حتی قبل از اینکه همو بشناسیم مثل الان غریبه نبودیم.

فشار روانی فقط اونجایی که می‌بینی آخرین پناهت هم داره مثل بقیه باهات رفتار می‌کنه.

من هیچوقت اونقدر سرم شلوغ نمیشه که دلم برات تنگ نشه.

نمیدونم چطور بگم، اما یه سنگ بزرگ رو روی قلبم حس می‌کنم. از همه چیز ناراحتم، ولی حتی خودم هم نمی‌فهمم چطور باید این غم رو بیرون بریزم، کلمات کافی نیستن، فقط میخوام کسی بفهمه، بدون اینکه مجبور باشم توضیح بدم.

:)

نمی‌دونم عزیزم، این روزا زیاد قلبم درد می‌گیره.

چمیدونم مثلا یکی بود که از بودنم تو زندگیش ذوق می‌کرد :)

یه روز دلیت اکانت می‌کنم و برای همیشه می‌رم.

من واقعا دیگه ”دنیارو نمیخوام اگه تو نباشی“.

هوا هوای رفتنه، از خونه، از مجازی، از دنیا.

ولی حق با سجاد شاهی بود،
وقتی ترکم کردی قلبم مُرد(:

اون برای همه نقش نجات‌دهنده رو داشت،
اما وقتی نوبت خودش می‌رسید… هیچ‌کس نبود.

غریبه بودن هیچ مشکلی نداره؛ اما غریبه شدن، غریبه شدن خیلی غم‌انگیزه.

دربارش گریه نمیکنم، ولی خب غذا هم نمی‌خورم، درست نمی‌خوابم و با کسی حرفم نمی‌زنم.

‏تو دلت برام تنگ نشد، دلت نخواست آهنگایی که گوش دادی رو برام بفرستی؟
یعنی هیچ اتفاقی نیوفتاد که دلت بخواد درباره‌اش باهام حرف بزنی؟
تو اصلا نگران حالم نشدی؟ جدی جدی دل تو تنگ نشد؟

کی می‌دونه،
شاید تو یه دنیای دیگه تو بغلت مُردم.

من هرچی دلم خواست نشد، تو هم یکیش :)

دیدی نشد؟(:

‏چقدر بهت نیاز داشتم و چقدر پیدات نشد.