‏اومدم برات گریه کنم دیدم هم مستقلم، هم خوش هیکلم، هم خوشتیپم، هم موفق، پس تو باید واسم گریه کنی.

از زندگیم راضیم، لطفا به نبودنت ادامه بده.

5 دقیقه قبل اینکه آلارم زنگ بخوره:

میدونی عزیزم، من برای تو صبور‌ترین ورژن خودم بودم و تو بیخیال‌ترین ورژن.

ولی من هنوزم با وجود یه عالمه غم از طرف تو، دوسِت دارم.

‏چرا هیچکس در مورد درد فیزیکی قفسه سینه وقتی ناراحت میشیم و دلمون میشکنه صحبت نمیکنه؟ خیلی واقعیه.

این روزا بیشتر از هر چيزي نگران قلبمم، زيادي بار ناگفته‌ها رو به دوش کشیده.

‏نجات‌ دهنده یه کوچولو ناراحته ولی خب خیلی خوشگله :)

تا میام ببوسمت میپرم از خواب.

نمیدونم چطور بگم اما انگار دارم هدر میرم،
خودم، عمرم، جوونیم، انرژیم، استعدادم، احساساتم، ذوقم، تلاشم و کلاً همه وجودم داره هدر میره.

در موردش هیچ حسی ندارم. فقط درموردش منتظرم، نمی‌دونم منتظرِ چی یا کی، فقط منتظرم.

خودم رفتم، دلم جا موند.

بعد رفتنت زندگی نکردم، فقط اجبارا به زنده بودن ادامه دادم.

لیاقت من که هیچی، لیاقت اهنگایی که برات فرستادمم نداشتی.

تو مثل سیگاری، لذت‌بخش و مضر.

‌زندگی منم شبیه بازی مافیاست؛ فقط روز نداره. هی شب میشه، بیشتر شب میشه، خیلی شب میشه.

توروخدا استخونامو بشکونید ولی قلبمو نه.

میشه باهام حرف بزنی؟ میخوام به زندگی برگردم.