راهی نیست، شتابان مرو، راهی نیست.

تنهایی شبیه سکوت شب است،
نه آزار می‌دهد، نه آرام می‌کند...
فقط می‌ماند.
آدم‌ها می‌آیند و می‌روند،
اما تنهایی همیشه وفادار است،
همیشه در گوشه‌ای از دل آدم جا خوش کرده،
بی‌صدا، بی‌ادعا،
اما سنگین‌تر از هر حضور پررنگی.
تنهایی، گفت‌وگویی‌ست با خودت،
وقتی هیچ‌کس برای شنیدن نیست...

I want to silence the voices in my head

But no matter what I do

I just can’t.

They torment me so deeply

It feels like the only escape

Is to tear my head away from my body.

هم سخته، هم من سخت‌تر می‌گیرم.

کاش همه چی اونجوری که باید پیش میرفت.

جوری که دوستم لوسم میکنه:

چنین رفیقی:)♥️

حال که از ساده‌ترین چیزها متاثر میشوی،
بسی رنج خواهی برد دوست من
این جهان با آدم‌های بسیار حساس،
سر سازگاری ندارد.