همه را مستی از پای در می آورد مرا هوشیاری.

به هنگام سختی مشو ناامید
کز ابر سیه بارد آب سپید.

اما تو راوی نور باش
در وادی ِخاموش دلان.

با قلب آهنی به جنگ زندگی بروید
زیستن نوازش شدن نیست .

از من دیگر چیزی باقی نمانده جز همین اشک ها ..

به گمانم دنیا
در نهایت همه را به یک جا می رساند ؛
به سکوت ، به تماشا
به فاصله ی اَمن از هیاهوی آدم ها

غم از این خسته‌ی تنها چه خواهی ؟

در نهایت به خودم گفتم :
همه تقصیر ها را گردن بگیر ؛
و سپس ناپدید شو ،
گویا هرگز وجود نداشتی.

تمام عمرت به دنبال شاهدی گشتی
که رنجت را تایید کند ....
مگر خودت آنجا نبودی!؟

اگر کسی سعی می کند از دستت بدهد ،
کمکش کن.