#زمان در #نسبیت و #کوانتوم
زمان، بنیادی است یا ظهوریافته یا تنها یک توهم؟

با توضیحات #شان_کارول، فیلسوف و فیزیکدان نظری

Credit: Closer to truth YouTube Channel

ویدیوهای تگ‌شده در ویدیو 👇
#آگاهی_جاودانگی_مجازی_شان_کارول
#پیکان_زمان_بخش_اول_شان_کارول

@tanidegi

نسل زِد و کاربرد ناسزا

Credit: https://instagram.com/tarikhandishii?igshid=MDE2OWE1N2Q=
.
فحاشی منسجم و هدفمند پدیدۀ جدید و نامنتظره‌ای بود که در اعتراضات اخیر در نسل جوان هویدا شد و برای بسیاری سوال شده که قضیه چیست. ریشۀ این «کنش زبانیِ تند» کجاست؟ این خشونت است یا مسئله چیز دیگری است.عجیب‌تر اینکه این ناسزاها از سوی قشر دانشگاهی بیان می‌شود.

ناسزا، به ویژه ناسزاهای رکیک جنسی، معمولاً نتیجۀ خشم است. تجربۀ دیرینه‌ای که ما با کاربرد فحش داشته‌ایم همین بوده است. وقتی فرد به حد وافری از خشم می‌رسد، به خشونت کلامی روی می‌آورد و نمود خشونت کلامی «فحش» است.

اما در این نسل جوان این نوع ناسزاگویی اتفاقاً نشانۀ بروز خشم نیست، بلکه بسیار خونسردانه و آگاهانه به کار برده می‌شود. زبان عریان جنسی و در نتیجۀ آن، ناسزای جنسی بخشی از راهبرد کلان این نسل برای در هم شکستن عرف است.

#زن_زندگی_آزادی

ادامه در پیام بعد 👇👇
@tanidegi

این نسل به طور شهودی و غریزی ــ و البته تا حدی هم آگاهانه ــ می‌داند اهدافش را باید از درون «زبان» دنبال کند.

برای نسلی که هدفش مبارزه با «عرف» و فرهنگ سنگین پیشینیان است، یکی از بسترهای اصلی برای این مبارزه «زبان» است. وقتی می‌خواهید عرفی را از پایه تخریب کنید، راهش به کار بردن زبانی است که عرف همیشه آن را پس زده است. نتیجۀ آسان و کم‌هزینۀ این روش «تقدس‌زدایی» است.

ناسزاها بخشی از زبان این نسل است، به همین دلیل خیلی آسوده می‌توانند سر یک ناسزا با هم توافق کنند. در حالی که شنوندگان مسن‌تر با شرم می‌شنوند، آنها در فریاد زدن آن ناسزاها هیچ پروایی ندارند. مسئله دقیقاً «پروا»ست: در برابر «پروای» تلقین‌شده، آن‌ها «بی‌پروایی» می‌کنند.

اگر برگردید به عقب، چند سالی هست که ناسزا وارد ترانه‌ها شده، به ویژه در متون رپ. این فحاشی اصلاً پدیدۀ جدیدی نیست، فقط نمود آن در «کنش سیاسی» جدید است؛ دلیل آن هم روشن است، چون تا پیش از این، این نسل کنش سیاسی در این ابعاد نداشت.

بنابراین، این ناسزاگویی چیزی نیست که این جوانان «نسل زد» تازه آن را کشف کرده باشند، اینها این زبان جنسی عریان را در زندگی روزمره‌شان وارد کرده‌اند تا اصلاً مرزهای خود را با فرهنگ مسلط بزرگسالان روشن کنند. تا وقتی کلیت این نسل را نشناسیم، کُنش‌های آن را هم نمی‏فهمیم. در اینجا مسئله نه خشم است و نه بی‌تربیتی... در واقع مسئله بسی بزرگ‌تر است! این راهبردی زبانی برای مبارزۀ فرهنگی آنهاست. آن‌ها پیشتر با همین روش از بسیاری از مسائل جنسی قبح‌زدایی کرده بودند! شما حواستان نبوده احتمالاً...

