر»، «روشنفکر» نیست
محمد زینالی اُناری
فرهنگ ایران همواره از آینه ی تمثیلی خود زخم می خورد، مثل صادق هدایت که می گفت زخم ها می جوند و نابود می کنند. زخم دیافراگمی است مانند دهان، که ناخواسته و در جای دیگری باز می شود. وقتی به جای کتاب، جزوه خوانده شود، معلوم است که به جای استدلال، در روزنامه دشنام نوشته می شود.وقتی به جای معلم، شیطان اختیار تعلیم و تربیت را به دست بگیرد، طبیعتاً مدرسه و نمازخانه ی آن هم معنای خود را از دست می دهد. و نهایتاً وقتی به جای روشنفکر، یک بازیگر می خواهد وجدان مردم را بیدار کند، روشنفکری بدل می شود به بازی بازی بازی.
ما در ایران، فضای عمومی نداریم، استدلال، معنا و انتقال مضمون نداریم، کل فضای عمومی، شباهتی به مجلس رقص دارد، رقصی که از واژه ها و دهان ها و اخیراً استایل های روشنفکرانه در صفحات خودمانی اینستاگرام شکل می گیرد. یک مشت آدم غیرمرتبط، صحنه های عمومی را تسخیر کرده و سر مردم ایران را به درد آورده اند. فرهنگ ایران، افسرده است، خشن شده، پرخاش کرده و تازگی ها فحاشی هم می کند(رجوع کنید به رجا نیوز). متأسفانه به صدا و سیما روزنامه و مرکز پژوهش (و شبکه ی اجتماعی) اختصاص داده شده است تا به مردم خدمت کند. اما همین نهادها هم برایش تبدیل به بازی شده است؛ شبیه بازی کودکانه ای که فقط جنبه ی شهودی با مکان و دیگران دارد و هنوز هیچ تاریخ و فلسفه ای از انسانیت و خرد را نخوانده است.
ما امروز با نمایش عمومی بازیگران در روزنامه ی جام جم مواجه هستیم. تربیت ناموجه این رسانه از تیترهای یک اظهار نظرهای لپّی بازیگران و تخریب اذهان و استدلالهایی که به رشته های دیگر علمی چون سیاست، اقتصاد و ... دارد، کار را به تخریب عرصه ی عمومی و از دست ستاندن رشته کلام مردم ایران رسانده است. «بازیگر»، «روشنفکر» نیست. چون کلام او تنها بر قوه ی شهود خود متکی است. او صرفا در نقش های پزشک، سیاستمدار و معترض «بازی» کرده است و هیچ سنخیتی با واقعیت این نقش ها ندارد، اما متاسفانه آن ها فریب صحنه و نقش های خود را خورده و در عالم سیاست به اظهار نظر سیاسی و ادای سیاسی می پردازند.
خوشبختانه، آنها کارنامه ی خوبی در سینما و تئاتر ندارند، با تمام احترامی که به آقای پرستویی که سردمدار این حرکت است قائلم، باید بگویم ایشان نخست وارد سیاست های صنفی گروهی شدند که در صحنه ی سینما ادای قیصر در می آورد و گروگان می گرفت و خروجی اش آن هشت سال شد. اما حالا او به جای اجرای محترمانه نقش های خود و در صورت علاقمندی خواندن نظرات سیاستمداران، دارد در صحنه ی سیاست نیز هو می کند و نقش روشنفکر را به گروگان می گیرد. روشنفکران ما با بضاعت کمی که تاریخ روشنفکری مان دارد، سالها است که به نفی پوپولسم، یعنی « و لا تقف ما لیس لک به العلم» تذکر می دهند، اما بازیگر، بازیگر است و فارغ از قوه ی استدلال و منطق.
از ذکر خیر سایر بازیگران که مسخره بازی ها و لودگی های آن ها پوپولیسم ایرانی را ایجاد کرده است، صرف نظر کرده و می گویم، این ها همان زخمی هستند که فضای عمومی ایران را خورده اند و جایی برای دیپلماسی، گفت و گوی عمومی و استدلال و سیاست ورزی نگذاشته اند. صریحتر بگویم، فضای فاسد سیاسی و اقتصادی ما، حاصل آینه ای است که به جای جدیت، مسخرگی را درون مردم تخم گذاشته است و امروز هم می خواهد آن ها را جوجه کند. مردم ایران آن ها می خواهند در عالم سیاست هر هشت سال یک بار جوجه ای از این تخم مسخرگی در بیاورند که هشت سال بعد آن را خودشان بخورند، مانع شان شوید.
