پیش‌نیاز نماز باران، نماز توبه است. در هم‌این یک‌دو قلم از کشف فاحش حجاب و جریمه‌ی ربوی بانک نماز توبه بخوانید و پس آن گاه از علمای مذهب مطالبه‌ی نماز باران کنید...

نماز توبه‌تان را خوانده‌یید که مطالبه‌ی نماز باران می‌کنید؟ نه؛ نماز،روزانه‌تان را خوانده‌یید که مطالبه‌ی نماز باران می‌کنید؟ یا چه...

انتظار دارید شهر را صحنه‌ی جولان برهنه‌پوش‌ها و هرزه‌گردها و شریعت‌ستیزها وا بنهید و یاری خداوند را هم با خودتان داشته باشید؟ إن تنصروا الله، ینصرکم...

....

تا حضرات توبه نکنند، ره تقوا در پیش نگیرند و به آستان حضرت حق اظهار ندامت ننمایند؛
و تا مردم این سامانِ بی‌سامان، روی از ذنب و جرائم الهی نگردانند، قطره ای از نعمات الهی بر خاک تشنه این دیار نخواهد بارید!

حالا باز بروید جای نماز باران، بت شاپور و قیصر و کسری بسازید!!!!

حاکمان دروغگو و متظاهر به دینی که بر ملتی همجنسباز و زانی و فاسد و فاسق حاکم اند حق ندارند از حضرت حق انتظار یاری داشته باشند!

راه یکیست؛ برگشت و رجعت

یا تیغ ما به خون کفر غسل می‌یابد، یا تیغ انتقام خداوند به خون ما!

پس از شکل‌گیری ملّت‌های نوین در شرق آسیا، ایرانیان نیمه‌مسلمان همیشه در خودآگاه و ناخودآگاه این اندیشه را داشتند که سخت‌گیری در دین اعراب به دلیل پست‌بودن نژاد آنان است، و جریان داشتنِ خون پاک آریایی در رگ‌ها و متمدن‌بودن ذاتی ایرانیان باعث می‌شود که بتوان در بسیاری از قواعدِ دین عرب تساهل ورزید.

ایرانیان در طول تاریخ، نقش یونانیان خاورمیانه را بازی کرده اند؛ بالأخص در اعصار نخستین ورود اسلام به این جغرافیا از میان سده های ۷۰۰ - ۸۰۰ تا ۱۲۰۰ - ۱۳۰۰ میلادی!
رواج مشائی‌گری و به پیوند کشیدن احکام الهی اسلام با مبانی فلسفه پساسقراطی و تلاش برای قلم‌برداری از مکاتب وارث مکتب میلتوسی - آتنی و نیل به بررسی جهان‌بینی ارسطویی - افلاطونی از عینک شرعیات اسلامی و در خلاصه کلام، «Nerf کردنِ اسلام از طریق امتزاج آن با تعقل متافیزیکی» + ترویج و توسعه دین پذیرفته شدۀ غیربومی نه به عنوان یک عامل اصیل غیرایرانی، بلکه به عنوان یک افسر فرهنگی تابناک بر فراز درفش ملیّت سرزمینی (مشابه آنچه روحانیون ارتدوکس بیزانسی پیش از انشقاق کلیسای بزرگ و پس از انشقاق آن درحال انجامش بودند [که از طریق «یونانیزه‌کردن» مسیحیت و تغلیب زبان یونانی به عنوان زبان اصیل اوانگلون و عهدجدید پی گرفته شد - مقایسه شود با عملکرد فلاسفه و متکلمین و متألهین و متأدبین و متعرفین ایرانی در زمینه ستیز با اعراب بر سر تصاحب حق مالکیت فرهنگی و حتی سیاسی اسلام]) نشان‌دهنده شدت شباهت ایرانیان با یونانیان در این زمینه به‌خصوص می‌باشد...

اما پارسیان بیش از همهٔ مردمان، پذیرای رسوم بیگانه هستند. آنان جامه‌ی مادی به تن می‌کنند، زیرا آن را زیباتر از جامه‌ی خود می‌دانند، و در جنگ از زرهِ سینه‌پوشِ مصری بهره می‌برند. آنان هرگونه آیین تجملی را که وام گرفته باشند به کار می‌گیرند؛ یونانیان به آنان پسربازی را آموختند. هر پارسی بسیاری همسرِ قانونی می‌گیرد، و کنیزکان بسیار بیشتری نگاه می‌دارد.

