تولید خلاق شبکه/ درباره تلگرام
محمد زینالی اُناری
شنیدم شبکه ی اجتماعی مشابه تلگرام طراحی شده تا به جای نمونه ی خارجی مانند زانتیا، از نمونه ی داخلی مانند پیکان استفاده کنیم. یادم هست مدت ها به موتورهای قدیمی پیکان موتور طراحی انگلیس می گفتند و مدتها سوال من این بود با این همه فوران نمونه و مدل ماشین، چرا ایران پیکان را با این حد تکرار تولید می کند. مدتی بعد که مطالعاتم را از بعد علوم پایه یعنی فیزیک اتمی به علوم اجتماعی پهنا دادم، متوجه شدم که تکرار تولیدات صنعتی محصول عدم خلاقیت و عدم وجود بازار تولید خلاقانه می باشد. از سویی تولید خودرو در ایران یک صنعت درون زا نبوده و ماحصل مونتاژ و کارخانه سازی های مستشاری است.
در بعد ارتباطی هم این قضیه صادق است. شبکه های اجتماعی، تولید مکان شبکه ای در فضاهای درون خانگی است. در واقع شبکه های اجتماعی نماینده ی غیرمکانی فضاهای اجتماعی است. طبق طبقه بندی بنده، تویتر شبیه شعارنویسی و گرافیتی، فیس بوک شبیه دید و بازدید و احوال پرسی های خیابانی و تلگرام تشابهی با کافه نشینی، خطابه (کانال) و بحث گروهی (گروه) و گاه تا حد سمپوزیوم و سمینار بوده و فرصت های اجتماعی غیرمکانی برای ارتباطات انسانی فراهم می آورد. در این صورت، هر یک از الگوهای شبکه ی اجتماعی نمونه ای از طراحی فضای غیرمکانی برای مردم است تا همین طور که در خانه نشسته اند، بتوانند ارتباطات انسانی را شکل بدهند.
ما از دوران اختراع و تولیدات کالایی به دوران طراحی خلاقانه و تولید تکنولوژی رسیده ایم. خلاقیت در جامعه سازی نخست در اروپا به دنبال ساختن شهرهای مدرن با معماری های دسترس پذیر شهری بوده و سپس از طریق پیدایش اینترنت، به ساختن شهرهای شبکه ای انجامید. حال هر گروهی که می خواهد طراحی کند، به دنبال ساختن فرمی جدید برای جذب انسان ها به مصرف تولیدات شبکه ای او است. این که ما میبینیم ناگهان فیس بوک تولید می شود و خدماتی برای ارتباطات مردم می دهد، خلاقیتی که پشت سر آن است، این فضا را از جامعه ی شهری اقتباس کرده و برای ارتباطات غیرمکانی مردم فرصت های اجتماعی متنی خلق می کند.
خلاقیت در ساختن جامعه، در کشورهای پیشرو به تولید فضا و تولید فرم های فضایی انجامیده و فرم های متنوعی از فضاهای شهری به فضاهای رایانه ای و موبایلی انجامیده است. پیش قراول این ها، گوگل و یاهو بودند و اینک به شبکه های موبایلی و چه بسا در آینده به تولیدات متنوعی بیانجامند که به سرعت خود را در جهان معتبر و پرمصرف می سازد. اما ما ایرانی ها مصرف کننده ی تکنیک و مصرف کننده ی فرم هستیم. راه تولید انرژی هسته ای را پیدا می کنند و ما هم می خواهیم داشته باشیمش، شبکه های اجتماعی را طراحی میکنند و ما می خواهیم داشته باشیم و نمونه ی وطنی طراحی می کنیم، غافل از این که این ها تنها انتقال تکنولوژی و شبیه سازی فرم هستند نه تولید داخلی خاص.
تنها راه سرآمدی بر جهان، تولیدات خلاقانه ی نسل های جدیدی از نیازمندی های جهانی برای شکل دادن به تمایز ایرانی ها در طراحی محصول است، در غیر این صورت همواره تولیداتی وابسته ی غرب خواهیم داشت و از وابستگی به خطوط تولید و طراحی سرمایه داری بیرون نیامده و در دام آن خواهیم افتاد. ما تمام توان خود را به طراحی نمونه های دست چندم از خلاقیت های غربی به خرج می دهیم، غافل از این که این کار تنها سلطه ی آن ها را بر نظام تولید جهانی افزایش می دهد و ایرانی را نه خلاق، بلکه پیرو فرهنگ غربی در امر خلاقیت می سازد.
@thing
محمد زینالی اُناری
شنیدم شبکه ی اجتماعی مشابه تلگرام طراحی شده تا به جای نمونه ی خارجی مانند زانتیا، از نمونه ی داخلی مانند پیکان استفاده کنیم. یادم هست مدت ها به موتورهای قدیمی پیکان موتور طراحی انگلیس می گفتند و مدتها سوال من این بود با این همه فوران نمونه و مدل ماشین، چرا ایران پیکان را با این حد تکرار تولید می کند. مدتی بعد که مطالعاتم را از بعد علوم پایه یعنی فیزیک اتمی به علوم اجتماعی پهنا دادم، متوجه شدم که تکرار تولیدات صنعتی محصول عدم خلاقیت و عدم وجود بازار تولید خلاقانه می باشد. از سویی تولید خودرو در ایران یک صنعت درون زا نبوده و ماحصل مونتاژ و کارخانه سازی های مستشاری است.
