ولی بخشی مهم‌تر نیز وجود دارد، بخشی که به حاکمان احساسی از ایمنی و حقانیت در رفتار سرکوبگرانه‌شان می‌بخشد و بر درشتی و زشتی اَعمالشان لباسی از مشروعیت می‌پوشاند. علتش در باور الهیاتی‌شان ریشه دارد. آنان به خدایی قهّار باور دارند که ظلم‌شان را شرعی می‌کند و قُبح رفتارشان را برایشان آب می‌کشد! با وجود اعتقاد به چنین خدایی چه حاجت دارند به بندگانی که لایق پاسخ نمی‌دانند، پاسخگو باشند. صِرف وظیف پاسخگویی به خدایی جبّار، از آنان خدایگانی می‌سازد که مردم را همچون بنده‌ای می‌بینند فاقد حق و حقوق، یا حتی اصلاً نمی‌بینند! وقتی به آنان زینهار داده می‌شود: «نسبت به ظلمی که به مردم روا می‌دارید باید به درگاه الهی پاسخگو باشید»، با بی‌اعتنایی پاسخ می‌دهند: که خودمان پاسخ خدا را خواهیم داد!
ظلم در این ساختار نه وجدان‌سوز است و نه غیر اخلاقی، اما ظاهراً دینی است و شرعی. در این الهیاتِ خدایگان و بنده نمی‌توان مسئولیت مدنی از حاکمان مطالبه کرد.
زن، زندگی و آزادی به صحنهٔ عمومی آمده تا با نفی این تلقی ضداخلاقی از الهیات و با اعتراض مدنی‌اش روح آزادی و حقوق را به شهروند ایرانی بازگرداند و حاکمانی پاسخگو و واجد وجدانِ مسئولیت مدنی را جایگزین کند.

@tanidegi

«سوگواران»
Credit: https://instagram.com/tarikhandishii?igshid=YmMyMTA2M2Y=

تصویر از:
IG: jamalrahmatiartworks

ـــ به نام خدای رنگین‌کمان‌ ـــ

می‌گویند مرگ یک انسان «فاجعه» است و مرگ بیش از یک انسان «عدد» است. به همین دلیل، از این پس باید از اعداد ترسید. به جای «اعداد» باید «نام‌ها» را فریاد زد. مرگ تک تک ما باید فاجعه‌ای مجزا بماند. هر کشته یک فاجعه. وظیفۀ یک جامعه این است که نگذارد قربانیانش به «عدد» تبدیل شوند و برای اینکه این مسخ‌شدگی شوم رخ ندهد و جان‌ها به ارقام تبدیل نشوند، باید «آیین سوگواری» را رعایت کرد.

«سوگواری» قدمتی به اندازۀ طول عمر بشر دارد و کارکردهای فرهنگی متعددی داشته، اما یکی از مهم‌ترین دلایل اهمیت سوگواری این بوده که عزاداری اساساً نوعی مکانیزم دفاعی در برابر مرگ است. این دنیا فی‌نفسه تهی از معناست و این انسان است که به دنیا و همۀ جزئیات و رخدادهای آن معنا می‌بخشد. معنا را ما می‌سازیم، چون بدون معنا عریانیم
#زن_زندگی_آزادی
ادامه در پیام بعد 👇
@tanidegi

«معنا» جامه‌ای است که ما بر عریانیِ بی‌دفاع خویش می‌پیچیم تا از مرگ بگریزیم. سوگواری یکی از عمیق‌ترین معناسازی‌ها برای دفاع از «جان». ما با سوگواری یادآوری می‌کنیم جان بالاترین بهاست، جایگزین‌ناپذیر است، فراموش‌ناشدنی است و طبعاً گرفتن جان نیز نابخشودنی‌ترین گناه است. از رهگذر این معناسازی و پافشاری بر آن، بهای بی‌همتای جان زندگان دائم گوشزد می‌شود.

