دلم می‌خواهد سرم را روی شانه‌ات بگذارم، و از حرف‌هایی که در سینه‌ام تلنبار شده به تو بگویم.

بعضی وقت‌ها یکی میاد که از تنهایی درت بیاره، اما در واقع تنها‌ترت می‌کنه و میره.

وصل نمیشود دِگر این دو هِزارو یک تَرَک…

باشد که رها شویم
از رنجی که، به قولِ شاملو، از آنِ ما نیست.

هرموقع حرف کم آوردی، برام آهنگ بفرست.

«یادت بمونه از چه روزهایی داری رد می‌شی و هی زنده می‌مونی و طاقت می‌آری، یادت باشه.»

«روزی حداقل دوبار فکر می‌کنم که «دیگه نمی‌تونم»، ولی همچنان دارم می‌تونم.»

روح من متعلق به روزهای ابری و بارونیه.

گاهی تنها کاری که از دستت برمی‌آد، پذیرفتنه. عجیب این‌که همون سخت‌ترین کاره.

هیچوقت نفهمیدم چرا آدما، وقتی مهمن میرن و وقتی مهم نیستن برمیگردن.

به هرحال آدمی‌زاده دیگه، گاهی زورش به هیچی نمی‌رسه.

یه حباب در حال پروازم، بین هزارتا کاکتوس.