@thing
محمد زینالی اُناری
فرهنگ ایران همواره از آینه ی تمثیلی خود زخم می خورد، مثل صادق هدایت که می گفت زخم ها می جوند و نابود می کنند. زخم دیافراگمی است مانند دهان، که ناخواسته و در جای دیگری باز می شود. وقتی به جای کتاب، جزوه خوانده شود، معلوم است که به جای استدلال، در روزنامه دشنام نوشته می شود.وقتی به جای معلم، شیطان اختیار تعلیم و تربیت را به دست بگیرد، طبیعتاً مدرسه و نمازخانه ی آن هم معنای خود را از دست می دهد. و نهایتاً وقتی به جای روشنفکر، یک بازیگر می خواهد وجدان مردم را بیدار کند، روشنفکری بدل می شود به بازی بازی بازی.
ما در ایران، فضای عمومی نداریم، استدلال، معنا و انتقال مضمون نداریم، کل فضای عمومی، شباهتی به مجلس رقص دارد، رقصی که از واژه ها و دهان ها و اخیراً استایل های روشنفکرانه در صفحات خودمانی اینستاگرام شکل می گیرد. یک مشت آدم غیرمرتبط، صحنه های عمومی را تسخیر کرده و سر مردم ایران را به درد آورده اند. فرهنگ ایران، افسرده است، خشن شده، پرخاش کرده و تازگی ها فحاشی هم می کند(رجوع کنید به رجا نیوز). متأسفانه به صدا و سیما روزنامه و مرکز پژوهش (و شبکه ی اجتماعی) اختصاص داده شده است تا به مردم خدمت کند. اما همین نهادها هم برایش تبدیل به بازی شده است؛ شبیه بازی کودکانه ای که فقط جنبه ی شهودی با مکان و دیگران دارد و هنوز هیچ تاریخ و فلسفه ای از انسانیت و خرد را نخوانده است.
ما امروز با نمایش عمومی بازیگران در روزنامه ی جام جم مواجه هستیم. تربیت ناموجه این رسانه از تیترهای یک اظهار نظرهای لپّی بازیگران و تخریب اذهان و استدلالهایی که به رشته های دیگر علمی چون سیاست، اقتصاد و ... دارد، کار را به تخریب عرصه ی عمومی و از دست ستاندن رشته کلام مردم ایران رسانده است. «بازیگر»، «روشنفکر» نیست. چون کلام او تنها بر قوه ی شهود خود متکی است. او صرفا در نقش های پزشک، سیاستمدار و معترض «بازی» کرده است و هیچ سنخیتی با واقعیت این نقش ها ندارد، اما متاسفانه آن ها فریب صحنه و نقش های خود را خورده و در عالم سیاست به اظهار نظر سیاسی و ادای سیاسی می پردازند.
خوشبختانه، آنها کارنامه ی خوبی در سینما و تئاتر ندارند، با تمام احترامی که به آقای پرستویی که سردمدار این حرکت است قائلم، باید بگویم ایشان نخست وارد سیاست های صنفی گروهی شدند که در صحنه ی سینما ادای قیصر در می آورد و گروگان می گرفت و خروجی اش آن هشت سال شد. اما حالا او به جای اجرای محترمانه نقش های خود و در صورت علاقمندی خواندن نظرات سیاستمداران، دارد در صحنه ی سیاست نیز هو می کند و نقش روشنفکر را به گروگان می گیرد. روشنفکران ما با بضاعت کمی که تاریخ روشنفکری مان دارد، سالها است که به نفی پوپولسم، یعنی « و لا تقف ما لیس لک به العلم» تذکر می دهند، اما بازیگر، بازیگر است و فارغ از قوه ی استدلال و منطق.
از ذکر خیر سایر بازیگران که مسخره بازی ها و لودگی های آن ها پوپولیسم ایرانی را ایجاد کرده است، صرف نظر کرده و می گویم، این ها همان زخمی هستند که فضای عمومی ایران را خورده اند و جایی برای دیپلماسی، گفت و گوی عمومی و استدلال و سیاست ورزی نگذاشته اند. صریحتر بگویم، فضای فاسد سیاسی و اقتصادی ما، حاصل آینه ای است که به جای جدیت، مسخرگی را درون مردم تخم گذاشته است و امروز هم می خواهد آن ها را جوجه کند. مردم ایران آن ها می خواهند در عالم سیاست هر هشت سال یک بار جوجه ای از این تخم مسخرگی در بیاورند که هشت سال بعد آن را خودشان بخورند، مانع شان شوید.