اینک ما سوگواریم. سوگ ما جدالی با اعداد است. سوگ شمشیری است که به روی اعداد می‌کشیم. مرگ برای ما عادی نمی‌شود. ما سوگواریم تا بهای جان در جامعه‌مان پایین نیاید و خون‌های ریخته فراموش نشود. شاید پیکر بی‌جانی را به خاک بسپاریم، اما همیشه بار آن بر دوش ما می‌ماند. با هر مرگ غم ما بین مردگانمان «تقسیم» نمی‌شود، بلکه در تعدادشان «ضرب» می‌شود. این عهدی است که ما با کیان پیرفلک می‌بندیم تا نام او را به گوش فلک برسانیم. همان کاری که با نام مهساها، نیکاها و مهرشادها کردیم. زندگی ما دیگر عادی نمی‌شود. به همین دلیل، هر چیز — برای مثال فوتبالی — که بخواهد زندگی را عادی جلوه دهد، برایمان از نیش مار گزنده‌تر است. ما سوگواریم و باید سوگوار باشیم!

خدای رنگین‌کمان، کیانِ ما را در آغوش بگیر و ببوس. برایش اثبات کن تو واقعاً خدای رنگین‌کمانی. زیبایی‌های دنیا را از آسمان نشانش بده. از ما که دیگر کاری برنمی‌آید، تو که می‌توانی کاری بکن تا آن شب تیره را فراموش کند. نگذار بفهمد این دنیا با او چه کرد...

#کیان_پیرفلک
@tanidegi

«وریا»

چرا وریا بزرگ و عزیز است؟ به دلیل همین یک دقیقه. مانیفست روشن یک ورزشکار که زندگی حرفه‌ای خود را از زندگی اجتماعی جدا نمی‌کند. روشن‌تر از این نمی‌توان صورت‌بندی کرد: وقتی دردی دامان مردم را می‌گیرد، ورزش دیگر اولویت نیست.

ما در دل آدم‌ها نیستیم و نمی‌دانیم آنچه بر زبان می‌آورند چقدر راستین است و چقدر به آن پایبندند. اما نفس «صورت‌بندیِ» این اولویت‌بندی درسی برای همۀ ماست. اجرای اصول اخلاقی دشوار است. در متن زندگی، آدمی دائم در درون درگیر است. پایبندی اصول اخلاقی هزینه دارد. گاه کسی جز خود فرد از این هزینه مطلع نمی‌شود. گذشتن از سود، گذشتن از جایگاه، گذشتن از پول، رفاه، زندگی راحت... این جدالی برای همۀ ماست.

آری، وریا بزرگ و محترم است، زیرا این صورت‌بندی را واضح و شفاف بیان می‌کند. این پسر نیک کردستان درسش را به ما داده است. برای او و برای مردم عزیز کردستان آرزوی تندرستی می‌کنم. از کردستان سپاسگزارم که دامانی وریاپرور دارد.

@tarikhandishi  |  تاریخ‌اندیشی

واکاوی شعارهای جنبش «زن، زندگی، آزادی»: شعارها چه‌گونه محتوای دگرگونی‌ها را پیشاپیش لو می‌دهند؟
.
Credit: https://instagram.com/pecritique?igshid=YmMyMTA2M2Y=
__________________
«شعار»، همچون یک فرم فشرده‌ی اعتراضی خلق می‌شود تا مهلتی کوتاهِ را از حرف و کلام پر کند. شعار می‌آید تا به لحظه‌ی اعتراض غنا ببخشد، لحظه را تسخیر کند و حضور فشرده‌ی سوژه‌های معترض را در متن آن لحظه توضیح بدهد. شعار، با شفاف کردن دلایل هر اعتراض، محتوای آن را تبیین می‌کند. از این حیث می‌توان، مجموعه‌ شعارهای یک جنبش را مانیفست آن جنبش تلقی کرد.
__________________

@tanidegi

#اصل_دلیل_کافی
آیا وجود جهان نیاز به دلیل دارد؟

Credit: Closer to truth YouTube Channel

ویدیو مرتبط:👇
#تنیدگی_واقعیت_بی_چون_و_چرا_کارول_بارنز

با توضیحات دکتر #شان_کارول، فیزیکدان نظری
#متافیزیک #فلسفه #علم
@tanidegi

جهانی از اتم، اتمی در جهان
.
ریچارد فاینمن، فیزیکدان نظری
.
@tanidegi
.
#ریچارد_فاینمن #هستی #فلسفه #فیزیک #علم
#تنیدگی_جهانی_از_اتم_اتمی_در_جهان_فاینمن

@tanidegi

جنبه‌ی ترسناک #دین
.
از دیدگاه دکتر #سم_هریس

#فلسفه #خدا #تئولوژی #الهیات
@tanidegi

#زن_زندگی_آزادی

Credit: https://instagram.com/aba.golestani?igshid=ZmRlMzRkMDU=
.