در بعد ارتباطی هم این قضیه صادق است. شبکه های اجتماعی، تولید مکان شبکه ای در فضاهای درون خانگی است. در واقع شبکه های اجتماعی نماینده ی غیرمکانی فضاهای اجتماعی است. طبق طبقه بندی بنده، تویتر شبیه شعارنویسی و گرافیتی، فیس بوک شبیه دید و بازدید و احوال پرسی های خیابانی و تلگرام تشابهی با کافه نشینی، خطابه (کانال) و بحث گروهی (گروه) و گاه تا حد سمپوزیوم و سمینار بوده و فرصت های اجتماعی غیرمکانی برای ارتباطات انسانی فراهم می آورد. در این صورت، هر یک از الگوهای شبکه ی اجتماعی نمونه ای از طراحی فضای غیرمکانی برای مردم است تا همین طور که در خانه نشسته اند، بتوانند ارتباطات انسانی را شکل بدهند.
ما از دوران اختراع و تولیدات کالایی به دوران طراحی خلاقانه و تولید تکنولوژی رسیده ایم. خلاقیت در جامعه سازی نخست در اروپا به دنبال ساختن شهرهای مدرن با معماری های دسترس پذیر شهری بوده و سپس از طریق پیدایش اینترنت، به ساختن شهرهای شبکه ای انجامید. حال هر گروهی که می خواهد طراحی کند، به دنبال ساختن فرمی جدید برای جذب انسان ها به مصرف تولیدات شبکه ای او است. این که ما میبینیم ناگهان فیس بوک تولید می شود و خدماتی برای ارتباطات مردم می دهد، خلاقیتی که پشت سر آن است، این فضا را از جامعه ی شهری اقتباس کرده و برای ارتباطات غیرمکانی مردم فرصت های اجتماعی متنی خلق می کند.
خلاقیت در ساختن جامعه، در کشورهای پیشرو به تولید فضا و تولید فرم های فضایی انجامیده و فرم های متنوعی از فضاهای شهری به فضاهای رایانه ای و موبایلی انجامیده است. پیش قراول این ها، گوگل و یاهو بودند و اینک به شبکه های موبایلی و چه بسا در آینده به تولیدات متنوعی بیانجامند که به سرعت خود را در جهان معتبر و پرمصرف می سازد. اما ما ایرانی ها مصرف کننده ی تکنیک و مصرف کننده ی فرم هستیم. راه تولید انرژی هسته ای را پیدا می کنند و ما هم می خواهیم داشته باشیمش، شبکه های اجتماعی را طراحی میکنند و ما می خواهیم داشته باشیم و نمونه ی وطنی طراحی می کنیم، غافل از این که این ها تنها انتقال تکنولوژی و شبیه سازی فرم هستند نه تولید داخلی خاص.
تنها راه سرآمدی بر جهان، تولیدات خلاقانه ی نسل های جدیدی از نیازمندی های جهانی برای شکل دادن به تمایز ایرانی ها در طراحی محصول است، در غیر این صورت همواره تولیداتی وابسته ی غرب خواهیم داشت و از وابستگی به خطوط تولید و طراحی سرمایه داری بیرون نیامده و در دام آن خواهیم افتاد. ما تمام توان خود را به طراحی نمونه های دست چندم از خلاقیت های غربی به خرج می دهیم، غافل از این که این کار تنها سلطه ی آن ها را بر نظام تولید جهانی افزایش می دهد و ایرانی را نه خلاق، بلکه پیرو فرهنگ غربی در امر خلاقیت می سازد.
@thing
با سلام خدمت اعضای محترم کانال نکته
گفتنی است در همه ی عمر خود هشت رفیق یا دوست و حتی نصف ان هم به طور حضوری نداشته ام که به سخنان بنده گوش یا حتی اهمیت دهند. از این که در این مدت نسبت به دلگرمی و پشتیبانی من مبادرت کردید تا حضور بیش از هشتصد ایرانی فرهیخته را در فرایند نوشتن احساس کنم، از شما تقدیر و تشکر کنم، چه کنم که هیچ دیگر ندارم تا نثار چشمان پویای شما کنم. لازم دانستم عرض کنم که در صورت هر گونه اختلالی در پشتیبانی کانال، البته بعد از فیلترینگ احتمالی، شاید سایر فضاها امکان کانال آن هم با این وسعت نداشته باشند، لذا تنها مسیر فعالیت مدیریت این کانال، از طریق سایت
http://shahrefarhangi.ir
پیگیری خواهد شد.
با سپاس و درود
گفتنی است در همه ی عمر خود هشت رفیق یا دوست و حتی نصف ان هم به طور حضوری نداشته ام که به سخنان بنده گوش یا حتی اهمیت دهند. از این که در این مدت نسبت به دلگرمی و پشتیبانی من مبادرت کردید تا حضور بیش از هشتصد ایرانی فرهیخته را در فرایند نوشتن احساس کنم، از شما تقدیر و تشکر کنم، چه کنم که هیچ دیگر ندارم تا نثار چشمان پویای شما کنم. لازم دانستم عرض کنم که در صورت هر گونه اختلالی در پشتیبانی کانال، البته بعد از فیلترینگ احتمالی، شاید سایر فضاها امکان کانال آن هم با این وسعت نداشته باشند، لذا تنها مسیر فعالیت مدیریت این کانال، از طریق سایت
http://shahrefarhangi.ir
پیگیری خواهد شد.
