🔵 چگونه پَرْثَوَ به پَهْلَوْ تبدیل شد؟

این واژه ریشه در واژه پارسی باستان:

Parθava-

دارد که با تبدیل صامت «θ» به «h» و جابجایی «r» و سپس تبدیل آن به «l» به این صورت در آمد:

Parθava- > *Parhav > *Pahrav > Pahlav‌

‌
نام زبان پارتی نیز:

«Pahlawānīg»

بوده است.

نمونه‌هایی از این تغییر در زبان پارتی:
«ōh» (Av. Avaθa)
«gāh» (Av. gāθu-)
«šahr» (Av. xšaθra-)
«puhr» (Av. puθra-)
«mihr» (Av. miθra-)
‌

📚   | راهنمای زبان پارتی (پهلوی اشکانی)
✍️   | حسن رضایی باغ‌بیدی
📖   | صفحات ۱۵ و ۳۷-۳۸

‌

❄️❄️❄️

ما چله نشین شبِ آزادیِ خویشیم
ای کاش که یلدای وطن را سحری بود

@tarbd
📚📚📚📚📚
"تاریخ تنها مزرعه ای است که در آن هیچ دانه سالمی از بین نمی رود"
https://telegram.me/tarbd

✅ یلدا، جشن زایش خورشید
#یلدا
#مهر
#میترا

☀️ یلدا و مراسمی که در نخستین شب زمستان و بلند ترین شب سال بر پا می شود، یکی از کهن ترین یادمان های ایران باستان است.

☀️ایرانیان باستان بر این باور بودن که در این شب، دوران تاریکی به پایان می‌رسد و با گذراندن بلند ترین شب سال، دوره زایش مهر و فرمانروایی خورشید آغاز می‌شود. از فردای شب یلدا روزها بلند و شب‌ها کوتاه می‌شود.

☀️ به همین مناسبت ایرانیان در این شب با پهن کردن سفره‌ای با خوراکی‌های ویژه این شب، با دورهمی، رقص و آواز و خوردن خوراکی‌های ویژه این شب به شادی و گرمی جشن می‌گیرند.

یلدا، چنانکه در بیشتر فرهنگ ها آمده است: یک واژه سُریانی است که به معنی "میلاد"، "زایش"، "تولد" است و اشاره به زایش مهر و خورشید دارد.

☀️ ایرانیان باستان شب یلدا را، شب زایش و تولد ایزد مهر (میترا) یا خورشید شکست ناپذیر می دانسته اند و آن را با تلفظ سُریانیش پذیرفته اند و به یادگار آن جشنی همراه با مراسم ویژه برگزار می کردند.

☀️ یلدا و مراسمی که در نخستین شب زمستان و بلند ترین شب سال بر پا می شود، پیشینه ای بسیار دراز داشته است و مربوط می شود به ایزد مهر ( میترا)، ریشه این باور بر می گردد به گاه شماری و اندیشه هایی که ایرانیان  باستان از آن داشتند.

☀️ مردمان روزگاران باستان، که پایه زندگی شان بر کشاورزی - چوپانی قرار داشت و در طول سال، با سپری شدن فصل ها و تضادهایی طبیعی خوی  داشتند،

بر اثر تجربه و گذشت زمان با گردش خورشید و دگرگونی فصل ها و بلندی و کوتاهی روز و شب و جهت و حرکت و قرار ستارگان آشنایی یافته و کارها و فعالیت هاشان را بر اثر آن تنظیم می کردند.

☀️روشنی و روز و تابش خورشید و اعتدال هوا در نظرشان جلوه های نیک و موافق و ایزدی بود و تاریکی و شب و سرما را نیز از کارهای اهریمن می پنداشتند.

ملاحظه می کردند که در برخی روزها و فصل ها روزها بسیار بلند می شود. به همان نسبت بلندی، از روشنی و نور خورشید بیشتر استفاده می کردند و می نگریستند که شب ها کوتاه است.

