به زبان مصداقی‌تر، معمولا بسیاری از ما که دارای رفاه اقتصادی در جامعه هستیم، حاضر به حداقل کنشگری لازم و بدون خشونت، مطابق با باورهایی که مدام به زبان می‌آوریم و یا باورهایی که از منظر اجتماعی آسیب‌رسان می‌دانیم و از آن می‌نالیم، نیستیم؛ چرا که محتاطانه و مصلحت‌اندیشانه، منافع خود را در صورت تغییر شرایط در خطر می‌بینیم و ترس از آن داریم که مبادا رفاه‌ اقتصادی و امنیت خاطرمان‌ به بهای آزادی مدنی و اجتماعی قربانی شود. بنابراین، در فکر و زبان آزادی‌خواهیم و معترض و در عمل منفعل و محتاط.
هانا آرنت بر این باور بود که افرادی که باوجود خطر مرگ و یا تهدیدهای پرهزینه، در مقابل ظلم و جنایت سکوت نمی‌کنند، ضرورتا بینش فلسفی و نگاه عمیق سیاسی اجتماعی نداشته‌اند؛ پیش‌شرط این نوع نگاه و رفتار کنشگرانه در چنین افرادی، هوش بسیار زیاد و یا تجزیه و تحلیل بسیار پیچیده‌ی مفاهیم و مسائل فلسفی نیست، بلکه صرفا استعداد رویارویی بی‌پرده با خویشتن است؛ یعنی گفت و گویی بی‌صدا، صریح و منصفانه میان من و خودم و تردید و شک در باورهای قدیمی و محتاطانه که صرفا تامین‌کننده زمان حال، برای من و خانواده من هستند، نه برای دیگری و آینده‌ای کمی دورتر!
شاید با تسامح و تساهل می‌توان گفت بسیاری از ما از یکی از دو حالت زیر خارج نیستیم:
یا در رویارویی بی‌پرده با خویشتن و در گفتگوی با خود، صادق و جسور نیستیم و فرسنگ‌ها فاصله است میان فکر و زبانمان و یا اگر هم در این رویارویی بی‌پرده، نقادانه با خویشتن خویش صادقیم، در نهایت منفعت فردی را بر حقیقت ترجیح می‌دهیم.
به قول نیچه، حقیقت تلخ و دردناک است، اما نه به خودی خود، بلکه از آن رو که "باوری" را نابود می‌کند. به عبارت دیگر، حقیقت به خودی خود موجب رنج نمی‌شود، بلکه مواجههٔ ما با حقیقت است که موجب رنج ما و در نتیجه ترجیح منفعت بر حقیقت می‌شود.

محمدرضا واعظ
پانزدهم آذر ۱۴۰۱

#کنشگری
#حقیقت
@tanidegi

#زن_زندگی_آزادی

Credit: https://instagram.com/abed_tavancheh?igshid=YmMyMTA2M2Y=
.

خندیدن، شادی و زندگی کردن در این شرایط، گناه نیست و شرمی ندارد. احساس عذاب وجدان از شادی در این دوران سیاه، احساسی است کاملاً انسانی و قابل ستایش. همزمان، تنها انتقامی که می‌توان از این زندگی گرفت، شاد زیستن است.

معشوق‌ها(زن و مرد)، مادران، پدران، خواهران و برادران و فرزندان شما این روزها زیر بمباران اخبار تلخ و بد هستند، از اعدام تا تصاویر کشیده شدن مردم روی زمین، از جولان نقابداران و مسلحان در شبها تا اخبار زندان و گریه و شیون کسانی که عزیزانشان در حبس هستند، زیر حکم اعدام‌اند، کشته شده‌اند یا مفقود‌الاثر شده‌اند. وظیفه‌ی همه‌ی ماست که محکم باشیم و به دیگران روحیه بدهیم. غم هست و نمی‌توان آنرا انکار کرد، ترس‌ها را بکشید و با نا امیدی بجنگید. کار ما امید دادن نیست اما با ناامیدی هم باید جنگید.