با سپاس و درود
Forwarded from شهر فرهنگی
پرسمان اصلی پیر بوردیو
http://shahrefarhangi.ir/پرسمان-اصلی-پیر-بوردیو/
https://t.me/shahrefarhangi_ir
http://shahrefarhangi.ir/پرسمان-اصلی-پیر-بوردیو/
https://t.me/shahrefarhangi_ir
Telegram
شهر فرهنگی
http://www.shahrefarhangi.ir
تی صفر
محمد زینالیاُناری | پژوهشگر فرهنگ عامه :
در گذشته، سالها طول میکشید تا تغییری رخ دهد و عامه مردم معتقد بودند که زمان، تاریخ و رویدادها تکرار میشوند؛ به همینخاطر بازگشتها و آغازها را پاس میداشتند و زمان دوری را ارج مینهادند. زمان دوری، عمدتا از طریق مناسبات، معنادار میشد والّا، نه دقیقهای بود و نه عقربهای. این قضیه در فرم (یا سبک) زندگی هم وجود داشت. فرم، صورت و نمایی بود که خانهها، بادیهها و شهرها با خود داشتند و تغییر و تحول بهندرت اتفاق میافتاد. از چادرنشینی تا بادیهنشینی سالهای سال رایج بود و تا همین اواخر، خانههای کاهگلی کموبیش وجود داشتند.
زمان خطی که با بهکاربستن ریاضی در شمردن همین زمان دوری به کار بسته شده است، یک روح نامرئی دارد که ما را وادار میکند با گذشت آن دستخوش تغییر شویم. اما در این روح نامرئی، حرکتی وجود دارد که وجود خود را از اعمال و رفتار ما میگیرد. وقتی در فیزیک، زمان از تیصفر به تییک امتداد مییابد، فاصلهای پیموده و حرکتی ایجاد میشود و این حرکت وقتی به صورت اجتماعی رخ دهد، در اراده و اعمال مردم شکل میگیرد؛ آنوقت با اجرای کارهای خاصی، بعد از طیشدن یک دوره زمانی که جامعه به تییک میرسد، تغییری در شاکله زندگی بروز مییابد.
شما ممکن است چندین سال از خانه و کاشانه خود دور شوید و وقتی برمیگردید ببینید محیطی که در آن بودهاید در نبودتان چندان تفاوتی پیدا نکرده است. این اراده و اعمال، خود را نهتنها در محیط ساختمان بلکه در عینیتهای دیگری هم نشان میدهد. بر فرض مثال، زمانی نگران «ستایش»ها بودیم، بعد از مدتی نگران «آتنا»ها شدیم و حالا نگران «ندا»ها میشویم؛ این به معنای ماندن در نقطه تیصفر است. اگرچه زمان دوری، یعنی روزها و ماهها سپری شده اما حرکتی اتفاق نیفتاده است؛ به این معنا که در طول این زمانهای سپریشده، ارادهای برای عاملیت علیه خشونت وجود نداشته یا اینکه در خود عاملیت، دقت لازم رخ نداده است. بنابراین میتوان گفت که ما در وضعیت تیصفر ماندهایم و همانطور که قوانین فیزیک قابل تصور مینماید، حرکتی را که ثابت کند زمان گذشته است، انجام ندادهایم؛ پس تنها زمان دوری گذشته است و زمان خطی، همان تیصفر است. خوردهایم، خوابیدهایم، حرف زدهایم اما کاری که باعث شود متوجه گذر زمان که امری اجتماعیاست، شویم رخ نداده است.
ماندن در لحظه تیصفر یا انسداد زمانی، هنگامی رخ میدهد که انسانها کاری برای اینکه حرکت یا تغییری در آن چیزهایی که ضروریاست پدید آورند انجام نمیدهند، خلاقیت لازم را ندارند یا جسارت لازم در آنها نیست.
بر خلاف تصور ما و اینکه فکر میکنیم کاری صورت نمیگیرد، تلاشهای زیادی انجام میشود اما باید گفت که کارگر نمیافتد؛ یعنی کار یا اعمالی که باید برای کاهش خشونت یا نجات از بحران آب صورت گیرد محقق نمیشود. این میتواند به پیچیدهترشدن مسائل جامعه، دامنه کم اعمال یا قدرت فکر خلاقانه مربوط به هر یک بازگردد که از طریق آموزش در ما محقق میشود.
https://t.me/thing/1065
محمد زینالیاُناری | پژوهشگر فرهنگ عامه :
در گذشته، سالها طول میکشید تا تغییری رخ دهد و عامه مردم معتقد بودند که زمان، تاریخ و رویدادها تکرار میشوند؛ به همینخاطر بازگشتها و آغازها را پاس میداشتند و زمان دوری را ارج مینهادند. زمان دوری، عمدتا از طریق مناسبات، معنادار میشد والّا، نه دقیقهای بود و نه عقربهای. این قضیه در فرم (یا سبک) زندگی هم وجود داشت. فرم، صورت و نمایی بود که خانهها، بادیهها و شهرها با خود داشتند و تغییر و تحول بهندرت اتفاق میافتاد. از چادرنشینی تا بادیهنشینی سالهای سال رایج بود و تا همین اواخر، خانههای کاهگلی کموبیش وجود داشتند.
زمان خطی که با بهکاربستن ریاضی در شمردن همین زمان دوری به کار بسته شده است، یک روح نامرئی دارد که ما را وادار میکند با گذشت آن دستخوش تغییر شویم. اما در این روح نامرئی، حرکتی وجود دارد که وجود خود را از اعمال و رفتار ما میگیرد. وقتی در فیزیک، زمان از تیصفر به تییک امتداد مییابد، فاصلهای پیموده و حرکتی ایجاد میشود و این حرکت وقتی به صورت اجتماعی رخ دهد، در اراده و اعمال مردم شکل میگیرد؛ آنوقت با اجرای کارهای خاصی، بعد از طیشدن یک دوره زمانی که جامعه به تییک میرسد، تغییری در شاکله زندگی بروز مییابد.