☀️ کم کم این باور بر ایشان پیدا شد که نور و روشنی و تاریکی مرتب در نبرد و کشمکش هستند، گاه خورشید و فروغ چیره شده و ساعت های بیشتری در پرتو خود مردم را نیرومند نگاه می دارد و گاه مقهور تاریکی واقع شده و ساعت های کمتری با فروغ و تابش اندکی فیض می رساند.

☀️در طول سال، دریافتند که کوتاه ترین روزها، آخرین روز پاییز، یعنی روز سی ام آذر و بلند ترین شب ها، شب نخست زمستان، یعنی نخستین شب دی ماه است. اما بلافاصله پس از این بلند ترین شب سال، از آغاز دی، روزها به تدریج بلند تر و شب ها کوتاه تر می شود.

☀️ خورشید هر روز بیشتر در آسمان می پاید و نور و گرمی نثار می سازد، به همین جهت آن شب را یلدا نامیدند، یعنی شب تولد و زایش خورشید شکست ناپذیر و آن را آغاز سال قرار دادند، یعنی انقلاب شتوی و آغاز زمستان.

☀️آشکار است که به موجب اینکه در بلند ترین شب سال، تاریکی که نماد اهریمن است بیشتر در زمین می پایید. این شب در نظر ایرانیان باستان نحس بوده است. در فرهنگ های پارسی نیز از نحسی آن سخن رفته است.

☀️ در کتاب برهان قاطع آمده است که:" یلدا شب اول زمستان و شب آخر پاییز است که اول جَدی و آخر قوس باشد و آن دراز ترین شب هاست در تمام سال و در آن شب یا نزدیک به آن شب آفتاب به برجِ جَدی تحویل می کند و گویند آن شب به غایت شوم و نحس و نامبارک می باشد"

☀️ مردم جهت بر طرف کردن این نحسی و باز آمدن خورشید در فردای آن شب، آتش می افروختند و گرد هم می آمدند و خوان ویژه ای می گستردند و با خوردن و نوشیدن و شادی و گفت و گو به سر می آوردند و در انتظار بر آمدن خورشید و در واقع زایش دوباره خورشید بودند که نحسی این شب را با تولد خود از میان ببرد.

☀️ ابوریحان بیرونی در کتاب آثار الباقیه می نویسد:" و نام این روز میلاد اکبر است و مقصود از آن انقلاب شتوی است. گویند در این روز نور از حد نقصان به حد زیادت خارج می شود و آدمیان به نشو و نما آغاز می کنند و پری ها به ذبول و فناء روی می آورند "

☀️در ادبیات پارسی، واژه یلدا توسط سراینده ها و نویسندگان پارسی گو پذیرفته شده است و این واژه را در سروده های خود به  معنای مجازی" بلند و تاریکی" به کار برده اند و زلف یار و شب هجران را از حیث سیاهی و درازی به شب یلدا  تشبیه کرده اند:

صحبت حکام، ظلمت شب یلداست/ نور ز خورشید جوی، بو که بر آید ( حافظ)

هست چون صبح آشکارا کاین صبوحی چند را /  بیم صبح رستخیز است از شب یلدای من ( خاقانی)

روز رویش چو بر انداخت نقاب شب زلف / گفتی از روز قیامت شب یلدا بر خاست ( سعدی)

نور رایش تیره شب را روز نورانی کند / دود خشمش روز روشن را شب یلدا کند ( منوچهری)

کرده خورشید صبح ملک تو / روز همه دشمنان شب یلدا ( مسعود سعد )

@tarbd
📚📚📚📚📚
https://t.me/tarbd

✅ یلدا، جشن زایش خورشید
#یلدا
#مهر
#میترا

☀️ یلدا و مراسمی که در نخستین شب زمستان و بلند ترین شب سال بر پا می شود، یکی از کهن ترین یادمان های ایران باستان است.

☀️ایرانیان باستان بر این باور بودن که در این شب، دوران تاریکی به پایان می‌رسد و با گذراندن بلند ترین شب سال، دوره زایش مهر و فرمانروایی خورشید آغاز می‌شود. از فردای شب یلدا روزها بلند و شب‌ها کوتاه می‌شود.

