Live every moment,if u wanna be happy,just do what u want and what u like.

اینو مینویسم تا یادم بمونه کیا توی این روزای سخت کنارم بودن و کیا نبودن.

خیلی قبل تر ها یادمه وقتی چیزی ناراحتم میکرد راجبش گریه میکردم
مثلا شب ها قبل از خواب اگه روز بدی داشتم،یا اتفاق بدی افتاده بود گریه میکردم چون خالی میشدم
ولی دیگه خیلی وقته گریه نمیکنم
میخوام گریه کنم اما نمیشه نمیدونم چرا
شاید چون وقت،حوصله یا انرژیِ گریه کردن ندارم
شایدم زخم هام اونقدر عمیق و غم هام اونقدر بزرگن که دیگه گریه کردن فایده ای نداره
شاید دیگه با گریه کردن خالی نمیشم
شایدم دیگه اشکی واسه گریه کردن ندارم
گریه کردن خوبه،اگه هنوز میتونین گریه کنین حتما گریه کنین چون آروم میشین و حس سبکی بعد از گریه خیلی خوبه
مدت هاست دیگه حتی توان گریه کردن ندارم.

قلم ستاره آبی🪼

Sometimes I miss u and when I'm doing my works,suddenly I remember u and I get sad,because I remember I can't even send u music,I can't hug u,can't kiss u and..I can't have u.

اینکه میدونم دیگه قرار نیست نوتیف پیامتو روی گوشیم ببینم غمگینم میکنه.

#نامه

من هیچ وقت خودم به دنبال غم نمیرم
خیلی وقت پیش حتی تصمیم گرفتم کمتر آهنگ غمگین گوش کنم یا حتی کنار بزارم
چون بنظرم فقط حالمو بد میکردن و واقعا روزمو غمگین میکنن
اما....
اما از دی ماه پارسال این تصمیم عوض شد
وقتی جوونای پر پر شده مونو میدیدم که چطور بی رحمانه جونشونو از دست میدادن،دلم نیومد هر وقت ازشون پست یا نوشته ای میبینم بی تفاوت ازش بگذرم...
چون اون غم واقعی بود
غمی که هر بار که بهم یادآوری میشه، قلبمو به معنای واقعی به درد میاره
و با اشتیاق دوست دارم هر چیزی که راجب اونا هست رو ببینم و بخونم چون دلتنگ شون میشم
بعد از اون شب از ته دل دیگه نخندیدم
زندگی برام سخت شد
ادامه دادن سخت شده ولی واسه انتقام اونا زنده ام
دلتنگ اون ۴۰۰۰۰ جوونِ شاد و عشقِ به زندگی کردن میشم
اونا از ته دل شاد نبودن اما سعی میکردن شاد بمونن
اونا وقتی مردم غمگین شونو دیدن که زیر بارِ این همه سختی و گرونی کمر خم کردن،پدر هایی دیدن که شرمنده ی زن و بچه شونن،
اونجا بود که دیگه به فکر خودشون نبودن
اونا اون شب تصمیم گرفتن بجنگن،حتی به قیمت از دست دادن جونشون
اونا برایِ م جنگیدن نه خودشون
اونا میدونستن اگه به خیابون برن ممکنه دیگه هیچ وقت برنگردن اما رفتن
اونا اغت شاش گر نبودن اونا شجاع بودن اونا با شرف بودن اونا با شرافت مُردن
اونا از جون خودشون گذشتن تا آزادی رو به ما برگردونن
اونا از ما شجاع تر بودن
کاش میتونستم یکی از اونا باشم
خجالت میکشم که اون شب اونجا کنارشون نبودم اما قلبم همیشه اونجاست
آره اونا هم مثل ما نمیخواستن بمیرن،میخواستن روزِ آزادی ایران کنار ما با ما شادی کنن اما فداکاری کردن
و ما این فداکاری رو هیچ گاه فراموش نخواهیم کرد
اگه روزی ایران آزاد شد،باز هم این غم رو یاون نمیره
اگه روزی آزاد شدیم،ما هرگز اونا رو یادمون نمیره و به یاد اونا شادی خواهیم کرد
این غم قراره تا ابد رو قلب مون سنگینی کنه و التیام بخشی واسه این درد وجود نداره
غم انگیز تر از این غم وجود نداره
هیچ وقت هم کسانی رو که توی عزای ما شادی کردن رو یادمون نمیره
ما نمیبخشیم چون این چیزی نیست که بشه بخشید
ما هیچ وقت یادمون نمیره.

قلم ستاره آبی🪼