‏انسان چنان بنده‌ی قلب خویش است
که چشمانش را بر روی آنچه ناگوار است می‌بندد
و به امیدهایش دلخوش است.

-میکا والتاری
• @Textgraphy

آنگاه که شعر را گریزگاه یافتم
واژه واژه
از تو فرار کردم
به خودم
شعرهایم شعر نیست
وقتی چمدان از قلم سنگین تر است
و گریزگاه را
گرگ ها در محاصره اش زوزه کشان
آفتاب میگیرند.

-مهسا طلوع
• @Textgraphy

اگر دستان خالی‌ام را بکارم
هزار گل سرخ و میخکِ صد پر
سر بر می‌آورند از دلِ زمین...

-آکورد آزادی / ویکتور خارا

•@Textgraphy

این روز‌ها احتیاج دارم
قلب انسان دیگری کنار قلب من بتپد...

-بتهون
•@Textgraphy

پیکر مرا خراشیدی و خندیدی.
در آن سکوت لایتناهی،
بانگ قهقهه‌ی ناهنجار تو و لابه‌ی مرگبار من، لایق‌ترین دیدنی برای انگشتان جماعت رذیل بود و همین مرا به اختناق ابدی گماشت.
خاطرت مانده سرشک دیده‌ی من؛ خنده‌ی بیدادگرانه‌ی خویش ؟
به یاد می‌آوری تضرع مرا به زیر جثه‌ی عظیم خودت ؟
نمانده، عجالتاً در خاطرت نمانده و ملالی نیست...

-رها آریا
• @Textgraphy

باید چیزی نمی‌پرسیدیم، باید چیزی نمی‌دانستیم، باید چیزی نمی‌فهمیدیم...
این "فهمیدن" بود که درد داشت و این ما بودیم که درمانی نداشتیم.

-نرگس صرافیان
• @Textgraphy

احساس می‌کنم
در بدترین دقایقِ این شامِ مرگ‌زای
چندین هزار چشمه‌ی خورشید
در دلم
می‌جوشد از یقین...

-احمد شاملو
• @Textgraphy