Forwarded from شهر فرهنگی
پرسمان اصلی پیر بوردیو
http://shahrefarhangi.ir/پرسمان-اصلی-پیر-بوردیو/
https://t.me/shahrefarhangi_ir
http://shahrefarhangi.ir/پرسمان-اصلی-پیر-بوردیو/
https://t.me/shahrefarhangi_ir
Telegram
شهر فرهنگی
http://www.shahrefarhangi.ir
تی صفر
محمد زینالیاُناری | پژوهشگر فرهنگ عامه :
در گذشته، سالها طول میکشید تا تغییری رخ دهد و عامه مردم معتقد بودند که زمان، تاریخ و رویدادها تکرار میشوند؛ به همینخاطر بازگشتها و آغازها را پاس میداشتند و زمان دوری را ارج مینهادند. زمان دوری، عمدتا از طریق مناسبات، معنادار میشد والّا، نه دقیقهای بود و نه عقربهای. این قضیه در فرم (یا سبک) زندگی هم وجود داشت. فرم، صورت و نمایی بود که خانهها، بادیهها و شهرها با خود داشتند و تغییر و تحول بهندرت اتفاق میافتاد. از چادرنشینی تا بادیهنشینی سالهای سال رایج بود و تا همین اواخر، خانههای کاهگلی کموبیش وجود داشتند.
زمان خطی که با بهکاربستن ریاضی در شمردن همین زمان دوری به کار بسته شده است، یک روح نامرئی دارد که ما را وادار میکند با گذشت آن دستخوش تغییر شویم. اما در این روح نامرئی، حرکتی وجود دارد که وجود خود را از اعمال و رفتار ما میگیرد. وقتی در فیزیک، زمان از تیصفر به تییک امتداد مییابد، فاصلهای پیموده و حرکتی ایجاد میشود و این حرکت وقتی به صورت اجتماعی رخ دهد، در اراده و اعمال مردم شکل میگیرد؛ آنوقت با اجرای کارهای خاصی، بعد از طیشدن یک دوره زمانی که جامعه به تییک میرسد، تغییری در شاکله زندگی بروز مییابد.
شما ممکن است چندین سال از خانه و کاشانه خود دور شوید و وقتی برمیگردید ببینید محیطی که در آن بودهاید در نبودتان چندان تفاوتی پیدا نکرده است. این اراده و اعمال، خود را نهتنها در محیط ساختمان بلکه در عینیتهای دیگری هم نشان میدهد. بر فرض مثال، زمانی نگران «ستایش»ها بودیم، بعد از مدتی نگران «آتنا»ها شدیم و حالا نگران «ندا»ها میشویم؛ این به معنای ماندن در نقطه تیصفر است. اگرچه زمان دوری، یعنی روزها و ماهها سپری شده اما حرکتی اتفاق نیفتاده است؛ به این معنا که در طول این زمانهای سپریشده، ارادهای برای عاملیت علیه خشونت وجود نداشته یا اینکه در خود عاملیت، دقت لازم رخ نداده است. بنابراین میتوان گفت که ما در وضعیت تیصفر ماندهایم و همانطور که قوانین فیزیک قابل تصور مینماید، حرکتی را که ثابت کند زمان گذشته است، انجام ندادهایم؛ پس تنها زمان دوری گذشته است و زمان خطی، همان تیصفر است. خوردهایم، خوابیدهایم، حرف زدهایم اما کاری که باعث شود متوجه گذر زمان که امری اجتماعیاست، شویم رخ نداده است.
ماندن در لحظه تیصفر یا انسداد زمانی، هنگامی رخ میدهد که انسانها کاری برای اینکه حرکت یا تغییری در آن چیزهایی که ضروریاست پدید آورند انجام نمیدهند، خلاقیت لازم را ندارند یا جسارت لازم در آنها نیست.
بر خلاف تصور ما و اینکه فکر میکنیم کاری صورت نمیگیرد، تلاشهای زیادی انجام میشود اما باید گفت که کارگر نمیافتد؛ یعنی کار یا اعمالی که باید برای کاهش خشونت یا نجات از بحران آب صورت گیرد محقق نمیشود. این میتواند به پیچیدهترشدن مسائل جامعه، دامنه کم اعمال یا قدرت فکر خلاقانه مربوط به هر یک بازگردد که از طریق آموزش در ما محقق میشود.
https://t.me/thing/1065
محمد زینالیاُناری | پژوهشگر فرهنگ عامه :
در گذشته، سالها طول میکشید تا تغییری رخ دهد و عامه مردم معتقد بودند که زمان، تاریخ و رویدادها تکرار میشوند؛ به همینخاطر بازگشتها و آغازها را پاس میداشتند و زمان دوری را ارج مینهادند. زمان دوری، عمدتا از طریق مناسبات، معنادار میشد والّا، نه دقیقهای بود و نه عقربهای. این قضیه در فرم (یا سبک) زندگی هم وجود داشت. فرم، صورت و نمایی بود که خانهها، بادیهها و شهرها با خود داشتند و تغییر و تحول بهندرت اتفاق میافتاد. از چادرنشینی تا بادیهنشینی سالهای سال رایج بود و تا همین اواخر، خانههای کاهگلی کموبیش وجود داشتند.
زمان خطی که با بهکاربستن ریاضی در شمردن همین زمان دوری به کار بسته شده است، یک روح نامرئی دارد که ما را وادار میکند با گذشت آن دستخوش تغییر شویم. اما در این روح نامرئی، حرکتی وجود دارد که وجود خود را از اعمال و رفتار ما میگیرد. وقتی در فیزیک، زمان از تیصفر به تییک امتداد مییابد، فاصلهای پیموده و حرکتی ایجاد میشود و این حرکت وقتی به صورت اجتماعی رخ دهد، در اراده و اعمال مردم شکل میگیرد؛ آنوقت با اجرای کارهای خاصی، بعد از طیشدن یک دوره زمانی که جامعه به تییک میرسد، تغییری در شاکله زندگی بروز مییابد.
