تو هنوز اولین نفری هستی که
دوست دارم چیزای جدید رو بهش بگم.

«پیش از آن‌که بخواهم کسی مرا دوست داشته باشد می‌خواهم مرا درک کند.»

«با همین کشتی شکسته‌ی بی‌لنگر دوباره روانه شدم؛ راه دیگری نبود…»

از ته دلم می‌خوام زودتر از این مرحله عبور کنم.

ولی من هنوزم بعضی آهنگ‌ها رو رد می‌کنم، چون زیادی یاد تو رو بلدن.

یعنی تمام زندگی همین است؟
«همین تحمل کردن‌ها، صبر کردن‌ها و دوام آوردن‌های اجباری؟»

عزیزم اون تورو ناراحت رها کرده دیگه چجوری بگه دوست نداره؟