لیاقت تو همون ارزونای دورته بیب.

من و تو غریبه‌ترین آشنای همیم.

هر بار که می‌بخشمت یه جور دیگه‌ای ناامیدم می‌کنی.

معلومه هر نخ سیگارم به یاد تو می‌سوزه عزیزم.

حالم خوبه؟ نه. می‌خوام درباره‌‌ش حرف بزنم؟ نه. کمکی از دستت برمی‌آد؟ نه. درست می‌شه؟ نمی‌دونم.
همه زورمو زدم؟ آره.

اتفاقا به مو رسید، پاره هم شد، اما چاره‌ای جز ادامه دادن نداشتم عزیزم.

اما در نهایت وقتی درمورد عشق ازت میپرسن، تو یادِ من می‌افتی.

خودت خبر نداری ولی تا خرخره دلم بغلتو می‌خواد.

اگر تا ابد هوای دیدنت از سرم نیفتد چه کنم؟

تو آخرین امیدم برای ادامه‌ی زندگی بودی.

نمی‌دونم عزیزم؛ شاید آخرش دلتنگ مُردم.

تو هیچوقت قرار نیست بفهمی من برای اینکه تورو ناراحت نکنم، چقدر خودم رو ناراحت کردم.

‏دلخوری من این شکلیه که فقط بلدم سکوت کنم.

زندگی تو ایران مثل شنا کردن تو دریای خونه.

من دوست نداشتم؟ من به خاطر تو جلوی هرکسی که مخالفت کرد وایسادم.

وقتی بهت اهمیت میدم سعی کن لیاقتشو داشته باشی، چون فاصله اهمیت دادن تا ندادنم یه شب تا صبحه.

یه روز کسی رو حذف می‌کنی که از نبودش می‌ترسیدی‌.

نمی‌دونم باهام چیکار کردی که قلبم هیچ‌وقت مثل قبل نشد.