شما ممکن است چندین سال از خانه و کاشانه خود دور شوید و وقتی برمیگردید ببینید محیطی که در آن بودهاید در نبودتان چندان تفاوتی پیدا نکرده است. این اراده و اعمال، خود را نهتنها در محیط ساختمان بلکه در عینیتهای دیگری هم نشان میدهد. بر فرض مثال، زمانی نگران «ستایش»ها بودیم، بعد از مدتی نگران «آتنا»ها شدیم و حالا نگران «ندا»ها میشویم؛ این به معنای ماندن در نقطه تیصفر است. اگرچه زمان دوری، یعنی روزها و ماهها سپری شده اما حرکتی اتفاق نیفتاده است؛ به این معنا که در طول این زمانهای سپریشده، ارادهای برای عاملیت علیه خشونت وجود نداشته یا اینکه در خود عاملیت، دقت لازم رخ نداده است. بنابراین میتوان گفت که ما در وضعیت تیصفر ماندهایم و همانطور که قوانین فیزیک قابل تصور مینماید، حرکتی را که ثابت کند زمان گذشته است، انجام ندادهایم؛ پس تنها زمان دوری گذشته است و زمان خطی، همان تیصفر است. خوردهایم، خوابیدهایم، حرف زدهایم اما کاری که باعث شود متوجه گذر زمان که امری اجتماعیاست، شویم رخ نداده است.
ماندن در لحظه تیصفر یا انسداد زمانی، هنگامی رخ میدهد که انسانها کاری برای اینکه حرکت یا تغییری در آن چیزهایی که ضروریاست پدید آورند انجام نمیدهند، خلاقیت لازم را ندارند یا جسارت لازم در آنها نیست.
بر خلاف تصور ما و اینکه فکر میکنیم کاری صورت نمیگیرد، تلاشهای زیادی انجام میشود اما باید گفت که کارگر نمیافتد؛ یعنی کار یا اعمالی که باید برای کاهش خشونت یا نجات از بحران آب صورت گیرد محقق نمیشود. این میتواند به پیچیدهترشدن مسائل جامعه، دامنه کم اعمال یا قدرت فکر خلاقانه مربوط به هر یک بازگردد که از طریق آموزش در ما محقق میشود.
https://t.me/thing/1065
Telegram
نکته
تی صفر
محمد زینالی اناری، همشهری، ۲۶فروردین۱۳۹۶
@thing
محمد زینالی اناری، همشهری، ۲۶فروردین۱۳۹۶
@thing
Forwarded from نکته: جامعه شناسی تجربه (محمد زینالی)
تولید خلاق شبکه/ درباره تلگرام
محمد زینالی اُناری
شنیدم شبکه ی اجتماعی مشابه تلگرام طراحی شده تا به جای نمونه ی خارجی مانند زانتیا، از نمونه ی داخلی مانند پیکان استفاده کنیم. یادم هست مدت ها به موتورهای قدیمی پیکان موتور طراحی انگلیس می گفتند و مدتها سوال من این بود با این همه فوران نمونه و مدل ماشین، چرا ایران پیکان را با این حد تکرار تولید می کند. مدتی بعد که مطالعاتم را از بعد علوم پایه یعنی فیزیک اتمی به علوم اجتماعی پهنا دادم، متوجه شدم که تکرار تولیدات صنعتی محصول عدم خلاقیت و عدم وجود بازار تولید خلاقانه می باشد. از سویی تولید خودرو در ایران یک صنعت درون زا نبوده و ماحصل مونتاژ و کارخانه سازی های مستشاری است.
در بعد ارتباطی هم این قضیه صادق است. شبکه های اجتماعی، تولید مکان شبکه ای در فضاهای درون خانگی است. در واقع شبکه های اجتماعی نماینده ی غیرمکانی فضاهای اجتماعی است. طبق طبقه بندی بنده، تویتر شبیه شعارنویسی و گرافیتی، فیس بوک شبیه دید و بازدید و احوال پرسی های خیابانی و تلگرام تشابهی با کافه نشینی، خطابه (کانال) و بحث گروهی (گروه) و گاه تا حد سمپوزیوم و سمینار بوده و فرصت های اجتماعی غیرمکانی برای ارتباطات انسانی فراهم می آورد. در این صورت، هر یک از الگوهای شبکه ی اجتماعی نمونه ای از طراحی فضای غیرمکانی برای مردم است تا همین طور که در خانه نشسته اند، بتوانند ارتباطات انسانی را شکل بدهند.
ما از دوران اختراع و تولیدات کالایی به دوران طراحی خلاقانه و تولید تکنولوژی رسیده ایم. خلاقیت در جامعه سازی نخست در اروپا به دنبال ساختن شهرهای مدرن با معماری های دسترس پذیر شهری بوده و سپس از طریق پیدایش اینترنت، به ساختن شهرهای شبکه ای انجامید. حال هر گروهی که می خواهد طراحی کند، به دنبال ساختن فرمی جدید برای جذب انسان ها به مصرف تولیدات شبکه ای او است. این که ما میبینیم ناگهان فیس بوک تولید می شود و خدماتی برای ارتباطات مردم می دهد، خلاقیتی که پشت سر آن است، این فضا را از جامعه ی شهری اقتباس کرده و برای ارتباطات غیرمکانی مردم فرصت های اجتماعی متنی خلق می کند.