شما ممکن است چندین سال از خانه و کاشانه خود دور شوید و وقتی برمیگردید ببینید محیطی که در آن بودهاید در نبودتان چندان تفاوتی پیدا نکرده است. این اراده و اعمال، خود را نهتنها در محیط ساختمان بلکه در عینیتهای دیگری هم نشان میدهد. بر فرض مثال، زمانی نگران «ستایش»ها بودیم، بعد از مدتی نگران «آتنا»ها شدیم و حالا نگران «ندا»ها میشویم؛ این به معنای ماندن در نقطه تیصفر است. اگرچه زمان دوری، یعنی روزها و ماهها سپری شده اما حرکتی اتفاق نیفتاده است؛ به این معنا که در طول این زمانهای سپریشده، ارادهای برای عاملیت علیه خشونت وجود نداشته یا اینکه در خود عاملیت، دقت لازم رخ نداده است. بنابراین میتوان گفت که ما در وضعیت تیصفر ماندهایم و همانطور که قوانین فیزیک قابل تصور مینماید، حرکتی را که ثابت کند زمان گذشته است، انجام ندادهایم؛ پس تنها زمان دوری گذشته است و زمان خطی، همان تیصفر است. خوردهایم، خوابیدهایم، حرف زدهایم اما کاری که باعث شود متوجه گذر زمان که امری اجتماعیاست، شویم رخ نداده است.
ماندن در لحظه تیصفر یا انسداد زمانی، هنگامی رخ میدهد که انسانها کاری برای اینکه حرکت یا تغییری در آن چیزهایی که ضروریاست پدید آورند انجام نمیدهند، خلاقیت لازم را ندارند یا جسارت لازم در آنها نیست.
بر خلاف تصور ما و اینکه فکر میکنیم کاری صورت نمیگیرد، تلاشهای زیادی انجام میشود اما باید گفت که کارگر نمیافتد؛ یعنی کار یا اعمالی که باید برای کاهش خشونت یا نجات از بحران آب صورت گیرد محقق نمیشود. این میتواند به پیچیدهترشدن مسائل جامعه، دامنه کم اعمال یا قدرت فکر خلاقانه مربوط به هر یک بازگردد که از طریق آموزش در ما محقق میشود.
https://t.me/thing/1065
Telegram
نکته
تی صفر
محمد زینالی اناری، همشهری، ۲۶فروردین۱۳۹۶
@thing
محمد زینالی اناری، همشهری، ۲۶فروردین۱۳۹۶
@thing
Forwarded from نکته: جامعه شناسی تجربه (محمد زینالی)
تولید خلاق شبکه/ درباره تلگرام
محمد زینالی اُناری
شنیدم شبکه ی اجتماعی مشابه تلگرام طراحی شده تا به جای نمونه ی خارجی مانند زانتیا، از نمونه ی داخلی مانند پیکان استفاده کنیم. یادم هست مدت ها به موتورهای قدیمی پیکان موتور طراحی انگلیس می گفتند و مدتها سوال من این بود با این همه فوران نمونه و مدل ماشین، چرا ایران پیکان را با این حد تکرار تولید می کند. مدتی بعد که مطالعاتم را از بعد علوم پایه یعنی فیزیک اتمی به علوم اجتماعی پهنا دادم، متوجه شدم که تکرار تولیدات صنعتی محصول عدم خلاقیت و عدم وجود بازار تولید خلاقانه می باشد. از سویی تولید خودرو در ایران یک صنعت درون زا نبوده و ماحصل مونتاژ و کارخانه سازی های مستشاری است.
در بعد ارتباطی هم این قضیه صادق است. شبکه های اجتماعی، تولید مکان شبکه ای در فضاهای درون خانگی است. در واقع شبکه های اجتماعی نماینده ی غیرمکانی فضاهای اجتماعی است. طبق طبقه بندی بنده، تویتر شبیه شعارنویسی و گرافیتی، فیس بوک شبیه دید و بازدید و احوال پرسی های خیابانی و تلگرام تشابهی با کافه نشینی، خطابه (کانال) و بحث گروهی (گروه) و گاه تا حد سمپوزیوم و سمینار بوده و فرصت های اجتماعی غیرمکانی برای ارتباطات انسانی فراهم می آورد. در این صورت، هر یک از الگوهای شبکه ی اجتماعی نمونه ای از طراحی فضای غیرمکانی برای مردم است تا همین طور که در خانه نشسته اند، بتوانند ارتباطات انسانی را شکل بدهند.
ما از دوران اختراع و تولیدات کالایی به دوران طراحی خلاقانه و تولید تکنولوژی رسیده ایم. خلاقیت در جامعه سازی نخست در اروپا به دنبال ساختن شهرهای مدرن با معماری های دسترس پذیر شهری بوده و سپس از طریق پیدایش اینترنت، به ساختن شهرهای شبکه ای انجامید. حال هر گروهی که می خواهد طراحی کند، به دنبال ساختن فرمی جدید برای جذب انسان ها به مصرف تولیدات شبکه ای او است. این که ما میبینیم ناگهان فیس بوک تولید می شود و خدماتی برای ارتباطات مردم می دهد، خلاقیتی که پشت سر آن است، این فضا را از جامعه ی شهری اقتباس کرده و برای ارتباطات غیرمکانی مردم فرصت های اجتماعی متنی خلق می کند.