@thing
Forwarded from Deleted Account
همین اول میگم من نه کارشناس امور اجتماعی ام نه روانشناس.
یک زنم، یک مادر و یک فرهنگی شاغل ولی به جِد معتقدم بزرگترین مشکل ما در حال حاضر ورای آشفتگی های سیاسی ، اجتماعی و اقتصادی اینه که دغدغه مند نیستیم و ۹۹ درصد اوقات دنبال مقصر میگردیم خارج از حیطه ی خود و نزدیکان مون؛
به قول قدیمی ها از ما فقط یک لق لق زبون هست و بس...
تمام تلاش روز افزون ما اغلب اوقات علیرغم عدم سواد و تسلط کافی به مسائل سیاسی و اجتماعی خلاصه میشه به پراکندن و شاخ و برگ دادن به حوادث ؛ناهنجاری ها و اتفاقات جاری ، ایجاد ترس و از هم گسیختگی بیشتر...مسلما یک سری چیزا از دست ما خارجه مثل: خفه کردن ترامپ یا انهدام کامل اسرائیل و یا تربیت و اصلاح تمام ارکان نظام از هم گسیخته و داغون ...
اما ما میتوانیم یک ستون قوی باشیم در حل یا حداقل تعدیل اغلب ناهنجاری ها...به فرض مثال: وقتی می بینیم کودک آزاری زیاد شده فکر نکنیم سهم ما فقط فحش و ناسزا و نفرین حکومت ، دولت ومتجاوز و همدردی با احساسات مادر و پدر کودکه و دیگه خلاص.. حالا هر که رَود خانه ی خود من یک مادرم ؛یک معلمم؛یک همسایه ام ؛یک دوستم ؛ یک شهروندم ؛سهم من اینه با علم به این که میدونم تربیت و سالم رسوندن بچه تا جایی که خودش رو بتونه از آب و گِل بکشه بیرون در وضعیت امروز جامعه و همه ی دنیا چقدر سخت ترو جانفرساتر شده ؛ خیلی مهمه که من آگاه ، دور از تعصب ، منطقی و آپدیت باشم همراه باشم نه در سایه ؛ ذهنم رو با توجه به زمانه به روزرسانی کنم ، تا بتونم بهتر و امن تر کودکم رو پیش ببرم همگام همین جامعه ...
سهم مون رو رعایت کنیم یه جوری نباشه یا از این ور بوم بیفتیم یا از اون ور ؛ همین و آمین
#دغدغه
یک زنم، یک مادر و یک فرهنگی شاغل ولی به جِد معتقدم بزرگترین مشکل ما در حال حاضر ورای آشفتگی های سیاسی ، اجتماعی و اقتصادی اینه که دغدغه مند نیستیم و ۹۹ درصد اوقات دنبال مقصر میگردیم خارج از حیطه ی خود و نزدیکان مون؛
به قول قدیمی ها از ما فقط یک لق لق زبون هست و بس...
تمام تلاش روز افزون ما اغلب اوقات علیرغم عدم سواد و تسلط کافی به مسائل سیاسی و اجتماعی خلاصه میشه به پراکندن و شاخ و برگ دادن به حوادث ؛ناهنجاری ها و اتفاقات جاری ، ایجاد ترس و از هم گسیختگی بیشتر...مسلما یک سری چیزا از دست ما خارجه مثل: خفه کردن ترامپ یا انهدام کامل اسرائیل و یا تربیت و اصلاح تمام ارکان نظام از هم گسیخته و داغون ...
اما ما میتوانیم یک ستون قوی باشیم در حل یا حداقل تعدیل اغلب ناهنجاری ها...به فرض مثال: وقتی می بینیم کودک آزاری زیاد شده فکر نکنیم سهم ما فقط فحش و ناسزا و نفرین حکومت ، دولت ومتجاوز و همدردی با احساسات مادر و پدر کودکه و دیگه خلاص.. حالا هر که رَود خانه ی خود من یک مادرم ؛یک معلمم؛یک همسایه ام ؛یک دوستم ؛ یک شهروندم ؛سهم من اینه با علم به این که میدونم تربیت و سالم رسوندن بچه تا جایی که خودش رو بتونه از آب و گِل بکشه بیرون در وضعیت امروز جامعه و همه ی دنیا چقدر سخت ترو جانفرساتر شده ؛ خیلی مهمه که من آگاه ، دور از تعصب ، منطقی و آپدیت باشم همراه باشم نه در سایه ؛ ذهنم رو با توجه به زمانه به روزرسانی کنم ، تا بتونم بهتر و امن تر کودکم رو پیش ببرم همگام همین جامعه ...
