#تسلیت #زن_زندگی_آزادی
@tanidegi

مسئله خود زندگی‌ست

آرش حیدری، جامعه‌شناس

Credit: https://instagram.com/hammihanonline?igshid=YmMyMTA2M2Y=
.
#زن_زندگی_آزادی

@tanidegi

"گفتگوی محال"
Credit: https://instagram.com/tarikhandishii?igshid=MDE2OWE1N2Q=

تصویر از:
IG: arshideh.shahangi

این تصویر از مراسم دولتی روز سیزده‌آبان ثبت شده است؛ از آن دست تصاویر چشم‌نواز تاریخی که این روزها بسیار می‌بینیم. شهامت مدنی اگر تصویر داشت، همین بود.

اما باید پاسخی به یک مغالطۀ رایج بدهم. خردمند و دلسوز به نظر رسیدن کِیف می‌دهد، اما خردمندی صوری خیانت به خودِ خردمندی است؛ چنانکه دلسوزیِ توخالی به خود دلسوزی آسیب می‌زند. این روزها از این دست خردمندی‌های توخالی زیاد می‌بینیم و جان کلام آنها نیز نفی خشونت و ترغیب به گفتگوست.

اصلاً گفتگو یعنی چه؟ کسی می‌داند گفتگو چگونه باید صورت بگیرد؟ گفتگو در سطح اجتماعی برای حل معضل سیاسی ایران پوچ است. در ظاهر امر دعوت به گفتگو متمدنانه و مدرن به نظر می‌رسد، اما وقتی به پس آن می‌رویم پوچ بودن آن مشخص می‌شود. اساساً گفتگو در سطح «اجتماعی» بی‌معناست. یعنی گفتگوی «شهروندان» با همدیگر بی‌معناست. نه امکان‌پذیر است و نه فایده‌ای دارد. گفتگوی شهروندان با حاکمان هم بی‌معناست. اصلاً گفتگو در سطح شهروندی هم محال و هم بی‌فایده است. یعنی چه؟
ادامه در پیام بعد 👇
@tanidegi

اگر دو نفر با هم مشکل داشته باشند، می‌توانند با هم گفتگو کنند. اگر سه نفر یا چهار نفر یا عده‌ای انگشت‌شمار با هم اختلاف داشته باشند، می‌توانند سر میزی بنشینند، رفته‌رفته مواضع همدیگر را بفهمند و توافقی بیندیشند. اما بگویید هزار نفر چگونه می‌توانند با هم گفتگو کنند؟ چند میلیون نفر چگونه؟ کی با کی باید صحبت کند؟ نتیجه چگونه مشخص می‌شود و چه سازوکاری برای تأمین رضایت گفتگوکنندگان میلیونی وجود دارد؟ گفتگوی اجتماعی امری محال است. پس گفتگو در سطح اجتماعی چیست و چه می‌شود؟

بشر پیشتر در این باره فکر کرده و راه‌حل گفتگوی اجتماعی را پیدا کرده است: «دموکراسی» همان گفتگوی اجتماعی است. دموکراسی سازوکار عملی گفتگو میان مردم یک کشور است. گفتگوی معنادار هیچ راهکار دیگری ندارد. از طریق سازوکار دموکراتیک شهروندان همفکرترین نمایندۀ خود را انتخاب می‌کنند تا به جای آنها «گفتگو» کند.

اتاق گفتگو «پارلمان» است. گفتگوی معنادار از مجاری دموکراسی محقق می‌شود و اصلاً این سازوکار ساخته شد تا شهروندان بتوانند با هم گفتگو کنند. مشکل ما این نیست که مردم نمی‌دانند باید گفتگو کنند! آدرس پوچ به جامعه ندهید! مشکل این است که دموکراسی نداریم. مشکل گفتگو کردن یا نکردن نیست، مشکل این است که سازوکار عملی گفتگو از میان رفته است. فهمیدن اینکه گفتگو خوب است، خردمندی نمی‌خواهد. عموم مردم می‌فهمند گفتگو خوب است و خشونت بد است. به جای دعوت به گفتگو، بگویید چگونه دموکراسی داشته باشیم.

