«قیافه‌ت ملیحه واسه این لباسا! زور نزن چیزی باشی که نیستی!»
نظرته عزیزم. باید به دل من خوش بیاد که میاد. هیچ قانون و قاعده‌ای برای لباس پوشیدن و مو و آرایش وجود نداره اینا توهمه. من زور نمی‌زنم چون چیزی که هستم چیزیه که می‌خوام باشم. لباسام لباساییه که می‌خوام بپوشم. موهام رو مدلی که دوست دارم کوتاه یا بلند می‌کنم. آرایشم قراره قبل از هر کسی، به چشم خودم جذاب باشه.

من می‌تونم با خشن‌ترین و «زمخت‌ترین» قیافه، ملیح‌ترین لباس‌ها رو بپوشم و با ظریف‌ترین صورت، لباس‌های باکسی و سنگین بپوشم.
من به کسی توضیحی بدهکار نیستم. درسته خیلی چیزا هست که هنوز نتونستم جوری که دلم می‌خواد تغییرشون بدم، گاهی اوقات مثلاً موهام یا لباسام. ولی مجبور نیستم استایلی داشته باشم که واسه شما میک سنس کنه.

چرا تو ایران کارت اهدای عضو وجهه‌ی قانونی نداره؟ :|

دم مسافرت هم گوزو شدم هم نزدیک پریودمه.
نمی‌دونم این جواب کدوم گناه منه که دو سه ساله بدون استثناء روز قبل هر سفر پریود می‌شم.

رژلب تیره‌ی موردعلاقه‌م تموم شده 💔

انا ما عنده حل

when I listen to this song I feel like I've died and have been resurrected as my kid self in a universe where suffering doesn't exist and I'm just happily playing with my childhood friends in a big sunny field.

obligatory end of September reminder

وقتی یکی می‌میره، اول (یا حتی فقط) به خانواده‌ش تسلیت می‌گن. در حالی که دوستای نزدیک اون آدم هم همون‌قدر و گاهی حتی بیشتر عزادارش می‌شن ولی من نشنیدم کسی بیاد به رفیق صمیمی متوفی تسلیت بگه یا بره هی پیشش سر بزنه بخاطر عزا که طرف موقع سوگواری تنها نباشه.

اتفاقی نیفتاده صرفاً داشتم بهش فکر می‌کردم