هان ای دل عبرت‌بین از دیده عبر کن هان
ایوان مدائن را آیینهٔ عبرت دان

گویی که نگون کرده‌ست ایوان فلک‌وش را
حکم فلک گردان یا حکم فلک‌گردان

کسری و ترنج زر پرویز و به زرّین
بر باد شده یک‌سر با خاک شده یک‌سان

پرویز به هر خوانی زرّین‌تره گستردی
کردی ز بساطِ زر زرّین‌تره را بستان

پرویز کنون گم شد زان گم‌شده کم‌تر گو
زرّین‌تره کو برخوان رو «کَم تَرَکوا» برخوان

گفتی که کجا رفتند آن تاج‌وران اینک
ز ایشان شکم خاک است آبستن جاویدان

چندین تن جبّاران کاین خاک فرو خورده‌ست
این گرسنه‌چشم آخر هم سیر نشد ز ایشان