#زن_زندگی_آزادی
@tanidegi

من چطور میدانم؟
.
گفتگوی کوتاه، #مت_دیلاهانتی و #سای_تن_بروگن‌کیت

#معرفت_شناسی

@tanidegi

#زن_زندگی_آزادی

Credit: https://instagram.com/hosseinpayaa?igshid=YmMyMTA2M2Y=

چرا حکومت خواست مهم‌ترین و مؤثرترین آحاد اجتماعی، متشکل از زنان، جوانان و دانشجویان را نمی‌‌شنود و نمی‌خواهد بشنود؟!واکنش‌های خشونت‌بار حکومتی تاکنون حاکی از آن بوده که قصد ندارد مطالبات عمیق مدنی مردم معترض را مشروع شمارد. حتی بدتر، بر سر مردم منت می‌نهد که اگر می‌خواستیم با تیرهای واقعی مثل آب خوردن قلع و قمع‌تان می‌کردیم! زهی شرف!
در استبداد دینی، حاکمان خود را پاسخگوی خدایی می‌دانند که در فقه‌شان مولایی است در مقابل بنده و روشن‌تر بگوییم برده! در این چارچوب، احساس مسئولیت مدنی نمی‌تواند واقعیت یابد. بارها شنیده‌ایم می‌گویند حاکمیت در اِعمال زور و قدرت عریان حاضر نیست مسئولیت بپذیرد. اما چرا؟ آری راست است بخشی از بی‌مسئولیتی برآمده از فساد قدرتی فاقد مهار نظارت قانون عادلانه و مطبوعات آزاد است که خود را بر تار و پود زندگی مردم آوار می‌کند.

ادامه در پیام بعد 👇
@tanidegi

ولی بخشی مهم‌تر نیز وجود دارد، بخشی که به حاکمان احساسی از ایمنی و حقانیت در رفتار سرکوبگرانه‌شان می‌بخشد و بر درشتی و زشتی اَعمالشان لباسی از مشروعیت می‌پوشاند. علتش در باور الهیاتی‌شان ریشه دارد. آنان به خدایی قهّار باور دارند که ظلم‌شان را شرعی می‌کند و قُبح رفتارشان را برایشان آب می‌کشد! با وجود اعتقاد به چنین خدایی چه حاجت دارند به بندگانی که لایق پاسخ نمی‌دانند، پاسخگو باشند. صِرف وظیف پاسخگویی به خدایی جبّار، از آنان خدایگانی می‌سازد که مردم را همچون بنده‌ای می‌بینند فاقد حق و حقوق، یا حتی اصلاً نمی‌بینند! وقتی به آنان زینهار داده می‌شود: «نسبت به ظلمی که به مردم روا می‌دارید باید به درگاه الهی پاسخگو باشید»، با بی‌اعتنایی پاسخ می‌دهند: که خودمان پاسخ خدا را خواهیم داد!
ظلم در این ساختار نه وجدان‌سوز است و نه غیر اخلاقی، اما ظاهراً دینی است و شرعی. در این الهیاتِ خدایگان و بنده نمی‌توان مسئولیت مدنی از حاکمان مطالبه کرد.
زن، زندگی و آزادی به صحنهٔ عمومی آمده تا با نفی این تلقی ضداخلاقی از الهیات و با اعتراض مدنی‌اش روح آزادی و حقوق را به شهروند ایرانی بازگرداند و حاکمانی پاسخگو و واجد وجدانِ مسئولیت مدنی را جایگزین کند.

@tanidegi

«سوگواران»
Credit: https://instagram.com/tarikhandishii?igshid=YmMyMTA2M2Y=

تصویر از:
IG: jamalrahmatiartworks

ـــ به نام خدای رنگین‌کمان‌ ـــ

می‌گویند مرگ یک انسان «فاجعه» است و مرگ بیش از یک انسان «عدد» است. به همین دلیل، از این پس باید از اعداد ترسید. به جای «اعداد» باید «نام‌ها» را فریاد زد. مرگ تک تک ما باید فاجعه‌ای مجزا بماند. هر کشته یک فاجعه. وظیفۀ یک جامعه این است که نگذارد قربانیانش به «عدد» تبدیل شوند و برای اینکه این مسخ‌شدگی شوم رخ ندهد و جان‌ها به ارقام تبدیل نشوند، باید «آیین سوگواری» را رعایت کرد.

