‏یه زمانی برای چیزایی می‌جنگیدی که الان حتی حوصله فکر کردن بهشون رو هم نداری.

‏کاش قرص anti-overthink
وجود داشت هر شب میخوردم.

شمام از زندگی خسته‌این یا فقط من اینطوریم؟

کاش می‌شد قلبمو از سینه در بیارم.

باهاش کنار نیومدم، فقط دیگه راجع بهش حرف نمی‌زنم.

تو اولین و آخرین کسی بودی که حاضر بودم بخاطرش انقدر کر و کور و احمق باشم.

اگه گفتی الان یه شات چی‌ میچسبه؟ آفرین یه شات گان.

من سزاوار این همه غم سخت نبودم.

یعنی تو دیگه با هیچ آهنگی یاد من نمیفتی؟

لیاقت تو همون ارزونای دورته بیب.

من و تو غریبه‌ترین آشنای همیم.

هر بار که می‌بخشمت یه جور دیگه‌ای ناامیدم می‌کنی.

معلومه هر نخ سیگارم به یاد تو می‌سوزه عزیزم.

حالم خوبه؟ نه. می‌خوام درباره‌‌ش حرف بزنم؟ نه. کمکی از دستت برمی‌آد؟ نه. درست می‌شه؟ نمی‌دونم.
همه زورمو زدم؟ آره.

اتفاقا به مو رسید، پاره هم شد، اما چاره‌ای جز ادامه دادن نداشتم عزیزم.

اما در نهایت وقتی درمورد عشق ازت میپرسن، تو یادِ من می‌افتی.

خودت خبر نداری ولی تا خرخره دلم بغلتو می‌خواد.

اگر تا ابد هوای دیدنت از سرم نیفتد چه کنم؟

تو آخرین امیدم برای ادامه‌ی زندگی بودی.