خلاقیت در ساختن جامعه، در کشورهای پیشرو به تولید فضا و تولید فرم های فضایی انجامیده و فرم های متنوعی از فضاهای شهری به فضاهای رایانه ای و موبایلی انجامیده است. پیش قراول این ها، گوگل و یاهو بودند و اینک به شبکه های موبایلی و چه بسا در آینده به تولیدات متنوعی بیانجامند که به سرعت خود را در جهان معتبر و پرمصرف می سازد. اما ما ایرانی ها مصرف کننده ی تکنیک و مصرف کننده ی فرم هستیم. راه تولید انرژی هسته ای را پیدا می کنند و ما هم می خواهیم داشته باشیمش، شبکه های اجتماعی را طراحی میکنند و ما می خواهیم داشته باشیم و نمونه ی وطنی طراحی می کنیم، غافل از این که این ها تنها انتقال تکنولوژی و شبیه سازی فرم هستند نه تولید داخلی خاص.
تنها راه سرآمدی بر جهان، تولیدات خلاقانه ی نسل های جدیدی از نیازمندی های جهانی برای شکل دادن به تمایز ایرانی ها در طراحی محصول است، در غیر این صورت همواره تولیداتی وابسته ی غرب خواهیم داشت و از وابستگی به خطوط تولید و طراحی سرمایه داری بیرون نیامده و در دام آن خواهیم افتاد. ما تمام توان خود را به طراحی نمونه های دست چندم از خلاقیت های غربی به خرج می دهیم، غافل از این که این کار تنها سلطه ی آن ها را بر نظام تولید جهانی افزایش می دهد و ایرانی را نه خلاق، بلکه پیرو فرهنگ غربی در امر خلاقیت می سازد.
@thing
محمد زینالی اُناری
شنیدم شبکه ی اجتماعی مشابه تلگرام طراحی شده تا به جای نمونه ی خارجی مانند زانتیا، از نمونه ی داخلی مانند پیکان استفاده کنیم. یادم هست مدت ها به موتورهای قدیمی پیکان موتور طراحی انگلیس می گفتند و مدتها سوال من این بود با این همه فوران نمونه و مدل ماشین، چرا ایران پیکان را با این حد تکرار تولید می کند. مدتی بعد که مطالعاتم را از بعد علوم پایه یعنی فیزیک اتمی به علوم اجتماعی پهنا دادم، متوجه شدم که تکرار تولیدات صنعتی محصول عدم خلاقیت و عدم وجود بازار تولید خلاقانه می باشد. از سویی تولید خودرو در ایران یک صنعت درون زا نبوده و ماحصل مونتاژ و کارخانه سازی های مستشاری است.
در بعد ارتباطی هم این قضیه صادق است. شبکه های اجتماعی، تولید مکان شبکه ای در فضاهای درون خانگی است. در واقع شبکه های اجتماعی نماینده ی غیرمکانی فضاهای اجتماعی است. طبق طبقه بندی بنده، تویتر شبیه شعارنویسی و گرافیتی، فیس بوک شبیه دید و بازدید و احوال پرسی های خیابانی و تلگرام تشابهی با کافه نشینی، خطابه (کانال) و بحث گروهی (گروه) و گاه تا حد سمپوزیوم و سمینار بوده و فرصت های اجتماعی غیرمکانی برای ارتباطات انسانی فراهم می آورد. در این صورت، هر یک از الگوهای شبکه ی اجتماعی نمونه ای از طراحی فضای غیرمکانی برای مردم است تا همین طور که در خانه نشسته اند، بتوانند ارتباطات انسانی را شکل بدهند.
ما از دوران اختراع و تولیدات کالایی به دوران طراحی خلاقانه و تولید تکنولوژی رسیده ایم. خلاقیت در جامعه سازی نخست در اروپا به دنبال ساختن شهرهای مدرن با معماری های دسترس پذیر شهری بوده و سپس از طریق پیدایش اینترنت، به ساختن شهرهای شبکه ای انجامید. حال هر گروهی که می خواهد طراحی کند، به دنبال ساختن فرمی جدید برای جذب انسان ها به مصرف تولیدات شبکه ای او است. این که ما میبینیم ناگهان فیس بوک تولید می شود و خدماتی برای ارتباطات مردم می دهد، خلاقیتی که پشت سر آن است، این فضا را از جامعه ی شهری اقتباس کرده و برای ارتباطات غیرمکانی مردم فرصت های اجتماعی متنی خلق می کند.
خلاقیت در ساختن جامعه، در کشورهای پیشرو به تولید فضا و تولید فرم های فضایی انجامیده و فرم های متنوعی از فضاهای شهری به فضاهای رایانه ای و موبایلی انجامیده است. پیش قراول این ها، گوگل و یاهو بودند و اینک به شبکه های موبایلی و چه بسا در آینده به تولیدات متنوعی بیانجامند که به سرعت خود را در جهان معتبر و پرمصرف می سازد. اما ما ایرانی ها مصرف کننده ی تکنیک و مصرف کننده ی فرم هستیم. راه تولید انرژی هسته ای را پیدا می کنند و ما هم می خواهیم داشته باشیمش، شبکه های اجتماعی را طراحی میکنند و ما می خواهیم داشته باشیم و نمونه ی وطنی طراحی می کنیم، غافل از این که این ها تنها انتقال تکنولوژی و شبیه سازی فرم هستند نه تولید داخلی خاص.
تنها راه سرآمدی بر جهان، تولیدات خلاقانه ی نسل های جدیدی از نیازمندی های جهانی برای شکل دادن به تمایز ایرانی ها در طراحی محصول است، در غیر این صورت همواره تولیداتی وابسته ی غرب خواهیم داشت و از وابستگی به خطوط تولید و طراحی سرمایه داری بیرون نیامده و در دام آن خواهیم افتاد. ما تمام توان خود را به طراحی نمونه های دست چندم از خلاقیت های غربی به خرج می دهیم، غافل از این که این کار تنها سلطه ی آن ها را بر نظام تولید جهانی افزایش می دهد و ایرانی را نه خلاق، بلکه پیرو فرهنگ غربی در امر خلاقیت می سازد.