☀️ به همین مناسبت ایرانیان در این شب با پهن کردن سفره‌ای با خوراکی‌های ویژه این شب، با دورهمی، رقص و آواز و خوردن خوراکی‌های ویژه این شب به شادی و گرمی جشن می‌گیرند.

یلدا، چنانکه در بیشتر فرهنگ ها آمده است: یک واژه سُریانی است که به معنی "میلاد"، "زایش"، "تولد" است و اشاره به زایش مهر و خورشید دارد.

☀️ ایرانیان باستان شب یلدا را، شب زایش و تولد ایزد مهر (میترا) یا خورشید شکست ناپذیر می دانسته اند و آن را با تلفظ سُریانیش پذیرفته اند و به یادگار آن جشنی همراه با مراسم ویژه برگزار می کردند.

☀️ یلدا و مراسمی که در نخستین شب زمستان و بلند ترین شب سال بر پا می شود، پیشینه ای بسیار دراز داشته است و مربوط می شود به ایزد مهر ( میترا)، ریشه این باور بر می گردد به گاه شماری و اندیشه هایی که ایرانیان  باستان از آن داشتند.

☀️ مردمان روزگاران باستان، که پایه زندگی شان بر کشاورزی - چوپانی قرار داشت و در طول سال، با سپری شدن فصل ها و تضادهایی طبیعی خوی  داشتند،

بر اثر تجربه و گذشت زمان با گردش خورشید و دگرگونی فصل ها و بلندی و کوتاهی روز و شب و جهت و حرکت و قرار ستارگان آشنایی یافته و کارها و فعالیت هاشان را بر اثر آن تنظیم می کردند.

☀️روشنی و روز و تابش خورشید و اعتدال هوا در نظرشان جلوه های نیک و موافق و ایزدی بود و تاریکی و شب و سرما را نیز از کارهای اهریمن می پنداشتند.

ملاحظه می کردند که در برخی روزها و فصل ها روزها بسیار بلند می شود. به همان نسبت بلندی، از روشنی و نور خورشید بیشتر استفاده می کردند و می نگریستند که شب ها کوتاه است.

☀️ کم کم این باور بر ایشان پیدا شد که نور و روشنی و تاریکی مرتب در نبرد و کشمکش هستند، گاه خورشید و فروغ چیره شده و ساعت های بیشتری در پرتو خود مردم را نیرومند نگاه می دارد و گاه مقهور تاریکی واقع شده و ساعت های کمتری با فروغ و تابش اندکی فیض می رساند.

☀️در طول سال، دریافتند که کوتاه ترین روزها، آخرین روز پاییز، یعنی روز سی ام آذر و بلند ترین شب ها، شب نخست زمستان، یعنی نخستین شب دی ماه است. اما بلافاصله پس از این بلند ترین شب سال، از آغاز دی، روزها به تدریج بلند تر و شب ها کوتاه تر می شود.

☀️ خورشید هر روز بیشتر در آسمان می پاید و نور و گرمی نثار می سازد، به همین جهت آن شب را یلدا نامیدند، یعنی شب تولد و زایش خورشید شکست ناپذیر و آن را آغاز سال قرار دادند، یعنی انقلاب شتوی و آغاز زمستان.

☀️آشکار است که به موجب اینکه در بلند ترین شب سال، تاریکی که نماد اهریمن است بیشتر در زمین می پایید. این شب در نظر ایرانیان باستان نحس بوده است. در فرهنگ های پارسی نیز از نحسی آن سخن رفته است.