@tanidegi

‌
#زن_زندگی_آزادی

حقیقت یا منفعت: تعارض میان زیست و زبان

Credit: https://instagram.com/mrvaez?igshid=ZmRlMzRkMDU=

پیش‌تر در همین صفحه درباره "زیستِ کنشگرانه" مطلبی نوشته بودم. اکنون، قصد دارم به شکافی بپردازم که گریبانگیر حال و احوال این روزهایمان است: "تعارض میان زیست و زبان"؛ تقابل میان "آنچه در مکالماتمان با دیگران به زبان می‌آوریم"، با "نحوه‌ی زیستی که در اجتماع برمی‌گزینیم". به عبارت دیگر، در سطح زبان معترضیم، و در سطح عمل، منفعت‌گرایانه عمل می‌کنیم؛ یعنی اگرچه باور به گزاره الف را صحیح می‌پنداریم و مکررا از آن دم می‌زنیم و شرایط موجود را نافی آن می‌دانیم، اما با عدم کنشگری، اقدامی حداقلی هم در جهت پای‌بندی به گفتار خود انجام نمی‌دهیم.

ادامه در پیام بعد 👇👇
@tanidegi

به زبان مصداقی‌تر، معمولا بسیاری از ما که دارای رفاه اقتصادی در جامعه هستیم، حاضر به حداقل کنشگری لازم و بدون خشونت، مطابق با باورهایی که مدام به زبان می‌آوریم و یا باورهایی که از منظر اجتماعی آسیب‌رسان می‌دانیم و از آن می‌نالیم، نیستیم؛ چرا که محتاطانه و مصلحت‌اندیشانه، منافع خود را در صورت تغییر شرایط در خطر می‌بینیم و ترس از آن داریم که مبادا رفاه‌ اقتصادی و امنیت خاطرمان‌ به بهای آزادی مدنی و اجتماعی قربانی شود. بنابراین، در فکر و زبان آزادی‌خواهیم و معترض و در عمل منفعل و محتاط.
هانا آرنت بر این باور بود که افرادی که باوجود خطر مرگ و یا تهدیدهای پرهزینه، در مقابل ظلم و جنایت سکوت نمی‌کنند، ضرورتا بینش فلسفی و نگاه عمیق سیاسی اجتماعی نداشته‌اند؛ پیش‌شرط این نوع نگاه و رفتار کنشگرانه در چنین افرادی، هوش بسیار زیاد و یا تجزیه و تحلیل بسیار پیچیده‌ی مفاهیم و مسائل فلسفی نیست، بلکه صرفا استعداد رویارویی بی‌پرده با خویشتن است؛ یعنی گفت و گویی بی‌صدا، صریح و منصفانه میان من و خودم و تردید و شک در باورهای قدیمی و محتاطانه که صرفا تامین‌کننده زمان حال، برای من و خانواده من هستند، نه برای دیگری و آینده‌ای کمی دورتر!
شاید با تسامح و تساهل می‌توان گفت بسیاری از ما از یکی از دو حالت زیر خارج نیستیم:
یا در رویارویی بی‌پرده با خویشتن و در گفتگوی با خود، صادق و جسور نیستیم و فرسنگ‌ها فاصله است میان فکر و زبانمان و یا اگر هم در این رویارویی بی‌پرده، نقادانه با خویشتن خویش صادقیم، در نهایت منفعت فردی را بر حقیقت ترجیح می‌دهیم.
به قول نیچه، حقیقت تلخ و دردناک است، اما نه به خودی خود، بلکه از آن رو که "باوری" را نابود می‌کند. به عبارت دیگر، حقیقت به خودی خود موجب رنج نمی‌شود، بلکه مواجههٔ ما با حقیقت است که موجب رنج ما و در نتیجه ترجیح منفعت بر حقیقت می‌شود.

محمدرضا واعظ
پانزدهم آذر ۱۴۰۱

#کنشگری
#حقیقت
@tanidegi