@thing
Forwarded from Farkhondeh Ghorbani
کتاب #گئورک_زیمل
ترجمه خانم #شهناز_مسمی_پرست
خواهر خانم #محبوبه_مسمی_پرست عضو فعال #گروه_صلح_انجمن_جامعه_شناسی_ایران
باتبریک به این دو خواهر عزیز
🌸🍃🌸🍃🌸🍃🌸🍃🌸🍃🌸
ترجمه خانم #شهناز_مسمی_پرست
خواهر خانم #محبوبه_مسمی_پرست عضو فعال #گروه_صلح_انجمن_جامعه_شناسی_ایران
باتبریک به این دو خواهر عزیز
🌸🍃🌸🍃🌸🍃🌸🍃🌸🍃🌸
Forwarded from یادداشت
پاواروُت
محمد زینالی اُناری
در فرهنگ شهری اردبیل، به سبقت از سمت راست در میدان ها "پاواروُت" گفته می شود، معنایش این است که شخصی بتواند دور میدان را از از دورترین نقاط به مرکز میدان دور زده و از راهی حاشیه ای به طوری که باقی ماشین ها جلویش نباشند، بگذرد و از همه جلو بیفتد. شاعری گله کرده بود که آموزگار هندسه را نمی بخشد، چرا که بر خلاف درس او، کوتاه ترین راه، هیچوقت خط راست نبوده است. به نظر رابرت مرتون، گاه کج رفتن و کجروی بخشی از مردم را از دیگران جلو می اندازد. رفتار ترافیکی مردم، مظهری از رفتار اجتماعی آنان است. وقتی کجروی در امور آن ها را ترقی می دهد، طبیعتاً آن ها مدام به این فکر هستند که پاواروت بلندی بردارند و با رد شدن از دور ماشین های دیگر راه خود را بقاپند.
سالها پیش در مجموعه ای کار می کردم که مدلش چنان گونه شده بود که خیلی از همکارانم وقتی که با جان و دل کار می کردم، به من می گفتند: " فلانی تو خیلی زحمت می کشی اما برای چه؟ به جای ارتقای تو، روزی می رسد کسی را که اصلاً زحمتی نکشده به جای تو ارتقا دهند. همین طور هم شد، پیشگویی های آن ها ناشی از اطلاعاتی بوده است که من به خاطر عشق به کار نسبت به آن بی اعتنا بوده ام. از خارج از سیستم و با تکیه بر نفوذ موفقیت های سیاسی کلان تر، اشخاصی وابسته که اصلاً سیستم ما را نمی شناختند، مدیر شدند و بدون این که زیر و بم کار را بدانند، شروع کردند به دستور دادن و خرابکاری. آن هایی که می خواستند به خاطر امر کردن، که کار راحت تری است، و دریافت حقوق بیشتر مدیر شوند، خوب می دانستند که باید قوسی زده و پاواروُت بلندی بردارند و پشت ماشین های دیگر نمانند.
وقتی در خیابان، میدان و حتی سیستم کاری مردمی ساعت ها می ایستند تا به صورت معقول و با رعایت حقوق و اخلاق راه بروند، یکی می رسد و با دور زدن از همه می تواند جلو بیفتد، آن وقت ساخت میدان، یعنی باز بودن در دیزی، هم به او اجازه ی چنین دور زدنی را می دهد، ساخت سیستم های اقتصادی و اجتماعی هم این اجازه را می دهد که برخی از افراد با پیوستن به دیگران یا سیستم های خارج از محور اصلی راه به طور جادویی امتیازی را درون سیستم به دست بیاورند. در نتیجه، ارزش و اهمیت آن راه های عقلانی و سیستمی از بین می رود و امروز شاهد آن هستیم که بسیاری از ترافیک ها در حاشیه ی میدان اتفاق می افتد. یعنی دور زدن و باندبازی هم دیگر شورش در آمده است.
نتیجه ی این همه کمربندزنی و قاپ زنی امتیازات این شده است که امروز ساحلی بر لب دریای آشنابازی و دوست پارتی پیدا شده است و هیچ کس دیگر به راه عقلانی سیستم برای ارتقای شغلی نگاه نمی کند، کار کردن ارج و مزد ندارد و مزد را آن کسی می گیرد جان برادر که پاواروُت برمیدارد و اصلاً کار واقعی را سرلوحه ی فعالیت های خود قرار نمی دهد. کار عقلانی و توجه دقیق به ارزشهای اصلی سازمان ها و امور پیش رو از بین می رود. در نتیجه پاواروُتیسم موجب می شود که هیچ کاری ارزش نداشته باشد و اگر امروز آمار اختلاس ها، تلاش برای استخدام پسر کارکنان حتی در دانشگاه ها و ... دیده می شود، نشان از آن است که در جامعه ی ما کار با اجر و مزد دیگر ارزش و معنایش را از دست داده است و راه راست، راه رستگاری نیست.