☀️ در کتاب برهان قاطع آمده است که:" یلدا شب اول زمستان و شب آخر پاییز است که اول جَدی و آخر قوس باشد و آن دراز ترین شب هاست در تمام سال و در آن شب یا نزدیک به آن شب آفتاب به برجِ جَدی تحویل می کند و گویند آن شب به غایت شوم و نحس و نامبارک می باشد"

☀️ مردم جهت بر طرف کردن این نحسی و باز آمدن خورشید در فردای آن شب، آتش می افروختند و گرد هم می آمدند و خوان ویژه ای می گستردند و با خوردن و نوشیدن و شادی و گفت و گو به سر می آوردند و در انتظار بر آمدن خورشید و در واقع زایش دوباره خورشید بودند که نحسی این شب را با تولد خود از میان ببرد.

☀️ ابوریحان بیرونی در کتاب آثار الباقیه می نویسد:" و نام این روز میلاد اکبر است و مقصود از آن انقلاب شتوی است. گویند در این روز نور از حد نقصان به حد زیادت خارج می شود و آدمیان به نشو و نما آغاز می کنند و پری ها به ذبول و فناء روی می آورند "

☀️در ادبیات پارسی، واژه یلدا توسط سراینده ها و نویسندگان پارسی گو پذیرفته شده است و این واژه را در سروده های خود به  معنای مجازی" بلند و تاریکی" به کار برده اند و زلف یار و شب هجران را از حیث سیاهی و درازی به شب یلدا  تشبیه کرده اند:

صحبت حکام، ظلمت شب یلداست/ نور ز خورشید جوی، بو که بر آید ( حافظ)

هست چون صبح آشکارا کاین صبوحی چند را /  بیم صبح رستخیز است از شب یلدای من ( خاقانی)

روز رویش چو بر انداخت نقاب شب زلف / گفتی از روز قیامت شب یلدا بر خاست ( سعدی)

نور رایش تیره شب را روز نورانی کند / دود خشمش روز روشن را شب یلدا کند ( منوچهری)

کرده خورشید صبح ملک تو / روز همه دشمنان شب یلدا ( مسعود سعد )

@tarbd
📚📚📚📚📚
https://t.me/tarbd

❄️❄️❄️

یلدا، زایش مهر و روشنایی...

@tarbd
📚📚📚📚📚
"تاریخ تنها مزرعه ای است که در آن هیچ دانه سالمی از بین نمی رود"
https://telegram.me/tarbd

❄️🌲❄️معنای یلدا
🔹بخشی از صحبت‌های دکتر ابراهیمی دینانی

شب عاشقان بی‌دل چه شبی دراز باشد
تو بیا کز اول شب در صبح باز باشد

سعدی

@tarbd
📚📚📚📚📚
"تاریخ تنها مزرعه ای است که در آن هیچ دانه سالمی از بین نمی رود"
https://telegram.me/tarbd