- هرودوت، تواریخ ۱:۱۳۵

این دلقک‌هایی که عربده می‌کشند برای وحدت نیازی به امر قدسی و دین نیست، همان کسانی نیستند که صبح تا شب دست در جیب یکدیگر دارند، آب روی یکدیگر می‌بندند و سر فوتبال ناموس یکدیگر را خطاب قرار می‌دهند؟

ما دین‌مان را از محکمات بیان امام باقر می‌گیریم و نه از متشابهات بیان حاج قاسم...

مسلمانی در پستو؛ این ساده‌ترین پیش‌نهاد یک سکولار است‌...

می‌گویند خود امر قدسی باعث تقابل ملّت می‌شود. بله بشود. وحدت ما با شما دون‌پایگان و شهروندان درجه سوم نیست، با برادران دینی‌مان است. کسی که دغدغه‌های پست دارد باید به گاری بسته شود نه این‌که قدرت سیاسی به وی داده شود؛ می‌خواهد ترک، عرب، فارس، لر، کرد یا بلوچ باشد.

گور پدر خوش آمد کفار؛
اسلام را دریابید!

مملکتی که در آن توهین به فردوسی، [با تمام احترام و جایگاه علمی و ادبی والایی که دارد!] از توهین به رسول‌اللّٰه (صلی‌اللّٰه‌علیه‌وعلی‌آله) و اهل‌بیت ایشان (علیهم‌السلام) و یا تمسخر قصص‌الأنبیا (علیهم‌السلام)، پیگرد قضایی سریع‌تر و مجازات حقوقی ثقیل تری دارد؛ بی‌جا می‌کند به خود بگوید اسلامی!

◾️ فلوت‌زن‌های معاصر

آن‌گاه که فلوت‌زن نواهای دلنشین می‌نواخت
بچه‌ها به دنبالش راه افتادند و با نواهای فلوت‌زن به شادی و رقص پرداختند

دور از شهر و به سوی تاریکی شب با سرور محض او را دنبال کردند
نوای فلوت او مسرت‌بخش بود
شگردی جادویی و شاد

از میان مسیرهای پیچ‌در‌پیچ به کوهستان‌های بهشتی
تا این‌که بچه‌ها همگی در غاری عمیق و وسیع ناپدید شدند

- افسانه‌ی فلوت‌زن هاملن

سیاست «دنیای آزاد» و جدید نوعی از سیاست اغواگرایانه است که به جای فرمان راندن از بیرون، به فرمان دادن از درون معطوف است. این نوع از سیاست تقابل محورهای قدرت را از مرتبه‌ی ظاهری به مرتبه‌ی باطنی می‌کشاند و نفوس شهروندان را فاسد می‌کند.

سیاستی که در روشنی روز تقابل آن بروز می‌یابد، در مرتبه‌ی بالای قدرت حل و فصل خواهد شد. اما در سیاست اغواگرایانه فساد گسترده‌تر از مرتبه‌ی تقابل‌ محورهای اصلی است و موجب تلوث در لایه‌های دیگر اجتماع می‌شود. سیاست متکثر که برای شهروندان عاملیت سیاست‌ورزی قائل است، برای تثبیت سیاست قدرت این عاملیت را تشویق می‌کند؛ البته نه برای «آزادی». چوپان همواره در گله‌داری خود مُصرّ است و این‌گونه نیست که تفویض اختیار کند.

قاعده‌ی بازی سیاسی از حکمرانی مستقیم به حکمرانی غیر مستقیم بدل گشته است تا سیاست قدرت در نقطه‌ای بحرانی حل و فصل نشود، بلکه تا بی‌نهایت ادامه پیدا کند. در این مرحله «رژیم» تبدیل به «دولت» می‌شود که هیچ‌گاه قرار نیست منحل شود، بلکه همیشه برای ادامه‌ی حیات نیروی خود را تجدید می‌کند و در این راه به دلیل انسداد روحانی و عدم حل و فصل قدرت، اتباع آلوده و گمراه می‌شوند.

یکی از نیروهای مهم در سیاست اغواگرایانه روایت‌سازی و فلوت‌زنی سرویس‌های اطلاعاتی دولت‌ مدرن است که برای جلوگیری از رسیدن به نقطه‌ی حل و فصل، تقابل را درونی‌سازی کرده و در ساختار سیاسی هضم می‌کنند. اشخاص و رسانه‌ها شروع به فلوت زدن می‌کنند اما دست آخر گله را به سوی غار می‌برند تا در تاریکی رهایشان کنند.

📌 @mosanafat