«سوگواری» قدمتی به اندازۀ طول عمر بشر دارد و کارکردهای فرهنگی متعددی داشته، اما یکی از مهم‌ترین دلایل اهمیت سوگواری این بوده که عزاداری اساساً نوعی مکانیزم دفاعی در برابر مرگ است. این دنیا فی‌نفسه تهی از معناست و این انسان است که به دنیا و همۀ جزئیات و رخدادهای آن معنا می‌بخشد. معنا را ما می‌سازیم، چون بدون معنا عریانیم
#زن_زندگی_آزادی
ادامه در پیام بعد 👇
@tanidegi

«معنا» جامه‌ای است که ما بر عریانیِ بی‌دفاع خویش می‌پیچیم تا از مرگ بگریزیم. سوگواری یکی از عمیق‌ترین معناسازی‌ها برای دفاع از «جان». ما با سوگواری یادآوری می‌کنیم جان بالاترین بهاست، جایگزین‌ناپذیر است، فراموش‌ناشدنی است و طبعاً گرفتن جان نیز نابخشودنی‌ترین گناه است. از رهگذر این معناسازی و پافشاری بر آن، بهای بی‌همتای جان زندگان دائم گوشزد می‌شود.

اینک ما سوگواریم. سوگ ما جدالی با اعداد است. سوگ شمشیری است که به روی اعداد می‌کشیم. مرگ برای ما عادی نمی‌شود. ما سوگواریم تا بهای جان در جامعه‌مان پایین نیاید و خون‌های ریخته فراموش نشود. شاید پیکر بی‌جانی را به خاک بسپاریم، اما همیشه بار آن بر دوش ما می‌ماند. با هر مرگ غم ما بین مردگانمان «تقسیم» نمی‌شود، بلکه در تعدادشان «ضرب» می‌شود. این عهدی است که ما با کیان پیرفلک می‌بندیم تا نام او را به گوش فلک برسانیم. همان کاری که با نام مهساها، نیکاها و مهرشادها کردیم. زندگی ما دیگر عادی نمی‌شود. به همین دلیل، هر چیز — برای مثال فوتبالی — که بخواهد زندگی را عادی جلوه دهد، برایمان از نیش مار گزنده‌تر است. ما سوگواریم و باید سوگوار باشیم!

خدای رنگین‌کمان، کیانِ ما را در آغوش بگیر و ببوس. برایش اثبات کن تو واقعاً خدای رنگین‌کمانی. زیبایی‌های دنیا را از آسمان نشانش بده. از ما که دیگر کاری برنمی‌آید، تو که می‌توانی کاری بکن تا آن شب تیره را فراموش کند. نگذار بفهمد این دنیا با او چه کرد...

#کیان_پیرفلک
@tanidegi

«وریا»

چرا وریا بزرگ و عزیز است؟ به دلیل همین یک دقیقه. مانیفست روشن یک ورزشکار که زندگی حرفه‌ای خود را از زندگی اجتماعی جدا نمی‌کند. روشن‌تر از این نمی‌توان صورت‌بندی کرد: وقتی دردی دامان مردم را می‌گیرد، ورزش دیگر اولویت نیست.

ما در دل آدم‌ها نیستیم و نمی‌دانیم آنچه بر زبان می‌آورند چقدر راستین است و چقدر به آن پایبندند. اما نفس «صورت‌بندیِ» این اولویت‌بندی درسی برای همۀ ماست. اجرای اصول اخلاقی دشوار است. در متن زندگی، آدمی دائم در درون درگیر است. پایبندی اصول اخلاقی هزینه دارد. گاه کسی جز خود فرد از این هزینه مطلع نمی‌شود. گذشتن از سود، گذشتن از جایگاه، گذشتن از پول، رفاه، زندگی راحت... این جدالی برای همۀ ماست.

آری، وریا بزرگ و محترم است، زیرا این صورت‌بندی را واضح و شفاف بیان می‌کند. این پسر نیک کردستان درسش را به ما داده است. برای او و برای مردم عزیز کردستان آرزوی تندرستی می‌کنم. از کردستان سپاسگزارم که دامانی وریاپرور دارد.

@tarikhandishi  |  تاریخ‌اندیشی

واکاوی شعارهای جنبش «زن، زندگی، آزادی»: شعارها چه‌گونه محتوای دگرگونی‌ها را پیشاپیش لو می‌دهند؟
.
Credit: https://instagram.com/pecritique?igshid=YmMyMTA2M2Y=
__________________
«شعار»، همچون یک فرم فشرده‌ی اعتراضی خلق می‌شود تا مهلتی کوتاهِ را از حرف و کلام پر کند. شعار می‌آید تا به لحظه‌ی اعتراض غنا ببخشد، لحظه را تسخیر کند و حضور فشرده‌ی سوژه‌های معترض را در متن آن لحظه توضیح بدهد. شعار، با شفاف کردن دلایل هر اعتراض، محتوای آن را تبیین می‌کند. از این حیث می‌توان، مجموعه‌ شعارهای یک جنبش را مانیفست آن جنبش تلقی کرد.
__________________

@tanidegi