"می‌خواهد دستش را عقب بکشد. دیگر خونی روی پوستم نمانده... و من، آرزو می‌کنم کاش تمام تنم غرق خون بود."

"Forever, Under My bite"

"I Will Probably Die For Your Look"

"نفس‌اش بوی باروت سوخته می‌داد و من عمیق‌تر نفس می‌کشیدم"

"من کنترلت می‌کنم، تو فقط نفس می‌کشی و برای من بازی می‌کنی"

"And The Cuffs Became His Only Confession"

آن روز برای اولین بار، ترسیدم. نه از غریبه‌ای که در خانه‌ام پرسه می‌زد. از این احتمال که شاید او این خانه را بهتر از من می‌شناخت.

"و هر تکه‌ی شکسته از من عاشقانه دیوانه‌اش بود"

"His Heart Bled Ink Of His lies"

«یادت هست؟ پاییز دو سال پیش... روی پله‌های سنگی آن حیاط قدیمی نشسته بودیم. تو داشتی با حرکت سریع انگشت‌هایت در هوا، کلمه‌ای را بی‌صدا تمرین می‌کردی. آفتاب که غروب کرد، نور افتاد روی دست‌هایت و یک سایه‌ی کشیده روی دیوار ساخت... من آن روز اصلاً حواسم به منظره یا حرف‌هایت نبود. تمام مدت فقط محو آن بریدگی خیلی کوچک روی بند انگشت اشاره‌ بودم که چطور در هوا می‌رقصید و با خودم فکر می‌کردم، کاش می‌شد درد همان زخم کوچک را هم من به جای تو بکشم...»

"یک ابدیتِ بی‌نقص را به یک طعم از ویرانیِ زیبای او فروختم."

گاهی احساس می‌کنم که دیگر ظرافت انگشتان هیچ‌کس قلبم را نخواهد لرزاند؛ صدای خنده‌های هیچ‌کس بدنم را سوزن‌سوزن نخواهد کرد و بوی عطر هیچ‌کس ریه‌هایم را نخواهد سوزاند. چگونه انسانی که از خاک و گل، مقداری خون و پوست و اندکی سلول ساخته شده، می‌تواند دستش را از درون سینه‌ام عبور دهد، دنده‌هایم را بشکند و قلبم را در مشت خود بگیرد؟ در حالی که من نگرانم مبادا فشردن قلبم موجب آزار مچ دست ظریفش شود.