خلاقیت در ساختن جامعه، در کشورهای پیشرو به تولید فضا و تولید فرم های فضایی انجامیده و فرم های متنوعی از فضاهای شهری به فضاهای رایانه ای و موبایلی انجامیده است. پیش قراول این ها، گوگل و یاهو بودند و اینک به شبکه های موبایلی و چه بسا در آینده به تولیدات متنوعی بیانجامند که به سرعت خود را در جهان معتبر و پرمصرف می سازد. اما ما ایرانی ها مصرف کننده ی تکنیک و مصرف کننده ی فرم هستیم. راه تولید انرژی هسته ای را پیدا می کنند و ما هم می خواهیم داشته باشیمش، شبکه های اجتماعی را طراحی میکنند و ما می خواهیم داشته باشیم و نمونه ی وطنی طراحی می کنیم، غافل از این که این ها تنها انتقال تکنولوژی و شبیه سازی فرم هستند نه تولید داخلی خاص.
تنها راه سرآمدی بر جهان، تولیدات خلاقانه ی نسل های جدیدی از نیازمندی های جهانی برای شکل دادن به تمایز ایرانی ها در طراحی محصول است، در غیر این صورت همواره تولیداتی وابسته ی غرب خواهیم داشت و از وابستگی به خطوط تولید و طراحی سرمایه داری بیرون نیامده و در دام آن خواهیم افتاد. ما تمام توان خود را به طراحی نمونه های دست چندم از خلاقیت های غربی به خرج می دهیم، غافل از این که این کار تنها سلطه ی آن ها را بر نظام تولید جهانی افزایش می دهد و ایرانی را نه خلاق، بلکه پیرو فرهنگ غربی در امر خلاقیت می سازد.
@thing
محمد زینالی اُناری
شنیدم شبکه ی اجتماعی مشابه تلگرام طراحی شده تا به جای نمونه ی خارجی مانند زانتیا، از نمونه ی داخلی مانند پیکان استفاده کنیم. یادم هست مدت ها به موتورهای قدیمی پیکان موتور طراحی انگلیس می گفتند و مدتها سوال من این بود با این همه فوران نمونه و مدل ماشین، چرا ایران پیکان را با این حد تکرار تولید می کند. مدتی بعد که مطالعاتم را از بعد علوم پایه یعنی فیزیک اتمی به علوم اجتماعی پهنا دادم، متوجه شدم که تکرار تولیدات صنعتی محصول عدم خلاقیت و عدم وجود بازار تولید خلاقانه می باشد. از سویی تولید خودرو در ایران یک صنعت درون زا نبوده و ماحصل مونتاژ و کارخانه سازی های مستشاری است.
در بعد ارتباطی هم این قضیه صادق است. شبکه های اجتماعی، تولید مکان شبکه ای در فضاهای درون خانگی است. در واقع شبکه های اجتماعی نماینده ی غیرمکانی فضاهای اجتماعی است. طبق طبقه بندی بنده، تویتر شبیه شعارنویسی و گرافیتی، فیس بوک شبیه دید و بازدید و احوال پرسی های خیابانی و تلگرام تشابهی با کافه نشینی، خطابه (کانال) و بحث گروهی (گروه) و گاه تا حد سمپوزیوم و سمینار بوده و فرصت های اجتماعی غیرمکانی برای ارتباطات انسانی فراهم می آورد. در این صورت، هر یک از الگوهای شبکه ی اجتماعی نمونه ای از طراحی فضای غیرمکانی برای مردم است تا همین طور که در خانه نشسته اند، بتوانند ارتباطات انسانی را شکل بدهند.
ما از دوران اختراع و تولیدات کالایی به دوران طراحی خلاقانه و تولید تکنولوژی رسیده ایم. خلاقیت در جامعه سازی نخست در اروپا به دنبال ساختن شهرهای مدرن با معماری های دسترس پذیر شهری بوده و سپس از طریق پیدایش اینترنت، به ساختن شهرهای شبکه ای انجامید. حال هر گروهی که می خواهد طراحی کند، به دنبال ساختن فرمی جدید برای جذب انسان ها به مصرف تولیدات شبکه ای او است. این که ما میبینیم ناگهان فیس بوک تولید می شود و خدماتی برای ارتباطات مردم می دهد، خلاقیتی که پشت سر آن است، این فضا را از جامعه ی شهری اقتباس کرده و برای ارتباطات غیرمکانی مردم فرصت های اجتماعی متنی خلق می کند.
خلاقیت در ساختن جامعه، در کشورهای پیشرو به تولید فضا و تولید فرم های فضایی انجامیده و فرم های متنوعی از فضاهای شهری به فضاهای رایانه ای و موبایلی انجامیده است. پیش قراول این ها، گوگل و یاهو بودند و اینک به شبکه های موبایلی و چه بسا در آینده به تولیدات متنوعی بیانجامند که به سرعت خود را در جهان معتبر و پرمصرف می سازد. اما ما ایرانی ها مصرف کننده ی تکنیک و مصرف کننده ی فرم هستیم. راه تولید انرژی هسته ای را پیدا می کنند و ما هم می خواهیم داشته باشیمش، شبکه های اجتماعی را طراحی میکنند و ما می خواهیم داشته باشیم و نمونه ی وطنی طراحی می کنیم، غافل از این که این ها تنها انتقال تکنولوژی و شبیه سازی فرم هستند نه تولید داخلی خاص.
تنها راه سرآمدی بر جهان، تولیدات خلاقانه ی نسل های جدیدی از نیازمندی های جهانی برای شکل دادن به تمایز ایرانی ها در طراحی محصول است، در غیر این صورت همواره تولیداتی وابسته ی غرب خواهیم داشت و از وابستگی به خطوط تولید و طراحی سرمایه داری بیرون نیامده و در دام آن خواهیم افتاد. ما تمام توان خود را به طراحی نمونه های دست چندم از خلاقیت های غربی به خرج می دهیم، غافل از این که این کار تنها سلطه ی آن ها را بر نظام تولید جهانی افزایش می دهد و ایرانی را نه خلاق، بلکه پیرو فرهنگ غربی در امر خلاقیت می سازد.