❄️🌲❄️یلدا؛ زاد روز مهر

واژه «یلدا» به معنای «زایش زادروز» و تولد است. ایرانیان باستان با این باور که فردای شب یلدا با دمیدن خورشید، روزها بلندتر می‌شوند و تابش نور ایزدی افزونی می‌یابد، آخر پاییز و اول زمستان را شب زایش مهر یا زایش خورشید می‌خواندند و برای آن جشن بزرگی برپا می‌کردند و از این رو به دهمین ماه سال دی (دی در دین زرتشتی به معنی دادار و آفریننده) می‌گفتند که ماه تولد خورشید بود. شب یلدا یا شب چله بلندترین شب سال در نیم‌کره شمالی زمین است. این شب به زمان بین غروب آفتاب از ۳۰ آذر (آخرین روز پاییز) تا طلوع آفتاب در اول ماه دی (نخستین روز زمستان) اطلاق می‌شود. ایرانیان و بسیاری از دیگر اقوام شب یلدا را جشن می‌گیرند.
این شب در نیم‌کره شمالی با انقلاب زمستانی مصادف است و به همین دلیل از آن زمان به بعد طول روز بیش‌تر و طول شب کوتاه‌تر می‌شود. ماه دی در تقویم مذهبی ایران باستان آغاز سال نو مذهبی بوده است. چنان که میراث آن از راه میتراییسم به مسیحیت و تقویم امروزی نیز رسیده است. ایرانیان باستان بر این اعتقاد هستند که یلدا که یکی از خداهای مرد آنان است در فردای این شب به وجود می‌آید و خون گاو مقدس را می‌ریزد و در زمانی که خون آن گاو به زمین می‌رسد ریشه گیاهان در زیر زمین سر‌سبز می‌شوند و در فصل بهار به رویت ایرانیان در می‌آید او یلدا با شیطان به جنگ‌ می‌ایستد و از مردم عادی را تحت مراقبت قرار می‌‌دهد.
یلدا و جشن‌هایی که در این شب برگزار می‌شود، یک سنت باستانی است. مردم روزگاران دور و گذشته، که کشاورزی، بنیان زندگی آنان را تشکیل می‌داد و در طول سال با سپری شدن فصل‌ها و تضادهای طبیعی خوی داشتند، بر اثر تجربه و گذشت زمان توانستند کارها و فعالیت‌های خود را با گردش خورشید و تغییر فصول و بلندی و کوتاهی روز و شب و جهت و حرکت و قرار ستارگان تنظیم کنند. آنان ملاحظه می‌کردند که در بعضی ایام و فصول روزها بسیار بلند می‌شود و در نتیجه در آن روزها، از روشنی و نور خورشید بیش‌تر می‌توانستند استفاده کنند.
این اعتقاد پدید آمد که نور و روشنایی و تابش خورشید نماد نیک و موافق بوده و با تاریکی و ظلمت شب در نبرد و کشمکش‌اند. مردم دوران باستان و از جمله اقوام آریایی، از هند و ایرانی، هند و اروپایی، دریافتند که کوتاه‌ترین روزها، آخرین روز پاییز و شب اول زمستان است و بلافاصله پس از آن روزها به تدریج بلندتر و شب‌ها کوتاه‌تر می‌شوند، از همین رو آن‌را شب زایش خورشید نامیده و آن‌را آغاز سال قرار دادند. بدین‌سان در دوران کهن فرهنگ اوستایی، سال با فصل سرد شروع می‌شد و در اوستا، واژه «سَرِدَ» یا «سَرِذَ» که مفهوم «سال» را افاده می‌کند، خود به معنای «سرد» است و این به معنی بشارت پیروزی اورمزد بر اهریمن و روشنی بر تاریکی است.
در آثارالباقیه ابوریحان بیرونی، ص ۲۵۵، از روز اول دی ماه، با عنوان «خور» نیز یاد شده‌است و در قانون مسعودی نسخه موزه بریتانیا در لندن، «خُره روز» ثبت شده، اگرچه در برخی منابع دیگر «خرم روز» نامیده شده‌ است. در برهان قاطع ذیل واژه «یلدا» چنین آمده‌ است: «یلدا شب اول زمستان و شب آخر پاییز است که اول جَدی و آخر قوس باشد و آن درازترین شب‌هاست در تمام سال و در آن شب و یا نزدیک به آن شب، آفتاب به برج جدی تحویل می‌کند و گویند آن شب به غایت شوم و نامبارک می‌باشد و بعضی گفته‌اند شب یلدا یازدهم جدی است.»

تاریکی نماینده اهریمن بود و چون در طولانی‌ترین شب سال، تاریکی اهریمنی بیش‌تر می‌پاید، این شب برای ایرانیان نحس بود و چون فرا می‌رسید، آتش می‌افروختند تا تاریکی و عاملان اهریمنی و شیطانی نابود شده و بگریزند، مردم گرد هم جمع شده و شب را با خوردن، نوشیدن، شادی و پایکوبی و گفت‌وگو به سر می‌آوردند و خوانی ویژه می‌گستردند، هرآن‌چه میوه تازه فصل که نگاه‌داری شده بود و میوه‌های خشک در سفره می‌نهادند.
سفره شب یلدا، «میَزد» نام داشت و شامل میوه‌های تر و خشک، نیز آجیل یا به اصطلاح زرتشتیان، «لُرک» که از لوازم این جشن و ولیمه بود، به افتخار و ویژگی «اورمزد» و «مهر» یا خورشید برگزار می‌شد. در آیین‌های ایران باستان برای هر مراسم جشن و سرور آیینی، خوانی می‌گستردند که بر آن افزون بر آلات و ادوات نیایش، مانند آتش‌دان، عطردان، بخوردان، برسم و غیره، برآورده‌ها و فرآورده‌های خوردنی فصل و خوراک‌های گوناگون، خوراک مقدس مانند «میزد» نیز نهاده می‌شد.
🍉🍉🍉


