خیلی از ما مدتی ست زندگیمون رو روی حالت «تعلیق» گذاشتیم
برنامه ها، آرزوها و حتی کارهای روزمره رو ب یک «بعداً» موکول کردیم؛ بعد از عید، بعد از اینکه ببینیم چه میشه بعد از اینکه اوضاع روشن تر شه
اما برای ،روان، بلاتکلیفی از خودِ اتفاق سخت تره .
وقتی زندگی را در وضعیت استندبای نگه میداری سیستم عصبی در حالت آماده باش باقی می مونه بدون اینکه خروجی داشته باشه فقط خسته میشه
این خستگی شبیه فلج شدنه
ما شاید نتونیم همه ی شرایط بیرونی رو کنترل کنیم اما میتونیم از فریز شدن کامل خودمون جلوگیری کنیم.
انجام دادن کارهای کوچک هرچند پیش پا افتاده بی توجهی و بیخیالی نسبت به شرایط نیست؛ بلکه پس گرفتن حس اختیار به زندگیه.
نزاریم ترس از فردا تمام امروزمون رو بگیره.
توی روزهای متزلزل ادامه دادنِ مسیر شخصی هرچند آهسته نوعی مراقبت از خود و ایستادگیه .

همراهان خوب و پرانرژی 🌄
امروز کنار شما، طبیعت فقط یه مقصد نبود؛ یه حالِ خوبِ مشترک بود.
ممنون از قدم‌های همدل، لبخندهای خسته اما پرامیدتون،
و رفاقتی که مسیر رو کوتاه‌تر و خاطره‌انگیزتر کرد.
با شما هر صعود و هر طبیعتگردی،
یه تکه آفتاب توی دل آدم روشن می‌کنه ☀️
به امید مسیرهای قشنگ‌تر کنار هم 🤍🌿