ولی من سکوت نکردم، اتفاقاً شیش ماه پیش گفتم مامان شام درست نکن نمیام خونه.

مذاکرات روز جمعه برقرار است.

اگه انتخاب داشتم همه ی گلوله های جنگی رو انتخاب میکردم تا هموطنام آسیبی نبینن..

حدود یک ماه گذشت تا بگذرم از عذاب وجدان این که چرا من گلوله جنگی نخوردم؟».

حسی که فکر میکنم همه ی ما تجربه‌ش کردیم اما عذاب وجدان رو قاتلین باید داشته باشند.

پایان یک زندگی زمانی ست که شرافتش فروخته شود؛ مردمی که به خون کشیده شدند آزادی خواهانی که جانشان غصب شد اما شرافتشان را حفظ کردند پس هنوز زنده اند.

ما هم هنوز زنده ایم و هنوز برای آزادی و عدالت ایستاده ایم.

پسر میشه بی پدر
پدر میشه بی پسر

عین مجاهدین دمشن ایرانیانید!
می‌رید عراقیارو واسه کی میارید؟!

تولدتون دلیل توبه خداست!
زن‌کُشی میکنن برسن به حوریا...