ادامه در پیام بعد 👇
@tanidegi

به رفقا، دوستان، همفکران و آشنایان خودتان سر بزنید. به جان خودم ما هم مثل بسیاری از مردم ایران، خصوصاً طبقه‌ی کارگر و لایه‌های پائینی طبقه‌ی متوسط پول خرید آجیل و مهمانی گرفتن نداریم اما شده با چای خالی از دیگران پذیرایی می‌کنیم و از یک استکان چای که میزبانانمان به ما تعارف میکنند قدردانی میکنیم. نگذارید هیچکس احساس غربت و تنهایی کند. هدف از دیدارها و دید و بازدیدها، گرفتن عکس برای اینستاگرام نیست، هدف انسان و ارتباطات انسانی و اجتماعی است.

تاریخ حکومت‌شوندگان، تاریخی مملو از غم، رنج، خشم، امیدها و ناامیدی‌ها است. برای روضه خواندن و ناله کردن همیشه وقت هست. شادمانه زندگی را در آغوش بکشید، واقعگرا باشید و غیرممکن‌ها را طلب کنید. آن اعدامی که در مسیر رفتن پای چوبه‌ی دار سوت می‌زند و آهنگی را زمزمه می‌کند معنای زندگی را فهمیده است. آنکه در آخرین نفسهای قبل از مرگش می‌خندد، زندگی کرده است.

همه‌ حکومتها یک روزی می‌آیند و یه روزی هم می‌روند، آنچه همیشه پابرجاست جامعه، انسان و انسانیت است. از زنان بیاموزید؛ آنچه را که میخواهید، زندگی کنید. شما در نهایت با میزان مسئولیتهای اجتماعی‌ای که برای خودتان قائل هستید قضاوت میشوید نه با گریه‌ها و خنده‌هایتان. حساب قشر قهوه‌ای جامعه، مفت‌خورها، بی‌تفاوتها و اعضای طبقه‌ی حاکم جداست، خنده‌ها و فرصت‌های کوتاه و بریده‌بریده‌ی زندگی کردن خودتان را با آنها مقایسه نکنید. شادمانه زندگی کردن شما، مبارزه است و خنده‌های وقیحانه‌ی آنها عین جنایت. بهترین موسیقی‌ها را بشنوید، بهترین کتابها را بخوانید، ورزش کنید، برقصید، کسانی که دوستشان دارید و کسانی که دوستتان دارند را ببینید و هرگز از مسئولیت‌های خودتان به عنوان یک انسان یک شهروند، یک آزادی‌خواه، یک عدالت‌طلب و یک عضو جامعه، شانه خالی نکنید.
@tanidegi

قضاوت اشتباه در مورد #فلسفه

از دیدگاه دکتر #شان_کارول، فیلسوف و فیزیکدان نظری

#علم #فلسفه_فیزیک
@tanidegi

جایی که #دین مشکل‌ساز میشه...

از دیدگاه #کارل_سیگن
@tanidegi

طرح انتزاعی #منشأ_حیات

#زیست #حیات #بیوشیمی

@tanidegi

شخصی که بدون اثری از #فلسفه زندگی میکند، در تعصبات حاصل از غریزه، عقاید عرف سن یا کشورش و باورهایی که در ذهنش بدون کمک یا مجوز از دلایل سنجیده، رشد کرده، زندانی شده است.

#برتراند_راسل
@tanidegi

.
#زن_زندگی_آزادی

Credit: https://instagram.com/kavehbehbahani?igshid=YmMyMTA2M2Y=
.

سخن‌گفتن از «مردم» در مقام کلیتی همگن و یکپارچه و یکدست نیرنگِ سیاستمداران است. مفهوم مردم در سپهر سیاست همیشه مازادی دارد. وقتی سیاست‌مدار از مردم حرف می‌زند همیشه باید پرسید کدام مردم؟

به سیاست‌مداری که از خواست عمومیِ یکپارچۀ مردم می‌گوید باید بدگمان بود. از مردم که می‌گویند، همیشه مطرودان و به حاشیه رانده‌شده‌ها و دگراندیش‌ها و دگرباش‌ها و مخالفان سیاست‌گذاری‌های موجود از قلم می‌افتند و دقیقاً همین مازاد مردم است که نمی‌شود آن را توی کران‌های امت واحد چپاند و خیر واحدی برایشان خواست.