@thing
Forwarded from Farkhondeh Ghorbani
کتاب #گئورک_زیمل
ترجمه خانم #شهناز_مسمی_پرست
خواهر خانم #محبوبه_مسمی_پرست عضو فعال #گروه_صلح_انجمن_جامعه_شناسی_ایران
باتبریک به این دو خواهر عزیز
🌸🍃🌸🍃🌸🍃🌸🍃🌸🍃🌸
ترجمه خانم #شهناز_مسمی_پرست
خواهر خانم #محبوبه_مسمی_پرست عضو فعال #گروه_صلح_انجمن_جامعه_شناسی_ایران
باتبریک به این دو خواهر عزیز
🌸🍃🌸🍃🌸🍃🌸🍃🌸🍃🌸
Forwarded from یادداشت
پاواروُت
محمد زینالی اُناری
در فرهنگ شهری اردبیل، به سبقت از سمت راست در میدان ها "پاواروُت" گفته می شود، معنایش این است که شخصی بتواند دور میدان را از از دورترین نقاط به مرکز میدان دور زده و از راهی حاشیه ای به طوری که باقی ماشین ها جلویش نباشند، بگذرد و از همه جلو بیفتد. شاعری گله کرده بود که آموزگار هندسه را نمی بخشد، چرا که بر خلاف درس او، کوتاه ترین راه، هیچوقت خط راست نبوده است. به نظر رابرت مرتون، گاه کج رفتن و کجروی بخشی از مردم را از دیگران جلو می اندازد. رفتار ترافیکی مردم، مظهری از رفتار اجتماعی آنان است. وقتی کجروی در امور آن ها را ترقی می دهد، طبیعتاً آن ها مدام به این فکر هستند که پاواروت بلندی بردارند و با رد شدن از دور ماشین های دیگر راه خود را بقاپند.
سالها پیش در مجموعه ای کار می کردم که مدلش چنان گونه شده بود که خیلی از همکارانم وقتی که با جان و دل کار می کردم، به من می گفتند: " فلانی تو خیلی زحمت می کشی اما برای چه؟ به جای ارتقای تو، روزی می رسد کسی را که اصلاً زحمتی نکشده به جای تو ارتقا دهند. همین طور هم شد، پیشگویی های آن ها ناشی از اطلاعاتی بوده است که من به خاطر عشق به کار نسبت به آن بی اعتنا بوده ام. از خارج از سیستم و با تکیه بر نفوذ موفقیت های سیاسی کلان تر، اشخاصی وابسته که اصلاً سیستم ما را نمی شناختند، مدیر شدند و بدون این که زیر و بم کار را بدانند، شروع کردند به دستور دادن و خرابکاری. آن هایی که می خواستند به خاطر امر کردن، که کار راحت تری است، و دریافت حقوق بیشتر مدیر شوند، خوب می دانستند که باید قوسی زده و پاواروُت بلندی بردارند و پشت ماشین های دیگر نمانند.
وقتی در خیابان، میدان و حتی سیستم کاری مردمی ساعت ها می ایستند تا به صورت معقول و با رعایت حقوق و اخلاق راه بروند، یکی می رسد و با دور زدن از همه می تواند جلو بیفتد، آن وقت ساخت میدان، یعنی باز بودن در دیزی، هم به او اجازه ی چنین دور زدنی را می دهد، ساخت سیستم های اقتصادی و اجتماعی هم این اجازه را می دهد که برخی از افراد با پیوستن به دیگران یا سیستم های خارج از محور اصلی راه به طور جادویی امتیازی را درون سیستم به دست بیاورند. در نتیجه، ارزش و اهمیت آن راه های عقلانی و سیستمی از بین می رود و امروز شاهد آن هستیم که بسیاری از ترافیک ها در حاشیه ی میدان اتفاق می افتد. یعنی دور زدن و باندبازی هم دیگر شورش در آمده است.
نتیجه ی این همه کمربندزنی و قاپ زنی امتیازات این شده است که امروز ساحلی بر لب دریای آشنابازی و دوست پارتی پیدا شده است و هیچ کس دیگر به راه عقلانی سیستم برای ارتقای شغلی نگاه نمی کند، کار کردن ارج و مزد ندارد و مزد را آن کسی می گیرد جان برادر که پاواروُت برمیدارد و اصلاً کار واقعی را سرلوحه ی فعالیت های خود قرار نمی دهد. کار عقلانی و توجه دقیق به ارزشهای اصلی سازمان ها و امور پیش رو از بین می رود. در نتیجه پاواروُتیسم موجب می شود که هیچ کاری ارزش نداشته باشد و اگر امروز آمار اختلاس ها، تلاش برای استخدام پسر کارکنان حتی در دانشگاه ها و ... دیده می شود، نشان از آن است که در جامعه ی ما کار با اجر و مزد دیگر ارزش و معنایش را از دست داده است و راه راست، راه رستگاری نیست.
