بی‌اهمیت دانستن تفکر انتقادی هنگام اعتراضات تبعات آشکارتری هم دارد که به برخی از آنها اشاره میکنم.

نقد دوم:
دیدیم و دیدند که چگونه برخی معترضان با خشونت و توهین مهناز افشار و محسن نامجو را از تظاهرات بیرون کردند. افشار را خفت کرده بودند که بگو فلان و بهمان تا رهایت کنیم! آری مردم حق دارند اعتراض کنند و خشمگین باشند اما آیا در زورگویی و خشونت هم محق‌اند؟
اصلاً مگر اعتراض ما به خشونت بر علیه شهروندان و ارعاب و تحقیر و آتش به اختیاری نیست؟ اگر منتقد امثال نامجو یا افشار هستیم، پرسش کنیم و راست و دروغ پاسخهایشان را به تحقیقات و قضاوت افکار عمومی بسپاریم. به جای خشم انقلابی، پذیرش یا عدم‌پذیرش انتقادی داشته باشیم. یعنی متناسب با صداقت و جبرانشان آنها را بپذیریم و البته این نه به معنای بخشیدن است و نه فراموشی.

نقد سوم:
دیدیم و دیدند که خانم فولادوند اقدام به برهنگی کرد. فرض کنیم این اقدام خودجوش بوده و دلایلی بر این کار دارد.
پرسش من از مخملباف و همفکرانش این است آیا این کار او عامل اتحاد و امید است؟ از کجا معلوم الان چنین شیوه‌ای به‌صلاح اعتراضات است؟ اخراج افشار و نامجو چطور؟ آیا جز این است که برای پاسخ سنجیده به این پرسشها باید نقادانه بیندیشیم و گفتگو کنیم و از معنا و تبعات آنها آگاه باشیم؟ پس به نظر می‌رسد شجاعت و امید و اتحاد کافی نیست.

#مهسا_امینی
#تفکر_انتقادی

حق مردم
#تامار_گندلر
#مهسا_امینی
@tanidegi

برای #ایران بزرگ 💜
@tanidegi

گسل در جامعه‌ی بحران
Credit: https://instagram.com/tarikhandishii?igshid=YmMyMTA2M2Y=
.
#مهسا_امینی

@tanidegi

به بیان ساده‌تر گفتمان‌ها یعنی سبک‌های فکری و بیانی و زندگی که از طریق اجرا و عادی‌سازی یا طبیعی‌سازی آنها، جهان نه تنها معنادار و بازنمایی می‌شود، بلکه درک و ساخته می‌شود.
"گفتمان‌ها از یک‌سو بوسیله ساختهای اجتماعی، مثل نهادها، هنجارها و قراردادهای گوناگون، به نحو استدلالی یا غیراستدلالی، تحمیل می‌شوند و از سوی دیگر خودشان قوام‌بخش و معنابخش این ساختها هستند." (فرکلاف، گفتمان و دگرگونی اجتماعی)

به گفتمان رسمی که از یک‌سو قوام‌بخش قدرت حاکم است و از سوی دیگر قدرت حاکم، آن را از طریق سوژه‌های حکومتی‌شده حمایت و تقویت و بازتولید می‌کند "گفتمان مسلط" می‌گویند و گفتمانهای مقابلِ آن را "پادگفتمان" می‌نامند.
***

آنچه این روزها شاهد هستیم آشکار شدن نوعی تقابل اجتماعی است که می‌توان آن را برخورد گفتمان مسلط با پادگفتمان مدرن نامید. مدرن به این معنا که سکولار و لیبرال و پلورال (فراجنسیتی و فراقومیتی) بودن از خصائص آن است.
  این پادگفتمان از طریق طبیعی‌شدن فزآینده و اجتناب‌ناپذیر سبک زندگی و فکری و بیانی مدرن در چهار دهه گذشته به قدری شدت و حدت یافته که اینک تقابل آن با گفتمان مسلط شکل و شمایلی خیابانی به خود گرفته است.
پیشگامی زنان و روند جایگزینی نسل‌های نو به جای نسلهای کهنه و سنتی به نحوی است که می‌توان گفت غلبه پادگفتمان مدرن قطعی است. چنین غلبه‌ای را انقلاب گفتمانی می‌توان نامید.

#مهسا_امینی
#زن_زندگی_آزادی
@tanidegi