آدم امن کسیه که وقتی زخم هات رو بهش نشون دادی، از اون به بعد تلاش میکنه که دیگه از اون سمت بهت آسیبی نرسه.

اونجا که محمود درویش میگه:
چیزی را کم دارم،
شاید امید شاید فراموشی
شاید یک دوست و شاید خودم را...

زخما یادگاری میشن ، دردا تجربه.

تو محکم بودی،برای همین کسی به احتمال رنج کشیدنت فکر نکرده بود.

نوشته بود، یکی از بدترین گرفتاری‌های آدمیزاد، اسیر شدن در تصویریه که دیگران ازت ساختن.

اولین واکنشم نسبت به ناراحت شدن، کم حرف شدنه.

راست گفتن که تو در جایی که زخمی شدی، التیام پیدا نخواهی کرد.

غمی که ساکتت می‌کنه، از غمی که اشکتو درمیاره عمیق‌تره.