خدا از بمب اتم قوی‌تر است؟ آن‌گاه که بمب اتم بر سرتان خورد خواهید فهمید که خداوند از بنده‌ی ضعیف خود بیزار است.

آیا تا بحال یک اصلاح‌طلب واقعی در زندگی روزمره‌ی خود دیده‌اید؟ اصلاح‌طلبی یک برساخت سیاسی تصنعی برای نمایندگی مرتد و دگوری است که در ساختار قدرت به هیولایی بی‌شکل تبدیل شده است.

خداوند از «ضعیف» بیزار نیست، از «ذلیل» بیزار است!
ضعف اگر معلول ذلت باشد، آنگاه خداوند از صاحب آن ضعف نیز بیزار است...

اصلاح‌طلبی یعنی جماع مرتد و دگوری ذیل دیانت اسلامی!

وای از آن روزی که آمر به معروف و ناهی از منکر از ارشاد اهل بیت خویش عاجز شود...

عمر ما کوتاه‌تر از آن است که به پدآفند بگذرد؛ آفند کنید....

جامعه‌شناسی و ادبیات و فلسفۀ اینستاگرامی از آیین بت‌پرستی حجاز قرن ۷ میلادی هم گمراه‌کننده تر است؛ اگرچه تکفیری تر از آن نباشد...!

‏نظر مرحوم سلحشور درباره‌ی سینمای ایران

👤 شیخ شبانی

دگوری مستفرنگ اگر میدان مین باشد، مذهبی صورتی سیم خاردار دور آن است. پیش از خنثا کردن دگوری‌های مستفرنگ، مذهبی‌های صورتی را پاره کنید...

قدرت مردان فراتر از بازکردن در شیشه مربا و نوشابه یک عامل حیاتی برای کارکرد رابطه‌ی زن و مرد است. زن اگر به مرد متکی نباشد و ضعف خود را به مرد انتقال ندهد هیچ رانه‌ای برای او باقی نمی‌گذارد. مرد «شریک زندگی» نیست، رئیس خانه است.

کار دین مبین جز به استمداد شمشیر، راست نگردد...

توتم ایران‌شهری‌ها شیر تعزیه است؛ در پوست تشیع می‌روند تا اسلام و امت اسلام و اسلام‌شهر را بدرند...

شریعت‌مدارها باید شم‌شیر دو دم امیرالمؤمنین را به دست بگیرند؛ با یک دم اصلاح‌طلبی را بزنند و با دم دیگر اصول‌گرایی را. عدالت‌طلبی عرفی؟ یک لگد آن‌‌ها را کفایت می‌کند...

به صهیونی‌ها بگویید: خیبر؛ می‌گرخند. به دگوری‌ها بگویید: نهاوند؛ هم‌آن کار را می‌کند...

با این‌که فتوحاتِ پس از رسول‌اللّٰه (صلی‌الله‌علیه‌وآله) بر ضلالت بوده؛
اما جن از بسم‌اللّٰه می‌گریزد، یهود از نام خیبر، و نوگَبرَکان از نهاوند...

نوگبرَک بایست بداند که هرگاه شتر از سوراخ سوزن گذشت، ایران نیز به پیش از نهاوند بازخواهدگشت...

نام سلمان محمدی نزد نوگبرَک/نومجوس/دگوری، شبیه به نسبت تکبیر با کافر است... کافر از تکبیر می‌رمد؛ نوگبرَک و نومجوس از نام سلمان...

خطاب به حضرات حاکمیت:

همان‌گونه که اسارت والرین در برابر شاپور را یادآور می‌شوید؛ خواهشاً از دست شدن قفقاز و هرات و دوبار اشغال محض مملکت در دو جنگ جهانی را هم یادآور شوید!

آن یکی برای ۱۸۰۰ سال پیش است؛
اینان برای ۱۰۰ - ۲۰۰ سال معاصر!!!

ترجمه‌ی «ایران سیصد سال به جایی حمله نکرده است» می‌شود «ایران سیصد سال مورد تجاوز قرار گرفته است». ذهنیت زنانه همیشه خود-قربانی‌پندار است.

آن موجودیتی که جهاد نکند، تحت تجاوز است...

اگر اِیران‌شَهْر را در دوران خسروان عزت بود؛ دلیلش رویکرد تهاجمی شاهان‌شاهان ساسانی بود!
و اگر در دوران اَرْشَکانیانَش عزتی نبود و پایتخت مملکت ۳ بار به دست رومیان افتاد، دلیلش ناتوانی اَرْشَکانیان در هجوم بود...

اردشیر، دژ هَترا (حَضَر) را از چنگ رومیان به شمشیر ستاند!
پسر مهترش شاپور، ادسا و کیلیکیه را تا اقصی نقاط آناتولی و شامات دست‌خوش تاخت و تاز قرار داد!
نوشیروان لازیکا (لازستان) را از ژوستینین بگرفت و خسرو پرویز تا مصر و دیوارهای قسطنطنیه سپاه کشید...