"می‌خواهد دستش را عقب بکشد. دیگر خونی روی پوستم نمانده... و من، آرزو می‌کنم کاش تمام تنم غرق خون بود."

"Forever, Under My bite"

"I Will Probably Die For Your Look"

"نفس‌اش بوی باروت سوخته می‌داد و من عمیق‌تر نفس می‌کشیدم"

"من کنترلت می‌کنم، تو فقط نفس می‌کشی و برای من بازی می‌کنی"

"And The Cuffs Became His Only Confession"

آن روز برای اولین بار، ترسیدم. نه از غریبه‌ای که در خانه‌ام پرسه می‌زد. از این احتمال که شاید او این خانه را بهتر از من می‌شناخت.

"و هر تکه‌ی شکسته از من عاشقانه دیوانه‌اش بود"

"His Heart Bled Ink Of His lies"

«یادت هست؟ پاییز دو سال پیش... روی پله‌های سنگی آن حیاط قدیمی نشسته بودیم. تو داشتی با حرکت سریع انگشت‌هایت در هوا، کلمه‌ای را بی‌صدا تمرین می‌کردی. آفتاب که غروب کرد، نور افتاد روی دست‌هایت و یک سایه‌ی کشیده روی دیوار ساخت... من آن روز اصلاً حواسم به منظره یا حرف‌هایت نبود. تمام مدت فقط محو آن بریدگی خیلی کوچک روی بند انگشت اشاره‌ بودم که چطور در هوا می‌رقصید و با خودم فکر می‌کردم، کاش می‌شد درد همان زخم کوچک را هم من به جای تو بکشم...»

"یک ابدیتِ بی‌نقص را به یک طعم از ویرانیِ زیبای او فروختم."

گاهی احساس می‌کنم که دیگر ظرافت انگشتان هیچ‌کس قلبم را نخواهد لرزاند؛ صدای خنده‌های هیچ‌کس بدنم را سوزن‌سوزن نخواهد کرد و بوی عطر هیچ‌کس ریه‌هایم را نخواهد سوزاند. چگونه انسانی که از خاک و گل، مقداری خون و پوست و اندکی سلول ساخته شده، می‌تواند دستش را از درون سینه‌ام عبور دهد، دنده‌هایم را بشکند و قلبم را در مشت خود بگیرد؟ در حالی که من نگرانم مبادا فشردن قلبم موجب آزار مچ دست ظریفش شود.

Yes, all I could say is yes
Promise me you won't regret me like the tattoos on my skin
Like the wrong pill
Promise me when they all love you that you'll remember me
When you fuck them, you'll see my face
My body is yours
Every Thursday

And I wish she still looked at me the way she used to.

و من برای تو چای دارچینی سردی بودم که هیچ لب نمی‌زدی.
گاهی فکر می‌کردم شاید دارچین دوست نداری.
شاید دوست داشتی چایت را داغ بنوشی. آن‌قدر داغ که لبانت ورم کند و زبانت گزگز کند.
یا شاید به دستان سردی که برایت چای می‌ریخت علاقه‌ای نداشتی.
نمی‌دانم.
فقط می‌دانم او برایت چای نداشت.
او تشنه‌لب رهایت کرده بود.
و تو فنجان خالی را با چشمانی براق بر لب می‌بردی و بعد از نوشیدنِ هیچ، لبخند می‌زدی و من خیال می‌کردم او برایت رنج‌انگیزترین چای هستی را دم آورده است.
نه، او برایت چیزی نداشت.
تنها فرق من با او این بود که تو او را دوست داشتی.