@tarbd
📚📚📚📚📚
https://t.me/tarbd

🔺یادی کنیم از صحبت‌های دقیق دکتر ظریف که گفت یه سری جریان‌ها تو کشور دنبال جنگ و تحریم هستن اما این وسط مردم ایران فقط ضرر میکنن

📌پایگاه اصفهان خبر
@khabar_isf

✅فهرست جشن های ایران

فروردین:
1- جشن نوروز ، جشن سال نو
4- جشن نخستین چهارشنبه سال
6- روز امید و روز شادباش
10- جشن آبانگاه
13- جشن سیزده بدر
17- سروش روز،جشن سروشگان
19- فروردین روز،جشن فروردنگان
🔥🔥🔥
اردیبهشت:
2- جشن گیاه آوری
3- اردیبهشت روز، جشن اردیبهشتگان
10- جشن چهلمین روز نوروز
15- جشن میانه بهار،جشن باربد،روز پیام آوری زرتشت
🔥🔥🔥
خرداد:
1- ارغاسوان ، جشن گرما
6- خرداد روز،جشن خردادگا
🔥🔥🔥
تیر:
1- جشن آب پاشون، جشن آغاز تابستان
6- جشن نیلوفر
13- تیر روز، جشن تیرگان
15- جشن خام خواری
🔥🔥🔥
مرداد:
7- مرداد روز، جشن مردادگان
10- جشن چله تابستان
15- جشن میانه تابستان
18- جشن می خواره
🔥🔥🔥
شهریور:
1- جشن خنکی هوا
3- جشن کشمین
4- شهریور روز، جشن شهریورگان – عروج مانی
8- جشن خزان
15- بازار جشن
31- جشن پایان تابستان
🔥🔥🔥
مهر:
1- جشن میتراکانا – سال نو هخامنشی
13- تیر روز، جشن تیرروزی
16- مهر روز، جشن مهرگان
21- جشن رام روزی،جشن پیروزی کاوه و فریدو
🔥🔥🔥
آبان:
10- آبان روز،جشن آبانگان
15- جشن میانه پاییز
🔥🔥🔥
آذر:
1- آذر جشن
9- آذر روز، جشن آذرگان
30- جشن شب یلدا
🔥🔥🔥
دی:
1- روز میلاد خورشید، جشن خرم روز،نخستین جشن دیگان
5- بازار جشن
8- دی به آذر روز، دومین جشن دیگان
14- سیر سور، جشن گیاه خواری
15- جشن پیکرتراشی، دی به مهر روز، سومین جشن دیگان
16- جشن درامزینان، جشن درفش ها
23- دی به دین روز، چهارمین جشن دیگان
🔥🔥🔥
بهمن:
1- زاد روز فردوسی
2- بهمن روز، جشن بهمنگان
4- شهریور روز، آغاز پادشاهی داراب (کوروش)
5- جشن نوسره
10- آبان روز، جشن سده، آتش افروزی بر بام ها
15- جشن میانه زمستان
22- جشن بادروزی
🔥🔥🔥
اسفند:
1- جشن اسفندی
5- اسفند روز، جشن اسفندگان،گرامیداشت زمین و بانوان- جشن برزگران
10- جشن وخشنکام
19- جشن نوروز رودها
20- جشن گلدان
24- چهارشنبه سوری
25- فروردگان- پایان سرایش شاهنامه فردوسی
29- جشن پایان زمستان- زادروز زرتشت –
جشن اوشیدر ( نجات بخش ایرانی )


