انسان هزاره هشتم

تابلو درمه

نشانی اش را روی تپه ای در دامنه البرز داده بودند. می گفتند باید با چشم های خودت ببینی، کپی کار خودت هست، شاید تو کشیده باشی، سیصد سال پیش، در دارالاماره قزوین. امضایت هم هست، با خط خودت.
در هفت خوان چشم هایش مانده بودم، چند ماه بود که تابلو روی دستهایم مانده بود. یکی از رنگها گم بود، باید پیدایش میکردم.
از تپه بالا رفتم، هموار نبود، سنگلاخ هم نبود، باریکه راهی بود اندازه یکنفر، باقی همه سبزه وبوته بود.
دخترک را هم گویا از همین راه آورده بودند، دختر حاکم قزوین، سیصد سال پیش.
می گویند چهارده سال داشت، سل که گرفت آوردندش ییلاق، سوار اسبش کردند واز همین راه تنگ بردندش بالای تپه،شش نفر کنیز همراهش بودند ویک نفر بلد راه ومردی که کاروان را دستش سپرده بودند.
صدای سرفه های خشکش در کوه میپیچید وخون سیاه لخته شده را بیرون میداد.
آفتاب پس رفته بود ولی هنوز نرسیده بودم، لخته های خون دلمه شده با فاصله روی سبزه ها چسبیده بود، هرچه پیش می رفتم راه دشوارتر می شد.
کاروان قزوین عقب مانده بود، زنی ترانه می خواند، صدایش در کوهستان پیچیده بود، چیزی نمی فهمیدم ولی کلمات را حس میکردم،
کوه صدا را پس می داد، زنهایی در دامنه البرز می خواندند :
" قیزیم! قیزیم! قیزیم!
قصه یه مه
یولار گوتار اجاق
دردلر گوتار گوتار گوتار "
نیمه شب بود که رسیدم، برگها در آغوش هم خفته بودند، کوهستان تمام تنهایی اش را به من تکیه داده بود،کلبه را پیدا کردم، زیر درخت پیری خواب رفته بود، در را باز کردم، جیغ آرامی کشید، گویا کسی از خواب پرید، قبر دخترک درون کلبه بود در یک فلز چهارگوش، کلبه تاریک بود، دنبال درش می گشتم، دستم را روی چهار دیواری ضریح کشیدم. انگشتانم در حلقه زنگ زده قفل پیری گیر کرد، از پشت مربع کوچکی به داخل نگاه کردم.
کاروان قزوین رفته بود، سیصد سال پیش. دخترک را زیر درخت جوانی خاک کرده بودند.
باد بیرق های سیاه را بردروازه قزوین تکان می داد، صدای زنی در دشت پیچیده بود :
" قیزیم!
گت مه اون تزیدی
ته زه گل اشمشدون "
روی زانوهایم نشستم، شمعی گیراندم، تابلو بالای سر دختر بر دیواره ضریح تکیه داده بود، تصویر خودش بود، نقاش در رنگ چشم هایش مانده بود، لبخند می زد بادست چپ اش زیر چانه اش را گرفته بود، انگشتری اش در انگشت سبابه با نگینی صورتی و حاشیه ای سبز برق می زد، همه چیز آشنا بود، رنگها را می شناختم، شک نداشتم که همه چیز را از قبل دیده ام، گره کوری در تابلو پنهان بود که یک تجربه تلخ قدیمی را در من بیدار میکرد. چشم هایم را بستم ولی چیزی یادم نمی آمد، صدای سرفه خشکی سکوت کلبه را شکست، چشم هایم را باز کردم، کسی نبود، بیرون دویدم، کوهستان در سکوت سردی خوابیده بود. درخت سخت کلبه را در آغوشش فشرده بود، به درون کلبه برگشتم، خون تازه ای که به سیاهی می زد، زیر تابلو ریخته بود.
سرم را به دیواره ضریح تکیه دادم خواب روی پلکهایم سنگینی می کرد، صدای سرفه قطع نمی شد، چشم هایم را باز کردم، دخترک روی دو
زانو نشسته بود، خون از گوشه لبهایش چکه می کرد، با پشت دست
صورتش را پاک کرد، آشنا بود ولی یادم نمی آمد، جایی دیده بودمش،
مثل حرفی که نوک زبان آدم باشد در مغزم پیچ می خورد وبیرون نمی آمد. ناگهان صدایی در کلبه پیچید :
_ یادت آمد؟!
_نه!
_ فکر کن! یادت می آید، سیصد سال پیش، دارالاماره قزوین، مرضیه خاتون، صورتم را کشیدی، یادت آمد؟!
چیزی یادم نمی آمد ولی همه چیز آشنا بود، حتی صدایش
_ در هفت خوان چشم هایم مانده بودی یادت نیست؟!
جاده راهش را درچشم های دختر باز کرده بود، از اتوبوس پیاده شدم
قزوین در صبح مه آلودی گم شده بود، تنها خودم را میدیدم، مه تپه تپه پایین می آمد، اتومبیل صورتی روبروی آپارتمان پارک بود، زنگ در را زدم، منتظرم بودند، خیلی زود کسی به تالار راهنمایی ام کرد، دختر روی مبل فرو رفته بود، موهایش یک طرف صورتش را پوشانده بود، با انگشتانش مو هایش را کنار زد.
چند ساعت روی تابلو کار کردم، ولی تمام نمی شد، در هفت خوان چشم ها مانده بودم، سیاه بودند که تمام کردم، سیگاری گیراندم، پرده را که کنار زدند از مه خبری نبود، نور آفتاب خودش را تا چشم های دختر رسانده بود، سرم را که بلند کردم، چشم ها دیگر سیاه نبودند، سبز شده بودند سبز سبز، تابلو را بالای سر بردم وروی میز کوبیدم، صدای خنده اش در تالار پیچیده بود، رنگ ها از چهار گوشه میز چکه میکرد،به تابلو نگاه کردم صورت دخترمچاله وخون درشیار پیشانی اش راه باز کرده بود.
از مجموعه تاریخی هزار و یک شب نوشته علی نفیسی
انسان هزاره هشتم
https://telegram.me/tarikh21

203 views12:57