خدایا به فریاد ما برس🙏🏻
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری
در فرهنگ شهری اردبیل، به سبقت از سمت راست در میدان ها "پاواروُت" گفته می شود، معنایش این است که شخصی بتواند دور میدان را از از دورترین نقاط به مرکز میدان دور زده و از راهی حاشیه ای به طوری که باقی ماشین ها جلویش نباشند، بگذرد و از همه جلو بیفتد. شاعری گله کرده بود که آموزگار هندسه را نمی بخشد، چرا که بر خلاف درس او، کوتاه ترین راه، هیچوقت خط راست نبوده است. به نظر رابرت مرتون، گاه کج رفتن و کجروی بخشی از مردم را از دیگران جلو می اندازد. رفتار ترافیکی مردم، مظهری از رفتار اجتماعی آنان است. وقتی کجروی در امور آن ها را ترقی می دهد، طبیعتاً آن ها مدام به این فکر هستند که پاواروت بلندی بردارند و با رد شدن از دور ماشین های دیگر راه خود را بقاپند.
سالها پیش در مجموعه ای کار می کردم که مدلش چنان گونه شده بود که خیلی از همکارانم وقتی که با جان و دل کار می کردم، به من می گفتند: " فلانی تو خیلی زحمت می کشی اما برای چه؟ به جای ارتقای تو، روزی می رسد کسی را که اصلاً زحمتی نکشده به جای تو ارتقا دهند. همین طور هم شد، پیشگویی های آن ها ناشی از اطلاعاتی بوده است که من به خاطر عشق به کار نسبت به آن بی اعتنا بوده ام. از خارج از سیستم و با تکیه بر نفوذ موفقیت های سیاسی کلان تر، اشخاصی وابسته که اصلاً سیستم ما را نمی شناختند، مدیر شدند و بدون این که زیر و بم کار را بدانند، شروع کردند به دستور دادن و خرابکاری. آن هایی که می خواستند به خاطر امر کردن، که کار راحت تری است، و دریافت حقوق بیشتر مدیر شوند، خوب می دانستند که باید قوسی زده و پاواروُت بلندی بردارند و پشت ماشین های دیگر نمانند.
وقتی در خیابان، میدان و حتی سیستم کاری مردمی ساعت ها می ایستند تا به صورت معقول و با رعایت حقوق و اخلاق راه بروند، یکی می رسد و با دور زدن از همه می تواند جلو بیفتد، آن وقت ساخت میدان، یعنی باز بودن در دیزی، هم به او اجازه ی چنین دور زدنی را می دهد، ساخت سیستم های اقتصادی و اجتماعی هم این اجازه را می دهد که برخی از افراد با پیوستن به دیگران یا سیستم های خارج از محور اصلی راه به طور جادویی امتیازی را درون سیستم به دست بیاورند. در نتیجه، ارزش و اهمیت آن راه های عقلانی و سیستمی از بین می رود و امروز شاهد آن هستیم که بسیاری از ترافیک ها در حاشیه ی میدان اتفاق می افتد. یعنی دور زدن و باندبازی هم دیگر شورش در آمده است.
نتیجه ی این همه کمربندزنی و قاپ زنی امتیازات این شده است که امروز ساحلی بر لب دریای آشنابازی و دوست پارتی پیدا شده است و هیچ کس دیگر به راه عقلانی سیستم برای ارتقای شغلی نگاه نمی کند، کار کردن ارج و مزد ندارد و مزد را آن کسی می گیرد جان برادر که پاواروُت برمیدارد و اصلاً کار واقعی را سرلوحه ی فعالیت های خود قرار نمی دهد. کار عقلانی و توجه دقیق به ارزشهای اصلی سازمان ها و امور پیش رو از بین می رود. در نتیجه پاواروُتیسم موجب می شود که هیچ کاری ارزش نداشته باشد و اگر امروز آمار اختلاس ها، تلاش برای استخدام پسر کارکنان حتی در دانشگاه ها و ... دیده می شود، نشان از آن است که در جامعه ی ما کار با اجر و مزد دیگر ارزش و معنایش را از دست داده است و راه راست، راه رستگاری نیست.
خدایا به فریاد ما برس🙏🏻
@ardabilnote
Forwarded from شهر فرهنگی
دامی برای فرزندانمان
داوود عبداللهی، دکترای مسائل اجتماعی ایران
شاید هیچ دردی دردناک تر از خروج سرمایه انسانی و علمی نباشد اما دلایل و عوامل این خروج کدامند؟ مگر کسی پیدا می شود که در قبال این درد بزرگ بیتفاوت باشد و وقعی به این مهم نگذارد؟
به راستی، نخبه ها چرا می روند؟ آیا نخبه ها مقصرند؟ خانواده ها مقصرند؟ حاکمیت مقصر است؟ چه کسانی در تخلیه ذخیره علمی و انسانی شهر و دیارمان مقصرند؟ نظام اموزشی مقصر است؟ چرا جامعه نمی تواند از داشته های خویش بخوبی برای رشد و بالندگی خود بهره ببرد؟ جواب این سوالات را ولو موجز در ادامه بحث می کنیم.
بر چه مبنای نظری می توان فرار نخبگان را تحلیل و تبیین کرد؟ آیا تئوری توهم توطئه و اینکه این شرایط ساخته و پرداخته یک نظم جهانی در اتاق های فکر کشورهای متخاصم است که سعی می کنند با تبلیغ و ارائه خود به سبکی فریبنده، سرنوشت شومی را برای جامعه و نخبگان ما در حال و اینده رقم بزنند؟ یا اینکه براساس یک الگوی علیت ترکیبی خروج نخبگان را باید معلوم هزار و یک دلیل و علت دانست. خروج فزاینده سرمایه های بالقوه خطری است بسیار خطرناک برای کشور.