@tanidegi

#تسلیت #زن_زندگی_آزادی
@tanidegi

مسئله خود زندگی‌ست

آرش حیدری، جامعه‌شناس

Credit: https://instagram.com/hammihanonline?igshid=YmMyMTA2M2Y=
.
#زن_زندگی_آزادی

@tanidegi

"گفتگوی محال"
Credit: https://instagram.com/tarikhandishii?igshid=MDE2OWE1N2Q=

تصویر از:
IG: arshideh.shahangi

این تصویر از مراسم دولتی روز سیزده‌آبان ثبت شده است؛ از آن دست تصاویر چشم‌نواز تاریخی که این روزها بسیار می‌بینیم. شهامت مدنی اگر تصویر داشت، همین بود.

اما باید پاسخی به یک مغالطۀ رایج بدهم. خردمند و دلسوز به نظر رسیدن کِیف می‌دهد، اما خردمندی صوری خیانت به خودِ خردمندی است؛ چنانکه دلسوزیِ توخالی به خود دلسوزی آسیب می‌زند. این روزها از این دست خردمندی‌های توخالی زیاد می‌بینیم و جان کلام آنها نیز نفی خشونت و ترغیب به گفتگوست.

اصلاً گفتگو یعنی چه؟ کسی می‌داند گفتگو چگونه باید صورت بگیرد؟ گفتگو در سطح اجتماعی برای حل معضل سیاسی ایران پوچ است. در ظاهر امر دعوت به گفتگو متمدنانه و مدرن به نظر می‌رسد، اما وقتی به پس آن می‌رویم پوچ بودن آن مشخص می‌شود. اساساً گفتگو در سطح «اجتماعی» بی‌معناست. یعنی گفتگوی «شهروندان» با همدیگر بی‌معناست. نه امکان‌پذیر است و نه فایده‌ای دارد. گفتگوی شهروندان با حاکمان هم بی‌معناست. اصلاً گفتگو در سطح شهروندی هم محال و هم بی‌فایده است. یعنی چه؟
ادامه در پیام بعد 👇
@tanidegi

اگر دو نفر با هم مشکل داشته باشند، می‌توانند با هم گفتگو کنند. اگر سه نفر یا چهار نفر یا عده‌ای انگشت‌شمار با هم اختلاف داشته باشند، می‌توانند سر میزی بنشینند، رفته‌رفته مواضع همدیگر را بفهمند و توافقی بیندیشند. اما بگویید هزار نفر چگونه می‌توانند با هم گفتگو کنند؟ چند میلیون نفر چگونه؟ کی با کی باید صحبت کند؟ نتیجه چگونه مشخص می‌شود و چه سازوکاری برای تأمین رضایت گفتگوکنندگان میلیونی وجود دارد؟ گفتگوی اجتماعی امری محال است. پس گفتگو در سطح اجتماعی چیست و چه می‌شود؟

بشر پیشتر در این باره فکر کرده و راه‌حل گفتگوی اجتماعی را پیدا کرده است: «دموکراسی» همان گفتگوی اجتماعی است. دموکراسی سازوکار عملی گفتگو میان مردم یک کشور است. گفتگوی معنادار هیچ راهکار دیگری ندارد. از طریق سازوکار دموکراتیک شهروندان همفکرترین نمایندۀ خود را انتخاب می‌کنند تا به جای آنها «گفتگو» کند.

