yoki bizdan qattiq xafa boʻlgan...

qizimga maktub (3)

salom, ona qizim. mendan rosa xafa boʻlgandirsan-a? axir senga koʻpdan beri maktub yoza olmayapman. har gal kundalik rejalarimda senga maktub yozish — «qizimga maktub yozish»ni qayd etyapman-u, amalda bajara olmayapman, onajon. kechasi uygʻotgichni 4.00 ga toʻgʻrilagandim. lekin bir necha marta alahsirab uygʻonib ketdim. bildimki, endi uxlay olmayman. xayolimga yalt etib senga maktub yozish keldi.

qizim, senga har gal maktub yozganimda yigʻlayman. hozir ham dadangning koʻzlari namlandi. bilasanmi, kirlangan qalbim sen haqingda oʻy surishim hamano musaffo bir holga keladi. chirkinliklar oʻrnini allanechuk begʻuborlik egallaydi. sening tugʻilishing moʻjizaning oʻzginasi boʻladi. chunki oʻsha kuni men ham qaytadan dunyoga kelaman. senga loyiq ota boʻlib hayotga qaytaman.

onajon, men oʻquvchilarimni ham «qizim» deb chaqiraman. ularni biram yaxshi koʻramanki, buni soʻzlar bilan ifodalay olmayman. har birining oʻzgacha dunyosi bor. masalan, 4-y sinfidagi Ziyodani olaylik. kamgap, oʻzimga oʻxshagan ogʻir-bosiq. ammo u rosayam tirishqoq. va u judayam his-tuygʻularga beriluvchan. baʼzan dars qilmagan oʻquvchilarga umumiy qilib dashnom beraman. koʻpchilik oʻziga olmaydi, ammo Ziyoda bildirmaygina yigʻlab oladi. buni sezaman, his qilaman.

4-g sinfida toʻrtta qizni alohida yaxshi koʻraman. ular: Mubashshira, Shodiyona, Muslima va Muhabbat. aslida, hammalarini yaxshi koʻraman, ammo u toʻrtalasi allanechuk boshqacha. ajralib turadi yoki men «ajratib» olganman. ayniqsa, Mubashshiraning ustoz soʻzini choʻzib, erkalanib «ustooooz» deyishi menga juda yoqadi. (shu oʻrinda yuzimga tabassum yugurdi). uning ovozi ham bochqacha-da, qizim. oʻzing bir eshitsang eding. biror kun oʻziga sezdirmaygina yozib olaman ovozini. sen tugʻilsang, birga eshitamiz. umuman olganda, bolalardagi begʻuborlik meni-da begʻubor qilib qoʻyadi, meni-da bolaga aylantiradi ular.

shu desang, payshanba kuni 4-sinflarga takrorlash darsini oʻtdim. undagi mashqlarning birida partadoshlar oʻzaro bir oʻyinni oʻynashi kerak edi. qarasam, Muslimaning sherigi yoʻq. shunda nima qildim, bilasanmi? uning yoniga oʻtirdim-da, u bilan birga oʻynadim. bolaga aylandim. (yana bir tabassum)

qizim, sen bilan ham koʻp oʻynaymiz, birga dars tayyorlaymiz. yana ertalablari yugurishga chiqamiz. onang bir qoʻlingdan, men bir qoʻlingdan ushlaymiz, soʻng birgalikda yuguramiz. bu shunchaki qoʻlingni tutish emas, onajon. bu — sening qanotlaring boʻlishimiz ramzi. ha, ona qizim. biz — sening qanotlaringmiz. koʻklarni parvoz qilishingga bor kuchimizni sarf etamiz. qachonlardir bu qanotlar yoʻqlik qaʼriga singib ketadi. ammo uning oʻrni qalbingda yashaydi. uni asraysan-a, onajon?

onajon, yigʻlayapman. seni rostdan sogʻindim. katta-katta koʻzlaringni, qoʻngʻiroq sochlaringni, muattar iforingni... hammasini. bir safar senga yozgan maktublarimdan birini kursdoshlarimga oʻqib bergandim. ustoz ham jon-qulogʻi bilan eshitgandi. tugatganimda hamma qarsak chalgandi. keyin Aziza degan kursdoshim: «bu maktublarni unga qachon berasan?» (Aziza bilan hazillashib senlashamiz), — degandi. «esini taniganida», — degandim. Shunda u: «oʻlganingdan keyin kimdir unga maktublaringni berib tursa, yanayam taʼsirli boʻladi», — degandi.

bu taʼsirli boʻlishi mumkin, ammo men uchun qoʻrqinchli. samimiyatga yoʻgʻrilgan maktublarim sening qoʻlingga yetib bormasa-chi? allaqayerlarda qolib ketsa-chi?! yoʻq, qizim. bu boʻlmaydigan ish. chunki oʻzim uchun qadrli bu maktublar sen uchun ham qimmatli boʻlishiga ishonaman. bu maktublarni shaxsan oʻzim qoʻllaringga tutqazaman. mabodo, bu hayotdan koʻz yumsam, onangga tayinlayman. u senga beradi.

ona qizim, seni judayam yaxshi koʻraman.

