و در آخر، پناه می‌برم به قهوه.

تا ابد، بخشی از وجودم پیش آدم‌هایی می‌مونه که دوست‌شون دارم.

کی دیده غم بمونه؟ من. من دیدم. من من من من.

«ادب» خوشگل‌ ترین، کاریزماتیک‌ ترین و یونیک‌ ترین ویژگی یه انسانه.

هرچقدر که سنم میره بالا، متوجه حق بودن این عبارت که می‌گه «می‌گذره و می‌فهمی چقدر نمی ارزید» می‌شم.

گاهی هیچ کلمه‌ای برای توصیف چیزی که دارم تجربه می‌کنم، پیدا نمی‌کنم.

اونجا که میخوای بهش پیام بدی ولی فکر میکنی انقدی که تو دوس داری باهاش حرف بزنی، اون دوس نداره. همونجا اوجه غمه.

‏تو از تلاش‌های بی وقفه‌ی من برای پیدا کردن نخ‌های اتصال به زندگی خبر نداری.

امیدوارم وقتی مرگ به سراغت میاد زنده پیدات کنه …

چقدر بده نمیشه راجب یسری چیزا با هیچکس صحبت کرد.