توی خوابم چند روز گذشت!
محسن نامجو بهم تجاوز کرده بود و کسی حرفمو باور نمی‌کرد، توی توییتر معروف شده بودم و همه مسخره‌م می‌کردن، و نامجو هرجا می‌رفتم تعقیبم می‌کرد و جرئت نداشتم از خونه بیام بیرون.
توی خیابون تقریباً همه منو می‌شناختن، حتی یه سری آشنا توی مترو دیدم و بهم گفتن پیششون نشینم برم یه جای دیگه.

به عمرم ان‌قدر از بیدار شدن خوشحال نشده بودم.

ابر و باد و مه و خورشید و فلک در کار اند

که من یه نقاشی نتونم بکشم امشب

Fall down, learn when to count it out
Prop me up before I blackout
Withdraw before you're out of time
Clean slate and buried war crimes

You've been bitten by
A true believer
You've been bitten by
Someone who's hungrier than you
You've been bitten by
A true believer
You've been bitten by
Someone's false beliefs

They'll never do what you want them to
Give it up and watch it break through
It's too late for a revolution
Brace for the final solution

I miss my Shoogie.

matching nails and eyes tonight :3

I went through the cesspool that is r/PoliticalCompassMemes so you wouldn't have to

walking hurts, standing hurts, sitting hurts, lying down hurts, everything hurts.
I feel like I'm disintegrating from the inside.

باز ملت خوشحالی و ولخرجی دو نفر رو دیدن شروع کردن جز جز کردن.
وای ما چه بدبختیم اینا از ما بهترن وای هیچ ترومایی مثل ایرانی بودن نیست وای اینا با خانواده‌شون بحث نمی‌کنن ال بل.
حالمو بهم می‌زنن ایرانیای توی توییتر.
هیچ دلیلی برای زندگی جز غر زدن و خودزنی ندارن انگار.
می‌دونم زندگی جالب نیست تو ایران ولی اتفاقاً تو تجربه‌ی من اکثر اینایی که کل فعالیت آنلاینشون محدود می‌شه به غر زدن درباره ایران، از مرفه‌ترین آدمای ایرانن و خودشونم خوب می‌دونن.
از توییتر دوری می‌کنم این کسشرا رو نبینم باز بقیه میارنش تو تلگرام. بسه دیگه.

⚠️ هشدار: غرغر درباره مردم

چند سال پیش یه جا کار می‌کردم که طبقه پایینش یه مغازه گل‌آرایی بود. یه دختره اون‌جا کار می‌کرد از ظهر تا غروب. تقریباً ۶۰ درصد تایمش روی مبل ولو بود با گوشی توی دستش، وقتی سفارش براشون میومد پا می‌شد چندتا گل دور هم می‌ذاشت یه روبان می‌بست دورش و یه پیک می‌گرفت می‌فرستاد برای مشتری. گلایی که عمده مفت می‌خریدن از بازار و این‌جا یه دسته گل رو با قیمت پول سه روز غذای من می‌فروختن تو اینستا. کار خاصی هم نبود، هر آدمی با بیسیک‌ترین درک از رنگ و کنتراست می‌تونست خوب انجامش بده، ته تهش از پینترست نگاه کنه تقلید کنه.
من هر موقع این دختره رو می‌دیدم داشت یه غری درباره «زندگی تو ایران» می‌زد. درباره پول نداشتن، خانواده، دوست‌پسرش، کار کردن.
آسون‌ترین کار دنیا رو داشت به نظر من! با ماشین خودش می‌رفت میومد، آخرین مدل آیفون رو داشت، و پیش روانکاو می‌رفت هر هفته. غذا رو همیشه از بیرون می‌گرفت. سر این که کرم دست موردعلاقه‌ش تموم شده و امروز نمی‌رسه بره از فروشگاه بخره عصبی می‌شد.

رواعصاب‌ترین قشر مردم همینان. دوست دارن در نقش فقرا cosplay کنن و جوری حرف بزنن که توی توییتر بدون این که بشناسیش اگه این حرفا رو بخونی فکر می‌کنی هرروز می‌ره سر چهارراه گدایی که خانواده‌ش از گرسنگی نمیرن. بعد میای از نزدیک می‌بینی اوه چه زندگی‌ای داره طرف، من فکر می‌کردم وضع من خوبه ولی اینو ببین!

من نمی‌خوام نارضایتی از زندگی رو gatekeep کنم ولی از هیچ وجهی تو کونم نمی‌ره وقتی یکی وانمود می‌کنه زندگیش برابره با کسی که صبح تا شب کار می‌کنه و هنوزم نمی‌تونه خرج خودشو بده. کسی که صبح تا غروب توی یه دفتر تخمی می‌شینه پای کامپیوتر یا کسی که کارش بناییه یا پرستار بیمارستان دولتیه یا هرچی.

آره ممکنه یه آدمی بهترین رفاه رو داشته باشه ولی مثلاً همسرش مرده باشه یا یه بیماری لاعلاج داشته باشه که داره هرروز آزارش می‌ده و پولش این‌جا به هیچ دردیش نمی‌خوره. این آدم کاملاً حق داره بناله از این وضعیت زندگیش.

ولی آدمی که از ۹۵٪ آدمای اطرافش به مراتب وضعیت مالی و مادیش بهتره و حتی در مقیاس جهانی هم وضعیتش واقعاً خوبه بهتره با آیفون تو دست و کار سطحی که مهارت خاصی نمی‌خواد با درآمد خوب که خرج روانکاو و غذای رستورانی هرروزش رو می‌ده، در مورد «پول نداشتن» غر نزنه.