سهم مون رو رعایت کنیم یه جوری نباشه یا از این ور بوم بیفتیم یا از اون ور ؛ همین و آمین
#دغدغه
پدیدگی زندگی، پدیداری عشق
متن سخنرانی ارائه شده در انجمن جامعه شناسی ایران- گروه خانواده در روز یکشنبه۳۰اردیبهشت ۱۳۹۷
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه
یک زمانی مصداقی از عشق در مثال های عرفانی داشتیم. مثال خیلی جالبی که در مورد عشق زده شد، مثال شاه و کنیز است. در واقع من فکر می کنم که ارباب و رعیتی و تمثیل های فئودالیستی در جامعه ما را رواج داده و آن سبک چند همسری یا خشونت را به نوعی در جامعه ما گسترانیده است. مثالی که مولوی در داستان عشق می زند، همان داستان شاه و کنیز است که آن زن خریده می شود و بعد از مدتی که شوهر، مرد یا شاه می فهمد که این اتفاقی که افتاد، می توانسته یک اتفاق بهتری باشد، آن همان تعریفی است که از عشق وجود دارد، و اصل قضیه کنار می رود. ملاحظه می کنیم که به این صورت نمی تواند یک تعریف و تصویر در مورد خانواده بدهد. عشق خسرو و شیرین و وجود داشتن یک آدم عادی مانند فرهاد مثل آدم امروزی یک کارمند، کارگر، کارآفرین است؛ آدم خلاقی بود که از این سبو برایش چیزی نمی رسید و عشق برای او ممنوع بود. در داستان لیلی و مجنون هم که آدمها عادی هستند هیچ وقت به هم نمی رسند و همه نکوهش می کنند که چرا و به که عاشقی؟! . یعنی برای آدم عادی یک چنین معنایی از عشق متصور نیست. روایتی که در جامعه ما از عشق وجود دارد، یک رابطه سلطه گرانه است، آن چیزی که «استرنبرگ» به آن می گوید قصه های متقارن، یکی باید معلم باشد یکی شاگرد، ارباب و رعیتی نشد، مرشد و مریدی می شود. همان صفر و یک است و در آن دموکراسی یا برابری عواطف وجود ندارد.
وی افزود: از زمانی که در جامعه ما تغییر و تحولات اتفاق افتاد، مکتب های رمانتیک خودش را در ایران نشان داد، بازگشت انسان ها به خودشان، بازگشت به طبیعت، بازگشت به عالم خیال و تحقق بخشیدن به خیال مطرح شد و باعث شد که حوزه فردیت اهمیت پیدا کند و یک دوره در شعرهای ما تحول ایجاد شود، حتی در سیاست ما اندیشیدن به خویشتن و نفی غرب و سلطه دیگران خودش را نشان داد و مردم ایران سعی کردند به مفهومی در مورد «من» فکر کنند. آنهایی که در اثر تغییر و تحولات مشاغلی را کسب کردند و عرصه های فردیتی را توانستند به دست بیاورند، چه بسا باعث شدند میدان یا عرصه جدیدی در مورد توده ای شدن مفهوم عشق به وجود بیاید. در اثر همین تغییر و تحولات بود که موسیقی ما هم دچار تغییر و تحولات شد و از آن حالت عرفانی یا موسیقی درباری پیاده شد و بین همه مردم آمد و همه مردم با توجه به این که ابزارهای صوتی هم وجود داشت، شنونده موسیقی ای شدند که به زندگی خودشان نزدیک تر باشد، موسیقی ای که آدم عادی هم بتواند از آن بهره مند شود. این می توانست روایت عشق را دگرگون کند و به نوعی هم دگرگون شده بود. همه مردم صاحب تجربه جدیدی شده بودند. یک اتفاقی افتاده بود، زن ها آمدند و صاحب رای شدند و مسئله صرفاَ محدود به موسیقی و دنیای کوچک آن هم نبود. می توانستیم در مورد یک تصویر از هستی و متعاقباً عشق اش فکر کنیم که جدای از روابط صفر و یک قبلی، یک رابطه برابری بین انسان ها داشت. همه قرار بود یه یکدیگر هم هدیه بدهند، جشن تولد همدیگر را مهم قلمداد می کردند و پرداختن تصویر عمومی از عشق و زندگی هم شروع شده بود. اما این موضوع در جایی به سر آمد ...