و اما پرده اول :
مدتی است اتفاقات حساب شده و زیرپوستی در شهر ما رخ می دهد (هرچند این ادعا قابل تعمیم به کل کشور و سایر شهرهاست) که خیلی تلخ و تراژیک است داستان فرار سرمایه های انسانی و علمی از شهر و دیارمان و پرواز آنها به بلاد دیگر، آنچه مایه تاسف خاطر است نقش کسان و افرادی است که خواسته و ناخواسته در این مهم شراکت فعال دارند. جدا از این واقعیت تلخ که خروج سرمایه های انسانی و علمی موجبات خلأ نیروهای انسانی مولد و فعّال در کشور می شود، آینده ای بسیار دردناک را برای جامعه و خانواده ها رقم خواهد زد دردناک تر اینکه کسی متوجه این اتفاق شوم نشده و اقدامی انجام نمی دهد.
ماجرا از این قرار است که چند سالی است ذائقه دانش اموزان (دختران و پسران دبیرستانی) شهر ما تغییر یافته است، بدینگونه که به محض نزدیکی به پایان دوره دبیرستان، گاهی بدلیل ترس از نبود آینده روشن و گاه بدلیل جاذبه های آنطرف و دافعههای اینطرف، ترجیح می دهند از کشور بروند. اگر سابق بر این خانواده ها در برابر اصرار به رفتن فرزندان مقاومت می کردند امروز این خود والدین هستند که فرزندان را به جلای وطن و مهاجرت و سکنی گزیدن در دیار غربت ترغیب می کنند.
اتفاق و تغییر دوم این است که اگر تا چند دهه پیش فقط پسران بودند که دل در گرو مهاجرت به دیار غربت داشتند امروز دختران نیز همچون پسران، گاهی به اصرار خود و گاهی با توافق و پیشنهاد والدین، اقامت در ترکیه و کمی آنسوتر کشورهای اروپایی برای تحصیل و اقامت خود بر می گزینند.
برای مطالعه ادامه مقاله روی لینک زیر کلیک کنید👇👇👇
http://shahrefarhangi.ir/دامی-برای-فرزندانمان/
@thing
@shahrefarhangi_ir
داوود عبداللهی، دکترای مسائل اجتماعی ایران
شاید هیچ دردی دردناک تر از خروج سرمایه انسانی و علمی نباشد اما دلایل و عوامل این خروج کدامند؟ مگر کسی پیدا می شود که در قبال این درد بزرگ بیتفاوت باشد و وقعی به این مهم نگذارد؟
به راستی، نخبه ها چرا می روند؟ آیا نخبه ها مقصرند؟ خانواده ها مقصرند؟ حاکمیت مقصر است؟ چه کسانی در تخلیه ذخیره علمی و انسانی شهر و دیارمان مقصرند؟ نظام اموزشی مقصر است؟ چرا جامعه نمی تواند از داشته های خویش بخوبی برای رشد و بالندگی خود بهره ببرد؟ جواب این سوالات را ولو موجز در ادامه بحث می کنیم.
بر چه مبنای نظری می توان فرار نخبگان را تحلیل و تبیین کرد؟ آیا تئوری توهم توطئه و اینکه این شرایط ساخته و پرداخته یک نظم جهانی در اتاق های فکر کشورهای متخاصم است که سعی می کنند با تبلیغ و ارائه خود به سبکی فریبنده، سرنوشت شومی را برای جامعه و نخبگان ما در حال و اینده رقم بزنند؟ یا اینکه براساس یک الگوی علیت ترکیبی خروج نخبگان را باید معلوم هزار و یک دلیل و علت دانست. خروج فزاینده سرمایه های بالقوه خطری است بسیار خطرناک برای کشور.
و اما پرده اول :
مدتی است اتفاقات حساب شده و زیرپوستی در شهر ما رخ می دهد (هرچند این ادعا قابل تعمیم به کل کشور و سایر شهرهاست) که خیلی تلخ و تراژیک است داستان فرار سرمایه های انسانی و علمی از شهر و دیارمان و پرواز آنها به بلاد دیگر، آنچه مایه تاسف خاطر است نقش کسان و افرادی است که خواسته و ناخواسته در این مهم شراکت فعال دارند. جدا از این واقعیت تلخ که خروج سرمایه های انسانی و علمی موجبات خلأ نیروهای انسانی مولد و فعّال در کشور می شود، آینده ای بسیار دردناک را برای جامعه و خانواده ها رقم خواهد زد دردناک تر اینکه کسی متوجه این اتفاق شوم نشده و اقدامی انجام نمی دهد.
ماجرا از این قرار است که چند سالی است ذائقه دانش اموزان (دختران و پسران دبیرستانی) شهر ما تغییر یافته است، بدینگونه که به محض نزدیکی به پایان دوره دبیرستان، گاهی بدلیل ترس از نبود آینده روشن و گاه بدلیل جاذبه های آنطرف و دافعههای اینطرف، ترجیح می دهند از کشور بروند. اگر سابق بر این خانواده ها در برابر اصرار به رفتن فرزندان مقاومت می کردند امروز این خود والدین هستند که فرزندان را به جلای وطن و مهاجرت و سکنی گزیدن در دیار غربت ترغیب می کنند.
اتفاق و تغییر دوم این است که اگر تا چند دهه پیش فقط پسران بودند که دل در گرو مهاجرت به دیار غربت داشتند امروز دختران نیز همچون پسران، گاهی به اصرار خود و گاهی با توافق و پیشنهاد والدین، اقامت در ترکیه و کمی آنسوتر کشورهای اروپایی برای تحصیل و اقامت خود بر می گزینند.