خدایا به فریاد ما برس🙏🏻
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری
در فرهنگ شهری اردبیل، به سبقت از سمت راست در میدان ها "پاواروُت" گفته می شود، معنایش این است که شخصی بتواند دور میدان را از از دورترین نقاط به مرکز میدان دور زده و از راهی حاشیه ای به طوری که باقی ماشین ها جلویش نباشند، بگذرد و از همه جلو بیفتد. شاعری گله کرده بود که آموزگار هندسه را نمی بخشد، چرا که بر خلاف درس او، کوتاه ترین راه، هیچوقت خط راست نبوده است. به نظر رابرت مرتون، گاه کج رفتن و کجروی بخشی از مردم را از دیگران جلو می اندازد. رفتار ترافیکی مردم، مظهری از رفتار اجتماعی آنان است. وقتی کجروی در امور آن ها را ترقی می دهد، طبیعتاً آن ها مدام به این فکر هستند که پاواروت بلندی بردارند و با رد شدن از دور ماشین های دیگر راه خود را بقاپند.
سالها پیش در مجموعه ای کار می کردم که مدلش چنان گونه شده بود که خیلی از همکارانم وقتی که با جان و دل کار می کردم، به من می گفتند: " فلانی تو خیلی زحمت می کشی اما برای چه؟ به جای ارتقای تو، روزی می رسد کسی را که اصلاً زحمتی نکشده به جای تو ارتقا دهند. همین طور هم شد، پیشگویی های آن ها ناشی از اطلاعاتی بوده است که من به خاطر عشق به کار نسبت به آن بی اعتنا بوده ام. از خارج از سیستم و با تکیه بر نفوذ موفقیت های سیاسی کلان تر، اشخاصی وابسته که اصلاً سیستم ما را نمی شناختند، مدیر شدند و بدون این که زیر و بم کار را بدانند، شروع کردند به دستور دادن و خرابکاری. آن هایی که می خواستند به خاطر امر کردن، که کار راحت تری است، و دریافت حقوق بیشتر مدیر شوند، خوب می دانستند که باید قوسی زده و پاواروُت بلندی بردارند و پشت ماشین های دیگر نمانند.
وقتی در خیابان، میدان و حتی سیستم کاری مردمی ساعت ها می ایستند تا به صورت معقول و با رعایت حقوق و اخلاق راه بروند، یکی می رسد و با دور زدن از همه می تواند جلو بیفتد، آن وقت ساخت میدان، یعنی باز بودن در دیزی، هم به او اجازه ی چنین دور زدنی را می دهد، ساخت سیستم های اقتصادی و اجتماعی هم این اجازه را می دهد که برخی از افراد با پیوستن به دیگران یا سیستم های خارج از محور اصلی راه به طور جادویی امتیازی را درون سیستم به دست بیاورند. در نتیجه، ارزش و اهمیت آن راه های عقلانی و سیستمی از بین می رود و امروز شاهد آن هستیم که بسیاری از ترافیک ها در حاشیه ی میدان اتفاق می افتد. یعنی دور زدن و باندبازی هم دیگر شورش در آمده است.
نتیجه ی این همه کمربندزنی و قاپ زنی امتیازات این شده است که امروز ساحلی بر لب دریای آشنابازی و دوست پارتی پیدا شده است و هیچ کس دیگر به راه عقلانی سیستم برای ارتقای شغلی نگاه نمی کند، کار کردن ارج و مزد ندارد و مزد را آن کسی می گیرد جان برادر که پاواروُت برمیدارد و اصلاً کار واقعی را سرلوحه ی فعالیت های خود قرار نمی دهد. کار عقلانی و توجه دقیق به ارزشهای اصلی سازمان ها و امور پیش رو از بین می رود. در نتیجه پاواروُتیسم موجب می شود که هیچ کاری ارزش نداشته باشد و اگر امروز آمار اختلاس ها، تلاش برای استخدام پسر کارکنان حتی در دانشگاه ها و ... دیده می شود، نشان از آن است که در جامعه ی ما کار با اجر و مزد دیگر ارزش و معنایش را از دست داده است و راه راست، راه رستگاری نیست.
خدایا به فریاد ما برس🙏🏻
@ardabilnote
Forwarded from شهر فرهنگی
دامی برای فرزندانمان
داوود عبداللهی، دکترای مسائل اجتماعی ایران
شاید هیچ دردی دردناک تر از خروج سرمایه انسانی و علمی نباشد اما دلایل و عوامل این خروج کدامند؟ مگر کسی پیدا می شود که در قبال این درد بزرگ بیتفاوت باشد و وقعی به این مهم نگذارد؟
به راستی، نخبه ها چرا می روند؟ آیا نخبه ها مقصرند؟ خانواده ها مقصرند؟ حاکمیت مقصر است؟ چه کسانی در تخلیه ذخیره علمی و انسانی شهر و دیارمان مقصرند؟ نظام اموزشی مقصر است؟ چرا جامعه نمی تواند از داشته های خویش بخوبی برای رشد و بالندگی خود بهره ببرد؟ جواب این سوالات را ولو موجز در ادامه بحث می کنیم.
بر چه مبنای نظری می توان فرار نخبگان را تحلیل و تبیین کرد؟ آیا تئوری توهم توطئه و اینکه این شرایط ساخته و پرداخته یک نظم جهانی در اتاق های فکر کشورهای متخاصم است که سعی می کنند با تبلیغ و ارائه خود به سبکی فریبنده، سرنوشت شومی را برای جامعه و نخبگان ما در حال و اینده رقم بزنند؟ یا اینکه براساس یک الگوی علیت ترکیبی خروج نخبگان را باید معلوم هزار و یک دلیل و علت دانست. خروج فزاینده سرمایه های بالقوه خطری است بسیار خطرناک برای کشور.