برای خواندن ادامه متن به لینک زیر مراجعه نمائید:
http://www.isa.org.ir/گزارش-نشست-ها/367-گزارش-نشست-گروه-جامعهشناسی-خانواده/3407-خانواده-در-بستر-پژوهش؛-عشق
@THING
https://t.me/thing/1114
متن سخنرانی ارائه شده در انجمن جامعه شناسی ایران- گروه خانواده در روز یکشنبه۳۰اردیبهشت ۱۳۹۷
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه
یک زمانی مصداقی از عشق در مثال های عرفانی داشتیم. مثال خیلی جالبی که در مورد عشق زده شد، مثال شاه و کنیز است. در واقع من فکر می کنم که ارباب و رعیتی و تمثیل های فئودالیستی در جامعه ما را رواج داده و آن سبک چند همسری یا خشونت را به نوعی در جامعه ما گسترانیده است. مثالی که مولوی در داستان عشق می زند، همان داستان شاه و کنیز است که آن زن خریده می شود و بعد از مدتی که شوهر، مرد یا شاه می فهمد که این اتفاقی که افتاد، می توانسته یک اتفاق بهتری باشد، آن همان تعریفی است که از عشق وجود دارد، و اصل قضیه کنار می رود. ملاحظه می کنیم که به این صورت نمی تواند یک تعریف و تصویر در مورد خانواده بدهد. عشق خسرو و شیرین و وجود داشتن یک آدم عادی مانند فرهاد مثل آدم امروزی یک کارمند، کارگر، کارآفرین است؛ آدم خلاقی بود که از این سبو برایش چیزی نمی رسید و عشق برای او ممنوع بود. در داستان لیلی و مجنون هم که آدمها عادی هستند هیچ وقت به هم نمی رسند و همه نکوهش می کنند که چرا و به که عاشقی؟! . یعنی برای آدم عادی یک چنین معنایی از عشق متصور نیست. روایتی که در جامعه ما از عشق وجود دارد، یک رابطه سلطه گرانه است، آن چیزی که «استرنبرگ» به آن می گوید قصه های متقارن، یکی باید معلم باشد یکی شاگرد، ارباب و رعیتی نشد، مرشد و مریدی می شود. همان صفر و یک است و در آن دموکراسی یا برابری عواطف وجود ندارد.
وی افزود: از زمانی که در جامعه ما تغییر و تحولات اتفاق افتاد، مکتب های رمانتیک خودش را در ایران نشان داد، بازگشت انسان ها به خودشان، بازگشت به طبیعت، بازگشت به عالم خیال و تحقق بخشیدن به خیال مطرح شد و باعث شد که حوزه فردیت اهمیت پیدا کند و یک دوره در شعرهای ما تحول ایجاد شود، حتی در سیاست ما اندیشیدن به خویشتن و نفی غرب و سلطه دیگران خودش را نشان داد و مردم ایران سعی کردند به مفهومی در مورد «من» فکر کنند. آنهایی که در اثر تغییر و تحولات مشاغلی را کسب کردند و عرصه های فردیتی را توانستند به دست بیاورند، چه بسا باعث شدند میدان یا عرصه جدیدی در مورد توده ای شدن مفهوم عشق به وجود بیاید. در اثر همین تغییر و تحولات بود که موسیقی ما هم دچار تغییر و تحولات شد و از آن حالت عرفانی یا موسیقی درباری پیاده شد و بین همه مردم آمد و همه مردم با توجه به این که ابزارهای صوتی هم وجود داشت، شنونده موسیقی ای شدند که به زندگی خودشان نزدیک تر باشد، موسیقی ای که آدم عادی هم بتواند از آن بهره مند شود. این می توانست روایت عشق را دگرگون کند و به نوعی هم دگرگون شده بود. همه مردم صاحب تجربه جدیدی شده بودند. یک اتفاقی افتاده بود، زن ها آمدند و صاحب رای شدند و مسئله صرفاَ محدود به موسیقی و دنیای کوچک آن هم نبود. می توانستیم در مورد یک تصویر از هستی و متعاقباً عشق اش فکر کنیم که جدای از روابط صفر و یک قبلی، یک رابطه برابری بین انسان ها داشت. همه قرار بود یه یکدیگر هم هدیه بدهند، جشن تولد همدیگر را مهم قلمداد می کردند و پرداختن تصویر عمومی از عشق و زندگی هم شروع شده بود. اما این موضوع در جایی به سر آمد ...
برای خواندن ادامه متن به لینک زیر مراجعه نمائید:
http://www.isa.org.ir/گزارش-نشست-ها/367-گزارش-نشست-گروه-جامعهشناسی-خانواده/3407-خانواده-در-بستر-پژوهش؛-عشق
@THING
https://t.me/thing/1114