برای مطالعه ادامه مقاله روی لینک زیر کلیک کنید👇👇👇
http://shahrefarhangi.ir/دامی-برای-فرزندانمان/
@thing
@shahrefarhangi_ir
Forwarded from نکته: جامعه شناسی تجربه (Mohamad Zeinali)
Forwarded from نکته: جامعه شناسی تجربه (محمد زینالی)
دانشگاه و ملاک های باور
محمد زینالی اُناری
مردم باورهای خود را از طریق تقویت سیستم شناختی خود در ارتباط با فهم جهان واقعی بازسازی می کنند. آن ها واقعیت های روزمره درباره ی مواد شیمیایی، جنس کالاها و راست گویی متصدی خدمات عمومی، را با توجه به تجربه های دانش ورزانه ی خود در می یابند. افراد به تأثیر تجربه های خلاقانه ی خود، متقاضی سخنان و ادعاهای تولید کنندگان و صاحبان خدمات می شوند. یعنی اگر اخباری در مورد تولید خازن های الکتریکی گفته شود، آن جنس از مشتریان که تحصیل کرده اند، متوجه کارکرد و عملکرد آن خواهند بود، مگر این که درس خود را به صورت مناسبی نخوانده باشند. یا این که وقتی تحقیقاتی درباره ی خواص موارد از تلویزیون بیان شود، کسانی از اعای جامعه آن را خواهد فهمید که دروس مربوطه در حین تحصیل را خوب خوانده باشند.
به این صورت آموزش و خلاقیتی که در دانشگاه بنشان دارد، مستقیما در فهم اخبار میان مردم کارکرد پیدا می کند. در واقع وقتی دانشجویان خلاقی در جامعه زندگی کرده و به علوم شیمی، فیزیک، روابط بین الملل و الکترونیک وارد باشند، مشتریان فهیم اخباری هستند که درباره ی جنس کالا یا انرژی گفته می شود. البته این حیات بین الاذهانی در میان مردم است که به باورپذیری اخبار مشروعیت قائل می شود. مردم درباره ی اخبار گفت و گو می کنند و این افراد، به عنوان مرجع های فکری با مردم گفتگو می کنند و در واقع با رسانه دیالکتیک می کنند. اما وقتی دانشجویان به خصوص در سطوح عالی از تقلب و خرید و فروش پایان نامه یا کلاس دانشگاه هایی استفاده می کنند که به دلیل مشتری مداری شان، ریاضت علمی لازم را از دانشجویان نمی خواهند، باورهای شان در خصوص صدق اخبار میزان و عیار جامعه نخواهد بود. در نتیجه می توان گفت وقتی جنس خلاقیتی که در دانشگاه شکل می گیرد رفته رفته ضعیفتر شود، به تدریج هم مبادله کننده و هم مبادله شونده، به انسان هایی فاقد کیفیت ذهنی لازم در فم صدق و کذب اخبار تبدیل می شوند.
اگر جامعه از خلاقیت و استدلال تزریق شده باشد، ممکن است مجری تلویزیونی موضوعاتی که میگوید، برای مردم خنده دار به نظر برسد، چرا که او نه تنها سخن خاصی نمی گوید، بلکه بیانی دارد که مشتری اش به سادگی می تواند اشکالات آن را بیاید. اما برای این که مردم تبلیغات ساده را باور کنند و کالاها یا خدمات موجود که ارزش مصرفی کمی هم دارند را پذیرش کنند، نیازمند قدرت کمی از عیار ذهنی مشتریان می باشند. ذهن بیننده ی تلویزیونی و مشتری کالا، باید همان قدر که تولید کننده ی تبلیغات بازار و اسپانسرهای صاحب رسانه های متنوع می خواهند، بفهمد. بنابر این، آن ها شروع به تولید بازارچه هایی می کنند که بتواند مشتری ها را به افرادی فاقد سماجت لازم در مورد کیفیت کالا یا پیام های تلویزیونی تبدیل کند. بازارچه هایی که می توانند در کاهش میزان خلاقیت و ریاضیت علمی موثر باشند.
خرید و فروش پایان نامه یا رونق دانشگاه هایی که به بنگاه اقتصادی شباهت دارند، می تواند مانند دسیسه ای در برابر دانش متعارف یا عقل سلیم جامعه عمل کند. ضعف و سستی دانش متعارف مردم موجب می شود که رسانه هایی چون کانال های تلگرامی و ... دست به تولید انواع اطلاعاتی بزنند که ارزش مصرفی خاصی نداشته، تنها وقت و انرژی مردم را مورد استفاده قرار می دهد. به این صورت، مردمی که اخبار و اطلاعات واصله درباره ی کالا، رویدادها و ... را دریافت می کنند، تنها بر اساس توانایی ذهنی شان که مبتنی بر تجربه آن ها در دوران دانشگاه می باشد، تحلیل می کنند. همین افراد هستند که می توانستند مروج اطلاعات شاخص در جامعه باشند، اما رفته رفته رو به تنزل می روند. به این طریق می توان دید که چرا میزان سادگی مردم روز به روز افزایش پیدا می کند و نیازمندی های شدید درباره ی اخبارهای تولیدی ناب و سبک سنگین کردن آن از بین می رود.
دسیسه وقتی شکل می گیرد که اغلب مردم به خاطر تقویت خود و تطبیق خود با نظام مشروعیت سازمانی به دنبال تحصیلات کم عیار بروند. آن ها امروز خود را با جامعه تطبیق می دهند، فارغ از این که مقاومت جامعه را در برابر داده های غلط کاهش داده اند. تولید انبوه دانشگاه های پولی، مبتنی بر رضایتمندی مشتری، میزان تاب آوری جامعه در برابر اطلاعات انباشته را- که با افزایش سرسام آور شبکه های تلویزیونی، سایتهای اینترنتی و کانال های تلگرامی همراه بود- کاهش می دهد. لذا گمان می رود که در آینده هولوکاستی از بی معنایی و مخاطره جامعه ایرانی را در نوردد. با توجه به چنین شرایطی، جامعه ایرانی به شدت در معرض بی معنایی و سستی گرفتن ملاک های صدق می باشد.