و اما پرده اول :
مدتی است اتفاقات حساب شده و زیرپوستی در شهر ما رخ می دهد (هرچند این ادعا قابل تعمیم به کل کشور و سایر شهرهاست) که خیلی تلخ و تراژیک است داستان فرار سرمایه های انسانی و علمی از شهر و دیارمان و پرواز آنها به بلاد دیگر، آنچه مایه تاسف خاطر است نقش کسان و افرادی است که خواسته و ناخواسته در این مهم شراکت فعال دارند. جدا از این واقعیت تلخ که خروج سرمایه های انسانی و علمی موجبات خلأ نیروهای انسانی مولد و فعّال در کشور می شود، آینده ای بسیار دردناک را برای جامعه و خانواده ها رقم خواهد زد دردناک تر اینکه کسی متوجه این اتفاق شوم نشده و اقدامی انجام نمی دهد.
ماجرا از این قرار است که چند سالی است ذائقه دانش اموزان (دختران و پسران دبیرستانی) شهر ما تغییر یافته است، بدینگونه که به محض نزدیکی به پایان دوره دبیرستان، گاهی بدلیل ترس از نبود آینده روشن و گاه بدلیل جاذبه های آنطرف و دافعههای اینطرف، ترجیح می دهند از کشور بروند. اگر سابق بر این خانواده ها در برابر اصرار به رفتن فرزندان مقاومت می کردند امروز این خود والدین هستند که فرزندان را به جلای وطن و مهاجرت و سکنی گزیدن در دیار غربت ترغیب می کنند.
اتفاق و تغییر دوم این است که اگر تا چند دهه پیش فقط پسران بودند که دل در گرو مهاجرت به دیار غربت داشتند امروز دختران نیز همچون پسران، گاهی به اصرار خود و گاهی با توافق و پیشنهاد والدین، اقامت در ترکیه و کمی آنسوتر کشورهای اروپایی برای تحصیل و اقامت خود بر می گزینند.
برای مطالعه ادامه مقاله روی لینک زیر کلیک کنید👇👇👇
http://shahrefarhangi.ir/دامی-برای-فرزندانمان/
@thing
@shahrefarhangi_ir
داوود عبداللهی، دکترای مسائل اجتماعی ایران
شاید هیچ دردی دردناک تر از خروج سرمایه انسانی و علمی نباشد اما دلایل و عوامل این خروج کدامند؟ مگر کسی پیدا می شود که در قبال این درد بزرگ بیتفاوت باشد و وقعی به این مهم نگذارد؟
به راستی، نخبه ها چرا می روند؟ آیا نخبه ها مقصرند؟ خانواده ها مقصرند؟ حاکمیت مقصر است؟ چه کسانی در تخلیه ذخیره علمی و انسانی شهر و دیارمان مقصرند؟ نظام اموزشی مقصر است؟ چرا جامعه نمی تواند از داشته های خویش بخوبی برای رشد و بالندگی خود بهره ببرد؟ جواب این سوالات را ولو موجز در ادامه بحث می کنیم.
بر چه مبنای نظری می توان فرار نخبگان را تحلیل و تبیین کرد؟ آیا تئوری توهم توطئه و اینکه این شرایط ساخته و پرداخته یک نظم جهانی در اتاق های فکر کشورهای متخاصم است که سعی می کنند با تبلیغ و ارائه خود به سبکی فریبنده، سرنوشت شومی را برای جامعه و نخبگان ما در حال و اینده رقم بزنند؟ یا اینکه براساس یک الگوی علیت ترکیبی خروج نخبگان را باید معلوم هزار و یک دلیل و علت دانست. خروج فزاینده سرمایه های بالقوه خطری است بسیار خطرناک برای کشور.
و اما پرده اول :
مدتی است اتفاقات حساب شده و زیرپوستی در شهر ما رخ می دهد (هرچند این ادعا قابل تعمیم به کل کشور و سایر شهرهاست) که خیلی تلخ و تراژیک است داستان فرار سرمایه های انسانی و علمی از شهر و دیارمان و پرواز آنها به بلاد دیگر، آنچه مایه تاسف خاطر است نقش کسان و افرادی است که خواسته و ناخواسته در این مهم شراکت فعال دارند. جدا از این واقعیت تلخ که خروج سرمایه های انسانی و علمی موجبات خلأ نیروهای انسانی مولد و فعّال در کشور می شود، آینده ای بسیار دردناک را برای جامعه و خانواده ها رقم خواهد زد دردناک تر اینکه کسی متوجه این اتفاق شوم نشده و اقدامی انجام نمی دهد.
ماجرا از این قرار است که چند سالی است ذائقه دانش اموزان (دختران و پسران دبیرستانی) شهر ما تغییر یافته است، بدینگونه که به محض نزدیکی به پایان دوره دبیرستان، گاهی بدلیل ترس از نبود آینده روشن و گاه بدلیل جاذبه های آنطرف و دافعههای اینطرف، ترجیح می دهند از کشور بروند. اگر سابق بر این خانواده ها در برابر اصرار به رفتن فرزندان مقاومت می کردند امروز این خود والدین هستند که فرزندان را به جلای وطن و مهاجرت و سکنی گزیدن در دیار غربت ترغیب می کنند.
اتفاق و تغییر دوم این است که اگر تا چند دهه پیش فقط پسران بودند که دل در گرو مهاجرت به دیار غربت داشتند امروز دختران نیز همچون پسران، گاهی به اصرار خود و گاهی با توافق و پیشنهاد والدین، اقامت در ترکیه و کمی آنسوتر کشورهای اروپایی برای تحصیل و اقامت خود بر می گزینند.
برای مطالعه ادامه مقاله روی لینک زیر کلیک کنید👇👇👇
http://shahrefarhangi.ir/دامی-برای-فرزندانمان/
@thing
@shahrefarhangi_ir