آرامش؟ توو سکوت خونه با نورکم یه گوشه بشینی و چایی بخوری.

وقتی قرار بود دیگه کسی رو مسخره نکنیم
دودیقه بعدش:

در این خلوت غم با کسم نیست سر گفت‌وشنود ای ساقی.

توو این فضای هرزه‌گو و وقیح که از فرط تکرار و بیهوده بودن به قاعده تبدیل شده، کلمات، عقاید، تاریخ، حتی دیده‌های عینی جایگاهی نداره. هرچی بنویسی با هرلحنی بازم هستن کسایی که آماده فحاشی باشن. انگاری هرچی فحش بیشتری بدی مبارزتری. چندلحظه سکوت کن ایرانی شاید فعل و انفعالاتی درونت رخ داد.

تکراره آقا، دواش تکراره. آدمیزاد با از قبل فکرکردن برای هیچی آماده نمی‌شه، غم هرموقع برسه غمه. هیچ‌وقت نمی‌تونی موقعیتی که بهت تحمیل شده رو دوست داشته باشی. فقط با تکرارشه که زهرش گرفته می‌شه، با زیاد غصه خوردنه که یاد می‌گیری. حتی حرف زدن ازشم کمکی نمی‌کنه، بذار گندش دربیاد، اجازه بده روزگار هر بازی‌ای که دوست داره سرت دربیاره، عصبی شو، بترس، دادبزن، کناره بگیر، ولی بدون به‌قول اون راننده تاکسی توو پاتریک ملروز، چندماه بعد به الان‌ت نگاه می‌کنی و نمی‌فهمی اینهمه شلوغ‌بازی برای چی بوده. آره خلاصه دواش تکراره.

اشتباه می‌کنیم که بعضی‌وقتا ناراحت نمی‌شیم، همه باشعور نیستن.