بعد رفتنت زندگی نکردم، فقط اجبارا به زنده بودن ادامه دادم.

لیاقت من که هیچی، لیاقت اهنگایی که برات فرستادمم نداشتی.

تو مثل سیگاری، لذت‌بخش و مضر.

‌زندگی منم شبیه بازی مافیاست؛ فقط روز نداره. هی شب میشه، بیشتر شب میشه، خیلی شب میشه.

توروخدا استخونامو بشکونید ولی قلبمو نه.

میشه باهام حرف بزنی؟ میخوام به زندگی برگردم.

‏شاید ازم دور باشی ولی باور کن هیچکس از تو به من نزدیک‌تر نیست.

دلم مست کردن با تو و انداختن همه‌چی گردن مست بودنمونو میخواد.

خودت خبر نداری ولی من بارها و بارها عکستو از پشت گوشی بوسیدم.

‏داره نمی‌گذره، بهتر نمی‌شه، تموم نمی‌شه.

چقدر من تورو دوست داشتم و چقدر تو منو بخاطر این دوست داشتن اذیت کردی.

Pov:

دیگر خبری از "می‌گذرد" نبود؛
هر غمی آمد، کماکان ماند.

با من از رها کردن صحبت نکنید، من کسیو رها کردم که از صدتا، صد و یکی دوسش داشتم.

کاش می‌شد خودمو دی اکتیو کنم.

انقد که برای خوشحالی تو تلاش کردم برای هیچی تلاش نکردم.

هرچی بیشتر بیدار میمونم بیشتر ناراحت میشم.

:)

‏یه زمانی برای چیزایی می‌جنگیدی که الان حتی حوصله فکر کردن بهشون رو هم نداری.

‏کاش قرص anti-overthink
وجود داشت هر شب میخوردم.