@tarbd
📚📚📚📚📚

حکومت اسلامی ۲ چیز به ۲ نفر بدهکار است یکی بستن تنگه هرمز به حسین شریعتمداری و یکی هم حکومت به سعید جلیلی| قطعی برق‌ اثرات کارشکنی‌های کاسبان تحریم‌ها است

محمدتقی فاضل‌ میبدی، عضو مجمع محققین:
🔺جلیلی خیال می‌کند هر دولت دیگری غیر از خودش بیاید و با آن دولت مبارزه کند کشور گل و بلبل و دنیا تسلیم ایران می‌شود.دولت در سایه و پایدارچی‌ها تاکنون ضرر و زیان زیادی را برای کشور بر بار آوردند و باید کسانی که دلشان برای این کشور می‌سوزد بیایند و قاطعانه جلوی اقدامات دولت در سایه را بگیرند.
🔺دولت سایه ارزیابی خاصی ندارد و روشن است که وجود آن تاکنون برای کشور خطرناک بوده است. در همه جای دنیا دولت یکی است و فرد و دستگاه پاسخگو هم باید مشخص و یکی باشد و اینکه کسی در سایه بنشیند و خودش دولت تشکیل داده و دنیا را تهدید کند و برای دولت مردم نسخه بپیچد، موضوع خطرناکی بوده و از هر زهری برای این مملکت کشنده‌تر است.
@Akhbar_montakhab

🌺🌺🌺
هر روز آدم روز مادره
چون هر چی که هست و بود از مادره
چنان که...

@tarbd
📚📚📚📚📚
"تاریخ تنها مزرعه ای است که در آن هیچ دانه سالمی از بین نمی رود"
https://telegram.me/tarbd

🌲🌲🌲

روز زن مبارک

یه زن میجنگه پای آرزوهاش...

@tarbd
📚📚📚📚📚
"تاریخ تنها مزرعه ای است که در آن هیچ دانه سالمی از بین نمی رود"
https://telegram.me/tarbd

✅اطلاعیه سخنرانی علمی:

بررسی مضامین پنهان در تاریخ نگاری سنتی ایران


🔹محل برگزاری: عمارت تاریخی خانه صفوی

@tarbd
📚📚📚📚📚
"تاریخ تنها مزرعه ای است که در آن هیچ دانه سالمی از بین نمی رود"
https://telegram.me/tarbd

✅منش #ایرانشهری چیست؟
#تورج_دریایی

درمتون پهلوی مدارکی وجود دارد که «منش ایرانی» را شرح داده است. درحقیقت در دوره #ساسانی #ایده_ایران ابداع شد که این ایده نه تنها ایده‌ای سیاسی که ایده‌ای جغرافیایی نیز بوده است. توجه داشته باشیم که موبدان زرتشتی در قرن سوم میلادی مرزهای «ایرانشهر» را مشخص می‌کردند. بنابراین نه تنها ایده‌ای جغرافیایی از ایرانشهر وجود داشت، ایده فرهنگی که یک ایرانی چه باورهای دینی دارد و چگونه باید باشد هم تعریف شده بود. همه اینها جزئی از منش ایرانشهری و ایرانی بودن است. در قرن پنجم شاهان ساسانی کاری کردند که این ایده فراتر از باورهای زرتشتیان باشد و هرکسی که قانون (داد) شاه را قبول دارد می‌تواند مرد یا زن شهر باشد و لازم نیست که حتما زرتشتی باشد. یک مثال برای درک بهتر می‌آورم. در قرن نهم میلادی مصادف با قرن دوم هجری که ساسانیان فروپاشیدند و دیگر موجودیتی به نام ایرانشهر وجود نداشت، یک مسیحی از فلات ایران به قسطنطنیه رفت و در آنجا فوت کرد. بر روی تابوت او نوشته شده بود «نام من فرخ گورنیو از دیار ایرانشهر آمده‌ام.»


@tarbd
📚📚📚📚📚
https://telegram.me/tarbd