من دوسِت ندارم؟
حتی فکر کردن به اینکه غیر تو کسی نزدیکم شه چندش‌اوره برام.

اینترنت به حالت قبلی برگشت ولی سلامت روان من نه.

من هر روز در حال دفاع كردن از خودم در برابر خودم :

فکر کنم ما به‌صورت ژنتیکی نمی‌تونیم ناامید بشیم وگرنه این حجم از بی‌نتیجه ادامه دادن طبیعی نیست.

تو دایره ارتباطم فقط من و دایره موندیم.

تا حالا شده خاطراتتون با یکی رو مرور کنید و با خودتون بگید «ببین چقدر تنها و ساده گیرم آورده بود؟»

و چقدر درباره‌ی تو اشتباه میکردم.

‏تو هیچوقت نمی‌فهمی چقدر منو جلو اونایی که ازت تعریف کرده بودم، شرمنده کردی.

کاش می‌فهمیدی من برای با تو بودن چیا کشیدم.

گفتم بخندم، درگیر غم نباشم آخر شدم همون که میخواستم نباشم.

مهربونم، ساده‌م، روراستم؛
و مقابلم یه لشکر آدم با سیاستِ دو رو.

‏زندگی قسطی حق ما گوگولی مگولی‌ها نبود.

کجایی که الان دارم توی نبودنت دست و پا میزنم.

من چقدر ساده، احمق و طفلک بودم خبر نداشتم.

نجات دهنده غرق شده.

‏من safeترین، مهربون‌ترین و دلسوزترین آدمی بودم که می‌تونستی تو زندگیت داشته باشی و از دستش دادی، تو بد باختی.

کاش من هم یک جاوید نام بودم
شجاع ، زیبا ، و از همه مهمتر مرده.

هیچکس 4 صبح بیدار شدنمو ندید، هیچکس تا دیر وقت کار کردنمو ندید، هیچکس ندید من 3 جا کار میکنم، چون هیچکدومو انجام ندادم.

فراموش؟ من هنوز رمز گوشیم تاریخ تولدته.

حسایی که من با تو تجربه کردم رو حتی دیگه نمیتونم با خودت تجربه کنم چه برسه به یه نفر دیگه.