و همه‌ی‌ چشم‌هایی‌ که‌ تو را‌ می‌بینند،
کاش‌ چشم‌های‌ من‌ بودند.

و آری عزیز من، مهم‌ترین داشته آدمی، ذوقی برای ادامه‌ی زندگی‌ست. وقتی این ذوق از بین برود، روزها بی‌معنا می‌شوند و زندگی فقط یک تکرار خسته‌کننده خواهد بود.

‏یه وقتایی چیزایی که دو دستی چسبیده بودی رو خودت دو دستی تحویل می‌دی، بحث بحثِ ارزشه و زمان.

او نگفت دوستت دارم؛
اما نامه‌اش را اینگونه تمام کرد،
بالِ تورا می‌بوسم پرنده‌ی قلبم.

فراموش نکن که آدمی در این جهان هست که همیشه و هرلحظه میتوانی پیشِ او برگردی، روزی از ته قلبم تمام آنچه دارم و آنچه هستم را به تو بخشیدم، تو قلبم را با خودخواهی داشتی تا وقتی که من این جهان غریب را ترک بگویم؛ جهانی که دارد خسته‌ام میکند، تنها امیدم این است که روزی تو بفهمی چقدر دوستت داشته‌ام.

اینکه اقیانوسو دوست داری به این
معنی نیست که خودتو توش غرق کنی.

مشکل اینجاست که فکر می‌کنیم زمانِ زیادی داریم.

من همیشه در همه حالت و هر زمان دلتنگتم

"هركس به اندازه‌ای که دوستت دارد تو را می‌بیند، تلاش بیهوده نکن."

بدترین بدهکاری،
بدهکاری آدم به خودشه، اونجا که
می‌تونستی بیشتر تلاش کنی و بهتر
باشی، اما انتخابت چیز دیگه‌ای بود.

گویی که قلبم در آغوشت؛
به تمام خواسته‌هایش رسیده است.

تو قرار نیست یهو فراموشش کنی،
انقدر دلتنگی می‌کشی و تو خودت مچاله می‌شی،که بالاخره ی روز صبح از خواب بیدار می‌شی و می‌بینی دیگه هیچ حسی بهش نداری.

‏مدرسه و دانشگاه یه‌ جوری ازت انرژی می‌گیرن که خودت باورت نمی‌شه فقط با نشستن این بلا سرت اومده.

آدمی که همیشه هست دیگر دیده نمی‌شود.

اگر انسان بتواند در برابرِ دوست داشته نشدن دوام بیاورد، تقریبا هیچ چیزی در دنیا نمی‌تواند او را شکست بدهد...

کسی که تورو بخواد هم وقت داره !
هم حالت رو میپرسه
هم حرفی که نباید بزنه رو ، نمیزنه
هم حرفی که باید بزنه رو ، میزنه
از من و تو و صدتای ما هم بهتر میفهمه
کافیه فقط تو رو بخواد....

همیشه نتونستی درست درکم کنی هیچ وقت حس اینکه درک میکنی رو بهم نمیدی.

حتی لیاقت نداری احساساتمو بهت بگم