یه وقتایی سیستم دفاعی آدم برای عدم فروپاشی، بی‌دلیل خندیدن و کصخل نشون دادن خودشه، در حالی که از نظر ذهنی واقعا داره می‌جنگه که سقوط نکنه.

دیدین چقدر دل کندن از بله و روبیکا آسون بود؟ من دربرابر آدما اینطوریم.

کاش هیچوقت باهم غریبه نشیم.

همون پروانه‌‌ای که توی قلبت پرواز می‌کرده
یه روز راه نفستو می‌بنده.

من دلم برات تنگ نمیشه، من دلم برات میمیره.

میدونم تجربه شد ولی واقعا نیازی به این تجربه نداشتم.

حقیقتا ریدم تو این جوونی‌ای که ما کردیم.

وضعیت:

ایندفعه جنگ شه میرم میشینم تو جاهایی که هشدار تخلیه دادن.

صبر بیش از حد، هر حس و ذوقی رو از بین میبره.

POV:

کاش آدما اونقدری که شوق به دست اوردن دارن، عرضه نگه‌داری هم داشتن!

من در حال جمع کردن احساساتی که حروم شد:

همه رو دیدی به جز منی که داشتم به‌ خاطرت تموم می‌شدم.

دیر سین کردن از تو، قطع ارتباط از من.

یه لایه‌ی دیگه غم روم بشینه، سقوط می‌کنم.

لازمه یکی حواسش بهت باشه مخصوصا وقتایی که خودت دیگه حواست به خودت نیست.

نمیدونم عزیزم، شاید هرچیزی رو از ته دل بخوای از دستش میدی.

حالم شبیه اون اعدامیه که یاد تو براش مثل اذانه‌.