دقیق نمی‌دونم شروعش از کی بود؛ ولی از یه تایمی به بعد هر شب ناراحت بودم.

‏از رفتنت ناراحت نشدم، از این ناراحت شدم که تو بدون جنگیدن، منو وِل کردی.

جدی هیچ اهنگی‌، هیچ توییتی، هیچ پستی، هیچ جایی هیچی منو یادت نیاورد؟

گذاشتمت تو لیست چیزایی که برای من نیست.

تو حداقل منو داشتی، من تورو هم نداشتم.

دلم واسه اون آدمی که فکر میکردم بودی ولی نبودی تنگ شده.

غمت بیشتر از خودت موند.

روزی که کرم ها شروع کنن به خوردن قلبم، طعم و مزه تورو میچشن.

شاید پایانش تلخ بود اما مسیر قشنگی و طی کردیم.

بدتر از نبودنش اینه که هیشکی شبیهش نیست.

امشب اگه بیسکوییت بودم تو چایی غرق میشدم.

‏شب همه بخير به جز اونایی كه بی خدافظی رفتن.

تو فالووراش نیستم ولی یه کام عمیق از سیگاراشم.

خیلی سخته یکی تو ذهنت باشه، تو دلت باشه، تو رویاهات باشه، ولی تو زندگیت نباشه.

نمیدونم، شاید بخشی ازم تا ابد بابتش غمگین بمونه.

دیگه دوسش ندارم ولی اگه یه روز ساعت ۴ صبح بهم زنگ بزنه و کلیه بخواد، بدون یه ثانیه فکر کردن میرم و کلیمو میدم بهش.

من سعى ميكنم جدى نگیرم ولى متاسفانه موهام، معدم، قفسه سینم و سرم خیلی جدى می‌گیرن.

کاش انقد ناراحتم نکرده بودی که نتونم واست اهنگ بفرستم.

تو واسه حس قشنگی که بهت داشتم زیادی بی‌لیاقت بودی.

‏چرا گذاشتی دوسِت داشته باشم وقتی تو منو دوست نداشتی؟