دیکتاتور «مردمِ» موردنیازش را خلق می‌کند و می‌خواهد مازاد آن کل موهوم را از قلمرو سیاست امحاء کند.

ادامه در کامنت بعد 👇👇
@tanidegi

سیاست از این حیث مثل هنر است. هم در هنر با مسئلۀ بازنمایی (representation) طرفیم و هم در سیاست. هنرمند می‌خواهد جهان بیرون را بازنمایی کند اما برای بازنمایی او همیشه نوعی مازاد وجود دارد که تویِ قاب تصویر نمی‌آید. بازنمایی کل‌گرایانه (holistic) اساساً شدنی نیست. قیمت بازنماییِ X و حضورش در قاب تصویر، حذف و طرد Y است.

در سیاست هم همین وضع را داریم. سیاست‌مدار قرار است خواست سیاسی مردم را بازنمایی (نمایندگی) کند. اینکه سیاست‌مدار نمایندۀ گروه X باشد، یعنی دست‌کم از برخی جهات نمایندۀ گروه Y نیست. نمایندگی جمیع مردم از جمیع جوانب توهم حکمرانان خودکامه و البته پوپولیست است. 

یکی از شاخص‌های حکمرانی دموکراتیک این است که حکمران با مازاد «مردم» (مازاد دِموس) چه می‌کند. حکمرانان خودکامه همیشه در حال قطبی‌سازی سپهر سیاسی‌اند و «مردم واقعی» را (که اخلاقاً پاک و نیک‌سرشت و البته محق‌اند) در برابر مازادِ مردم (اراذل‌واوباش، خس‌و‌خاشاک، اغتشاش‌گر و . . . ) قرار می‌دهد.

حکمران مستبد، به هوادارهای سیاسی‌اش می‌گوید «مردم» و هرچه اضافه آمد می‌شوند دشمنان مردم.

دیوسازی (demonization) از مازاد مردم و طرد و حذف آن‌ها پیشۀ خودکامگان است.

آزادی در این واقعیت نهفته است که «مردم» و «مازاد مردم» بی‌هیچ خشونتی شانه‌به‌شانۀ هم روی یک صندلی بنشینند و هرکس سوار مترو شود و به هرکجا دلش خواست برود بی‌آنکه به‌جان هم بیفتند و حاکمیت به سمت «مردم» مطبوعش غش کند.

حکمرانی با عقل و تدبیر یعنی دیوزدایی از مازاد مردم و اساساً منحل کردن تمایز مردم- مازادِ مردم.

حکمرانی دموکراتیک نه «استبداد اکثریت» است و نه به طریق اولی استبداد اقلیت. حکمران دموکراتیک، رفوگر است، نه غربال‌گر.

@tanidegi

درود بر همراهان عزیز 💜

توی دایرکت زیاد راجع به اسم نویسنده‌ها سوال پرسیده بودین.
من نویسنده‌ی هیچکدوم از این پست‌ها نیستم
.
آدرس پیج اینستاگرام یا کانال تلگرام نویسنده‌‌های این سبک پست‌ها در قسمت Credit قرار داده میشه و با کلیک کردن روی لینک آبی‌رنگی که دورش خط کشیده شده میتونین مستقیما وارد پیجشون بشین و از نام و فعالیت نویسنده مطلع بشین
🌹
@tanidegi

نقدی بر "چه کسی طراح را طراحی کرده‌ است؟"، از #ریچارد_داوکینز

با توضیح #ویلیام_لین_کریگ

#فلسفه_علم #طراحی_هوشمند #خدا

@tanidegi

💔 #زن_زندگی_آزادی

@zardbazarchannel
@tanidegi