nafratlanaman:

agar kitob boʻlsangiz, nomi qanday boʻlardi?

baʼzan oʻzimni qiynab yurgan savollari shu yerda yozaman. yozilgan javoblarni bitta-bitta oʻqiyman. ishoning, baʼzan qiyin ahvolda qolaman. axir ularni oʻqish oson kechmaydi. dardini kimga aytishni bilmaydiganlar, tinglovchisi yoʻqlar va boshqalar shunaqa narsalarni yozadiki, beixtiyor kayfiyatim oʻzgaradi...

niyatim dardlaringizni yangilash emas. shunchaki, biroz @taskin berish.

hammangizga rahmat. hayotingiz mazmunli boʻlsin!

— baxtning rangi qanaqa?
— sening kulishlaringga oʻxshaydi...

@taskin

nega bedorsiz?

qaysi kunni hech ham unuta olmaysiz?

— sen oshiqmisan?
— ha.
— unda dilingni yoz! «sevaman» — deb ayt!
— yoʻq, men aytolmayman...
— nega?! avval hech kimni sevmaganmisan?
— sevdim. nega sevmas ekanman?!
— xoʻsh... oʻziga aytganmiding?
— anchagacha uzoqdan sevib yurdim.
— juda qiziq yigit ekansan-ku..! hozir muhabbatingdan bexabar qiz kim?
— qoʻy, uning ismi menda qolsin.
— mayli, o'zing bilasan. bu safar necha yil kutmoqchisan?
— buni endi vaqt koʻrsatadi. oldindan bir narsa deyish qiyin.
— tavba..! bir odamni uzoqdan sevib boʻlarkanmi? odamning ich-etini yeb bitiradi-ku!
— yoʻq, men shunaqa sevaman. shartsiz, maqsadsiz, manfaatsiz. kichik narsalardan ham quvonch topasan. bir bor kulsa, «menga kuldimi?» — deb o'ylaysan. oʻsha ehtimolni ham sevasan. uzoqdan sevishning gashti boshqa. pushaymonlik, afsus-nadomad, ayriliq bo'lmaydi.

@taskin