مؤسسه تابشِ فرهنگ و اندیشه

✨سُبۡحَـانَ ٱللَّه
✨ ٱلۡحَمۡدُ لِلَّه
✨لَاۤ إِلَـٰهَ إِلَّا ٱللَّه
✨الله‌ اکبَر

➣ T.me/tabeshnet

👍1

300 views14:05

#پیام‌های_رمضانی 🌙

✨ ۲۹ رمضان ✨

➣ T.me/tabeshnet

295 views07:36

📌 آرمیدن با خداوند

✍ صدیق قطبی

🌾✨🌾 مومن کسی نیست که به خدا باور دارد. مؤمن کسی است که در خدا می‌آرامد، خدا آرام‌گر قلب اوست و به تعبیرِ مولانا، دلارام او:

🪷 «در آدمی، عشقی و دردی و طلبی و خارخاری و تقاضایی هست که اگر صدهزار عالم مُلکِ او شود، او نیاساید و آرام نیابد.
این خلق به تفصیل در هر پیشه‌ای و حِرفَتی، صنعتی و منصبی و تحصیل نجوم و طب و غیر ذلک می‌کنند و هیچ آرام نمی‌گیرند، زیرا آنچه مقصود است به دست نیامده است.
آخِر، معشوق را «دلارام» می‌گویند، یعنی که دل به وی آرام گیرد. پس به غیر، چون آرام و قرار گیرد؟»(فیه ما فیه، شرح کریم زمانی، ص۱۸۷، نشر معین)

🌱✨🌱 تجربه و دریافت مولانا این بود که بی‌قراری جان آدمی از نوع و سرشتی است که تنها با خداوند چاره می‌شود.
و مومن کسی است که آگاه از بی‌قراری جانِ خویش، چاره را در خداوند یافته است:
هیچ کُنجی بی‌دَد و بی‌دام نیست
جز به خلوتگاهِ حقْ آرام نیست
(مثنوی، دفتر دوم)

✨ در قرآن کریم آمده است مومنان کسانی‌اند که با خدا آرام می‌گیرند و در خدا می‌آرامند:

«إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَأَخْبَتُوا إِلَىٰ رَبِّهِم...»(سوره هود، آیه ٢٣)
«بی‌گمان کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته کرده و [با فروتنی‌] به سوی پروردگارشان آرام یافتند...»(ترجمه مهدی فولادوند)✨

➖ محل استشهاد، این عبارت است: «وَأَخْبَتُوا إِلَىٰ رَبِّهِم».
دو ترجمه کهن این عبارت از قرآن کریم چنین است:
«و با خداوند خویش آرمیدند و خویشتن را به فروتنی فرا وی دادند.»(کشف‌الأسرار، رشیدالدین میبدی)
«و آرام گرفتند با خدای ایشان.»(تفسیر سورآبادی، ابوبکر محمد بن عتیق نیشابوری)

👈 یعنی فروتنانه خود را به خدا سپردن و در او آرام گرفتن.

➖ اما این آرمیدن متضمن چیزهایی است:
یکی از آن‌ها روی آوردن است. وقتی چهره خود را به سوی او بگردانیم و او را کانونِ «توجه» خویش قرار دهیم.

✨ به گفته‌ قرآن نیکو دین‌ترین فرد کسی است که روی خود را به خدا کرده است:
«وَمَنْ أَحْسَنُ دِينًا مِمَّنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلَّهِ»(سوره نساء، آیه ۱۲۵)
«و کیست نیکودین‌تر، از آنکه روی خود فرا خدا کرد»(کشف الأسرار میبدی)
«و که بوَد نیکودین‌تر از آن کس که ویژه کرد دل خویش خدای را»(تفسیر سورآبادی)
«و کیست نیکوتر بر دین از آن کی سپرد روی خویش خدای را»(تفسیر طبری)✨

➖🪷 آرمیدنِ مومنانه، ثمره‌ وانهادن و سپردن است. وقتی به کسی اعتماد می‌کنیم کار خود را به او می‌سپاریم. و مومن کسی است که کار و بار خود را به دست‌های خدا می‌سپارد. این واسپاری ناشی از اعتماد است.
🌸 هر چه واسپاریِ ناشی از اعتماد قوی‌تر و همه‌جانبه‌تر باشد، به «آرمیدنِ» بیشتری می‌انجامد.

✨ در قرآن کریم برای این معنا از «تفویض» یاد شده است:

«وَ أُفَوِّضُ أَمْرِي إِلَى اللَّهِ»(غافر،۴۴)«و كارم را به خدا می‌سپارم»
آنچه در پیِ این توجه و اعتماد پدیدار می‌شود، صلح است.
و مومن کسی است که با خداوند به صلح رسیده است. مولانا در بیان این صلح تمثیل فرش را به کار می‌بَرد. فرش، آرمیده است:
من فرش شدم زیر قدم‌های قضاهاش
خود را نکَشد فرش ز پاکیّ و پلیدی✨

✔️ ویتگنشتاین از «تجربه‌ ایمنی مطلق» نام می‌بَرَد که برای او آشنا است:
«تجربه‌ دیگری را ذکر می‌کنم که آن را هم می‌شناسم و شاید برخی از شما نیز با آن آشنا باشید؛ آن را می‌توان تجربه ایمنی مطلق نامید.
منظورم وضعی ذهنی است که آدمی در آن وضع مایل است بگوید «من در امانم، هیچ چیز نمی‌تواند به من آسیب برساند، هر چه می‌خواهد پیش بیاید.»
(درباره دین و اخلاق، لودویگ ویتگنشتاین، تدوین و ترجمه مالک حسینی و بابک عباسی، ص۲۰، نشر هرمس)

👈🔻 به نظر می‌رسد کمالِ ایمان اینجاست. وقتی احساس کنیم دیگر چیزی یا کسی قادر نیست به ما آسیب برساند. چرا که خود را در خدا جای داده‌ایم. در قلمرو امن. کمال ایمان به نظر می‌رسد اینجاست.

✅ بهشت نیز:
«بهشت شاید همان‌جایی باشد که در آن، در عین بی‌دفاع بودن، احساس نمی‌کنیم چیزی ما را تهدید می‌کند.»
(نور جهان، ‌‌‌کریستین بوبن، ترجمه‌ پیروز سیار، ص۲۲، نشر دوستان)

✨ایمان، شاید، هنرِ آرمیدنِ در خدا است.✨

➣ T.me/tabeshnet

👍3

627 viewsedited 10:15