21.12.2024, 02.55

@taskin

ayriliq degan narsa yoʻq...

@taskin

22.22

bilasizmi, baʼzan shu qadar xotirjamlikka toʻyinamizki, ich-ichimizdan entikaveramiz beixtiyor. koʻz oldimizdan oʻsha zimiston tunlarda his qilganimiz ogʻriqlar bir-bir oʻta boshlaydi. soʻng qoʻlimizni kimdir qattiq siqadi. va: «oʻtdi», — deydi koʻzlaringizga tik boqib. ana shu lahzada umrbod yashaging kelib ketadi. soʻng takroran: «oʻtdi», — deysan sen ham.

soʻng oʻrtaga sukunat choʻkadi. soʻzlarsiz suhbat qura boshlaysan. suhbatki, soʻzlarga ehtiyoj yoʻq. izohlar, uzun tasvirlar ham kerak emas.

keyin birdan choʻkib ketasan. nogoh shaffof qorachiqda oʻz aksingni koʻrasan-u, gʻolibona kulasan. chin dildan, soxta tabassumlarni chilparchin qilar darajada kulasan.

𝓣𝓪𝓼𝓴𝓲𝓷

— iltimos, unday qarama.
— nega?..
— choʻkib ketishim mumkin. )

𝓣𝓪𝓼𝓴𝓲𝓷

bir kun uchib ketaman;
bir kun jannat mening ismimni chaqiradi...

𝓣𝓪𝓼𝓴𝓲𝓷

kanalga qanday qoʻshilgansiz?

«seni uchratgan kunim oʻzligimni angladim».

shunday insonlar borki, senga vijdoning borligini eslatib turishadi. bu eslatma allaqanday jimjimador, faylasufona soʻzlar qorishmasi emas. bu shunchaki senga qaratilgan samimiy nigoh boʻlishi mumkin, bu shunchaki savol bergan paytingda saqlangan sukut boʻlishi mumkin va yoki jilmayish boʻlishi mumkin. bilmadim. qanday tushuntirsam ekan? qanday ifoda etsam ekan ichimdagilarni? baʼzan soʻzlarning quvvati boʻlmaydi. samimiy aytilmagani uchundir, balki. yoki yurakdan chiqmagan u soʻzlar. shunchaki, tilda paydo boʻlib, quloqqacha yetib bora olgan ular. tilda paydo boʻlgan soʻzlarning qismati shu: faqat quloqqagina eshitiladi.

dilda tugʻilgan, dildan tugʻilgan soʻzlargina boshqa dilga yetib boradi. ularning qiymati, qadri ham boshqacha. bilasizmi, nega kimnidir tabriklaganimda odamlar kabi tayyor, uzundan uzoq tabriknomalar yubormayman?! chunki his qila olmaganimni boshqalarga-da ravo koʻrmayman. qisqagina boʻlsa ham oʻzim yozaman. imkon qadar samimiy yozishga harakat qilaman. faqat qulogʻigagina yetib borishini istamayman.

qarang, qalb bir maskanki, unga yetish uchun uch zinapoyadan yuqoriga koʻtarilasiz. unga (qalbga) yetishni istagan kimki boʻlsin oʻsha zinapoyalardan oʻtmogʻi shart. bundan bosh tortsangiz, yarim yoʻlda qolib ketasiz. yeta olmaysiz unga. bu zinapoyalar ushbudir: tinglash, tushunish, his qilish.

tinglash eng quyi zinapoyadir. lekin koʻpchiligimiz shunga-da chiqa olmaymiz. yaʼni tinglay olmaymiz. eshitamiz, ammo tinglamaymiz. qarang, shu yerda ham kattagina farq bor. eshitish quloqqa kirayotgan nimadirlarni anglatadi. tinglash esa boshqacha tushuncha. tinglash uchun diqqat qaratiladi. boshqa narsalarni bir zum unutamiz-da bor diqqatimiz ila tinglaymiz.

soʻng tushunish zinapoyasi tomon odimlaymiz. oʻzimizni tinglayotgan insonning oʻrniga qoʻyib koʻramiz. «bu vaziyatda men boʻlganimda nima qilardim?», — deya ich-etimizni yeymiz.

soʻng... oxirgi zinapoyaga chiqish qoladi. «his qilish». chiqish biroz mushkul, ammo eplasa boʻladi. deyarli koʻpchiligimiz «tushunish» zinapoyasidan yerga yuztuban boʻlib yiqilamiz. «his qilish»gacha yeta olmaymiz. shu uchun bu zinapoya eng yuqorida joylashgan. qalb maskaniga ilk qadamlarni, ilk odimlarni eltuvchi ham udir. bungacha odam koʻp mehnat qiladi: dastavval tinglaydi, soʻng tushunadi va oxirida his qiladi.

shunday, yaxshim: siz bir deganda qalbga, qalb uyiga yeta olmaysiz. mehnat qilmas ekansiz, ter toʻkmas ekansiz, u yerlarni orzu qilmang. yerda qoling. agarki qaroringiz qatʼiy boʻlsa, yuqoriga chiqing. qalb sizniki boʻladi oʻshanda!

𝓣𝓪𝓼𝓴𝓲𝓷