اتاق گفتگو «پارلمان» است. گفتگوی معنادار از مجاری دموکراسی محقق می‌شود و اصلاً این سازوکار ساخته شد تا شهروندان بتوانند با هم گفتگو کنند. مشکل ما این نیست که مردم نمی‌دانند باید گفتگو کنند! آدرس پوچ به جامعه ندهید! مشکل این است که دموکراسی نداریم. مشکل گفتگو کردن یا نکردن نیست، مشکل این است که سازوکار عملی گفتگو از میان رفته است. فهمیدن اینکه گفتگو خوب است، خردمندی نمی‌خواهد. عموم مردم می‌فهمند گفتگو خوب است و خشونت بد است. به جای دعوت به گفتگو، بگویید چگونه دموکراسی داشته باشیم.

#زن_زندگی_آزادی
@tanidegi

من چطور میدانم؟
.
گفتگوی کوتاه، #مت_دیلاهانتی و #سای_تن_بروگن‌کیت

#معرفت_شناسی

@tanidegi

#زن_زندگی_آزادی

Credit: https://instagram.com/hosseinpayaa?igshid=YmMyMTA2M2Y=

چرا حکومت خواست مهم‌ترین و مؤثرترین آحاد اجتماعی، متشکل از زنان، جوانان و دانشجویان را نمی‌‌شنود و نمی‌خواهد بشنود؟!واکنش‌های خشونت‌بار حکومتی تاکنون حاکی از آن بوده که قصد ندارد مطالبات عمیق مدنی مردم معترض را مشروع شمارد. حتی بدتر، بر سر مردم منت می‌نهد که اگر می‌خواستیم با تیرهای واقعی مثل آب خوردن قلع و قمع‌تان می‌کردیم! زهی شرف!
در استبداد دینی، حاکمان خود را پاسخگوی خدایی می‌دانند که در فقه‌شان مولایی است در مقابل بنده و روشن‌تر بگوییم برده! در این چارچوب، احساس مسئولیت مدنی نمی‌تواند واقعیت یابد. بارها شنیده‌ایم می‌گویند حاکمیت در اِعمال زور و قدرت عریان حاضر نیست مسئولیت بپذیرد. اما چرا؟ آری راست است بخشی از بی‌مسئولیتی برآمده از فساد قدرتی فاقد مهار نظارت قانون عادلانه و مطبوعات آزاد است که خود را بر تار و پود زندگی مردم آوار می‌کند.

ادامه در پیام بعد 👇
@tanidegi

ولی بخشی مهم‌تر نیز وجود دارد، بخشی که به حاکمان احساسی از ایمنی و حقانیت در رفتار سرکوبگرانه‌شان می‌بخشد و بر درشتی و زشتی اَعمالشان لباسی از مشروعیت می‌پوشاند. علتش در باور الهیاتی‌شان ریشه دارد. آنان به خدایی قهّار باور دارند که ظلم‌شان را شرعی می‌کند و قُبح رفتارشان را برایشان آب می‌کشد! با وجود اعتقاد به چنین خدایی چه حاجت دارند به بندگانی که لایق پاسخ نمی‌دانند، پاسخگو باشند. صِرف وظیف پاسخگویی به خدایی جبّار، از آنان خدایگانی می‌سازد که مردم را همچون بنده‌ای می‌بینند فاقد حق و حقوق، یا حتی اصلاً نمی‌بینند! وقتی به آنان زینهار داده می‌شود: «نسبت به ظلمی که به مردم روا می‌دارید باید به درگاه الهی پاسخگو باشید»، با بی‌اعتنایی پاسخ می‌دهند: که خودمان پاسخ خدا را خواهیم داد!
ظلم در این ساختار نه وجدان‌سوز است و نه غیر اخلاقی، اما ظاهراً دینی است و شرعی. در این الهیاتِ خدایگان و بنده نمی‌توان مسئولیت مدنی از حاکمان مطالبه کرد.
زن، زندگی و آزادی به صحنهٔ عمومی آمده تا با نفی این تلقی ضداخلاقی از الهیات و با اعتراض مدنی‌اش روح آزادی و حقوق را به شهروند ایرانی بازگرداند و حاکمانی پاسخگو و واجد وجدانِ مسئولیت مدنی را جایگزین کند.

@tanidegi