تو منو کِی کُشتی که من نفهمیدم؟ :)

کاش یه نخ سیگار بودم، کشیده و تموم میشدم.

میدونم «زندگی ادامه داره» عزیزم، برای همون اشکم در اومده.

نمیدونم عزیزم، فکرکنم دیگه مُردی برام.

‏من حتی انرژی ناراحت شدن از اخبار رو هم ندارم دیگه.

فکر می‌کردم تو این سن قراره شکفته شم، شکافته شدم.

از نظر روحی نیاز دارم خودمو از برج میلاد بندازم پایین.

خسته شدم از تلاش‌های بی‌نتیجه.

آخرین باری که اینترنت وصل بود کاپشن می‌‌پوشیدم.

کاش ما هم مثل اینترنت به وضعیت قبل دی ماه برمی‌گشتیم.

پرسنل بله از امروز میرن تعطیلات تا جنگ بعدی.

من دوسِت ندارم؟
حتی فکر کردن به اینکه غیر تو کسی نزدیکم شه چندش‌اوره برام.

اینترنت به حالت قبلی برگشت ولی سلامت روان من نه.

من هر روز در حال دفاع كردن از خودم در برابر خودم :

فکر کنم ما به‌صورت ژنتیکی نمی‌تونیم ناامید بشیم وگرنه این حجم از بی‌نتیجه ادامه دادن طبیعی نیست.

تو دایره ارتباطم فقط من و دایره موندیم.

تا حالا شده خاطراتتون با یکی رو مرور کنید و با خودتون بگید «ببین چقدر تنها و ساده گیرم آورده بود؟»

و چقدر درباره‌ی تو اشتباه میکردم.

‏تو هیچوقت نمی‌فهمی چقدر منو جلو اونایی که ازت تعریف کرده بودم، شرمنده کردی.

کاش می‌فهمیدی من برای با تو بودن چیا کشیدم.