وقتایی که زرا برام آهنگ می‌فرستاد>>>>>

کاش وقتی می‌گفتم می‌خوام برم هنر، مامان بابام می‌ریدن بهم، یدونه هم میزدن تو دهنم و مجبورم می‌کردن انسانی یا تجربی بخونم.

ببین زرا
همه جا یکیه
فقط اسم و مدل پاره شدنش فرق میکنه

الی قضیه اصلا سختی و آسونیش نیست.

mando;:
شنیدی میگن هنر حد و مرز نداره؟

این حرف درست نیست

هنر حد و مرز داره

خلاقیت و ذهنیت هنرمنده که حد و مرز نداره

استادا میگن هنر بی حد و مرزه

اره یه عالمه کار کنید

ما با دید هنری بهتون نمره و امتیاز میدیم

حقیقتا اکثرشون گه میخورن

به اسم دید هنری، از سلیقه خودشون استفاده میکنن


شما برو ژوژمانای یه کلاس رو نگاه کن با دید تخصصی

استاده مثلا عاشق رنگ زرد و آبیه

به هرکی که زرد و آبی بیشتر استفاده کرده بیشتر نمره میده

با اینکه مثلا فلانی از تکنیک سخت تری استفاده کرده

و دایره رنگی متناسبی داره

ولی اون زرد و آبیا از تکنیک خاصی استفاده نکردن

خب اینجا تو نمیتونی بگی هنر حد و مرز نداره

تو باید با قوائد نمره بدی

اینجوری که تو نمره میدی، بقال سر کوچه هم میتونه

بقال رنگ سبز دوست داره به سبزا رای میده

تو دانشگاهای هنر ایران همچین بویی از سیستم آموزشی هنری نمیاد

میان نظر شخصیشونو در قالب دید هنری میکوبن رو کارت

اگه بدون مهارت خاصی نمره گرفته باشی دیگه به پیشرفتت فکر نمیکنی

میگی لابد خوب بودم که این نمره رو گرفتم

اگه خیلی بامهارت کار کرده باشی و مورد علاقه استاد نباشی

سرخورده میشی

تف میکنی میندازی کنار

اره
همه‌چیز از اون مغز کوفتی سرچشمه میگیره

وگرنه احمقانه‌س که بگیم هنر بی حد و مرزه=)

ولی حالا که همچین حد و مرزی براش قائل نمیشن برام داره تهوع آور میشه

مثل اینه که یه جوجه سر از تخم دربیاره

مامانش بگه غذاهای دنیا بی نهایتن برو پیدا کن بخور

دنیا بی نهایته برو پرواز کن

این جوجه نه میدونه غذاش چیه

نه بلده پرواز کنه

نه حتی میدونه چرا باید پرواز کنه و به کجا

میدونی
دقیقا یاد پارسال میوفتم
برنامه ریزی میکردم
هدف داشتم
ولی همچی کم کم داره میره
حرفاشون قشنگه ولی در ثورتی که حتی به درد خودشون نخورده
میدونی یاد چی افتادم
اونجا که استاد هندسه نقوش برگشت گفت شما میخواین هنرمند بشین و....
اگه میخوای خیاط یا گرافیست بشی همینجا ول کن کافیه
خودت چرا الان اینجایی :)
حرفا فقط قشنگن

وقتی موقعیت اونقدرا هم خوب نیست . تو نمیتونی موفق بشی . نیاز به همچی داری

دقت کردی اکثرمون به اینجاهاش که رسیدیم گم شدیم؟ عرصه برامون باز نیست، آینده‌ای برای خودمون نمی‌بینیم، دیگه اون عشق رو حس نمی‌کنیم...
حرفای قشنگ توی گوشمون می‌خونن ولی این حرفا وقتی تاثیر دارن که یه نوجوون بااراده توی ایتالیا و فرانسه باشی نه یه جوون خسته از جمهوری اسلامی ایران.

ما روحیه خودمون رو حفظ می‌کنیم، جلوی بقیه آبروی رشته خودمون رو می‌خریم، از آینده کاری بزرگ و روشنی که توی گوشمون خوندن حرف می‌زنیم. به عبارتی انگار داریم صورتمون رو با سیلی سرخ نگه می‌داریم. ولی غریبه که نیستی، رک بگم می‌دونم تک تکمون ته دلمون یه بی اعتمادی به این حرفای خودمون داریم:)

درد برای همه زیاده، برای اونی که واقعیت رو بدون رتوش میبینه زیادترم میشه...

استاده یجور با اعتماد به نفس میاد میگه اگه میخواین هنرمند بشین فلان کنین اگه نه ترک تحصیل کنین، آدم فکر میکنه وارث بعدی دیور تشریف داره:)
خودشم طبل تو خالیه واقعا... یه حرفی میزد ده دقیقه بعد برعکسش رفتار میکرد. حقیقتا اینهمه تضاد داره هرروز بیشتر حالمو بهم میزنه.
انگار یکی که چیزی رو بلد نیست، اونچیزی رو که بلد نیست، به منی که بلد نیستم میخواد یاد بده.

خانوم علیخواه لاو یو 🥲❤️

دلم میخواد صدات کنم زرا ولی خجالت میکشم 😂

خانوم علیخواه خیلی بهت میاد هیهیی😁

لاو یو تووو:>

وای بچه‌ها ببینین چقد کیوته😂😂😂

" آغاز روز دی‌به‌مهر از ماه اسفند ۳۷۶۰ "

تو خیابون منتظر اسنپم، یه آقاهه اومد گفت من از اردبیل میام گوشیمو توی اتوبوس جا گذاشتم میشه یه زنگ به گوشیم و یه زنگ به خانوادم بزنی؟
زنگ زد صحبتاشو کرد و این حرفا، بعد گفت اگه گوشی خودم بهتون زنگ زد میشه به خانوادم بگین؟ گفتم باشه.
الان استرس اینو گرفتم وقتی سر کلاسم زنگ بزنه-

متاسفانه پیروز، یوزپلنگ ایرانی نتونست با مرگ مبارزه کنه و تلف شد.💔🖤

@MyAnimes