@thing
محمد زینالی اُناری
مردم باورهای خود را از طریق تقویت سیستم شناختی خود در ارتباط با فهم جهان واقعی بازسازی می کنند. آن ها واقعیت های روزمره درباره ی مواد شیمیایی، جنس کالاها و راست گویی متصدی خدمات عمومی، را با توجه به تجربه های دانش ورزانه ی خود در می یابند. افراد به تأثیر تجربه های خلاقانه ی خود، متقاضی سخنان و ادعاهای تولید کنندگان و صاحبان خدمات می شوند. یعنی اگر اخباری در مورد تولید خازن های الکتریکی گفته شود، آن جنس از مشتریان که تحصیل کرده اند، متوجه کارکرد و عملکرد آن خواهند بود، مگر این که درس خود را به صورت مناسبی نخوانده باشند. یا این که وقتی تحقیقاتی درباره ی خواص موارد از تلویزیون بیان شود، کسانی از اعای جامعه آن را خواهد فهمید که دروس مربوطه در حین تحصیل را خوب خوانده باشند.
به این صورت آموزش و خلاقیتی که در دانشگاه بنشان دارد، مستقیما در فهم اخبار میان مردم کارکرد پیدا می کند. در واقع وقتی دانشجویان خلاقی در جامعه زندگی کرده و به علوم شیمی، فیزیک، روابط بین الملل و الکترونیک وارد باشند، مشتریان فهیم اخباری هستند که درباره ی جنس کالا یا انرژی گفته می شود. البته این حیات بین الاذهانی در میان مردم است که به باورپذیری اخبار مشروعیت قائل می شود. مردم درباره ی اخبار گفت و گو می کنند و این افراد، به عنوان مرجع های فکری با مردم گفتگو می کنند و در واقع با رسانه دیالکتیک می کنند. اما وقتی دانشجویان به خصوص در سطوح عالی از تقلب و خرید و فروش پایان نامه یا کلاس دانشگاه هایی استفاده می کنند که به دلیل مشتری مداری شان، ریاضت علمی لازم را از دانشجویان نمی خواهند، باورهای شان در خصوص صدق اخبار میزان و عیار جامعه نخواهد بود. در نتیجه می توان گفت وقتی جنس خلاقیتی که در دانشگاه شکل می گیرد رفته رفته ضعیفتر شود، به تدریج هم مبادله کننده و هم مبادله شونده، به انسان هایی فاقد کیفیت ذهنی لازم در فم صدق و کذب اخبار تبدیل می شوند.
اگر جامعه از خلاقیت و استدلال تزریق شده باشد، ممکن است مجری تلویزیونی موضوعاتی که میگوید، برای مردم خنده دار به نظر برسد، چرا که او نه تنها سخن خاصی نمی گوید، بلکه بیانی دارد که مشتری اش به سادگی می تواند اشکالات آن را بیاید. اما برای این که مردم تبلیغات ساده را باور کنند و کالاها یا خدمات موجود که ارزش مصرفی کمی هم دارند را پذیرش کنند، نیازمند قدرت کمی از عیار ذهنی مشتریان می باشند. ذهن بیننده ی تلویزیونی و مشتری کالا، باید همان قدر که تولید کننده ی تبلیغات بازار و اسپانسرهای صاحب رسانه های متنوع می خواهند، بفهمد. بنابر این، آن ها شروع به تولید بازارچه هایی می کنند که بتواند مشتری ها را به افرادی فاقد سماجت لازم در مورد کیفیت کالا یا پیام های تلویزیونی تبدیل کند. بازارچه هایی که می توانند در کاهش میزان خلاقیت و ریاضیت علمی موثر باشند.
خرید و فروش پایان نامه یا رونق دانشگاه هایی که به بنگاه اقتصادی شباهت دارند، می تواند مانند دسیسه ای در برابر دانش متعارف یا عقل سلیم جامعه عمل کند. ضعف و سستی دانش متعارف مردم موجب می شود که رسانه هایی چون کانال های تلگرامی و ... دست به تولید انواع اطلاعاتی بزنند که ارزش مصرفی خاصی نداشته، تنها وقت و انرژی مردم را مورد استفاده قرار می دهد. به این صورت، مردمی که اخبار و اطلاعات واصله درباره ی کالا، رویدادها و ... را دریافت می کنند، تنها بر اساس توانایی ذهنی شان که مبتنی بر تجربه آن ها در دوران دانشگاه می باشد، تحلیل می کنند. همین افراد هستند که می توانستند مروج اطلاعات شاخص در جامعه باشند، اما رفته رفته رو به تنزل می روند. به این طریق می توان دید که چرا میزان سادگی مردم روز به روز افزایش پیدا می کند و نیازمندی های شدید درباره ی اخبارهای تولیدی ناب و سبک سنگین کردن آن از بین می رود.
دسیسه وقتی شکل می گیرد که اغلب مردم به خاطر تقویت خود و تطبیق خود با نظام مشروعیت سازمانی به دنبال تحصیلات کم عیار بروند. آن ها امروز خود را با جامعه تطبیق می دهند، فارغ از این که مقاومت جامعه را در برابر داده های غلط کاهش داده اند. تولید انبوه دانشگاه های پولی، مبتنی بر رضایتمندی مشتری، میزان تاب آوری جامعه در برابر اطلاعات انباشته را- که با افزایش سرسام آور شبکه های تلویزیونی، سایتهای اینترنتی و کانال های تلگرامی همراه بود- کاهش می دهد. لذا گمان می رود که در آینده هولوکاستی از بی معنایی و مخاطره جامعه ایرانی را در نوردد. با توجه به چنین شرایطی، جامعه ایرانی به شدت در معرض بی معنایی و سستی گرفتن ملاک های صدق می باشد.
@thing